Παίζουμε το «ποιος θα γελάσει πρώτος»;

mites.jpgΤο ξέρετε αυτό το παιχνίδι; Κάθεστε ο ένας απέναντι στον άλλον και κοιτάζεστε στα μάτια, χαλαροί και πολλοί σοβαροί, εντελώς σιωπηλοί. Χάνει όποιος γελάσει πρώτος ή όποιος τραβήξει τα μάτια του πρώτος, έστω κι αν το κάνει για λίγο και τα ξαναφέρει. Κανονικά δεν επιτρέπονται ούτε οι γκριμάτσες, αλλά καμιά φορά παίζεται κι έτσι. Αυτό το παιχνίδι το έπαιζα με την κόρη μου όταν ήταν μικρή. Θα μου πείτε, «και πού το θυμήθηκες τώρα»! Το θυμήθηκα, καθώς διάβαζα όλα τα σχόλιά σας από την αρχή και είδα ότι όλοι κατά βάθος λέμε το ίδιο. Μπορεί αυτό να εκφράζεται με διαφορετικό τρόπο από τον καθένα μας, αλλά κατά βάθος λέμε το ίδιο. Επειδή όλοι μας, ανεξαρτήτως φύλλου, ηλικίας, καταγωγής, οικονομικής κατάστασης, επαγγέλματος, κοινωνικής τάξης και άλλα τέτοια, θέλουμε να μας αγαπάνε και να αγαπάμε, φοβόμαστε το θάνατο, υποφέρουμε από έλλειψη επικοινωνίας, νοιώθουμε μοναξιά και… τα ξέρετε τώρα, όλα αυτά. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι δεν χρειάζεται να σας γράψω στον καθένα χωριστά, αλλά που και που – για να μην το παραβαρύνουμε κι όλας το πράμα – να σας λέω πράγματα που σκέφτομαι γύρω από αυτά. Και πάνω εκεί θυμήθηκα το παιχνίδι που έπαιζα με την κόρη μου. Το «ποιος θα γελάσει πρώτος». Ήθελα με αυτόν τον τρόπο, με το παιχνίδι, να της μάθω να μην φοβάται ποτέ να κοιτάζει τους άλλους στα μάτια – όποιοι κι αν είναι.

Έχετε κοιτάξει ποτέ κάποιον συνέχεια και σταθερά στα μάτια; Έχετε ποτέ κοιτάξει καταπρόσωπο τον καθηγητή σας, το αφεντικό σας, τον υπάλληλό σας, τους γονείς σας, τους ανωτέρους σας, τους πιο κάτω από σας, τον αστυφύλακα, τον εφοριακό, τον παπά, τη γυναίκα σας, τον άντρα σας, το παιδί σας, ένα γκαρσόνι, ένα ζητιάνο, τους έχετε κοιτάξει κατ’ ευθείαν στα μάτια, χωρίς να τα κατεβάσετε στιγμή, για οποιοδήποτε θέμα κι αν μιλάτε και κοιτάζοντας – ή και τραβώντας το βλέμμα σας – να έχετε παρατηρήσει τι συμβαίνει μέσα σας; Οι περισσότεροι από μας φοβόμαστε να κοιτάξουμε κατάματα κάποιον, και άλλοι πάλι δεν θέλουν εκείνοι να τους κοιτάς με αυτόν τον τρόπο, γιατί και εκείνοι είναι το ίδιο φοβισμένοι. Κανείς δεν θέλει να δείχνει αυτό που είναι• είμαστε όλοι κουμπωμένοι, κρυβόμαστε πίσω από διάφορους τοίχους μιζέριας, και υποφέρουμε, λαχταράμε για καλοσύνη, τρυφερότητα, συντροφιά, για διάφορα πράγματα, και απλώς ελπίζουμε, χωρίς ουσιαστικά να κάνουμε τίποτα στην πράξη. Και είναι πολύ λίγοι εκείνοι που μπορούν να σε κοιτάξουν στα μάτια και να χαμογελάσουν. Και είναι πολύ σημαντικό να χαμογελάς, να έχεις χαρά μέσα σου. Γιατί, βλέπετε, αν δεν υπάρχει τραγούδι μέσα στην καρδιά η ζωή γίνεται πολύ μουντή. Κι ίσως γι’ αυτό να αγαπάμε τόσο πολύ τους τραγουδιστές (δεν λέω το τραγούδι), τους αγαπάμε γιατί ίσως έχουμε χάσει το τραγούδι από την καρδιά μας. Μπορεί κανείς να γυρνάει από εκκλησία σε εκκλησία, από κόμμα σε κόμμα, από τον ένα γάμο στον άλλο ή να τρέχει σε γήπεδα ή γκουρούδικα, αλλά αν δεν υπάρχει αυτή η εσωτερική χαρά, η ζωή έχει πολύ μικρό νόημα.
Το παραχόντρηνα, ρε γαμώτο; Μην το πάρετε σοβαρά, πάρτε το σαν παιχνίδι. Αλλά παίξτε το. Παίξτε το πρώτα με τα παιδιά σας, με τους συντρόφους σας, με δικούς σας που δεν πολυφοβάστε μήπως δούνε μέσα σας, παίξτε το και παρατηρήστε τι γίνεται. Κι αν το παίξετε και παραέξω, κάντε το ειλικρινά, χωρίς να κατεβάζετε γυάλινα ρολλά μπροστά από τα μάτια σας. Κοιτάζετε τους άλλους στα μάτια, στα ίσια και ανοιχτά, και δείτε τι γίνεται – μέσα σας και σ’ αυτούς…

Καλή ‘βδομάδα.
Σας φιλώ πολύ.
Π

8 Σχόλια στο “Παίζουμε το «ποιος θα γελάσει πρώτος»;”

      marilia
      4 Μαρτίου 07 στις 19:28

      Χμ… Παραμυθά μας!

      Διαβάζοντας και πριν προλάβω να ολοκληρώσω το ποστάκι, σκεφτόμουν όλα όσα άκουσα στο Πανεπιστήμιο περί οπτικής επαφής, βλέμματος, προσωπικών ορίων κλπ. Σκεφτόμουν να διαφωνήσω λέγοντας ότι δεν κοιτάμε κατευθείαν στα μάτια κάποιον, εκτός κι αν είναι πολύ οικείο μας πρόσωπο. Καθώς όμως διάβαζα και έφτανα προς το τέλος του κειμένου σας, κάτι έγινε και… θόλωσε ο χώρος γύρω μου. Τελικά… είναι δύσκολο παιχνίδι. Πολύ.

      Καληνυχτοφιλί!

      Citronella
      4 Μαρτίου 07 στις 21:12

      Μού φαίνεται σχεδόν περιττό να το γράφω «πόσο σωστά και όμορφα τα λες Παραμυθά μας», αλλά κάθε φορά που μπαίνω εδώ αυτή είναι η πρώτη σκέψη..με ένα χαμόγελο ανακούφισης.
      Ναι,ο Παραμυθάς των παιδικών μας χρόνων είναι εδώ, και μάς βοηθά να μην ξεχάσουμε το τραγούδι μας:)
      Καλή εβδομάδα να έχουμε.

      περιπετών
      5 Μαρτίου 07 στις 4:18

      Aγαπημένε μου παραμυθά, το παιχνιδι αυτό το έπαιζα με την μητέρα μου πολύ συχνά όταν είμουν μικρός και δυστυχώς το είχα ξεχάσει εδώ και χρόνια.

      Μερικές φορές νομίζω πως βρίσκεσαι μέσα στο μυαλό μου πραγματικά! Προσωπικώς κοιτάζω πάρα πολύ συχνά τους ανθρώπους στα μάτια χωρίς να στρέφω το βλέμμα μου στιγμή. Πολλοί με περνάν για τρελό ή παράξενο που το κάνω αυτό, όμως όταν τολμάς και ο άλλος εξοικειώνεται, ξαφνικά η απόσταση μικραίνει και δεν βλέπεις πλέον αυτό που ο συνομιλητής σου θέλει να δείξει, αλλά το πραγματικό του πρόσωπο. Είναι εκπληκτική η δύναμη του ειλικρινούς βλέμματος.
      Σε φιλώ Παραμυθα

      cghera
      5 Μαρτίου 07 στις 9:44

      Εγώ πάντως όταν το έπαιζα μικρός με τους φίλους μου πάντα έχανα. Πριν καλά καλά προλάβω να τους κοιτάξω με έπιαναν τα γέλια.

      Γιώργος
      5 Μαρτίου 07 στις 10:21

      Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους!
      Η φωτογραφία που έβαλες στο μπλοκάκι παραμυθά μας νομίζω πως αξίζει όλο το χρυσάφι του κόσμου…Το θυμάμαι αυτό το παιχνίδι ναι το έπαιζα κάποτε με την αδερφή μου και όπως πάντα με έπιαναν τα γέλια χε χε!!!!

      Αστερόσκονη
      2 Ιουνίου 07 στις 23:40

      Καλησπέρα Παραμυθά μας !

      Εδώ και πολλές ώρες διαβάζω το blog σου και νιώθω πραγματικά συγκίνηση που σε ξαναβρίσκω έστω και μέσα απο εδώ. Αποφάσισα να αφήσω ένα μηνυματάκι σε αυτό εδώ το post σου διότι με άγγιξε περισσότερο και επειδή κι εγώ διατηρώ την ίδια άποψη.

      Είναι όμορφο να μπορείς να κοιτάς τους άλλους κατάματα και να μην φοβάσαι μήπως αποκαλυφθείς, μήπως εκείνοι μπορέσουν και δούνε πόσο έυθραυστος μπορεί να είσαι πίσω από ένα προσωπείο άμυνας.

      Έχω κοιτάξει ανθρώπους ίσια στα μάτια χωρίς να πάρω τα δικά μου από πάνω τους για ώρες ολόκληρες. Έχω πει με τα μάτια μου όσα δεν θα μπορούσα ποτέ να πώ με λόγια. Όμως δυστυχώς συμπεραίνω πια, τώρα στα 32 μου, όντας ουσιαστικά μόνος, πόσο δύσκολο είναι πλέον για τους ανθρώπους να είναι ειλικρινείς με τους άλλους αλλά προτίστως με τον ίδιο τους τον εαυτό.

      Για αυτό εγώ θα πρότεινα και κάτι άλλο, καλέ μου Παραμυθά, ας σταθούμε μπροστά σε έναν καθρέφτη μόνοι και ας προσπαθήσουμε να αντικρίσουμε τον εαυτό μας. Να μας κοιτάξουμε βαθειά μέσα στα μάτια. Να δούμε και να βρούμε αυτό που ήμασταν κάποτε….Παιδειά…Και έτσι να μπορέσουμε να ξαναδούμε τον κόσμο με χρώμματα και ελπίδα. Να βρούμε τα κομμάτια της παιδικής μας αθωότητας και να μπορέσουμε από αυτά να πλάσουμε ψυχή και όνειρα.

      Να βρούμε την αλήθεια μας και «Α-λήθεια» είναι ότι δεν ξεχνάμε.

      Και εσύ είσαι μια από αυτές τις αλήθειες -Παραμυθά μας- γιατί δεν σε ξεχάσαμε.

      Γυρίζω τώρα πίσω στην ανάγνωση….

Σχολιάστε