Ιστορία με μια γλάστρα

Μια φορά είχα πάει σ’ ένα ανθοπωλείο. Εκεί που χάζευα τις γλάστρες, ακούω μια φωνή. «Ε, κύριε… γλάστρα θέλετε;». «Ναι»flowerpod.jpg, λέω στη γλάστρα που ήταν δίπλα μου, γιατί από εκεί έβγαινε η φωνή. «Ε, τότε, πάρτε εμένα, γιατί βαρέθηκα ένα μήνα στην ίδια θέση». «Και δε σε παίρνω», της λέω, «είσαι ό,τι πρέπει για το παράθυρό μου».
Ένα πρωί, ύστερα από κανένα μήνα, καθώς την πλησίασα -όπως κάθε πρωί- για να της πω «καλημέρα», τη βλέπω κατσουφιασμένη. «Τι έχεις γλαστρούλα μου;» τη ρωτάω. «Βαρέθηκα», μου απαντάει. «Γιατί», της λέω, «εδώ έχεις ένα σωρό φίλους. Τα πρωινά έρχεται πάντα το ποτιστήρι και σε δροσίζει· το ψαράκι είναι πάντα στη γυάλα του δίπλα σου και σου λέει ιστορίες για τη θάλασσα και η γάτα σου κρατάει συντροφιά». «Εγώ πάντως θέλω να φύγω», μου είπε η γλάστρα και κοίταξε μακριά, όλο μελαγχολία. Την άλλη μέρα, μόλις ξύπνησα, κοιτάζω στο παράθυρο, αλλά έλειπε η γλάστρα. Παρακολούθησα μια λεπτή γραμμή από χώμα που άφηνε πίσω της και την πρόλαβα πιο κάτω. «Δεν ξαναγυρίζω σπίτι», μου λέει. «Καλά, έλα να πάμε μια βόλτα και τα ξαναλέμε». Αφού διασκέδασε η γλάστρα με τις βόλτες που κάναμε, μου είπε ότι κουράστηκε και την πήγα σ’ ένα καφενείο όπου ζήτησε ένα ποτήρι νερό. Ύστερα από το καφενείο, παίρνω τη γλάστρα και την πάω στο δάσος. Και μόλις φτάνουμε εκεί, δίνει μια… τσουπ κι ανεβαίνει σ’ ένα δέντρο. «Αχ, εδώ μ’ αρέσει πολύ! Καλά θα ‘ταν να έμενα εδώ, αλλά ποιος θα με ποτίζει;». Πριν προλάβω να της απαντήσω, άρχισε να βρέχει κι η γλάστρα φώναξε χαρούμενη: «Αυτό είναι καταπληκτικό! Θα με ποτίζει η βροχή. Εδώ θα μείνω».
Έτσι η γλάστρα έμεινε στο δάσος, κι ήταν πολύ ευτυχισμένη γιατί απόχτησε πολλούς φίλους. Δέντρα, θάμνους, χελώνες, σαύρες, φίδια, αλεπούδες, μέλισσες, πεταλούδες κι ένα σωρό άλλους καλούς φίλους. Βλέπετε, όλα έχουν το φυσικό χώρο τους στη ζωή και μόνο σ’ αυτόν ζούνε σε αρμονία. Γι’ αυτό είναι καλό από μικρούς να μας βοηθάνε να ανακαλύπτουμε ποιος είναι «ο φυσικός μας χώρος». Επαγγελματικά, κοινωνικά, σεξουαλικά, αλλά κυρίως ψυχολογικά. Έτσι, δεν θα νοιώθαμε κάποιες φορές, «σαν το ψάρι έξω απ’ το νερό», δηλαδή δυστυχισμένοι.

Σας φιλώ γλυκά. Καληνύχτα.
Π.

Υ.Γ. Ξέρω, έχω καιρό να γράψω κανένα… «σεντόνι» – που από την ανταπόκρισή σας με σχόλια, έχω καταλάβει ότι σας αρέσουν. Και μάλιστα σας είπα πριν μέρες ότι είχα ιδέες για κάμποσα και δεν ήξερα τι να διαλέξω. Ναι, αλλά σήμερα κάνει πολύ ζέστη, και δεν αντέχεται το σεντόνι ούτε στο κρεβάτι ούτε… πριν.

5 Σχόλια στο “Ιστορία με μια γλάστρα”

Σχολιάστε