Προσωπικό μπλογκοπεριοδικό

Από χθες παιδεύομαι να ανεβάσω ένα εξαιρετικό εγγλέζικο ντοκιμαντέρ που μου έδωσαν, με εμπειρίες ανθρώπων που βγήκαν από το σώμα τους, αλλά δεν μου βγαίνει. Πρώτα μου πήρε πολύ χρόνο να το μοντάρω από 1 ώρα σε μισή. Μετά επειδή δεν ανέβαινε ούτε στο vimeo ούτε στο youtube  το έκοψα σε δύο δεκαπεντάλεπτα, αλλά ούτε κι έτσι ανέβηκε! Και τότε ήταν που θυμήθηκα το σχόλιο κάποιας κοπέλας  παλιά εδώ που απορούσε πώς μπορώ και ανεβάζω σε post κάποια πολύ προσωπικά μου πράγματα. Χα, χα, χα… Αν δεν εμπλέκονταν κι άλλοι που δεν έχουν την αδιαφορία μου, θα είχα ανεβάσει φοβερές ιστορίες εδώ, αλλά… Έτσι, λοιπόν, ξαφνικά σήμερα μου ήρθε να ανεβάσω ένα εντελώς προσωπικό «μπλογκοπεριοδικό», όπως το λέμε τελευταία, με όλα τα θέματα να είναι προσωπικά μου. Και τι καλύτερη αρχή σε τέτοιου είδους προσωπικό post, από το… πρόσωπό μου.

1. Πάρεση του προσωπικού νεύρου.
Το πρόσωπό μου, λοιπόν, από την περασμένη Κυριακή, είναι στα δεξιά  σαν στραβοχυμένος λουκουμάς, επειδή έπαθα «πάρεση του προσωπικού νεύρου, του Bell», μάλλον λόγω ψύξης και πάντως όχι από ισχαιμικό επεισόδιο, όπως έδειξε η μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου που έκανα τη Δευτέρα.

Τη φωτογραφία που βλέπετε, την έβγαλα στον καθρέφτη για να τη στείλω στο γιατρό μου την Παρασκευή. Χα, χα, χα… συνειδητοποίησα την αναισθησία μου όταν κάποιος στο Προπατζίδικο που πήγα, με ρώτησε με πόνο στα μάτια: «Πω, πω, θα σου είναι  πολύ δύσκολο να κυκλοφορείς, έτσι…». «Μπα, καθόλου», του είπα και με κοίταξε με οίκτο σαν να ήμουν και τρελός.

2. Ο μερακλής
Και τώρα η καλύτερη ατάκα που έχω ακούσει ποτέ μου για τον «Παραμυθά». Μία φίλη Δασκάλα της Α΄ Δημοτικού, έβαλε στα πρωτάκια της να δούνε τον «Θανάση τον Γάιδαρο» και τον «Τζο τον Σκαντζόχοιρο». Όλα τα παιδιά γέλασαν πολύ με το γάιδαρο, αλλά η Δασκάλα πρόσεξε ότι ένα κοριτσάκι γέλαγε με την καρδιά του όχι τόσο με αυτά που γίνονταν, αλλά πιάνοντας το χιούμορ όσων λέγονταν. Για παράδειγμα, εκεί που ο γάιδαρος πετάει κάτω τον Παραμυθά, το κοριτσάκι γέλασε πιο πολύ όχι με την τούμπα, αλλά με την ατάκα του Παραμυθά που λέει μόλις πέφτει: «Θανάση δεν είσαι καθόλου εντάξει, είσαι γαϊδούρι», και ο Θανάσης απαντάει με χιούμορ: «Μπα, μην μου πεις ότι μου φαίνεται»! Λίγο αργότερα,  το ίδιο κοριτσάκι, πλησιάζει την έδρα, χαμογελάει και ρωτάει τη Δασκάλα της πονηρά: «Κυρία, ο Παραμυθάς είναι… είναι… μερακλής;»… Φοβερή ατάκα! Το κοριτσάκι,  με αυτή την ατάκα, είπε κάτι προσωπικό μου, που δεν μου το έχει πει ποτέ κανείς: ότι ο «Παραμυθάς», είναι αυτό που έχω κάνει με περισσότερο προσωπικό μεράκι από οτιδήποτε άλλο στη ζωή μου.

3. Krinch (Κριντς)
Krinch, είναι το όνομα που φώναζε τον Κρισναμούρτι ένα μικρό κοριτσάκι, το μόνο, που μεγάλωσε κυριολεκτικά στα γόνατά του, κόρη φίλων του τότε που γεννήθηκε, στη δεκαετία του ’40 στην Αμερική, και μένανε στο ίδιο σπίτι. Στη φωτογραφία που βλέπετε είναι οι δυο τους.

Κάποια στιγμή, λοιπόν  το ’91, καθώς οδηγούσα, (πριν 21 χρόνια!!!) άκουσα στο ραδιόφωνο το γνωστό τραγούδι, «Everything  I do, I do it for you», με τον Bryan Adams,  και –πράγμα παράξενο- το μυαλό μου πήγε στον Κρισναμούρτι, που όπως σας έχω πει τον γνώρισα προσωπικά. Τότε, μου ήρθε η ιδέα να φτιάξω ένα video-clip με αυτή τη μουσική και κομμάτια από διάφορα βίντεο του Κρισναμούρτι και να του βάλω για τίτλο, το Krinch, που ήταν το όνομα που του είχε δώσει το μικρό κορίτσι, καθώς δεν μπορούσε να πει όλο του το όνομα. Ε, δεν το έχω πολυδείξει γενικώς, γιατί είναι πολύ προσωπικό, μόνο για φίλους, αλλά μια κι  εδώ θεωρώ ότι έχω φίλους…  αν και μια δυο φορές κάποιοι φίλοι που το είχαν δει παλιά ενοχλήθηκαν που δεν έχω βάλει κάποιο κομμάτι κλασσικής μουσικής, αλλά μία αμερικάνικη μπαλάντα. Αλλά… Άντε να εξηγείς  τι ρόλο παίζει η εικόνα που έχουν για τον Κρισναμούρτι, τι μπορεί να σημαίνουν για σένα τα λόγια και λοιπά… Αν σας κάνει κέφι δείτε το…
Σας φιλώ πολύ
Καλή εβδομάδα
Π. 

9 Σχόλια στο “Προσωπικό μπλογκοπεριοδικό”

      marilia
      4 Νοεμβρίου 12 στις 17:34

      1. Είσαι το δεύτερο περιστατικό πάρεσης που βλέπω μέσα σε διάστημα ενός μηνός. Όμως εσύ μια χαρά μου φαίνεσαι, σε σχέση με τη φίλη μου! Λίγο υπομονή και θα περάσει. Θεραπευτικοφιλάκι για ταχεία ανάρρωση. 😉

      2. Φοβερό το πιτσιρίκι!!!!!! Να το χαίρεται η οικογένειά του και η δασκάλα του!!!

      3. Πλάκα κάνεις, έτσι;;;;!!!!!!!!! Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι το αγαπημένο μου από το 1994 όπου το πρωτοάκουσα στην κασέτα, τότε, με τίτλο So far, so good!!! Πού να περίμενα ότι θα μου το παρουσίαζε κάποιος -και ποιος!!!- παρέα με τον… τύπο!!!! Αααααχχχχχχχχ! Πλάκα έχει το Σύμπαν!

      δημήτρης
      4 Νοεμβρίου 12 στις 21:29

      1.Πρέπει να παίζει μια επιδημία πάρεσης τελευταία…δεν εξηγείται διαφορετικά!…και ο κύριος στο προποτζίδικο δεν κατάλαβε ότι «all take themselves very seriously… except the gentleman from Athens». 😉

      3.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

      2.Το θυμήθηκα και στο χαρίζω 🙂
      http://www.youtube.com/watch?v=QowogaEWpMI&feature=related
      (αυτό το βιντεο στο ytube μου βγάζει και μια «σύμπτωση» δεν ξέρω αν φαίνεται σε όλους)

      Φιλιά

      marilia
      4 Νοεμβρίου 12 στις 21:54

      Δημήτρη, ε… τυχαίο; Δε νομίζω. 😉 Από την ίδια περιοχή ήταν το πιτσιρίκι και το διατύπωσε αμέσως μετά την εικόνα του Παραμυθά να παίζει κιθάρα (λέμε τώρα 😛 ) και να τραγουδάει «το τραγουδάκι το τρελό». 😉

      παπιοφιλί

      Mika
      6 Νοεμβρίου 12 στις 12:42

      Τι είναι αυτό το πάρεση ρε παιδιά που τι ξέρετε όλοι? Πρώτη φορά το ακούω και το βλέπω! Αντε μια χαρά είσαι, να μην σε ματιάζουν κιολας!

      Το κοριτσάκι θεα!!!!

      Το βιντεο θα το δω αργότερα με την ησυχία μου αλλά το τραγούδι είναι πολύ όμορφο!

      φιλια

      AnD
      7 Νοεμβρίου 12 στις 11:24

      O Κρισναμούρτι και τα λόγια του, γενικότερα η στάση ζωής του, είναι έμπνευση για πολλούς. Νομίζω όμως οτι και μόλις έναν αν καταφέρει κανείς να αγγίξει έχει κάνει το μεγαλύτερο καλό. Έμπνευση αποπνέει κανείς μέσα από το πάθος, όταν δεν παραιτείται και συνεχίζει να ενθουσιάζεται με τη μαγεία του θαύματος της ζωής. Αλλά δεν εμπνέονται όλοι. Δεν είναι όλοι ανοιχτοί στο να συλλάβουν την έμπνευση. Κι αυτό είναι ένα άλλο θαύμα. Να μένει κανείς ανοιχτός. Γι’αυτό και θέλει 2 η δημιουργία.
      Ένας εμπνέει, ένας εμπνέεται κι έπειτα ο δεύτερος κάνει κάτι καινούριο εμπνευσμένο, κάτι που μπορεί να εμπνεύσει όλους τους υπόλοιπους διαδοχικά.
      Τέτοιο είναι και το βίντεο που έφτιαξες και τα λόγια που έγραψες από κάτω αν και δυσκολεύτηκαν τα μάτια μου να προλάβουν τη ροή τους.

      Για το μάτι… περαστικά. Έχει γούστο όμως να βλέπεις αντιδράσεις, έτσι; Πέρυσι τέτοια εποχή είχα βγάλει κριθαράκι, όχι ένα συνηθισμένο, μου είχε μαυρίσει το μάτι λες και είχα φάει μπουνιά. Ο καθένας που με κοιτούσε έπλαθε κι από μία διαφορετική ιστορία. Και κανείς δεν πίστευε τη δική μου… Για φαντάσου…

      Παραμυθάς
      7 Νοεμβρίου 12 στις 12:12

      Ναι, and έχουν ενδιαφέρον οι αντιδράσεις των ανθρώπων γύρω σου για κάτι που έχεις πάθει, που δείχνουν και τα αισθήματά τους για σένα, αλλά και το πώς βλέπει ο καθένας αυτό που σου συμβαίνει. Την καλύτερη αντίδραση την είχαν τα εγγονάκια μου. Μμμμ… Τώρα μου ήρθε: θα πω δυο λόγια γι΄ αυτό στο post που σκέφτομαι να βάλω σήμερα-αύριο. Ευχαριστώ για την ιδέα. Όσο για το «δεν εμπνέονται όλοι», να πω ότι ο ίδιος έχει πει ( στο «Ξύπνημα της Νοημοσύνης») ότι, το 95% των ανθρώπων δεν ενδιαφέρεται για όσα λέει. Προσωπικά μου φαίνεται λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι σε τελευταία ανάλυση αυτό που λέει εκείνος, είναι ότι κανείς πρέπει να τελειώνει με το «εγώ» του, όπως έχει πει και ότι «το 99,9% των ανθρώπων ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους». Χα, χα, χα… Σήμερα μου ξέφυγε και παρασχολίασα μου φαίνεται… Θα τ’ αφήσω όμως, Φιλιά σε όλους.

Σχολιάστε