Πρόλογος για το «γάμο-post»

Παράξενη εβδομάδα!!! Όπως είναι και όλη η ζωή άλλωστε… Άρχισε με χιονοθύελλα και πολύ χιόνι που μας ανάγκασε να φύγουμε από το χωμένο στα χιόνια σπίτι μας -όλο και κάποια φωτογραφία του σπιτιού θα βάλει σήμερα στο blog της η Άιναφετς–  και να μείνουμε μέχρι εχθές στην Αθήνα. Συνεχίστηκε με πολλή δουλειά για να τελειώσω -χτένισμα και συμπλήρωμα κεφαλαίων- το βιβλίο μου που κάποιοι ξέρετε, «ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ  ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ» , που εξαντλήθηκε και θα ξαναβγεί πάλι από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ  το καλοκαίρι, με καινούργιο εξώφυλλο και τίτλο, «Τα ευτυχισμένα παιδιά, θέλουν γονείς χωρίς ‘εγώ’.» Χθες πήγα στο θέατρο (!!!) -η έκτη φορά μέσα σε 37 χρόνια – και θα τελειώσει σήμερα με την κηδεία του καλύτερου φίλου μου. (Χα, χα, χα… Όταν πήρα ένα κοινό φίλο για να του το πω, κλείνοντας μου είπε:  «Άντε και στα δικά μας».  «Άντε και στα δικά μας…»  του είπα κι εγώ και κλείσαμε. Χα, χα, χα…
Λοιπόοοον…  Σκεφτόμουν να ανεβάσω κάτι την Τρίτη για την «Ημέρα της γυναίκας», αλλά υπήρχε πολύ πίεση και δεν το έκανα. Για το Σαββατοκύριακο είχα αποφασίσει να γράψω το  post  για το γάμο που το αναβάλλω τα τελευταία δύο χρόνια και που κάποτε μια κοπέλα είχε πει γι’ αυτό: «Τι θα γίνει μ’ εκείνο το  γαμοpost»;  Ε, λοιπόν θα μπει μέσα στο Σαββατοκύριακο. (Χα, χα, χα… Ελπίζω να το κάνω αυτή τη φορά). Σήμερα, όμως, λέω να βάλω κάτι από το post για την ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ σαν πρόλογο στο άλλο. Θα βάλω δύο φωτογραφίες που είχα βρει και είχαν σχέση με αυτά που θα έγραφα. Δεν θα βάλω πια το κείμενο, αλλά μόνο τις φωτογραφίες λέγοντας ότι η μία είναι σαν σύμβολο των γυναικών που ο γάμος τις έχει πάρει από κάτω και τραβάνε των παθών τους τον τάραχο και η άλλη συμβολίζει τις γυναίκες που έχουν παντρευτεί, αλλά «δεν μασάνε…». Θα καταλάβετε ποια φωτογραφία είναι για ποιαν και τα σχόλια δικά σας.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ
Π.

1.

2.

7 Σχόλια στο “Πρόλογος για το «γάμο-post»”

      ευαγγελια
      11 Μαρτίου 11 στις 14:20

      Περιμένω το γάμοpost (!) με ανυπομονησία… Τί να πουν κι αυτές οι γυναίκες που τη μια είναι τ΄ανάσκελα κι ανακούρκουδα και την άλλη μπογιατισμένες απο την κορυφή ως τα νύχια με τα «όχι» τους για να τα βγάλουν πέρα;

      Καραπιπέρης Γιάννης
      11 Μαρτίου 11 στις 17:32

      Γιορτή Γυναίκας

      Σήμερα δεν γιορτάζεις, ποτέ δεν γιόρτασες, σήμερα απλώς κοιτάς δυο μαύρα μάτια στον καθρέφτη.
      Μπορεί το μακιγιάζ να ξέβαψε από δάκρυα, μπορεί οι ρυτίδες να είναι τόσο έντονες, μπορεί τους μώλωπες να μην μπορείς να κρύψεις.
      Γεννήθηκες, μεγάλωσες ή μάλλον σε μεγάλωσαν με μια κουβέντα μόνο:»Είσαι γυναίκα, έτσι πρέπει», αυτό άκουγες πάντα, ακόμα τ’ ακούς.
      Τα στερεότυπα μια φαλλοκρατικής κοινωνίας και η πατριαρχική μονόπολη σου λείαιναν συνεχώς το δέρμα μα παράλληλα σου γδέρναν την ψυχή με τύψεις.
      Όσο πιο απαλό το δέρμα, τόσα αγκάθινα στεφάνια στην ψυχή σού έχουν φορέσει.
      Γέλασες, ερωτεύτηκες, αγάπησες, λάτρεψες, ποδοπατήθηκες, βιάστηκες, έκλαψες, μίσησες, αποστασιοποιήθηκες, δεν έχει σημασία, πάντα ένοχη ένιωθες.
      Μα έμαθες τι θα πει ζωή, γιατί μόνο εσύ που γεννάς, που μπορείς και προσφέρεις ζωή μπορείς να παλεύεις γι’ αυτήν.
      Συνήθισες τον πόνο, ζεις αγκαλιά με τον πόνο, ξέρεις να σφίγγεις τα δόντια και να τον υποφέρεις.
      Όπως και ξέρεις τι θα πει χαρά και ηδονή, αγκαλιά, στοργή και συντροφικότητα.
      Έτσι όπως ξέρεις τι θα πει το «σ’ αγαπώ», έτσι όπως ξεριζώνεις την καρδιά σου και την διπλώνεις σε μια βαλίτσα αποσκευών ενός συντρόφου σου που φεύγει για ταξίδι.
      Σήμερα εσύ δεν ξενυχτάς με σουφραζέτες ή με παρέες μπολσεβίκων,
      σήμερα εσύ δεν πίνεις σε ένα μπαρ ψάχνοντας κέρατο να ρίξεις.
      Σήμερα εσύ ταΐζεις το παιδί σου με υστέρημα όπως και άλλοτε
      σήμερα εσύ δειλά θα πνίξεις ένα δάκρυ, ίσως μ’ ένα «γιατί;» παρέα.
      Σήμερα δεν θα είναι πλάι σου κανένας, μόνο η εκκωφαντική σιωπή
      κι ίσως ο κρότος της δικής μου που θα κάνει
      στο μαξιλάρι μου απάνω η αναπνοή.

      Μην περιμένεις να σηκώσεις το τηλέφωνο για να ακούσεις τα «χρόνια πολλά», αλλά να ακούσεις ένα «σ’ αγαπώ» και σήμερα από κάποιον, το ίδιο που άκουσες χθες, το ίδιο που θα ακούσεις και αύριο…

      MAKIS
      11 Μαρτίου 11 στις 20:30

      Δεν θέλω να γράψω κλισέ. Δεν θέλω να πω κοινοτυπίες. Δεν θέλω να μιλήσω για διάσημες, για μαμάδες και φιλενάδες. Δεν θέλω να κάνω κριτική ή ψυχανάλυση. Δεν θέλω να διατυπώσω ένα κοινωνιολογικό προφίλ. Δεν θέλω να μιλήσω για φοιτήτριες η μάνατζερ. Δεν θέλω να μιλήσω για τον έρωτα ή για τον γάμο.
      Δεν αρέσκομαι στις ατέλειωτες συζητήσεις για το νόημα της ζωής. Δεν έχω να πω πληγωμένες ιστορίες. Δεν με ενθουσιάζει η οικονομική προσέγγιση ή η ποσοτική αποτίμησητων ανθρώπων. Δεν επιθυμώ τον σχολιασμό του χάσματος των γενεών. Δεν μου αρέσει ο προσδιορισμός της (γκόμενας), αλλά με ενοχλεί και ο προσδιορισμός (η σχέση μου). Δεν προκρίνω την (λειτουργικότητα) ενάντια στην (συνείδηση). Δεν θα αφαιμάξω συναισθήματα για να αντιμετωπίσω την λογική ανάλυση.
      Θέλω να μιλησω για την μαμά-γιαγιά-συμμαθήτρια-συνάδελφο-φίλη-σύζυγο-
      ώριμη-απελευθερωμένη-εγκλωβισμένη-άνεργη-μετανάστρια-ΓΥΝΑΙΚΑ.!!!!!
      ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!

      dimitrisp
      11 Μαρτίου 11 στις 20:49

      χα!χα!χα! αν το καλοσκεφτείς η ευχή «άντε και στα δικά μας» είναι η μόνη ευχή που ξέρουμε σίγουρα ότι θα πραγματοποιηθεί…
      Γυναίκες ,πλάσματα θαυμαστά κι αγαπημένα ….να είναι καλά.

      να-τασσσάκι
      11 Μαρτίου 11 στις 21:35

      έλεγα να μη σχολιάσω εδώ, να περιμένω το γαμοπόστ (επιτέλους), αλλά δε μου πάει….
      😛

      *Έχω ενθουσιαστεί με τον καινούριο τίτλο του βιβλίου 🙂

      *Καλό κουράγιο στις «χρωματιστές» γυναίκες, κι άντε και στα δικά μας 😉
      (Δημήτρη, ε ναι! :))

      Φιλί

Σχολιάστε