Η Ιστορία του Παρθενώνα

Σ΄αυτό το blog, όπως ξέρετε όσοι το παρακολουθείτε, αρκετές φορές είχα άλλο post ετοιμάσει να ανεβάσω, μετά κάποια ξαφνική ιδέα με έκανε να ετοιμάσω ένα άλλο,  και τελικά να καταλήξω σε ένα τρίτο. Αυτό το έχω κάνει αρκετές φορές όπως είπα, αλλά είναι η πρώτη φορά που το post  που ανέβασα τελικά, όχι μόνο είναι η τελική μου επιλογή αλλά και κάτι που μου δημιούργησε ιδιαίτερη συγκίνηση και χαρά.  Ανακάλυψα μια ταινία με κινούμενα σχέδια για την ιστορία της Ακρόπολης, του Παρθενώνα,  του Κώστα Γαβρά, που του την είχε παραγγείλει το Μουσείο της Ακρόπολης πριν μερικά χρόνια για να παίζεται στο Μουσείο. Κάποια σκηνή της ταινίας που δείχνει μερικούς πρωτοχριστιανούς  να σπάνε τα γυμνά αγάλματα του Παρθενώνα δημιούργησε προβλήματα εξαιτίας αντίδρασης της εκκλησίας αλλά τελικά ξεπεράστηκαν. Όλη η ιστορία υπάρχει, αν σας ενδιαφέρει,  σε αυτό το post με τίτλο  «Ο Παρθενώνας».  Η Ακρόπολη είναι ένα μέρος ιδιαίτερης ευαισθησίας για μένα, καθώς στα νιάτα μου μετά από ξενύχτια, μου άρεσε να πηγαίνω στον Άη Δημήτρη τον Λομπαρδιάρη και να βλέπω την ανατολή πίσω της, στον Υμηττό. Γι ‘αυτό έχω ξαναγράψει ΕΔΩ όπως έχω ξαναγράψει στο ίδιο post και για το θαυμασμό του Κρισναμούρτι   για την Ακρόπολη από την πρώτη φορά που την επισκέφτηκε το’36 έως το τέλος της ζωής του.
Οι χρονολογίες διαφόρων σταθμών στην ιστορία του Παρθενώνα στην ταινία είναι στα Αγγλικά, γι’ αυτό κι έβαλα ελληνικούς υπότιτλους, όπως βρήκα και τη μετάφραση  από το απόσπασμα του Λόρδου Μπάυρον που ακούγεται να το λέει στο τέλος στα Αγγλικά, η Λύδια Κονιόρδου. Το ποίημα έχει τίτλο, «Η κατάρα της Θεάς Αθήνας». Η ιδέα είναι ότι ο Λόρδος Μπάυρον πάει επίσκεψη στην Ακρόπολη, και του εμφανίζεται η Θεά Αθηνά, που καταριέται τον Λόρδο Έλγιν που έκλεψε τα αγάλματα της Ακρόπολης, πράγμα που βλέπουμε  στο τέλος της ταινίας. Για όσους δεν καταλαβαίνουν καλά τη αγγλικά, ανέβασα εδώ τη μετάφραση. Η ταινία είναι εξαιρετική!
Καλό βράδυ.
Π. 

«Ω θνητέ», – έτσι μου είπε η Αθηνά – «της ντροπής σου αυτό το χρώμα
Βρετανός μου λέει να ’σαι, όνομα ανδρείου ακόμα
μέχρι χτες λαού, ελευθέρου, με ωραία πεπρωμένα,
τώρα περιφρονημένου, και ιδίως από μένα.
Η Παλλάδα πρώτος θα ’ναι της πατρίδας σου εχθρός·
την αιτία θες να μάθεις; Κοίτα γύρω σου κι εμπρός.
Έχω δει πολλούς πολέμους κι ερημώσεις να πληθαίνουν
κι άλλες τόσες τυραννίες να ανεβοκατεβαίνουν.
Απ’ του Τούρκου τη μανία γλίτωσα και του Βανδάλου,
μα η χώρα σου έναν κλέφτη μου ’χει στείλει πιο μεγάλο.
Κοίτα, άδειος ο ναός μου, κατοικία ρημαγμένη,
και στοχάσου τι μιζέρια είναι γύρω απλωμένη.
Τούτα ο Κέκροπας, κι εκείνα τα ’χε ο Περικλής στολίσει.
Kαι ευγνωμονώ και όσους το ναό μου έχουν χτίσει,
μα ο Αλάριχος κι ο Έλγιν μ’ έχουν άγρια συλήσει.
Και σαν να ’πρεπε ο κόσμος το κατόρθωμα να μάθει,
ο Ελγίνος στο ναό μου πάει και τα’ όνομά του γράφει,
σα να νοιάστηκε η Παλλάδα να δοξάσει τ’ όνομά του,
κάτω η υπογραφή του, πάνω το κατόρθωμά του.
Κι ο απόγονος των Πίκτων είναι φημισμένος όσο
ειν’ ο αρχηγός των Γότθων, πιθανόν και άλλο τόσο.
Αλλ’ ο Αλάριχος τα πάντα είχε αγρίως καταστρέψει
με το δίκιο του πολέμου, μα ο ‘Ελγιν για να κλέψει
όσα οι βάρβαροι αφήσαν, που ’τανε απ’ ό,τι εκείνος
είναι βάρβαρος πιο λίγο, γιατί το ’κανε ο Ελγίνος;
Το ’κανε όπως τη λεία παρατάει το λιοντάρι
και ακολουθεί ο λύκος ή ο τσάκαλος να πάρει
και να γλείψει κάποια σάρκα που απόμεινε ακόμα
απ’ του λιονταριού ή του λύκου το αχόρταγο το στόμα.
Αλλά των θεών το κρίμα τους κακούργους θα τους πιάσει.
Κοίτα τι ο Έλγιν πήρε, κοίτα και τι έχει χάσει.
Τ’ όνομά του μ’ άλλο ένα το ναό μου τον λερώνει
και το φως της να το ρίξει η Αρτέμιδα θυμώνει.
Αν και έχει η Αφροδίτη τη μισή ντροπή ξεπλύνει,
η Παλλάδα όμως δεν πρέπει χωρίς γδικιωμό να μείνει.
Και στο τέλος, μες στο τόσο το ανώνυμο το πλήθος,
θα βρεθεί κάποιος διαβάτης που θα έχει λίγο ήθος·
λυπημένος, βλέποντάς τα, άφωνος θ’ αγανακτήσει,
θα θαυμάσει τα κλεμμένα, μα τον κλέφτη θα μισήσει.

3 Σχόλια στο “Η Ιστορία του Παρθενώνα”

Σχολιάστε