«Ο Παραμυθάς»

Το post  αυτό, πιθανόν να έχει κάποιο γενικότερο ενδιαφέρον, αφού βασικά έχει σχέση με ένα τραγούδι, αλλά βασικά απευθύνεται στα «παραμυθομεγαλωμένα» παιδιά που μπαίνουν σ’ αυτό το blog και μου έμαθαν το πόσο βαθιά είχε μπει στην παιδική τους ψυχή, κάτι που για μένα όταν το έκανα, ήταν σαν ένα παιχνίδι για να ξεδίνω από τα επαγγελματικά, διοικητικά μου καθήκοντα στην ΕΡΤ, από το 1978 έως το 1987 που δούλευα εκεί. Αλλά, ακόμα κάποιες φορές, οι εκδηλώσεις  προς τον «Παραμυθά»  που δέχομαι, με εκπλήσσουν. Όμως,  η προχθεσινή ημέρα  ήταν το κάτι άλλο! Το πρωινό μου άρχισε με ένα ραντεβού που είχα στην Αθήνα με ένα νέο παιδί, που ήρθε από τη Θεσσαλονίκη για να μου βγάλει φωτογραφίες και να μου πάρει συνέντευξη, για μια καινούργια στήλη που θα έχει σε ένα Θεσσαλονικιώτικο περιοδικό, με τίτλο, «Ονειροπαρμένοι». Κι επειδή όταν ήταν μικρός έβλεπε τον «Παραμυθά», σκέφτηκε ότι αυτός είναι ο καλύτερος «ονειροπαρμένος» για να αρχίσει! Μετά από καμιά ώρα φωτογράφιση, κατέβηκα στο Κολωνάκι να πληρώσω τα τηλέφωνα. Εκεί, η κοπέλα που με εξυπηρετούσε τυπικά και στεγνά, σταματάει και κοιτώντας με, με ρωτάει: «Είστε αυτός που νομίζω;»  Και της απαντάω: «Αν είστε μεταξύ 32 και 47, είμαι». Και βέβαια, ήταν και τότε το πρόσωπό της φωτίστηκε από ένα παιδικό χαμόγελο, κι έκανε σαν παιδί που του χάρισαν το παιχνίδι που ήθελε καιρό! Με συγκίνησε πολύ. Λίγο αργότερα, παίρνοντας τηλέφωνο σε ένα εστιατόριο, που παίρνω εδώ και τρία χρόνια, να παραγγείλω κάτι να φάω το μεσημέρι, για πρώτη φορά ο άνθρωπος που δίνω την παραγγελία όλα αυτά τα χρόνια, με ρωτάει αν είμαι ο «Παραμυθάς». Όταν του είπα «ναι», ενθουσιάστηκε κι άρχισε να μου λέει πως έδειξε στην κόρη του και βλέπει τις εκπομπές μου στο ίντερνετ, όπως τις έβλεπε κι εκείνος όταν είναι μικρός! Αυτή τη φορά, για το φαγητό που είχα παραγγείλει, είχε τη μισή χρέωση από συνήθως! Και το κερασάκι στην τούρτα, μπήκε το βράδυ. Ένας φίλος μου, μου έστειλε να δω ένα βίντεο ή μάλλον να ακούσω ένα τραγούδι με το συγκρότημα, ON AXIS, που λέγεται, «Ο Παραμυθάς» και μοιάζει πραγματικά να είναι για τον «Παραμυθά». Δεν είμαι σίγουρος, αλλά έχει κάτι που με συγκίνησε πολύ. Οι στίχοι του τραγουδιού, σε ένα πολύ μοντέρνο και νεανικό στυλ, είναι πολύ κοντά στην αίσθηση που έχω εγώ για τον «Παραμυθά». Κατ’ αρχήν είναι ένα τραγούδι LOW BAP    Με τον όρο Low Bap χαρακτηρίζεται ένα είδος μουσικής που γεννήθηκε μέσα από το hip hop κι έχει ένα ρυθμό πιο αργό από την μουσική rap. Το είδος αυτό ξεκίνησε στην Ελλάδα, στο Πέραμα, από ένα ελληνικό συγκρότημα, τους Public Enemy, τον Ιούνιο του 1992.  Γύρω από το low bap έχει αναπτυχθεί ένα γενικότερο ρεύμα, με βιβλιοπωλεία, κέντρα νεότητας και εξειδικευμένα περιοδικά. Έχουν γίνει κινηματογραφικά εγχειρήματα, συναυλίες, φεστιβάλ, και πολλοί πειραματισμοί με νέα συγκροτήματα και μουσικές. Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα, έχω βάλει link πριν στη λέξη. Κι αν οικειοποιήθηκα κακώς αυτό το τραγούδι, συγνώμη και  αν κανείς σας ξέρει ότι είναι για κάτι διαφορετικό, ας μου το πει. Να τα λόγια πρώτα και μετά το τραγούδι.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.
Υ.Γ, σημερινό 29/9.  Και καπάκι χτες βράδυ αργά, ανακάλυψα ότι από την Τετάρτη άρχισαν επαναλήψεις του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ»  στην Ε.Τ.! Τα παίζει δύο-δύο, κάθε μέρα από Δευτέρα έως Παρασκευή, στις 13.30 !!

Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά;
Σε λίγο αρχίζει η αποψινή ιστορία του Παραμυθά.
Στο πλατύσκαλο αράζει· τώρα τις έγνοιες ξεχνάμε.
Κάθονται γύρω γειτόνοι, γλείφει τα χείλια, και πάμε.
Κι όπως πάντα, γι’ αρχή το χρόνο πίσω γυρίζει.
Φτιάχνει φωνή ζεστή,  όλο τον κόσμο ν’ αγγίζει.
Πότε τρομάζει , φοβίζει· πότε ξορκίζει κι αγαπά·
πότε τίποτα και τόσα,  μαζί όλα αυτά.
Είναι η τέχνη του Παραμυθά,
να’ ναι ζωγράφος και γλύπτης,
θύμα και θύτης, μαζί.
Βασιλιάς, πρίγκιπας και αλήτης,
να ζει στο τώρα, στο τότε, ποτέ στο μετά.
Να μπορεί να ‘ναι τα πάντα έστω για λίγα λεπτά.
Θ’ απλώσει πάμπολλες λέξεις, μα στιγμή δεν βαριέσαι,
μπορεί και χίλια ψέματα· μα στιγμή του δεν αρνιέσαι.
Μπορεί και κάνει τους γύρω σιωπή να κερνάνε,
κι όταν θα πάει δεν θα λένε, θα ρωτάνε.
Είναι η τέχνη του Παραμυθά να σε πηγαίνει παντού σε μία γύρα του,
κι όλα του κόσμου, καλά και κακά,
μπορεί  να τα χωρέσει μέσα σε μια ιστορία του.
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά,
ν’ ακούσετε την ιστορία του Παραμυθά.
Δεν πονά, δεν κοστίζει, και περνάει γρήγορα η ώρα σου.
Μικρό κατώφλι, για όποια μπόρα σου.
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά,
που ‘στε παλιοί, – κι εσύ, ολάκερη η γειτονιά;
Γιατί μπλέκει ιστορίες απρόβλεπτες, σπουδαίες.
και για επιδόρπιο όπως πάντα: τέλος ωραίο.
Θα σε κεράσει, λοιπόν, τέλος σπουδαίο και ακραίο,
πότε απρόβλεπτο και πότε τέλος μοιραί,ο
κι αν ταυτιστείς θα σε πονά, μα εσύ θα αντέχεις
κι αν σε φοβίσει θα περάσει, μην αρχίσεις να τρέχεις.
Δεν θέλει να τον πιστέψεις· τι είπε για κάτι να το πεις.
Κι αν πει ψέματα δεν θέλει χαζό  να σε χρίσει.
και του φτάνει μονάχα μια στιγμή αν σε κερδίσει,
και για λίγο ο νους σου στον κόσμο του να μετακομίσει.
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά,
ούτως ή άλλως, παντού λένε παραμύθια πολλά
στους μικρούς, στους μεγάλους, στους πολλούς και στους λίγους,
λοιπόν γιατί να μην στα πει ένας άσσος του είδους;
Είναι η τέχνη του Παραμυθά,
που με μαεστρία κρύβει κι ένα από τα πολλά μυστικά
είναι να λέει γεγονότα ή σκέτα παραμύθια,
ένα απ’ τα δύο και ποτέ δεν μισεί την αλήθεια.
Και τι περίμενες λοιπόν απ’ αυτό το τραγούδι;
Γιατί αν θες αλήθειες και μυστικά ζητάς, τράβα
ή, έξω· γιατί σ’ αυτό το τραγούδι,
ζήλεψα  και την είδα κι εγώ Παραμυθάς
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά,
ν’ ακούσετε την ιστορία του Παραμυθά.
Δεν πονά, δεν κοστίζει, και περνάει γρήγορα η ώρα σου.
Μικρό κατώφλι, για όποια μπόρα σου.
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά, που ‘στε παλιοί,
κι εσύ, ολάκερη η γειτονιά;
Κι έχει μπλέξει η ιστορία -απρόβλεπτο, σπουδαίο
και για επιδόρπιο όπως πάντα τέλος ωραίο
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά,
ν’ ακούσετε την ιστορία του Παραμυθά.
Δεν πονά, δεν κοστίζει, και περνάει γρήγορα η ώρα σου.
Μικρό κατώφλι, για όποια μπόρα σου.
Πού ‘στε μεγάλοι, πού ‘στε παιδιά, που ‘στε παλιοί,
κι εσύ, ολάκερη η γειτονιά;
Κι έχει μπλέξει η ιστορία -απρόβλεπτο, σπουδαίο-
Και για επιδόρπιο όπως πάντα τέλος ωραίο!

 

 

5 Σχόλια στο “«Ο Παραμυθάς»”

Σχολιάστε