«Ο Παραμυθάς»… και δεύτερο post

Δεν ξέρω πόσοι το πήρατε χαμπάρι, αλλά το blog είχε βγει off από Δευτέρα πρωί έως σήμερα Τρίτη, το απόγευμα, επειδή δεν είχαμε πληρώσει τη συνδρομή μας.  Αυτό  το post, το είχα ετοιμάσει για τη Δευτέρα. Είναι συνέχεια του προηγούμενου, γιατί την Κυριακή ξαναπέρασα κι άλλη μια παραμυθοσυγκίνηση! Στις έντεκα το πρωί, είχε οργανωθεί μία εκδήλωση στο Κρυονέρι, από τον Περιβαλλοντικό – Πολιτιστικό Σύλλογο Κρυονερίου, «ΔΡΥΑΔΕΣ». Το Πνευματικό Κέντρο, όπου έγινε η εκδήλωση,  ήταν πραγματικά εξαιρετικό και γέμισε από παιδιά αλλά και παραμυθομεγαλωμένους γονείς. Εδώ είναι μια φωτογραφία της αριστερής πλευράς της πλατείας, όπως την έβλεπα, ενώ και η δεξιά ήταν το ίδιο γεμάτη!

Πέρα από τις εκδηλώσεις των γονιών, έγινε και κάτι που με συγκίνησε ιδιαίτερα. Όταν τελείωσε η εκδήλωση, ανακατεύτηκα με τον κόσμο και κάποια στιγμή ήρθε και μ΄ αγκάλιασε τρυφερά ένα αγοράκι, πράγμα σπάνιο γιατί αυτό το κάνουν συνήθως τα κορίτσια! «Μου άρεσες πολύ», μου λέει. «Σ΄ευχαριστώ πολύ αγόρι μου, πόσο χρονώ είσαι;»  τον ρώτησα. «Οκτώ», μου απαντάει. «Και πώς σε λένε»;  «Ζία», μου απαντάει και προσέχω για πρώτη φορά ότι είναι ιδιαίτερα μελαχροινός. «Από πού είσαι», τον ρωτάω. «Από το Ιράν», μου απαντάει. Και τότε, προσέχω μια κυρία, κατάξανθη, που μας κοιτάζει και χαμογελάει τρυφερά. «Δικός σας, είναι», την ρωτάω με έκπληξη γιατί δεν μου περνάει η απάντηση που μου έδωσε από το νου: «Όχι, έχουμε άλλα δεκατρία. Είμαστε από το ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ. Τον έχουμε μαζί μας από ενός έτους». Τότε κατάλαβα. Και καθώς χάιδευα το κεφαλάκι του μικρού αγοριού που με κρατούσε ακόμα σφιχτά από τη μέση, μου είπε η κυρία: «Του Ζία του αρέσατε πάρα πολύ. Με τράβαγε να έρθει να σας μιλήσει».
Ε… όπως καταλαβαίνετε,  η αγκαλιά αυτού του μικρού αγοριού, ήταν η καλύτερη αμοιβή μου, για την εκδήλωση. Έτσι σκέφτηκα να βάλω κι άλλο ένα  post απανωτά για τον «Παραμυθά», για  να πω γι’ αυτό το  αγοράκι.
Και για να το αλαφρύνουμε λιγάκι, σκέφτηκα να βάλω εδώ ένα «παιχνίδι» ένα τεστ παρατηρητικότητας, που ίσως να το είδατε στο ίντερνετ. Μου έκανε εντύπωση που λέει ότι 95% από εκείνους που απάντησαν, δεν βρήκαν το σωστό. Για  κάντε μια προσπάθεια. Τη λύση θα την πω μεθαύριο. Η ερώτηση είναι: Πόσα τρίγωνα βλέπετε;

Ελπίζω να ανήκετε στο 5% που το βρίσκουν.
Αν και λίγο καθυστερημένα, καλό μήνα.
Σας φιλώ
Π.

 

 

8 Σχόλια στο “«Ο Παραμυθάς»… και δεύτερο post”

      marilia
      3 Οκτωβρίου 12 στις 6:32

      … 🙂 Χαμογελάμε γιατί… είναι μεταδοτικό!

      Εγώ 13 τρίγωνα είδα, αλλά όσο πάει τόσο πείθομαι ότι τα μάτια δεν είναι και το καταλληλότερο όργανο για να δει κανείς. Κι εγώ 7.32 πμ… αυτά χρησιμοποίησα.

      Καλημεροφιλί

      ΑΡΙΣΤΗ
      3 Οκτωβρίου 12 στις 10:28

      14! Αν το βρήκα τι κερδίζω? Σημερα μας εφταιξες το πρωινό στην ΕΤ. Τα παιδάκια μου ξετρελαθηκαν. Φιλάκια πολλά!!!

      ΑΡΙΣΤΗ
      3 Οκτωβρίου 12 στις 12:44

      Ελα βρε Μαράκι. Ναι καιρο είχα να σχολιάσω. Πολυ δουλεια. Αλλαξε η ζωή μας ….. ας τα να πανε.

      ΑΡΙΣΤΗ
      3 Οκτωβρίου 12 στις 14:15

      Να σε ρωτήσω παραμυθάκο μου. Τώρα που πήρα φόρα με τα σχόλια. Υπάρχει η δυνατότητα να κανονίσουμε να έρθεις στο σχολείο των παιδιών μου στην Θεσσαλονίκη? Η δασκάλα μας είναι πρόθυμη να κανονίσει τέτοιες εκδηλώσεις. Τι λες είναι εφικτό?

      Αρίστη
      4 Οκτωβρίου 12 στις 7:58

      Εχεις δίκιο Δημήτρη 13 είναι… μάλλον θα τανε η τρίγωνη τυρόπιτα που έτρωγα εκεινη την ώρα το 14ο τρίγωνο… χαχαχα… πως μπερδευτηκα έτσι.

Σχολιάστε