Η πατέντα

Πρέπει να σας πω ότι αυτό το post το καταδιασκέδασα φτιάχνοντάς το. Από μικρός που ήμουν με ενθουσίαζαν οι «πατέντες» που επινοούσαν οι άνθρωποι, δηλαδή κατασκευές που αντικαθιστούσαν την έλλειψη κάτι μηχανικού ή κάλυπταν κάποια ανάγκη.  Άλλωστε η πατέντα είναι και στην ιστορία μας -ή μυθολογία μας- αφού θεωρώ ότι ο Δούρειος Ίππος είναι από τις τρομερότερες πατέντες που έγιναν ποτέ!
Η πατέντα που θα δείτε εδώ και που την έφτιαξα πριν καμιά δεκαριά μέρες στη Σκιάθο, είναι από τις  καλύτερες που έχω σκεφτεί και το καταευχαριστήθηκα όταν τελικά είδα ότι δουλεύει. Λοιπόοον… Το πρώτο πρωινό που ξύπνησα στη Σκιάθο, όπου είχαμε πάει πριν κάποιες μέρες όπως ξέρετε από το blog μου και της Άιναφετς, πάω να ξυριστώ πριν κάνω την πρωινή βουτιά -έχω ηλεκτρική ξυριστική μηχανή- και μου το που αρχίζω  κάνει σαν να ξεκουρδίζεται και σταματάει. Ήθελε φόρτωμα η μπαταρία της. Πάω να φέρω το καλώδιο κι ανακαλύπτω ότι έχω ξεχάσει να το πάρω. Και τι θα κάνω μια ‘βδομάδα; Θα ξαναγυρίσω ύστερα από τριάντα χρόνια στη σαπουνάδα και στο ξυραφάκι ή θ’ αφήσω γένια; Δεν μου άρεσε κανένα από τα δύο. Τότε σκέφτηκα ότι το καλώδιο του τροφοδοτικού της μπαταρίας του lap top είχε το ίδιο αρσενικό μπριζάκι με το θηλυκό της ξυριστικής μηχανής. Το βγάζω, πάω να το βάλω στην ξυριστική και ανακαλύπτω ότι είναι λίγο πιο μεγάλο και δεν μπαίνει. Φτου!!!… Και πάνω εκεί, μου  έκανε «κλικ» και βρήκα τι θα κάνω. Μπορείτε, αν σας κάνει κέφι, να το παρακολουθήσετε στις φωτογραφίες που έβγαλα.
Πρώτα έκοψα ένα κομμάτι από ένα  στρογγυλό διπολικό ηλεκτρικό  καλώδιο.

Μετά καθάρισα το καλώδιο στις δύο άκρες, κράτησα τα δύο στρογγυλά πλαστικά για να τα χρησιμοποιήσω σαν μονωτικά και πήρα δύο σπίρτα για να σφηνώσω τα καλώδια στη μηχανή και στο καλώδιο του τροφοδοτικού.

Μετά σφήνωσα με τα σπίρτα τη μία πλευρά με τις δύο γυμνές άκρες στο καλώδιο του τροφοδοτικού…

… ενώ τις άλλες δύο άκρες, που τις έβαλα μέσα στα δύο στρογγυλά κομμάτια που είχα κόψει από το καλώδιο για να μη γίνει βραχυκύκλωμα , τις έβαλα στην ξυριστική…

… και μετά το έβαλα στην πρίζα…

Ε, και μετά, επιτέλους ξυρίστηκα. Χα, χα, χα… Ε, άξιζε η μια ώρα που μου πήρε όλη η ιστορία.
Όσοι από σας είστε ή μπορεί να πάτε στη Τζια, το Σαββατοκύριακο θα είμαι εκεί, στη Δέκατη Γιορτή Παραμυθιών και θα πάρω μέρος την Κυριακή το βράδυ. Περισσότερα μπορείτε να δείτε στο πρόγραμμα της γιορτής ΕΔΩ.
Σας φιλώ.
Π.

 

 

9 Σχόλια στο “Η πατέντα”

      να-τασσσάκι
      27 Ιουλίου 12 στις 0:00

      Αφού δούλεψε η πατέντα και δεν «σε κλαίμε» τώρα, καλά είναι!
      😛

      Σμουτς!

      ainafets
      27 Ιουλίου 12 στις 12:37

      Μετά και από αυτή την πατέντα, είμαι εξαιρετικά υπερήφανη για τον Παραμυθοσύντροφο μου!

      ΑΦιλάκια σε όλους και καλή μας συνέχεια! 🙂

      amalia
      27 Ιουλίου 12 στις 20:36

      Και εμένα τον Μαγκάιβερ μου θύμισες αμέσως.
      Άξιος,Μπράβο.(ακόμα χαμογελάω..τι απίθανη πατέντα!)Καλά παραμύθια στην Τζιά.

      pavlosk
      6 Αυγούστου 12 στις 0:25

      Ο μόνος κίνδυνος που διατρέχεις είναι να σου χαλάσει το τροφοδοτικό του laptop, καθώς αυτό υποβιβάζει την υψηλή τάση της πρίζας. Αφού δούλεψε η πατέντα έχει καλώς.

      Πάντως έχασες μοναδική ευκαιρία να απολαύσεις ένα βαθύ και φρεσκαριστικό ξύρισμα…

      Παραμυθάς
      6 Αυγούστου 12 στις 10:07

      Αχ, Παύλο μου, έχω τόσες πολλές -κυριολεκτικά- τραυματικές εμπειρίες από το ξύρισμα με ξυραφάκι στο στρατό, που δεν ξαναγυρνάω με τίποτα σ’ αυτό! Καλύτερα με γένια. Καλή εβδομάδα -μια και σήμερα που το γράφω αυτό είναι Δευτέρα.

      ainafets
      16 Ιανουαρίου 15 στις 19:53

      Ξέρεις τώρα τι με συγκίνησε στη πατέντα;
      Το λουλουδάτο κατωσέντονο μας, που μυστηριωδώς εξαφανίστηκε… και ήταν σετάκι κλπ κλπ!!!
      χαχαχα! 🙂

Σχολιάστε