Οι 24 Παραμυθομικρούληδες

To σημερινό post σκέφτηκα να το βάλω για να χαρούνε τα 24 φιλαράκια μου, κορίτσια κι αγόρια της Β΄ Δημοτικού του Ελληνογερμανικού Εκπαιδευτικού Συλλόγου. Αυτά τα παιδιά είναι οι 24 Παραμυθομικρούληδες του τίτλου του post και τη ζωγραφιάς που βλέπετε και που παρακάτω θα εξηγήσω τι είναι. Όμως, μια κι απ’ ό,τι έχω καταλάβει στην παρέα μας υπάρχουν και δασκάλες, αποφάσισα  να πω δυο λόγια  και για τη δουλειά της Δασκάλας των παιδιών που με κάλεσε να επισκεφτώ δύο φορές την τάξη της, πέρσι και φέτος. Η ζωγραφιά  που βλέπετε είναι το εξώφυλλο ενός χειροποίητου βιβλίου, με ένα θεατρικό έργο που έγραψαν και μου παρουσίασαν τα παιδιά με τη βοήθεια της Δασκάλας τους. Πάμε στα σοβαρά τώρα, για να καταλάβετε όλη τη δουλειά που έγινε.
Όπως ξέρετε όλοι εσείς  οι «Παραμυθομεγαλούληδες» που επισκέπτεστε αυτό το blog  εδώ και τρεισήμισι σχεδόν χρόνια, από το βιογραφικό μου: έχω σπουδάσει ηθοποιός και σκηνοθέτης θεάτρου, στο οποίο και δούλεψα για 23 χρόνια (άρχισα στα 9 μου), έπαιξα στον κινηματογράφο, σκηνοθέτησα και έπαιξα  στην τηλεόραση, για να καταλήξω στο σημερινό μου επάγγελμα: παραγωγός τηλεοπτικών εκπομπών. Ως συγγραφέας, έχω γράψει  δέκα βιβλία  — τα οκτώ για παιδιά από τα οποία τα επτά είναι βασισμένα σε σενάρια της τηλεοπτικής εκπομπής μου, «Ο Παραμυθάς». Αυτά τα βιβλία είναι η αιτία που με συμπεριέλαβαν στο πρόγραμμα του Ε.ΚΕ.ΒΙ. (Εθνικό Κέντρο Βιβλίου), «Συγγραφείς και Εικονογράφοι στα Σχολεία». Στα πλαίσια, λοιπόν, αυτού του προγράμματος έχω επισκεφτεί έναν αριθμό Σχολείων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης σε όλη την Ελλάδα. Είναι, όντως εξαιρετική εμπειρία, η παρουσίαση ενός βιβλίου σε παιδιά! (Την τελευταία φορά στην Κατερίνη, σε 340 μαζί!!! Δεν θέλω, όμως, να μιλήσω γι’ αυτό εδώ.  Όλα τα παραπάνω τα ανέφερα για να γίνει κατανοητό πώς έγινε και η προσοχή μου εστιάστηκε σε όσα θα σας πω πιο κάτω.
Είναι γεγονός ότι σε όλα τα Σχολεία που επισκέφτηκα, οι Δασκάλες είχαν κάνει πολύ καλή δουλειά:  με την προετοιμασία των παιδιών της τάξης τους, πάνω στο έργο του «συγγραφέα» που θα ερχόταν επίσκεψη, είχαν περάσει το μήνυμα της αγάπης για το διάβασμα βιβλίων. Εδώ, όμως, θα μιλήσω για κάτι που μου έκανε εντύπωση, και που θεωρώ ότι έχει ένα σοβαρό εκπαιδευτικό ενδιαφέρον: είναι οι δύο επισκέψεις μου στο Σχολείο του Ελληνογερμανικού Εκπαιδευτικού Συλλόγου και συγκεκριμένα στην Α΄ και Β΄ Δημοτικού, αυτού του Σχολείου,  τα φιλαράκια μου που σας έλεγα, πέρσι και φέτος. Η περσινή επίσκεψη δεν ήταν στα πλαίσια του Ε.ΚΕ. ΒΙ, αλλά έγινε ύστερα από προσωπική πρόσκληση της Δασκάλας της τάξης, που έκανε και την πρόσκληση φέτος, μέσω του Ε.ΚΕ.ΒΙ.
Στην πρώτη επίσκεψη, πέρσι, διαπίστωσα ότι τα παιδιά, όχι μόνο είχαν ενημερωθεί για τα δύο βιβλία που θα τους μιλούσα και για τα διάφορα παραμύθια που είχα ανεβάσει στο blog μου, αλλά είχαν δουλέψει πάνω σ’ αυτά φτιάχνοντας διάφορες ζωγραφιές, τόσο ομαδικές όσο και ατομικές το κάθε παιδί. Αυτό έγινε στην περσινή πρώτη επίσκεψη. Στη φετινή, δεύτερη επίσκεψη στα ίδια παιδιά αλλά, «Δευτεράκια» πια, είδα ότι στη δουλειά των παιδιών υπήρχε μια πιο «ολική», θα έλεγα,  προσέγγιση του θέματος Τέχνη και όχι μόνο της λογοτεχνίας. Να τι είχαν κάνει: Κατ’ αρχήν υπήρχε μια ομαδική δουλειά ζωγραφικής,  μια μεγάλη εικόνα εμπνευσμένη από τον «Παραμυθά» που κάλυπτε όλο τον πίνακα της τάξης. (Η αποκάλυψη αυτής της εικόνας, στην αρχή της επίσκεψης, υπάρχει στο βίντεο που έβαλα στο τέλος του post)  Έπειτα, τα παιδιά, με την καθοδήγηση της δασκάλας τους, είχαν γράψει ένα παραμύθι, και πάλι με ήρωες τον Παραμυθά και τα 24 παιδιά της τάξης! Εικονογράφησαν το παραμύθι και η δασκάλα τους το έδεσε στο ωραίοχειρποίητο βιβλίο που σας είπα και που μου το χάρισαν. Και, τρίτο, το  αποκορύφωμα σε όλο αυτό ήταν η προετοιμασία μιας θεατρικής παράστασης – παρουσίασης του Παραμυθιού που είχαν γράψει, παιγμένο –φυσικά- από τα ίδια τα παιδιά!
Βρήκα, λοιπόν, ότι  με αφορμή την επίσκεψη ενός συγγραφέα έγινε στην τάξη ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον  πλησίασμα, τριών από τις έξι τέχνες: του γραπτού λόγου, της ζωγραφικής και του θεάτρου! Και αυτό,  το θεωρώ μόρφωση με όλη τη σημασία της λέξης· το θεωρώ πραγματική πνευματική καλλιέργεια, που όταν μάλιστα γίνεται σε παιδιά Δευτέρας Δημοτικού, καταλαβαίνει κανείς  πόσο μεγάλη σημασία έχει.  Έτσι το επίσημο απλό πρόγραμμα «φιλαναγνωσίας» έγινε πρόγραμμα προσέγγισης Τεχνών! Καταλάβατε, λοιπόν, ότι άρχισα με κάποια βιογραφικά μου στοιχεία αυτό το κείμενο  για να δείξω πώς έγινε και παρατήρησα όλα όσα γράφω. Εμπρός, λοιπόν, Δασκάλες (και Δάσκαλοι ίσως) δοκιμάστε να κάνετε κάτι παρόμοιο.
Φιλιά στα Παραμυθομικροφιλαράκια μου.
Π.

10 Σχόλια στο “Οι 24 Παραμυθομικρούληδες”

      να-τασσσάκι
      25 Μαΐου 10 στις 23:24

      Μπράβο στους Παραμυθομικρούληδες (τι τρομερά μουτράκια!!!)
      και στη δασκάλα τους, για τη δουλειά που κάνει

      (και να που, για άλλη μια φορά, θεωρούμε «εξαιρετικό» αυτό που θα έπρεπε να είναι «κανόνας»)

      Καλημέρες!

      Mika
      26 Μαΐου 10 στις 9:21

      Χαίρομαι που υπάρχουν δασκάλες που ασχολούνται με αληθινό ενδιαφέρον με τα παιδιά!!! Μακάρι να καταλάβαιναν όλοι οι δάσκαλοι πόσο καλό ή πόσο κακό μπορούν να κάνουν στα μικρά αυτά πλάσματα…
      Πολύ όμορφες εικόνες…και εσύ φαίνεσαι σαν να ανήκεις απόλυτα εκεί, σαν να είναι το φυσικό σου περιβάλλον με τα παιδιά γύρω σου!
      Μπράβο στην δημιουργική δασκάλα λοιπόν αλλά και σε σένα!!
      Καλη σας μέρα!

      Μαρία
      26 Μαΐου 10 στις 10:31

      ναι ναι γλυκουλια όλα τα μικρούλια μα ποιο γλυκουλης ο παραμυθούλης μας ειδικα όταν σηκωνεται από την καρέκλα και βάζει τα γυαλάκια του… φιλακια παραμυθούλη μας

      hibiscus
      26 Μαΐου 10 στις 12:24

      Άξια λόγου δουλειά. Είναι όμως και λίγο στενάχωρο: αυτό δε θα έπρεπε να είναι πραγματικό για όλα τα παιδάκια;!
      Το σχολείο μπορεί να είναι το πιο υπέροχο πράγμα στον κόσμο, και παράλληλα να γίνει και το πιο επικίνδυνο… η άλφαβήτα και η προπαίδεια θα πρέπει να είναι μόνο ένα σκαλί, όχι το τέρμα. Για ‘μένα ο καλός ο δάσκαλος έχει δύο χαρακτηριστικά: μαθαίνει στο παιδί πώς να αγαπά το να μαθαίνει μόνο του, και παράλληλα του μαθαίνει να «γυμνάζει» και τη φαντασία… αυτό λείπει από τα παιδιά, Φαντασιογυμναστές! Πόσο ανόητο να αφαιρούμε ή να εξευτελίζουμε την Τέχνη στην εκπαίδευση…
      Μπράβο στην κυρα-Δασκάλα την Καλλιτέχνιδα και τους Καλλιτεχνοκαλικαντζάρους της!

      Κι εσύ Παραμυθά, ζύμωνε την παραμυθοζύμη σου, να την παίρνουν τα παραμυθόπαιδα, να φτιάχνουν τα παραμυθόψωμα και τα παραμυθογλυκά τους, να τρώμε καμιά μπουκιά να γλυκαινόμαστε, να μην ξεχνιόμαστε…
      μέχρι να βρει ο καθένας μας το νεράκι του και το αλευράκι του…

      ΠΑΡΑΜΥΘΟΜΙΚΡΟΦΙΛΑΡΑΚΙΑ
      26 Μαΐου 10 στις 12:26

      ΑΓΑΠΗΜΕΝΕ ΜΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΑ,

      ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ, ΣΥΓΚΙΝΗΘΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΧΑΡΗΚΑΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕΓΑΑΑΑΑΑΛΗ ΑΠΟ ΤΑ 24 ΠΑΡΑΜΥΘΟΜΙΚΡΟΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΣΑΣ!!!!!!!!

      ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΔΑΣΚΑΛΑ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ.

      ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!

      marilia
      26 Μαΐου 10 στις 13:05

      Πολλά πολλά συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα!!!

      Χθες σας γνώρισε και μια άλλη τάξη (Γ’) του σχολείου στο οποίο δουλεύω. Στην Γ’ τάξη μπαίνω για να συμπληρώσω ωράριο, κάνω δηλαδή μία ώρα, στην οποία θα ‘πρεπε να κάνω μουσική. Αλλά επειδή εγώ μουσικός δεν είμαι και επειδή βαριέμαι – 😳 – να προετοιμάζω μάθημα μουσικής, μπαίνω και κάνω είτε δημιουργική γραφή, είτε καλλιέργεια προφορικού λόγου. Την προηγούμενη βδομάδα μιλήσαμε για τα βιβλία και είπαμε για τα αγαπημένα μας αποσπάσματα και τότε ανακάλυψα, τυχαία, έναν… Παραμυθά στη βιβλιοθήκη. Η ώρα τέλειωσε και συνεχίσαμε την επόμενη βδομάδα, δηλαδή χθες. Πρώτη φορά είδα το Γ2 να ‘ναι ακίνητο. Πρώτη φορά με πρόσεχαν ΟΛΑ. Και μετά τους έδειξα και μερικά παραμυθοβιντεάκια και οι ερωτήσεις έπεσαν βροχή. χιχιχιχι! «Αλήθεια πετάει;», «Κρέμεται από κλωστές;», «Πώς μεγαλώνει και μικραίνει;». Μην τρομάζετε, απάντησα διπλωματικά! 😉 Όταν τα «μάλωσα»: γιατί αυτό το βιβλίο, τόσον καιρό, δεν το ‘χατε διαβάσει; η απάντηση ήταν ότι «δεν το ξέραμε, κυρία».

      Όλα βασίζονται στη δική μας προτροπή. Παρόμοια δουλειά με τη συνάδερφο που γνωρίσατε έκανα με τα Πρωτάκια μου και ένα άλλο βιβλίο, με θέμα την Ευρωπαϊκή Ένωση, θέμα δύσκολο για την ηλικία τους. Δε φαντάζεστε τι διαμαντάκια έκαναν! Αλλά αυτό, είναι μια άλλη ιστορία.

      Δίνετέ μας εσείς τις αφορμές να κάνουμε μικρά θαύματα!

      Σνουποφιλάκι γλυκό

      amalia
      26 Μαΐου 10 στις 15:56

      Μακάρι όλοι οι δάσκαλοι να καταλάβαιναν την σημασία αυτής της «άλλης» εκπαίδευσης.Που σε φέρνει σε επαφή με τις τέχνες,που σου προσφέρει την δυνατότητα να ανακαλύψεις την αλήθεια,την ζωή.
      Χρειαζόμαστε τέτοιους ανθρώπους.Κράτα γερά κύριε Νίκο μας.

      Καραπιπέρης Γιάννης
      27 Μαΐου 10 στις 21:36

      «Έχετε αργήσει, το έχετε παρακάνει»…
      Χαίρομαι να ακούω και να ξανακούω συνέχεια το κοριτσάκι να το λέει.
      Μήπως θέλουν κάτι να πουν τα παιδιά σε όλους εμάς τους «μεγάλους» ;

      Ο θείος Νιόνιος αναρωτιόταν: «Πώς να κρυφτείς απ’τα παιδιά…»
      εγώ αναρωτιέμαι: «Γιατί συνεχίζουμε και κρύβουμε τα παιδιά μέσα μας;», το έχουμε παρακάνει πιστεύω, έτσι δεν είναι απαυτοί; – (και το «απαυτοί» δεν είναι προσβλητικό, απευθύνομαι σε όλους. Μικροί όταν δεν ξέραμε κάποιον τον φωνάζαμε «απαυτέ».
      Τώρα αποκτήσαμε ονόματα και nicknames και avatars και επαγγελματικές κάρτες και κάθε λογής προσωνυμίες, άσχετα που ξεχάσαμε να παίζουμε όλοι μαζί…
      Να ‘σαι πάντα καλά Νίκο Πιλάβιε που μας κρατάς πάντα -ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ – Παραμυθόπαιδα…
      Ας συνεχίσουμε το παιχνίδι, κι όσο πάει… απαυτές και απαυτοί!
      (και το όνομα σε μια ταυτότητα δεν δηλώνει κάτι, όποτε μπορούμε, ας δηλώσουμε ένα όνομα στην καρδιά και την ψυχή, μια ζωή «απαυτούς» θα μας φωνάζουν τα παιδιά?!)

Σχολιάστε