Η περιέργεια… παραλίγο να φάει τη γάτα

Χθες είχα συζήτηση με μια νεαρή φίλη για τον έρωτα και το σεξ και δεν μπορούσε να καταλάβει, ή καλύτερα, να νοιώσει τον τρόπο με τον οποίο έβλεπα τα πράγματα. Αργότερα, θυμήθηκα αυτό το ποίημα που είχα γράψει πριν χρόνια, για ένα βιβλίο με ποιήματα που είχα ετοιμάσει, όπως σας έχω ξαναπεί («Το Χαμένο Κλειδί του Έρωτα»), με ζωγραφιές της Μαρίας, της αδελφής του «μάστορα». Να το ποίημα – μια και δεν με έχετε μαλώσει ακόμα που σας βάζω ποιήματά μου – και η ανάλογη ζωγραφιά της Μαρίας.
Και όπως λένε στην τηλεόραση όταν δείχνουν κάποιο επικίνδυνο ακροβατικό ή κόλπο,
«μην προσπαθήσετε να το δοκιμάσετε κι εσείς»
Καλό βράδυ.
Π.

Η ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ… ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΑ ΦΑΕΙ ΤΗ ΓΑΤΑ
Άραγε μπορεί κανείς
να ζήσει έναν έρωτα
συνειδητά, μ’ επίγνωση;
Έτσι όπως ένας ηθοποιός
παίζει το ρόλο του στο θέατρο;
Έτσι όπως λένε για τους αληθινούς ηθοποιούςcover-lost-key.jpg
πως όταν παίζουν κάποιο ρόλο,
αποστασιοποιημένα μαζί του ταυτισμένοι,
αγοράζοντας ένα πουκάμισο γι’ αυτούς τους ίδιους
σταματούν για δευτερόλεπτα κι αναρωτιούνται:
«Άραγε εκείνος»,
το πρόσωπο που υποδύονται
εκείνο τον καιρό στο θέατρο,
«τι χρώμα πουκάμισο θα διάλεγε;»
Το βρίσκουν
κι ύστερα, με καθαρό μυαλό,
διαλέγουν το χρώμα που θέλουνε αυτοί οι ίδιοι
κι όχι ο ρόλος.

Άραγε μπορεί κανείς
να ζήσει έναν έρωτα
συνειδητά,
χωρίς να χαθεί μέσα σ’ αυτόν;
Έτσι, σαν να ‘παιζε παράσταση στο θέατρο:
Να ζεις την ερωτική ιστορία,
αλλά να μην βυθίζεσαι σ’ αυτήν,
να μην την ζεις με το μυαλό σου
ακόμα κι όταν το άλλο πρόσωπο δεν είναι εκεί.
Η ερωτική ιστορία να υπάρχει
όσο κρατάει κι η «παράσταση»,
όσο βρίσκεσαι, δηλαδή, μαζί με τ’ άλλο πρόσωπο·
κι ύστερα, τίποτα. Κενό.
«Εν τω κόσμω, αλλά όχι εκ του κόσμου τούτου»,
όπως λέει κι ο Απόστολος Θωμάς,
-η τέλεια οδηγία για ηθοποιούς-
στο απόκρυφο Ευαγγέλιό του.
Άραγε γίνεται αυτό
ή είναι αλήθεια πως οι ηθοποιοί
χάνουν τον εαυτό τους μες στους ρόλους τους
και σπάνια ξέρουνε ποιοί, στ’ Αλήθεια, είναι,
έχοντας έτσι την τέλεια φυγή,
από την – ίσως – άδεια και μάταιη ζωή τους;

10 Σχόλια στο “Η περιέργεια… παραλίγο να φάει τη γάτα”

      νατασσάκι
      5 Μαρτίου 08 στις 23:52

      μια και δεν με έχετε μαλώσει ακόμα που σας βάζω ποιήματά μου

      (και δεν πρόκειται, έτσι κι αλλιώς!)

      Καλό βράδυ, ευχαριστούμε
      (για να μην νομίζεις, πάλι… 😉 )
      Φιλιά

      επιρρεπής
      6 Μαρτίου 08 στις 0:03

      Εγώ πάλι αναρωτιέμαι αν κανένας μπορεί να ζήσει -γενικά- εκτός ρόλου. Και θαυμάζω όσους διάλεξαν πουκάμισο με δική τους απόφαση…
      καληνύχτα, θα προβληματιστώ και πάλι αάριο.

      ζαργάνα
      6 Μαρτίου 08 στις 11:05

      «…Άραγε γίνεται αυτό (δηλαδη το ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ)
      ή είναι αλήθεια πως οι ηθοποιοί
      χάνουν τον εαυτό τους μες στους ρόλους τους
      και σπάνια ξέρουνε ποιοί, στ’ ΑΛΗΘΕΙΑ, είναι,
      έχοντας έτσι την τέλεια φυγή,
      από την – ίσως – άδεια και μάταιη ζωή τους;…»

      Ναι γίνεται, αλλα θελει «αρετην και τόλμην» κι ολοι γι’ αυτο παλευουμε ειτε το ξερουμε είτε οχι…

      Ωραίο το ποιημα και η ζωγραφια ακόμα ωραιότερη.

      unamama
      7 Μαρτίου 08 στις 17:51

      Συγνώμη..έπρεπε να το αναπτύξω λίγο παραπάνω!
      Απλά, αντιλαμβάνομαι (νομίζω) τη σχέση του ηθοποιού με τον ρόλο, μπορώ να καταλάβω πως ένας άνθρωπος μπορεί κάπως έτσι να αποστασιοποιηθεί από διάφορες καταστάσεις της ζωής του, βλέποντας στα δρώμενα της ζωής του τον εαυτό του σαν τρίτο πρόσωπο, αλλά στο θέμα του έρωτα που είναι μια μεθυστική, ανεξέλεγκτη κατάσταση, δυσκολεύομαι να καταλάβω πως μπορεί να γίνει αυτό!
      Μόνο σε ένα σημείο φαντάζομαι πως μπορεί να γίνει…κι αυτό είναι, όταν φθίνει ο έρωτας για έναν από τους δύο…πιστεύω αυτός που θα νιώσει απόρριψη και είναι σε θέση να το δει χωρίς αυταπάτες, το σοκ που δέχεται τον κάνει να αποστασιοποιείται από την υπάρχουσα κατάσταση και ενστικτωδώς για να σώσει την αξιοπρέπειά του, βιώνει συνειδητά τη θέση του. (λίγες οι περιπτώσεις βέβαια γιατί συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις ισχύει το σύνδρομο το γραμματόσημου που λένε)…
      καλά να περάσετε το τριήμερο εύχομαι…περιμένω με ανυπομονησία το post για το πως κόψατε το κάπνισμα…
      : ))

      rodoula-kelly
      7 Μαρτίου 08 στις 19:01

      Mμμμ δύσκολα τα πράγματα για μας τους κοινούς θνητούς…
      Πιότερο βλέπω να ισχύει το:
      «Ερωτα εσύ με περισσή όταν λαβώνεις δύναμη
      μηδ’ όνομα καλό από σε
      μηδ’αρετή μπορεί να βγεί»
      Ελύτης μελοποιημένος από τον Μάνο
      Στον ΜΑΓΙΚΟ -Μεγάλο Ερωτικό-

      ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ
      9 Μαρτίου 08 στις 16:39

      Ο έρωτας είναι το απόλυτο παραμύθι. Όσο υπάρχει, το απολαμβάνεις έστω κι αν βασανίζεσαι. Όταν τελειώσει όμως, ψάχνεις απεγνωσμένα για το καινούργιο γιατί απλά ο άνθρωπος δεν ζει χωρίς αυτό.

Σχολιάστε