Ιστορίες σαν ζωγραφιές

Καθώς σκεφτόμουν τι post να ανεβάσω απόψε, ξαφνικά θυμήθηκα ένα ολόκληρο βιβλίο που έχω ετοιμάσει και πολύ καιρό, αλλά που ακόμα φαίνεται πως δεν ήρθε η ώρα του να βγει. Είναι ένα βιβλίο για μεγάλα παιδιά με μικρά κείμενα του Κρισναμούρτι από διάφορα βιβλία του -κυρίως από τα ημερολόγιά του- που καθώς τα διαβάζεις, σου φέρνουν στον νου σου εικόνες. Ο τίτλος του βιβλίου, θα είναι: ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΑΝ ΖΩΓΡΑΦΙΕΣ, και θα είναι χωρισμένο σε τρία μέρη: σε τοπία, σε ζώα και σε πρόσωπα.  Και κάθε ιστορία, θα έχει και την ανάλογη εικόνα. Έτσι, έψαξα στα αρχεία μου και το βρήκα το βιβλίο. Διάλεξα τρία αντιπροσωπευτικά αποσπάσματα, μερικές εικόνες και να το σημερινό post.
Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.
Π.

ΟI ΦΟIΝIΚΕΣ
Φοίνικες.2
«… Ο φοίνικας λικνιζόταν με μεγάλη αξιοπρέπεια, λυγίζοντας με ευχαρίστηση κάτω από τη δυτική αύρα που ερχόταν από τη θάλασσα· έμοιαζε εντελώς απόμακρος στο γεμάτο με κόσμο και φασαρία δρόμο. Καθώς υψωνόταν κόντρα στο βραδινό ουρανό, ήταν σκούρος· ο ψηλός κορμός του ήταν καλοσχηματισμένος, λυγερός, φτιαγμένος με πολλών χρόνων υπομονετική δουλειά· κυριαρχούσε στη γεμάτη αστέρια βραδιά και στη ζεστή θάλασσα. Άπλωνε τα κλαριά του σχεδόν σαν για να σε υποδεχτεί, για να σε αρπάξει μακριά από τον γεμάτο σκόνη δρόμο, αλλά το βραδινό αεράκι τα απομάκρυνε τα κλαριά, για να γεμίσει τον ουρανό με τις κινήσεις τους…»

Η ΚΟΥΚΟΥΒΑΓΙΑ
Κουκουβάγια.1

«…Τη νύχτα το δωμάτιο ήταν πολύ σκοτεινό και από το πλατύ παράθυρο φαινόταν όλος ο ουρανός στα νότια· σ΄ αυτό το δωμάτιο μπήκε κάποιο βράδυ, φτερουγίζοντας  με δυνατό θόρυβο, ένα πουλί. Ήταν μια κουκουβάγια. Ήταν περίπου μισό μέτρο ψηλή με εξαιρετικά μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια και ένα κάπως τρομακτικό ράμφος! Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον από πολύ κοντά, κάπου ένα μέτρο. Ήταν τρομαγμένη από το φως και την παρουσία ενός ανθρώπου τόσο κοντά της. Κοιταχτήκαμε με ακίνητα μάτια για αρκετή ώρα. Μπορούσες να δεις τα σκληρά νύχια, και τις φτερούγες με τα απαλά φτερά σφιχτά κολλημένες επάνω στο σώμα της. Σου ερχόταν να την αγγίξεις, να την χαϊδέψεις, αλλά εκείνη δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Έτσι, έσβησα το φως και ξάπλωσα· για λίγη ώρα υπήρξε ησυχία στο δωμάτιο. Ύστερα από λίγο, ακούστηκε το χτύπημα των φτερών της, που μπορούσες να νοιώσεις τον αέρα που έκαναν  στο πρόσωπό σου, και η κουκουβάγια βγήκε από το παράθυρο. Δεν ξαναγύρισε ποτέ…

ΤΟ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟ ΖΕΥΓΑΡΙ
Παγκάκι με ζευγάρι

«… Είναι ένα μονοπάτι που βγάζει στα ψηλά βουνά περνώντας μέσα από δάση, λιβάδια και ξέφωτα. Στην αρχή της ανηφόρας υπάρχει ένα παγκάκι· εκεί κάθεται ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, που κοιτάζει κάτω, την ηλιόλουστη κοιλάδα. Έρχονται σ΄αυτό το μέρος πολύ συχνά. Κάθονται χωρίς να μιλούν, παρατηρώντας σιωπηλά την ομορφιά της γης. Περιμένουν υπομονετικά το θάνατο να έρθει. Και το μονοπάτι συνεχίζει μέσα στα χιόνια…»

 

 

 

Σχολιάστε