Η Χώρα με τα Φυτά Γίγαντες

Αν υποθέσουμε ότι σας ερχόταν η ιδέα να μου «μπείτε» – όπως έκανε ο σύζυγος στο ανέκδοτο του post, «ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ» – και μου λέγατε: «Παραμυθά, σε πάμε όσο στοίχημα θες ότι δεν μπορείς να βρεις κάτι που θα μας κάνει το ίδιο, και να ευχαριστηθούμε και να μελαγχολήσουμε».
Ευτυχώς που δεν είμαστε σε μπαράκι να τα πίνουμε όπως το ζευγάρι στο ανέκδοτο κι έτσι δεν πρόκειται να την πάθετε σαν τον κύριο της ιστορίας, μια και – όπως λέει η άλλη καλή μου φίλη, η μάγισσα Άνι Οπσέδ – έχω θηλυκό μυαλό και μπορώ να βρω αυτό που θα ζητούσατε, όπως έκανε και η κυρία του ανεκδότου.
Λοιπόν, κορίτσια κι αγόρια της δεκαετίας 1978 – 1987, σας έχω κάτι που – το ίδιο – θα σας ευχαριστήσει και θα σας μελαγχολήσει ταυτόχρονα. Είναι ένα δώρο για τη γέννηση του εγγονού μου του Αλέξανδρου και ένα έμμεσο μήνυμα για τις φωτιές που ακόμα δεν λένε να σβήσουν, κι έχει τρελαθεί στην αϋπνία η κορούλα μου, που θα φυλάει όλη νύχτα βάρδιες στην Πεντέλη (το πρωί δουλεύει), μέχρι να βρέξει! Αυτό είναι που λέγαμε κάποτε για πλάκα, «μόνο μια βροχή μας σώζει» και που τώρα μοιάζει να είναι τραγικά σοβαρό.
Δείτε, λοιπόν, πώς θα κέρδιζα το στοίχημα, βλέποντας ένα βίντεο με μια από τις περιπέτειές μου που έχει τίτλο, «Η χώρα με τα φυτά γίγαντες». Μόνο μια βροχή πια μας σώζει ή κάποιος σαν τον καλό Μάγο του Κάστρου.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Μπορείτε να κατεβάσετε το βίντεο από εδώ.

5 Σχόλια στο “Η Χώρα με τα Φυτά Γίγαντες”

      natassaki
      30 Αυγούστου 07 στις 20:07

      παππού-Παραμυθά μου…

      μπορείς να πεις σ’ αυτόν το μάγο, να έρθει προς τα δω;;;
      Τον έχουμε μεγάλη ανάγκη…!

      Φιλιά στη Μαρία, και προσοχή…

      Ευχαριστούμε.

      Yianna
      31 Αυγούστου 07 στις 6:34

      (γραφω ξανα ενα σχολιο που εγραψα πριν λιγες μερες, και ισως δεν το διαβασες…νομιζω οτι ταιριαζει και εδω γιατι ειναι στο ιδιο «πνευμα» με αυτο που εγραψες σαν εισαγωγη…)

      «Αγαπημενε μας Παραμυθα…
      Αυτα που βλεπουμε κι ακουμε ολες αυτες τις μερες απο την tv, μου θυμησαν μια απο τις ιστοριες σου που οταν την ειχα πρωτοδει πριν πολλααα χρονια μικρουλα, μου εμοιαζε πολυ μακρινη,απιστευτη και τρομακτικη!
      Την ξαναειδα πριν λιγους μηνες οταν την ειχες ανεβασει εδω, αλλα την ειδα και πριν λιγο με ενα σφιξιμο στην καρδια μου…
      Μιλαω για την “χωρα χωρις χρωματα”:
      http://www.paramithas.gr/2007/04/03/xora_xoris_xromata/
      Μακαρι να μπορουσες να βρεις και παλι το μαγικο μολυβι και τους σπορους απο την μαγισσα Κλο Κλο για να παρει και παλι χρωμα η “χωρα χωρις χρωματα” που την λενε – δυστυχως – Ελλαδα…. :o(

      Καλη δυναμη σε ολους οσους δοκιμαζονται.
      Οι σκεψεις μας ειναι μαζι τους…»

      υ.γ.
      @natassaki: Καλο κουραγιο και λυπαμαι πολυ…. :o(

      Theodora
      3 Σεπτεμβρίου 07 στις 5:50

      Τι όμορφο video!!!
      Είμαι μόλις 22 (γεννήθηκα το ’85), … αυτό που πρόλαβα και θυμάμαι πολύ έντονα είναι το «Του κουτιού τα παραμύθια»!!! Πριν από αυτό έχω κάποιες σκόρπιες εικόνες, στο μυαλό μου, από παιδικές σειρές… που τις θυμάμαι αμυδρά… τι κρίμα να μην είμαι λίγο μεγαλύτερη… θα κατεβάσω ό,τι μπορέσω να το δείξω στην βαφτιστήρα μου που είναι 1,5 έτους! Αυτά είναι αυθεντικά παιδικά προγράμματα!
      Να χαίρεστε τον εγγονό σας!!!
      Κι ελπίζω όλοι μας να κάνουμε πια κάτι για να παραδώσουμε στα πιτσιρικάκια μας έναν πιο όμορφο κόσμο…

Σχολιάστε