Ένα Νοέμβρη κάποτε

image010

Φέτος, υπάρχουν για μένα  πολλές «στρογγυλεμένες»  επέτειοι!  Είναι επειδή η χρονιά που γεννήθηκα τελειώνει σε 3: Γεννήθηκα το 1943, κι έτσι, πρώτα απ’ όλα, φέτος έκλεισα στρογγυλά τα 70. Είναι 40 χρόνια από τότε που πέθανε ο καλύτερος μου φίλος ο Άλκης το 1973, που σας έχω πει γι’ αυτόν, λίγες μέρες πριν από την εξέγερση του Πολυτεχνείου που κι αυτό κλείνει φέτος 40 χρόνια. Και τέλος, σε λίγες μέρες, άλλο ένα στρογγύλεμα, κλείνω 30 χρόνια γάμου, που έγινε τον Δεκέμβριο του 1983. Σαν χτες μου φαίνονται όλα. Χα, χα, χα… Γελάω γιατί πριν 40 ή τριάντα χρόνια, όταν άκουγα κάποιον «μεγάλο», να λέει αυτή την έκφραση, μου φαινόταν m@[@k1@. Αλλά, όπως έλεγαν κι εκείνοι τότε, «εκεί που είσαι ήμουνα κι εκεί που είμαι, θα ΄ρθεις». Έτσι είναι, αλλά βλέπετε, υπάρχει μια περίοδος στη ζωή μας, που νομίζουμε ότι αυτό που είμαστε και ό,τι έχουμε, θα είναι έτσι για πάντα. Αλλά αρκετά το φιλοσόφησα. Πάμε στο αφιέρωμα που έχω ετοιμάσει.

Ο τίτλος του ποστ, είναι και ο τίτλος  ενός ντοκιμαντέρ που είχα κάνει πριν κάμποσα χρόνια για την ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ,  για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Γιατί και ήταν εξέγερση και είχε νεκρούς, κι αφήστε τους παπάρες να λένε ό,τι θέλουν και τους συμφέρει. Ρωτήστε και μένα που ήμουν γωνία Στουρνάρα και Πατησίων, εκείνη την ημέρα. Σκόπευα, λοιπόν,  να ανεβάσω  το ντοκιμαντέρ που είχα κάνει παλιότερα, αλλά δυστυχώς, δεν κατάφερα να αντιγράψω το παλαιού τύπου βίντεο που έχω, σε  DVD, γιατί είχε πρόβλημα. Έτσι, αναζήτησα κάτι άλλο στο ίντερνετ και βρήκα το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Παντελή του Βούλγαρη, «ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ, 1967-1974». Από αυτό πήρα ένα απόσπασμα για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, που κρατάει τρισήμιση  λεπτά. Όποιος θέλει να δει ολόκληρο το ντοκιμαντέρ, μπορεί να πάει εδώ:  http://www.youtube.com/watch?v=cjusg4UCeDg

Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

6 Σχόλια στο “Ένα Νοέμβρη κάποτε”

      δημήτρης
      15 Νοεμβρίου 13 στις 19:00

      Σήμερα ο Σπύρος είχε θεατρικό στο σχολείο.Ερμήνευσε με επιτυχία το ρόλο ενός καθεστωτικού διδάκτωρα του πολυτεχνείου. Το αστείο είναι πως όταν πήρε το ρόλο νόμιζε ότι ήταν προοδευτικός ο καθηγητής γιατί μια ατάκα έλεγε: «Το εθνοσωτήριο έργο της επανάστασης έχει αρχίσει και φαίνεται» δηλ. success story 🙂

      Στο 01:11 του βίντεο θα έπαιρνα όρκο ότι κουβαλάς ένα τραυματία…

      marilia
      15 Νοεμβρίου 13 στις 20:30

      Πριν δω το βίντεο αυτό, σε κάποιο λεπτό της σημερινής προβολής που έκανα στα παιδιά θα ‘παιρνα όρκο ότι κουβαλάς έναν τραυματία!!! Την ίδια σκέψη με το Δημήτρη έκανα και τώρα θα τσεκάρω αν πρόκειται για την ίδια φωτογραφία.
      Εγώ έφαγα μια φρίκη σήμερα, όταν ένα παιδάκι (β’ δημοτικού) ήρθε και μου ‘πε μ’ ένα πολύ σοβαρό ύφος επί λέξη: «Κυρία, το πολυτεχνείο ήταν ένα πολύ μεγάλο ψέμα. Ο Παπαδόπουλος ήταν ένας καλός άνθρωπος που αγαπούσε τους Έλληνες»!!! Από ‘κεί κι έπειτα πάλευα να… ζωντανέψω, να σταματήσω την ανατριχίλα που ‘νιωθα και να ξανασυμπαθήσω το μαθητή μου. Συνέχισα τις προβολές, τα παραμύθια και τα τραγούδια και ελπίζω κάποτε να μεγαλώσει και να αποκτήσει καθαρή σκέψη και ματιά για τον κόσμο που τον περιβάλλει.

      Παραμυθάς
      15 Νοεμβρίου 13 στις 20:55

      Ναι όντως μοιάζω, αλλά δεν είμαι εγώ. Μπορεί να ξεχνάω διάφορα, αλλά αν είχα κουβαλήσει τραυματία θα το θυμόμουν οπωσδήποτε. Τα υπόλοιπα που λέτε είναι πολύ θλιβερά…

      Βάσω Συντιρελα
      15 Νοεμβρίου 13 στις 23:14

      Αγαπημένε μου παραμυθά, εγω που μεγάλωσα μαζι σου, θέλω να σε ευχαριστήσω που ακόμα μας μιλάς και που μοιράζεται πράγματα μαζι μας. Το στεναχωρο ειναι πως για τα παιδιά μας δεν υπάρχει κάποιος αντίστοιχος. Στο δημοτικο σχολειο των παιδιών μου κάποιο παιδάκι ειχε ζωγραφίσει μια σβαστικα και σύνθημα υπέρ του χιτλερ πριν δυοεβδομαδεs.Ενα άλλο παιδί απευθύνθηκε στην υπό διευθύντρια, της είπε τι εχει γραφει και σε ποιο σημείο. Η υπό διευθύντρια απάντησε θα το σβήσουμε. Σημερα τυχαία κοίταξα στο σημείο αυτο και υπήρχε ακομα η σβαστικα και το σύνθημα . Επι δυο εβδομάδες υπάρχει ζωγραφιά με το χιτλερ και το σύμβολο του σε ενα δημοτικο σχολειο και μια δασκάλα υπό διευθύντρια αδιαφορεί. Συγχαρητήρια στους εκπαιδευτικούς μας,

      Νικολέτα
      17 Νοεμβρίου 13 στις 0:09

      Μου έστειλε το link η αγαπημένη Αιναφετς και αμέσως μόλις βρήκα λίγο χρόνο να το δω με την ησυχία μου,παρακολούθησα όσα μας λες καθώς και το πραγματικά εξαιρετικό βίντεο.Η αλήθεια είναι οτι θα με ενδιέφερε πολύ να δω και αυτό που είχες κάνει για την εκπαιδευτική τηλεόραση,αλλά όπως και να χει το νόημα είναι το ίδιο.
      Στη συνέχεια ωστόσο διάβασα τα σχόλια από κάτω και μου φάνηκε πολύ θλιβερό το γεγονός οτι παιδιά μιλάνε έτσι.Είναι κρίμα να γυρνάμε την πλάτη σε όσα έπρεπε να μας κάνουν περήφανους.Θα μου πεις παιδιά είναι,όμως όλα αυτά κάποιος τους τα έμαθε.πραγματικά κρίμα.
      Ήρθα με άλλη διάθεση,και φεύγω πραγματικά προβληματισμένη.
      Καλό βράδυ

Σχολιάστε