Πότε, πώς και γιατί, «το σύμπαν συνομωτεί» για χάρη μας.

Συγνώμη βρε παιδιά, αλλά θα βάλω κι άλλο απανωτό σεντόνι Κυριακάτικα σήμερα! Θα ξαναστενοχωρήσω και τη Marilia που τη βάρυνε το προηγούμενο και περιμένει παραμύθι. Δυο μέρες τώρα την είχα καταβρεί ετοιμάζοντάς άλλο ένα από τα παραμύθια των πολύ παλιών εκπομπών κι έκανα και διάφορα κόλπα για να ενώσω σκίτσα από το internet με τον Παραμυθά. Κι ανοίγω για να δω αν υπάρχει κανένα σχόλιο και πέφτω πάνω σ’ αυτό ενός νέου κοριτσιού, της Pooka. Κι άλλες φορές πήρα αφορμή από σχόλιά σας κι έγραψα post, αλλά αυτή τη φορά συγκινήθηκα, στενοχωρήθηκα. Ένα τόσο νέο παιδί και να βλέπει έτσι καθαρά όλα αυτά!!! Και πού βρέθηκες εσύ κοριτσάκι μου εδώ; Όταν σταμάτησε ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ το ’81 εσύ δεν είχες ακόμα γεννηθεί, κι όταν τέλειωσαν κι οι επαναλήψεις του το ’86 ήσουν ακόμα μωρό!!! Δεν μπορώ να μην αναβάλλω το παραμύθι γι’ αύριο, γιατί αυτό το σχόλιο έπεσε πάνω που μεταφράζω ένα βιβλίο με ανάλογα θέματα. Θα κλέψω, λοιπόν, λίγα από εκεί, θα βάλω και δικά μου και θα φτιάξω μια «ρώσικη σαλάτα» για την Pooka και για όσους από σας έχετε παιδιά, και για όλους όσους θέλουν να κάνουν αυτό που τους λέει η καρδιά τους. Ή με άλλα λόγια, αυτό που κάνουν ή θα κάνουν για να ζήσουν είναι το ίδιο με αυτό που θέλουν να κάνουν.
Προφανώς ξέρετε τι θα πει εσωτερική σύγκρουση. Τώρα, αν είμαι νέος και θέλω κάτι ειδικά να γίνω στη ζωή μου, αλλά ταυτοχρόνως θέλω να ευχαριστήσω και τους γονείς μου κι εκείνοι θέλουν να γίνω κάτι άλλο, τότε μέσα μου υπάρχει σύγκρουση. Και πώς θα το λύσω αυτό; Αν δεν μπορώ να σταματήσω αυτή τη σύγκρουση μέσα μου, είναι προφανές ότι δεν θα είναι ποτέ το ίδιο, εκείνο αυτό που θέλω κι αυτό που κάνω. Άρα, εκείνο που πρωτεύει είναι να τελειώνω με την εσωτερική σύγκρουση.
Ας υποθέσουμε ότι θέλω να γίνω ηθοποιός επειδή το θέατρο είναι εκείνο που μου δίνει χαρά στη ζωή μου, και ο πατέρας μου κι η μάνα μου λένε ότι πρέπει να γίνω γιατρός σαν τη μάνα μου, δικηγόρος σαν τον πατέρα μου ή αρχιτέκτονας σαν τον παππού μου. Εγώ επιμένω και τότε λένε ότι δεν πρόκειται να με βοηθήσουν οικονομικά στις σπουδές μου, Κι αρχίζει η σύγκρουση μέσα μου. Πώς θα εξαφανίσω αυτή την εσωτερική σύγκρουση για να ελευθερωθώ από την πάλη που γίνεται μέσα μου και τον πόνο που μου προκαλεί; Βλέπω ότι όσο είμαι παγιδευμένος σε εσωτερική σύγκρουση, δεν μπορώ να σκεφτώ καθαρά. Βλέπω ότι ένα μυαλό γεμάτο προβλήματα δεν μπορεί να λύνει προβλήματα. Πρέπει, λοιπόν, να εξαφανίσω τη σύγκρουση, κάνοντας ή το ένα ή το άλλο. Ποιο θα είναι αυτό; Θα υποκύψω στην επιθυμία των γονιών μου; Αν το κάνει αυτό, σημαίνει ότι αρνιέμαι εκείνο που θα μου δίνει χαρά, ότι θα «παντρευτώ» κάτι που δεν αγαπάω. Αλλά θα διαλυθεί η σύγκρουση έτσι; Αν, όμως δεν υποχωρήσω για χάρη των γονιών μου και τους πω: «Συγνώμη, αλλά δεν μ’ ενδιαφέρει αν θα πρέπει να ζητιανέψω ή να πεινάσω, εγώ θα γίνω ηθοποιός», τότε τελειώνει η εσωτερική σύγκρουση· τότε αυτό που θέλω είναι το ίδιο με αυτό που θα κάνω, γιατί ξέρω τι θέλω να κάνω και θα το κάνω με όλη μου την καρδιά. Αλλά αν γίνω δικηγόρος ή γιατρός κ.λπ. ενώ μέσα μου με καίει να γίνω ηθοποιός, τότε για το υπόλοιπο της ζωής μου θα είμαι ένα στερημένο, βαριεστημένο, απογοητευμένο ανθρώπινο πλάσμα, που θα περνάει ένα μαρτύριο στη δουλειά του, που θα ζει στη δυστυχία, έχοντας καταστρέψει τη ζωή του και πιθανόν καταστρέφοντας και τη ζωή άλλων – για παράδειγμα: των παιδιών του. Βέβαια, υπάρχει κι ο «δρόμος του πανούργου ανθρώπου»: κάνω ή δεν κάνω αυτό που λένε, αλλά οπωσδήποτε πάω κρυφά Δραματική Σχολή.
Σε οποιαδήποτε περίπτωση, όμως, πρέπει κανείς να ανακαλύψει τι τον καίει αληθινά μέσα του. Κι αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που πρέπει να το μελετήσει κανείς, γιατί οι περισσότεροι γονείς καθώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους, συνήθως, προσπαθούν να τα βάλουν να κάνουν ορισμένα πράγματα που θέλουν εκείνοι για λογαριασμό τους· κι αν δεν είσαι πολύ ξεκάθαρος μέσα σου τι πραγματικά θέλεις να κάνεις, θα την πατήσεις. Αν, όμως, ανακαλύψεις τι αγαπάς να κάνεις και δώσεις όλη σου τη ζωή σ’ αυτό, τότε δεν θα υπάρχει εσωτερική σύγκρουση και τότε εκείνο που θέλεις θα είναι κι εκείνο που θα κάνεις.
Θα μου πείτε, όμως: Αν ο πατέρας μου είναι αντίθετος σ’ αυτό που θέλω και δεν με βοηθήσει, πώς θα μπορέσω να σπουδάσω; Αν επιμένεις να θέλεις να γίνεις ηθοποιός -ή οτιδήποτε άλλο σου λέει η καρδιά σου, θα βρεις τρόπους και μέσα να σπουδάσεις αυτό που θέλεις. Θα δουλέψεις, θα καθαρίζεις τζάμια στα φανάρια, θα ζητήσεις βοήθεια από τους φίλους σου… Και το πιο σοβαρό: Η ζωή, ξέρετε, είναι πολύ περίεργη. Από τη στιγμή που είσαι πολύ ξεκάθαρος μέσα σου για το τι θέλεις να κάνεις, συμβαίνουν διάφορα πράγματα. Η ζωή έρχεται να σε βοηθήσει – ένας φίλος, κάποια σχέση σου, ένας καθηγητής, μια γιαγιά, ένας θείος, κάποιος σε βοηθάει. Αλλά αν φοβάσαι τους γονείς και υποταχτείς, τότε πας χαμένος. Η ζωή δεν έρχεται ποτέ να βοηθήσει εκείνους που απλώς υποκύπτουν στις απαιτήσεις των άλλων από φόβο. Αλλά όταν πεις, «αυτό είναι που θέλω πραγματικά να κάνω και θα το κυνηγήσω», τότε θα ανακαλύψεις ότι κάτι θαυματουργό συμβαίνει. Μπορεί να χρειαστεί να πεινάσεις, να παλέψεις για να τα καταφέρεις, αλλά θα είσαι ένας άνθρωπος από πρώτο χέρι κι όχι ένα απλό αντίγραφο κάποιου άλλου με καρμπόν. Βλέπετε, οι περισσότεροι από μας φοβούνται να σταθούν στα πόδια τους μόνοι τους. Ξέρω ότι αυτό είναι δύσκολο, ειδικά όταν είσαι νέος, και σ’ αυτόν τον τόπο, δεν υπάρχει ή άνεση που έχουν οι νέοι σε άλλες να κάνουν διάφορες δουλειές και να σπουδάζουν. Κι έτσι κανείς στο τέλος ενδίδει. Αλλά όταν αντέξεις, θ’ ανακαλύψεις ότι κάτι ή κάποιος θα σε βοηθήσει. Όταν αντέχεις να μην δέχεσαι τις κοινά και στεγνά κοινωνικά αποδεκτές απαιτήσεις, τότε είσαι ένα πραγματικά ανεξάρτητο άτομο και η ζωή έρχεται να σε βοηθήσει. Από τη στιγμή που ριψοκινδυνεύεις γεμάτος πάθος, κάτι συμβαίνει μέσα σου και γύρω σου. Η ζωή έρχεται να σε βοηθήσει με διάφορους τρόπους. Ναι, είναι κάπως όπως αυτό του Κοέλο ότι, «το σύμπαν συνωμοτεί…», αλλά δεν είναι τόσο απλό, σαν να σου πέσει το λαχείο. Η βοήθεια έρχεται, αλλά ίσως να μη σ’ αρέσει η μορφή με την οποία έρχεται η βοήθεια. Μπορεί να σε βρει περνώντας μέσα από δυστυχία, αγώνα, πείνα – αλλά όταν προσκαλείς τη ζωή, ναι, αρχίζουν να συμβαίνουν διάφορα πράγματα. Το έχω δει στην πράξη να γίνεται στη ζωή μου. Βλέπετε, όμως, δεν θέλουμε να προσκαλούμε τη ζωή, θέλουμε να νοιώθουμε ασφάλεια· κι εκείνοι που αποζητάν ασφάλεια, το μόνο που κερδίζουν είναι ότι πεθαίνουν νοιώθοντας μεγάλη ασφάλεια.
Ίσως σας μοιάζει φριχτό να παρακούσετε τους γονείς σας, ξεχνώντας το καθήκον των παιδιών απέναντι στους γονείς τους; Και τι θα πει αυτή η στεγνά αυστηρή λέξη, «καθήκον»; Καθήκον στους γονείς σας, στο κράτος, στην κοινωνία; Αν οι γονείς σου, σου πουν ότι είναι καθήκον σου να γίνεις δικηγόρος και να τους συντηρείς κανονικά, ενώ εσύ θέλεις να γίνεις καλλιτέχνης ή να δουλεύεις με τα χέρια σου, να θέλεις να γίνεις ένας απλός μαραγκός ή να φτιάχνεις ωραία πήλινα αντικείμενα, τότε προς τα πού βρίσκεται το καθήκον σου; Μπορεί αυτό να στο επιβάλλει κάποιος άλλος; Δεν θα πρέπει να το σκεφτείς πολύ προσεχτικά από μόνος σου, βλέποντας τι συνεπάγεται το καθήκον στην περίπτωσή σου; Οπότε βλέποντάς το θα μπορέσεις να πεις: «Αυτό νοιώθω πως είναι το σωστό για μένα και θα επιμένω σ’ αυτό είτε το θέλουν οι γονείς μου είτε όχι;» Γιατί βλέπεις πολύ καθαρά ποια είναι η αλήθεια και αρνιέσαι με πάθος να την εγκαταλείψεις σε όλη σου τη ζωή, ακόμα κι αν αυτό μπορεί να σημαίνει πείνα, δυστυχία, θάνατο. Για να το κάνεις αυτό χρειάζεται πάρα πολύ μεγάλη νοημοσύνη, αντίληψη, πολύ βαθιά επίγνωση και επίσης πάρα πολύ αγάπη. Βλέπετε, αν βοηθάς τους γονείς σου απλώς επειδή θεωρείς ότι αυτό είναι το καθήκον σου, τότε αυτή η βοήθεια είναι ένα εμπορικό θέμα, χωρίς καμιά βαθύτερη σημασία, γιατί σ’ αυτήν τη βοήθεια, στο καθήκον δηλαδή, δεν υπάρχει αγάπη. Κι αν οι γονείς σου σε αναθρέφουν από καθήκον επειδή σε γέννησαν, τότε δεν σ’ αγαπάνε. Ακούγεται φριχτό, αλλά έτσι είναι.
Το παράκανα απόψε; Αααχ… pooka τι μου ‘κανες! Θα «με τιμωρήσει ο Θεός» και θα μου το κλείσουν το blog!
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

10 Σχόλια στο “Πότε, πώς και γιατί, «το σύμπαν συνομωτεί» για χάρη μας.”

      nellinezi
      30 Μαρτίου 08 στις 20:12

      Και κάτι ακόμη ( για σήμερα….από αυριο θα έχει περισσότερα!! Σήμερα είμαι ξενύχτισσα από χθες και το μυαλό δε λειτουργεί όπως πρέπει 😛 😀 )

      Όπως πολύ σωστά είπατε, το συμπάν όταν θέλουμε κάτι πολύ συνωμοτεί για χάρη μας…. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι συν Αθηνά και χείρα κίνει…. Τότε , είναι που το Συμπαν τα δίνει όλα! 🙂

      Ροζαλία
      30 Μαρτίου 08 στις 21:06

      Ελπίζω όταν έρθει η ώρα να είμαι με τα παιδιά μου πιο ανοιχτόμυαλη από ό,τι ήταν με εμένα οι γονείς μου. Δεν τους κρατάω κακία βέβαια, το καλό μου θέλουν. Και ακόμη και σήμερα, που είμαι παντρεμένη με παιδί, δε θεωρούν ότι είμαι πετυχημένη, γιατί εργάζομαι σαν ελεύθερη επαγγελματίας (σε επάγγελμα αποδεκτό κιόλας!) και δεν προσπαθώ να μπω στο Δημόσιο…

      ΑΡΙΣΤΗ
      31 Μαρτίου 08 στις 8:05

      Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους γονείς μου, που ότι και να έκανα με στηρίξανε. Καλημέρα παραμυθά μου και καλημέρα σε όλες τις μπλογκοφιλενάδες όπως λέει και η nellinezi.

      nellinezi
      31 Μαρτίου 08 στις 12:22

      Gooooooood Mooooooooorning Bιετνάμ!! …..

      Ωχ ….λάθος….παρασύρθηκα από το μακρόσυρτο good morining!!!! 😀 😀

      Good Morning παραμυθομπλογκοφιλενάδες ήθελα να πω! ( που λέει κι η Αριστη ότι λέει η nellinezi… χα χα χα !! )

      Καλημερούδια και στον Παραμυθούλη μας!

      Karellen
      31 Μαρτίου 08 στις 15:39

      Αυτές οι εσωτερικές συγκρούσεις, οι μεγάλοι συμβιβασμοί της ζωής του καθενός… Μπορούμε άραγε να φτάσουμε στο τέλος της διαδρομής μας χωρίς να υποκύψουμε στους συμβιβασμούς που πάντα εμφανίζονται κατά τη διάρκεια του ταξιδιού;
      Στο τελευταίο μου ποστ (http://www.lifomag.gr/blogs/karellen/8293.html#blogtop) είχα γράψει ένα δικό μου παραμύθι για τον τρόπο που βρίσκει η ζωή να συνδράμει σε ο,τι η καρδιά μας αληθινά επιθυμεί. Με ένα απλό, συνηθισμένο γεγονός καθημερινό, που το βαφτίζουμε σύμπτωση ή τύχη, αλλά που όμως αποτελεί για κάποιον «θαύμα».
      «Στο καθήκον δεν υπάρχει αγάπη», πόσο δίκιο έχεις, αγαπημένε Παραμυθά!

      Pooka
      1 Απριλίου 08 στις 10:42

      Το Pooka συγκινήθηκε με τα λόγια σας, χαμογελάει ξανά κι αν ακόμη ήταν μωρό το ’86 που τελείωσαν οι επαναλήψεις, ακόμα σας θυμάται να πετάτε.

      Και ναι λοιπόν, θα συνεχίσει να γράφει παραμύθια για σας και για εκείνη και για όλο τον κόσμο που ονειρεύεται.

      Και ΔΕΝ είναι πρωταπριλιάτικο αστείο!

      Καλημέρα σας, κύριε Παραμυθά μας.

      =)

      vassiliki
      2 Απριλίου 08 στις 13:34

      Αυτό λοιπόν δεν το περίμενα ποτέ. Αν δεν ήταν ο Karellen και η Pooka δεν θα συνέβαινε ποτέ. Αλλά ήταν, και συνέβη. Όπως παλιά πετάγαμε μαζί πάνω στα σύννεφα τώρα πετάμε από λινκ σε λινκ καλέ μου Παραμυθά. Και τώρα όμως, θέλει όπως και τότε καλούς οδηγούς.
      Σε βλέπω εκεί στα σκαλιά της ΕΡΤ σα νά’ ναι τώρα. Επί του θέματος μου συνέβη κι εμένα αυτή η εσωτερική σύγκρουση. Πριν πολλά χρόνια. Εμείς τα παιδιά που γεννηθήκαμε το ’70, με τη Λιλιπούπολη, τους Παραμυθάδες την Άλκη Ζέη, και τη Ζωρζ Σαρρή, είμασταν ευάλωτα σ’ αυτές τις συγκρούσεις. Χωρίς κράνος σ’ έναν κόσμο που έλεγε πώς ήταν κάτι που δεν ήταν τελικά.Ε! δεν έγινε και τίποτα. Απλώς πεινάμε. Αλλά ο κόσμος είναι πιο όμορφος. Δεν είναι?
      Χαίρομαι πολύ που σε ξαναβρήκα.

      zouzoula
      21 Αυγούστου 08 στις 1:09

      8a hmoun sigourh oti oloklhro to sumpan sunomwtei g ola auta pou epi8hmoume polu mono an hmoun toso sigourh oti to sumpan uparxei………….
      😉

      Ιωάννα
      28 Δεκεμβρίου 09 στις 4:16

      Απλά ΤΕΛΕΙΑ !!! Ακόμα κι αν το σύμπαν δε συνωμοτήσει ποτέ για όλα αυτά που θέλω να κάνω, αυτή τη στιγμή οι απόψεις μου ταυτίζονται απόλυτα με αυτές του Παραμυθά.
      Μπράβο και εύγε !!
      Γιατί μιλάει στις καρδιές των ανθρώπων και όχι στα μυαλά τους !!!

Σχολιάστε