Πέντε πράγματα για μένα

Λοιπόοοον… Ήρθε η ώρα – λίγο καθυστερημένα, αλλά ήρθε – να παίξω το παιχνίδι που σας υποσχέθηκα, με τα πέντε πράγματα για μένα που μου πρότεινε η sitronella. Δεν συμφωνείτε όλοι να το κάνω, αλλά τα επιχειρήματα εκείνων που θέλουν με ψήσανε. Λοιπόν:

1) Γιατί έχω άσπρα μαλλιά:bluebox2.jpg Ο Παραμυθάς πρωτοεμφανίστηκε στην τηλεόραση όταν ήταν ακόμη ασπρόμαυρη, τον Οκτώβριο του 1978. Στο πρώτο δοκιμαστικό που έγινε, ήταν με τα κανονικά του μαλλιά και μουστάκι, δηλαδή μαύρα, και χωρίς γυαλιά. Ήταν μόνος μέσα σε ένα μαύρο στούντιο, για το εφέ που υπήρχε τότε το CHROMA KEY εξαφάνιζε ότι ήταν μαύρο, κι έμενε ο άνθρωπος ακριβώς όπως όταν «ξεγυρίζουμε» με το ψαλίδι μια φωτογραφία και την κολλάμε πάνω σε κάτι άλλο, όπως όταν κάνουμε κολάζ. Έτσι και στην περίπτωσή μας, εξαφανιζόταν το μαύρο στούντιο κι έμενε ένας άνθρωπος στο κενό, που η κονσόλα με το ειδικό εφφέ, τον «έπαιρνε» και τον έβαζε πάνω στο σχέδιο που ζωγραφιζόταν σε ένα ειδικό τραπέζι, στην άκρη του στούντιο, και που μία δεύτερη κάμερα το έστελνε κι αυτό στην κονσόλα, που «πάντρευε» τις δύο εικόνες, φτιάχνοντας ένα ηλεκτρονικό κολάζ. Έτσι ο Παραμυθάς, θα μπορούσε να μπαίνει σε λιβάδια, δάση, σπίτια ή στον ουρανό. Έλα, όμως, που σε εκείνο το πρώτο δοκιμαστικό δεν είχε σκεφτεί κανείς ότι μαζί με το μαύρο στούντιο θα «εξαφανιζόταν» κι ό,τι μαύρο είχε πάνω του ο Παραμυθάς. Κι έτσι, η πρώτη εικόνα του Παραμυθά, είχε μια τρύπα στο κεφάλι εξαιτίας των μαύρων μαλλιών του, δύο τρύπες στα μάτια που ήταν σκούρα καστανά, άλλες δύο στα μαύρα φρύδια, και μια τρύπα κάτω από τη μύτη όπου ήταν το μαύρο μουστάκι! Έπεσε πανικός στο στούντιο. «Ψυχραιμία», τους είπα, θα τον κάνουμε παππού κι όχι μπαμπά όπως υπολογίζαμε. Έτσι, έγιναν άσπρα τα μαλλιά, τα φρύδια και το μουστάκι, και μπήκανε και γυαλιά που καθώς γυαλίζανε δεν άφηναν τα μάτια να γίνουν τρύπα. Ένα χρόνο αργότερα, η τηλεόραση έγινε έγχρωμη, και το chroma key αντικαταστάθηκε από το BLUE BOX. Δηλαδή εξαφανιζόταν ό,τι ήταν μπλε. Αλλά ήταν πια αργά: ο Παραμυθάς ήταν πια παππούς, κι έμειναν όλα όπως ήταν, μόνο που τώρα το στούντιο ήταν όλο μπλε, όπως βλέπετε.

studio.jpg

2) Γιατί φοράω γυαλιά: Αυτό εξηγήθηκε στο προηγούμενο.

gileko.jpg 3) Γιατί φοράω το μαγικό γιλέκο: Αυτό είναι πιο απλό. Όταν σχεδιαζόταν η εκπομπή, θυμήθηκα πως είχα διαβάσει παλιότερα ότι στην Αμερική είχαν τραυματιστεί σοβαρά και σκοτωθεί δεκάδες παιδάκια που, επηρεασμένα από τις ταινίες του SUPERMAN, δοκίμασαν να πετάξουν πηδώντας από ταράτσες, μπαλκόνια και δέντρα. Αν μάθαινα ποτέ ότι είχε γίνει κάτι τέτοιο εξαιτίας του Παραμυθά, θα τρελαινόμουν. Κι έτσι, για να πετάει ο Παραμυθάς, χρειαζόταν να φοράει πάντα το μαγικό γιλέκο που «χωρίς αυτό» όπως έλεγε πάντα «δεν γινόταν τίποτα». Ποτέ δεν μ’ άρεσαν τα γιλέκα, αλλά θυμήθηκα ότι κάποτε, σε μια γιορτή μου κάποιος μου χάρισε ένα γιλέκο που δεν είχα βάλει ποτέ. Είναι αυτό το ίδιο που θα φόραγα ακόμα και σήμερα αν ήθελα να… πετάξω.

sxedio.jpg 4) Πώς γίνεται να γράφει το μαγικό μολύβι χωρίς να φαίνεται: Αν η εκπομπή γυριζόταν σήμερα θα ήταν εξαιρετικά απλό γιατί θα γινόταν με κομπιούτερ. Τότε, όμως, δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα, κι έτσι όλη η δουλειά γινόταν με μια πατέντα που είχε σκεφτεί ο Αλέκος ο Κυριτσόπουλος που έκανε τα σχέδια. Η πατέντα είναι το σχέδιο που βλέπετε. Ένα τραπέζι, με ένα τζάμι στη μέση που πάνω του έμπαινε ένα φτηνό απορροφητικό χαρτί, που είχε φτιαγμένα από πριν με μολύβι τα σχέδια που γίνονταν την ώρα της μαγνητοσκόπησης με μαρκαδόρους , οι οποίοι πότιζαν το χαρτί και φαίνονταν σε ένα φωτισμένο με δύο προβολείς καθρέφτη που ήταν κάτω από το τζάμι, σαν γραμμή που κινείται μόνη της. Από τον καθρέφτη έπαιρνε το σχέδιο η κάμερα που ήταν μόνιμα στημένη εκεί για αυτή τη δουλειά αποκλειστικά, και το έστελνε κι αυτό στην κονσόλα με τα εφέ.

drawing.jpg

bluebox.jpg5) Πώς γίνεται και πετάω: Χα, χα, χα… Αυτό γινόταν έτσι ακριβώς όπως λέει στο σχόλιό του ότι το έκανε κι ένας από σας: ξάπλωνα σε ένα σκαμνί. Το σκαμνί ήταν μπλε (στην αρχή ήταν μαύρο όπως είπαμε) και γι ‘αυτό εξαφανιζόταν, αφήνοντάς με στο κενό, για να με βάλει η κονσόλα πάνω στο σχέδιο που γινόταν ή ήταν έτοιμο. Εγώ έμενα ακίνητος κουνώντας μόνο χέρια και πόδια, και κουνιόταν η κάμερα πάνω στο σχέδιο, δίνοντας την εντύπωση ότι πετάω.

Αυτάααα… Αλλά υπάρχει και κάποιο έκτο. (Δεν ξέρω αν αυτό που θα σας πω είναι κείνο που υπονοεί ένα παιδί στο σχόλιό του). Αυτό που – όσα κι αν σας πω- είναι εκείνο που δεν αφήνει να χαθεί η «μαγεία», δεν χάνεται ακόμα κι αν απομυθοποιηθεί τεχνικά ο Παραμυθάς.

6) Το «μυστικό» του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ». Το μυστικό της εκπομπής είναι ότι όλοι όσοι κάναμε αυτή την εκπομπή, την ώρα που την κάναμε γινόμαστε παιδιά και την «καταβρίσκαμε». Είμαστε αθώοι και ανοικτοί. Με λίγα λόγια: αγαπούσαμε αληθινά αυτό που κάναμε, και αγαπούσαμε κι όλα τα παιδιά που φανταζόμασταν ότι θα βλέπανε αυτό που κάναμε. Αυτή η αγάπη είναι που νοιώθατε τότε μωρά μου, αυτή η αγάπη είναι που μπήκε τότε στην καρδιά σας και σας κάνει ακόμα και σήμερα να την νοιώθετε, και να με κάνετε με τα σχόλιά σας να δακρύζω, και να λέω: «Ναι, δεν έκανα λάθος τότε. Τα παιδιά ένοιωθαν την αγάπη, την τρυφερότητα, τη στοργή, την αλήθεια, που στέλναμε». Κι επιτρέψτε μου, με όλο το θάρρος, να σας πω: Αν έχετε νοιώσει την αγάπη παιδιά μην την κρύβετε τώρα που μεγαλώσατε. Μη φοβάστε. Ανοίξτε την καρδιά σας κι άστε την αγάπη να ξεχύνεται, κι ας πληγωθείτε. Μη σας νοιάζει. Μη φοβάστε να πληγώνεστε. Όλες οι αρρώστιες, όλοι οι καρκίνοι, τα εγκεφαλικά, τα εμφράγματα, όλες οι αρρώστιες, δεν είναι από πληγωμένη αγάπη, είναι από κρυμμένη, από θαμμένη, από τσιμεντωμένη αγάπη μέσα μας. Ξαμολάτε την λοιπόν… Μη φοβάστε τίποτα… Αρκεί αυτό που έχετε μέσα σας να είναι αληθινή αγάπη… Δεν εννοώ τα διάφορα συναισθήματα, αυτά είναι εύκολα, η αγάπη δεν είναι συναίσθημα, είναι κατάσταση που ζεις μέσα της χωρίς να τη νοιώθεις, απλώς είσαι μέσα. Δεν την νοιώθεις. Είναι σαν τα δόντια μας που δεν τα νοιώθουμε όταν είναι υγιή, είναι εκεί και κάνουν τη δουλειά τους. Τα νοιώθουμε μόνο όταν χαλάσουν, όταν αρρωστήσουν. Τον έρωτα τον νοιώθουμε (όχι ότι δεν έχει τη θέση του στη ζωή), επειδή είναι ψιλοχαλασμένη αγάπη, αγάπη που πήρε λάθος στροφή. Γι’ αυτό η ελληνική γλώσσα, χρησιμοποιεί για τον έρωτα την έκφραση, «σου πονάει το δοντάκι, ε;».
Αρκετά σας ζάλισα μωρά μου. Καληνύχτα.
Σας φιλώ πολύ.
Π

19 Σχόλια στο “Πέντε πράγματα για μένα”

      περιπετών
      28 Φεβρουαρίου 07 στις 21:01

      Πόσο κοντά στο τι νιώθω είναι τα λόγια σου Παραμυθά. Κι εγώ πάντοτε έτσι προσπαθούσα να ζήσω, ξαμολώντας την αγάπη κι ας πληγωνόμουν. Μέχρι που πληγώθηκα πολύ βαθιά και είπα να κάνω κράτει. Νά’σαι καλά που μου θύμησες πως η αγάπη όταν δεν δίνεται απλόχερα και προσπαθούμε να την καταπιέσουμε, τότε χαλάει, και μαζί της χαλάμε κι εμείς και οι γύρω μας.

      marilia
      28 Φεβρουαρίου 07 στις 21:25

      Παραμυθά μας!!!

      Κρατώ το 6ο αποκαλυπτικό στοιχείο και αφήνω τα προηγούμενα πέντε ως δευτερεύοντα. Τα καταχωρώ στο μυαλό μου ως… αποδεικτικά που ενδυναμώνουν το σημαντικότερο. Και, ναι, το έκτο καταχωρείται κατευθείαν στην καρδιά!

      Την καλησπέρα μου και ένα φιλί!

      Μαριλία

      Τζωρτζίνα Κ.
      28 Φεβρουαρίου 07 στις 22:53

      Όπως λέει και ο φίλος «περιπετών» …»Κι εγώ πάντοτε έτσι προσπαθούσα να ζήσω, ξαμολώντας την αγάπη κι ας πληγωνόμουν. Μέχρι που πληγώθηκα πολύ βαθιά…» αλλά κράτει δεν γίνεται να κάνω ούτε εγώ και πιστεύω κανείς μας που ζει μέσα στην αγάπη. Όταν έχεις αγάπη δίνεις απλόχερα και χωρίς να το σκεφτείς, χωρίς να κάνεις υπολογισμούς κι ας πληγωνόμαστε βαθιά. Τι να κάνουμε ο καθένας ό,τι έχει δίνει.
      Εξαιτίας σου Παραμυθά μας πιστεύω πως θα έχω άλλη μια νύχτα γαλήνια.
      Καλό βράδυ σε όλους.

      diogenisa
      28 Φεβρουαρίου 07 στις 23:12

      ετσι ακριβώς, όπως τα λές είναι καλέ μου Παραμυθά!
      Αν έχετε νοιώσει την αγάπη παιδιά μην την κρύβετε τώρα που μεγαλώσατε. Μη φοβάστε. Ανοίξτε την καρδιά σας κι άστε την αγάπη να ξεχύνεται, κι ας πληγωθείτε. Μη σας νοιάζει. Μη φοβάστε να πληγώνεστε. Όλες οι αρρώστιες, όλοι οι καρκίνοι, τα εγκεφαλικά, τα εμφράγματα, όλες οι αρρώστιες, δεν είναι από πληγωμένη αγάπη, είναι από κρυμένη, από θαμένη, από τσιμεντωμένη αγάπη μέσα μας. Ξαμολάτε την λοιπόν… Μη φοβάστε τίποτα… Αρκεί αυτό που έχετε μέσα σας να είναι αληθινή αγάπη…

      Σου χαρίζω «το Ω της Αγάπης»

      και αν δεν «περάσει» ο παραπάνω κώδικας
      θα το ακούσεις από εδώ
      http://diogenisa.blogspot.com/

      το μυστικό σου ήταν κοινό…
      γιατί η αγάπη φαίνεται μόνο με τις πράξεις
      (το να το δηλώσεις δεν σημαίνει ότι το περιέχεις)

      Σ’ ευχαριστώ απο καρδιάς
      για τότε
      και για τώρα (βαζε μας βιντεο σε παρακαλώ!)

      lpanos
      1 Μαρτίου 07 στις 4:13

      Αγαπημένε μας Παραμυθά,

      όλοι μας εδώ ξέρουμε πως ό,τι κάνατε τότε εσύ και οι συνεργάτες σου, το κάνατε από αγάπη για τα παιδιά και μόνο. Ούτε για τα χρήματα το κάνατε, ούτε για τη δόξα. Και να είσαι σίγουρος ότι αυτή η αγάπη που είχατε και που μοιράσατε απλόχερα σε όλους μας, έπιασε τόπο.

      Μακάρι να υπήρχε και σήμερα σε κάθε χώρα, σε κάθε τηλεόραση ένας Παραμυθάς… Ο κόσμος μας και ο κόσμος των παιδιών μας (με την ευρύτερη έννοια) θα ήταν πάρα πολύ καλύτερος!

      Το να πω σ’ ευχαριστώ για την αγάπη σου (και τότε και τώρα) είναι πολύ λίγο, πάρα πολύ λίγο για να εκφράσει αυτά που αισθάνομαι… αυτά που αισθανόμαστε όλοι όσοι σε ξαναβρήκαμε. Επειδή όμως δεν βρίσκω άλλη λέξη πιο δυνατή από αυτή, επέτρεψέ μου να την γράψω ξεχωριστά και με κεφαλαία γράμματα:

      Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω!

      Ένα από τα πολλά παιδιά σου

      Natalia
      1 Μαρτίου 07 στις 8:37

      Μούλεγες τότε παραμύθια….
      Τώρα μου είπες και το ένα της ζωής.

      Όχι ότι δεν το ήξερα…. Καμμιά φορά η μελαγχολία μου προέρχεται από το 6ο μυστικό σου…

      Μα και η αισιοδοξία μου πάλι από αυτό ξαναγύρισε….

      Δεν ζω στον Άρη.

      Νάσαι καλά Παραμυθά μου…..

      trilian
      1 Μαρτίου 07 στις 10:55

      Εγώ πάντως σας έβλεπα σε ασπρόμαυρο για αρκετό καιρό μετά το blue box καθώς οι γονείς μου πήραν έγχρωμη τηλεόραση αλλά στο δωμάτιο μου είχα μία ασπρόμαυρη (την οποία και ακόμα έχω γιατί μέσα από αυτήν έβλεπα τότε τον κόσμο)… χιχι 😉

      Δημητρης
      1 Μαρτίου 07 στις 11:12

      τα 5 πρωτα μου προκαλεσαν μια ρομαντικη μελαγχολικη διαθεση για το πως δουλευαν τοτε οι ανθρωποι ακομα και σε εναν χωρο που πλεον θεωρειται απο τους χειροτερους (το ηθος εκει περα εχει χαθει κατα πολυ….και εχει αντικατασταθει απο το χασις….)

      το 6ο μου προκαλεσε την εξης σκεψη:
      αυτη τη σοφια την εχουμε ολοι στο πισω μερος του νου μας και την βιωνουμε πολλες φορες.
      το θεμα ειναι οτι καποιοι ανθρωποι (φυσικα κ εσυ) καταφερνουν και συνειδητοποιουν το τι συμβαινει στη ζωη τους σε τετοιο βαθμο που μετα να μπορουν να το εκφρασουν.
      το μηνυμα που παιρνω εγω σαν προεκταση ειναι να ανοιξουμε λιγο περισσοτερο τα ματια και τα αυτια της υπαρξης μας και να συνειδητοποιησουμε τι βιωνουμε. ισως ετσι φτασουμε στο σημειο να τα εκφραζουμε κιολας….
      και για να εκφραζεις κατι σημαινει οτι το κατεχεις.
      εσυ παραμυθα κατεχεις λοιπον αρκετα καλα τα μυστικα της ανθρωπινης ψυχης και του παιδιου που κρυβεται μεσα εκει.
      να το καταφερουμε και εμεις ειναι κατι που πολλοι ψαχνουμε….

      rodoula
      1 Μαρτίου 07 στις 13:35

      Η όποια παρουσία ή έλλειψη ήθους σε ένα χώρο καλέ μου Δημήτρη,είναι εντελώς ανεξάρτητη με την όποια παρουσία των όποιων ουσιών στον ίδιο χώρο.Καλό απόγευμα σε όλους.

      cuentos_nat
      1 Μαρτίου 07 στις 15:49

      Αγαπημένε παραμυθα,
      Εξακολουθω να αγαπω κι ας με πληγωνει αυτο.Ειναι καποια πραγματα που δεν μπορεις να τα αλλαξεις στον χαραχτηρα οσο κι αν προσπαθησεις.
      Τις φορες που παραπονιεμαι στους φιλους μου οτι θα ηθελα να ειμαι αναισθητη, αυτοι μου απαντουν με αυτο που λες κι εσυ. ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ ΚΙ ΑΣ ΠΟΝΑΣ ΓΙΑΤΙ ΟΤΑΝ ΔΙΝΕΙΣ ΑΓΑΠΗ , ΜΟΝΟ ΑΓΑΠΗ ΠΑΙΡΝΕΙΣ.
      Ναι , ετσι ειναι αλλα δεν μπορω να μην θυμωμω με την κακια που βλεπω γυρω μου.
      Αραγε η αγαπη που νομιζω οτι δινω δεν ειναι αληθινη?
      Γινεται να αγαπας θυμωμενα?
      Ετσι απλα αναρωτιεμαι…
      καλο μηνα

      Marilena
      1 Μαρτίου 07 στις 17:56

      AXXXX!!! Δεν το πιστεύω! ΠΑΡΑΜΥΘΑΑΑΑ!
      Χαίρομαι πάρα πολύ που κάνατε αυτό το blog, θα μου επιτρέψετε να σας παρουσιάσω στο blog μου!
      Μεγάλωσα μαζί σας, και πραγματικά η αγάπη σας είναι αληθινή. Είσαστε κομμάτι του παιδιού που είμαι.
      Το 6ο μυστικό είναι ακριβώς αυτό που περίμενα να ακούσω 🙂 Ευχαριστώ καλέ μας παραμυθά !!!

      Thodoris
      1 Μαρτίου 07 στις 18:43

      Αγαπητέ Παραμυθά

      Εδώ και λίγες μνέρες έχοντας μάθει το link από ένα συμμαθητή μου έχω γυρίσει πάρα πολλά χρόνια πίσω. Ίσως και πιό πολλά από ότι φανταζεσαι αν ο «Παιδικός Κήπος» στο Ψυχικό σου θυμίζει τίποτα (δυστυχώς έφυγα νωρίς από εκεί αφού έπρεπε να πάω σε άλλο σχολείο). Η αλήθει έινι ότι ο γιός μου (3,5 ετών) δεν χορταίνει τις «εκπομπές» σου κι έχει δει την κάθε μία 5-6 φορες. Και κάθε βράδυ που γυρνάω σπίτι μου λέει. Μπαμπά θέλω τον Παραμυθά να μου βάλεις. Αγνοεί πλήρως την μεγάλη του συλλογή με dvd cartoon και στήνετε στην μικρή οθόνη του laptop να ακούσει και ν δεί το παραμύθι του. Ειλικρινά μπράβο για την προσπάθεια και ελπίζω αυτά που σου γράφω να σου δίνουν κουράγιο γιατί οι νέοι σου τηλεθεατές είναι πολλοί φανατικοί. Πολλά φιλιά

      Αφροδίτη
      2 Μαρτίου 07 στις 0:05

      Δεν σας είχα προλάβει στην τηλεόραση (είμαι 23), τυχαία βρέθηκα εδώ αλλά συγκινήθηκα με αυτά που λέτε για την αγάπη στο «μυστικό του παραμυθά» :*

      Αγάπη, αγάπη, αγάπη, αγνή, παιδική, καθάρια, κι ας μεγαλώσαμε, δεν πρέπει να την αφήσουμε να διαβρωθεί με ΚΑΝΕΝΑΝ τρόπο!! 🙂

      yo!reeka's
      6 Μαρτίου 07 στις 13:44

      χε χε χε το είχα ακούσει αυτό με το μαύρο και το μπλε φόντο , ως ενήλικας πλέον, και μου είχε φανεί φοβερά συναρπαστικό!
      το αποτέλεσμα ήταν τέλειο, παρότι σήμερα φαντάζει στοιχειώδες 🙂

      NailGuN
      14 Αυγούστου 07 στις 8:09

      Παραμυθά φίλε μου, καταρχήν να πω πως πάντα είχα την περιέργεια να μάθω για το πώς γινόντουσαν τα σχέδια. Συνέχεια το έφερνα στο μυαλό μου και σε κάποια φάση φαίνεται ότι έφτασα αρκετά κοντά στην πατέντα του κου. Κυριτσόπουλου μιας και είχαι σκεφτεί όντως ένα χαρτί στερεωμένο πάνω σε ένα τζάμι και απο πίσω ό σκιτσογράφος να «Σολάρει» 🙂

      Σ’ευχαριστώ για τον διαφωτισμό πάνω σε αυτό το θέμα και να ομολογήσω ότι είναι όντως πολύ έξυπνη ιδέα!

      Μου άρεσε όμως ιδιαίτερα εκείνο που είπες ότι όταν δημιουργούσατε την εκπομπή γινόσασταν παιδιά! Ειλικρινά πιστεύω ότι αυτό συνετέλεσε κατα πολύ στο να έχει τόσο μεγάλη επιτυχία «ο παραμυθάς».

      Γι’αυτό σε αγαπούσαμε, επειδή εσύ και η ομάδα σου μας ζούσες και μας καταλάβαινες! Γι’αυτό και σε αγαπούμε ακόμα! Ξέρεις παραμυθά… ορισμένοι απο εμάς χαμογελάμε όταν θυμόμαστε τον ήλιο και γενικά την χαρά που νιώθαμε κοιτώντας τα σκίτσα του Αλέκου και αρνούμαστε να μεγαλώσουμε βρε φίλε!

      Υ.Γ.: Αλήθεια, ο κος Κυριτσόπουλος τι έγινε???

      Σταμάτης Πουλακιδάκος
      19 Δεκεμβρίου 07 στις 12:46

      Aρκετά καθυστερημένη απάντηση στο σχόλιό σου, NaiGun, τόσο που δεν ξέρω αν θα τη διαβάσεις καν, αλλά μπορώ να σε ενημερώσω πως ο κ. Kυριτσόπουλος παραμένει τρομερά ενεργός, καθώς εκτός από σχεδόν όλους τους πρόσφατους δίσκους -και παραστάσεις, όπως το Σαββόραμα- του Διονύση Σαββόπουλου που έχει επιμεληθεί, έχει κάνει πολλές ακόμα σκηνογραφίες και εκθέσεις ζωγραφικής…

      Fwtino_Asteraki
      7 Ιανουαρίου 09 στις 1:56

      Αχ…καλε κυριε(δεν φταιω μου κολησε σημερα)χιχι…Το 5και το 6 απο τα πιο μαγικα πραγματα που εχω ακουσει ποτε…Ευχαριστωωωωωωωωωωωωωω

Σχολιάστε