Η Παραμυθού

Όπως σας είχα γράψει στο προηγούμενο post, προχθές ήμουν σε μία εκδήλωση στην Κω. Είχε οργανωθεί από το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων των Παιδικών Σταθμών Δήμου Κω. Αυτό σημαίνει ότι τα παιδάκια ήταν από το δυσκολότερο είδος κοινού, δηλαδή το πολύ πέντε χρονών! Ευτυχώς η κατάσταση ισορρόπησε από το άλλο είδος κοινού που ήταν οι «Παραμυθομεγαλωμένοι» γονείς τους! Γενικώς, νομίζω, ότι το ευχαριστήθηκαν όλοι. Επειδή το θέμα μου εδώ δεν είμαι εγώ, όποιος θέλει να μάθει περισσότερα μπορεί να τα δει γράφοντας στο Google «Παραμυθάς Κως» ή κάνοντας κλικ ΕΔΩ που υπάρχουν φωτογραφίες και βίντεο. Και θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους για αυτό το πολύ ωραίο τριήμερο που πέρασα στην Κω και ιδιαίτερα τις κυρίες του Συλλόγου που οργάνωσαν και φρόντισαν αυτή την εκδήλωση από την αρχή έως το τέλος.

Σ’ αυτή τη δεύτερη επίσκεψή μου στην Κω,δύο πράγματα μου έκαναν μεγάλη εντύπωση: Η Παραμυθού και η θέα του ξενοδοχείου μου. Θ’ αρχίσω με τη θέα. Στην προηγούμενη επίσκεψή μου στην Κω έμεινα σε ένα ξενοδοχείο, που δεν έβλεπε στη θάλασσα. Το ξενοδοχείο «Τρίτων» όπου έμεινα αυτή τη φορά είχε θέα στη θάλασσα και από τη μια άκρη της έως την άλλη, σε «απόσταση αναπνοής», που λένε, ήταν η Τουρκία! Δεν ξέρω γιατί ακριβώς, αλλά μου έκανε πολύ εντύπωση. Όχι για το ότι η θέα είχε φοβερή ομορφιά, αλλά γιατί η Τουρκία ήταν τόσο κοντά!  Γι’ αυτό και οι περισσότερες φωτογραφίες που έβγαλα ήταν αυτής της θέας. Δείτε μία.

Και το δεύτερο που μου έκανε εντύπωση στην Κω, είναι η Παραμυθού. Γιατί; Επειδή η… «συνάδελφος» είναι μόλις τρεισήμισι χρονών! Η Ευαγγελία. Την γνώρισα στην ταβέρνα που βγήκαμε για φαγητό το βράδυ πριν φύγω. Την είχε φέρει η μητέρα της και ήταν το μόνο παιδάκι της παρέας, γιατί είχα παρακαλέσει, αν είναι δυνατόν, να μην έχουμε και στη ταβέρνα παιδάκια, μετά από αυτή τη μέρα που πέρασα! Ευτυχώς η μαμά της Ευαγγελίας δεν άκουσε την παράκληση, γιατί έτσι γνώρισα μία γνήσια και αληθινή Παραμυθού, κυριολεκτικά «από κούνια».  Βέβαια, όλο το βράδυ δεν έβαλε γλώσσα μέσα. Και κάποια στιγμή, καθώς καθόμουν απέναντί της και την άκουγα, συνειδητοποίησα ότι έλεγε, κι όχι μόνο έλεγε αλλά έπαιζε κιόλας, δικά της παραμύθια! Επειδή είναι ένα πολύ μικρό παιδάκι, δεν έχει την ικανότητα να στήσει με λογικό ειρμό μια ιστορία ούτε επίσης να θυμάται από την αρχή μέχρι το τέλος ένα παραμύθι που έχει ακούσει. Αυτό, όμως, δεν είναι ικανό για να σταματήσει την γεννημένη Παραμυθού, από το να λέει παραμύθια. Έφτιαχνε κάποιο δικό της -όπως το ποτήρι με τα μουστάκια- ή κράταγε τη βάση από κάποιο παραμύθι ή απλώς ένα όνομα (προσέξτε τη Χιονάτη και τα τρία γουρουνάκια) και έφτιαχνε κάτι δικό της, που καθώς δεν μιλάει ακόμα καθαρά, τόσο μικρούλα που είναι, το αποτέλεσμα είναι εντελώς σουρεαλιστικό και υπέροχο! Παρακάλεσα τη μητέρα της να μου επιτρέψει να της γυρίσω ένα μικρό βίντεο και να το ανεβάσω στο blog μου. Δέχτηκε και την ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτό. Και να ευχηθώ και στη μητέρα και στον πατέρα της Βαγγελίτσας να τη δουν, όχι όπως επιθυμούν που λένε συνήθως, αλλά να έχουν τη δύναμη να τη βοηθήσουν να πάει  εκεί που της λέει εκείνης το μέσα της, γιατί αυτό το παιδάκι έχει πολύ πράμα μέσα του και σ’ αυτή την περίπτωση είναι που ταιριάζει, 100%, αυτό που έχω πει σε συνέντευξη: «Τα ευτυχισμένα παιδιά, θέλουν γονείς χωρίς ‘εγώ’ ».  Απολαύστε τώρα την μικρότερη Παραμυθού που έχω γνωρίσει.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

 

7 Σχόλια στο “Η Παραμυθού”

      marilia
      19 Μαΐου 12 στις 11:08

      Φαντάζομαι ότι αυτό το κοριτσάκι δεν μπορούν να μου το τυλίξουν για το σπίτι, ε;;;; Ούτε για το σχολείο, υποψιάζομαι… 😀 ΤΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΦΑΤΣΟΥΛΑ!!!!!! Μου ‘φτιαξε τη μέρα!!! Να τη χαίρονται οι γονείς της και να την καμαρώσουν όπως επιθυμεί!!!

      Υ.Γ. Μην κάνεις παρεμβολές στην αφηγήτρια!!! Και μη γελάς! Ναι, ξέρω, θέλει προσπάθεια να μην τη βουτήξεις και της φας τα μαγούλια, αλλά… τα παραμύθια… δεν είν’ εύκολη υπόθεση!!!!

      ζαχαρούλα
      19 Μαΐου 12 στις 23:41

      παρατηρώ όλα τα μικρά παιδιά και δε μπορώ, τέτοιες στιγμές, να κάνω τίποτ’ άλλο απ’ το ν’απορώ και να θυμώνω με κάθε εκπαιδευτικό σύστημα και πρακτική που τα κοπανάει και τα ακρωτηριάζει μέχρι να σβήσει και η τελευταία σπίθα μέσα τους…
      είναι για ‘μένα θλιβερό να παρακολουθώ θαυμάζοντας κάτι που θα έπρεπε ν’ αντιμετωπίζω ως το πιο φυσικό πράγμα του κόσμου…
      γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο αληθινό από ένα παιδί όπως αυτό και όπως θα έπρεπε να επιτρέπουμε σε όλα τα παιδιά να είναι…
      όπως κι αν έχει, είναι σίγουρα πιο αληθινό από ‘μένα…

      mk
      21 Μαΐου 12 στις 6:19

      Άμα αυτό το κοριτσάκι δεν γίνει ηθοποιός, θα σκίσω τα καλσόν μου!Ταλεντάρα θα γίνει μια μέρα, να μου το θυμάσαι!

Σχολιάστε