Παραμυθά, Παραμυθά…

Όπως ξέρετε, όλοι όσοι βλέπατε την εκπομπή μου παλιά ή εδώ στο blog, έχω ένα μαγικό γιλέκο που όταν το φοράω μπορώ να γίνομαι μικρός σαν καρφίτσα, μεγάλος σαν βουνό, να μιλάω με τα ζώα, με τα φυτά και με τα πράγματα και να πετάω. Αυτό το ξέρετε. Εκείνο που δεν ξέρετε είναι ότι τελευταία απόκτησα και άλλη μία δυνατότητα. Η φίλη μου η μάγισσα Κλοκλό, μου έδωσε μια με το μαγικό ραβδάκι της – αφού με ρώτησε πρώτα, βέβαια, αν θέλω – και με έκανε  να μπορώ να κάνω ότι κάνει κι ένα παιχνίδι  TRANSFORMER. Ξέρετε τι κάνει. Μπορεί να αυτομετατρέπεται -ολόκληρο ή μέρη του – σε κάτι άλλο από εκείνο που είναι. Μπορεί να γίνεται αυτοκίνητο, τραίνο, αεροπλάνο, πολυθρόνα… οτιδήποτε. Έτσι κι εγώ, μπορώ να μετατρέπω μέρη μου σε ό,τι θέλω. Να, για παράδειγμα, σήμερα που πήγα στη θάλασσα για μπάνιο, ενώ είχα πάρει το καρεκλάκι μου, ξέχασα να πάρω και το τραπεζάκι μας. Αλλά θυμήθηκα την καινούργια μου μαγική δυνατότητα  και αμέσως μετέτρεψα την κοιλιά μου σε τραπεζάκι, όπου πανευτυχής ακούμπησα πάνω του το αναψυκτικό μου! Και για απόδειξη, χρησιμοποίησα και την άλλη μου μαγική ικανότητα και αυτοφωτογραφήθηκα για χάρη σας. Και για όποιον αμφιβάλλει, να και η φωτογραφία.
Φιλιά και καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο.
Ο Παραμυθάς.

20.06.09

32 Σχόλια στο “Παραμυθά, Παραμυθά…”

      Παπαστρατής Ιωάννης
      20 Ιουνίου 09 στις 17:30

      1oν:Ελπίζω να ευχαρστήθηκες το μπάνιο.
      2ον:Στη θάλασσα πήγες πετώντας ή με το συμβατικό τρόπο;(π.χ. αυτοκίνητό;
      3ον:Τουλάχιστον η Coca-Cola ήταν zero.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      20 Ιουνίου 09 στις 17:33

      Y.Γ.Δε χάνεις το χιούμορ σου με τίποτα και αυτό κάνει και εμένα να 😀

      Δ.
      20 Ιουνίου 09 στις 18:28

      Πρέπει να σου πω ότι θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό αυτό που έγινε στα τελευταία post περί «αγάπης», γιατί όπως στη ζωή έτσι κι εδώ υπάρχουν τρεις ψυχολογικές προσεγγίσεις σ’ αυτά που γράφεις. Προσωπικά βλέπω να υπάρχει μια μερίδα, μια ομάδα ανθρώπων που βλέπει τα πράγματα όπως κι εσύ και νιώθουν με την καρδιά τους αυτά που γράφεις. Στη συνέχεια υπάρχει μια άλλη ομάδα που βλέπει και δεν βλέπει τα πράγματα απ’ την ίδια οπτική γωνία με σένα, αλλά επειδή από διαίσθηση πιάνει ότι υπάρχει κάτι «καλό» σ’ αυτά που λες, δεν διαφωνεί ανοιχτά μαζί σου. Ωστόσο είναι αυτοί οι ίδιοι όμως που επειδή είναι ασταθείς όταν θιχτεί κάτι προσωπικό ανεβάζουν «εγώ» και εναντιώνονται. Και τέλος υπάρχει κι άλλη μια μερίδα ανθρώπων που επειδή η ζωή τους έχει ξεσκίσει, ίσως από μικρά παιδιά, έχουν κλείσει κι ότι κι αν πεις το κοσκινίζουν με αυστηρή λογική. Όπως και να ’χει καλά κάνεις και βάζεις τάξη κάπου-κάπου γιατί διαφορετικά το blog θα πάει αλλού.Το θέμα είναι να νιώσουν ότι πρέπει να υπάρχει σεβασμός ανάμεσα τους κι όχι απέναντι σε σένα, εσύ δεν το χρειάζεσαι, γι’ αυτό και μπορείς ν’ αυτοσαρκάζεσαι μέσα απ’ αυτή τη φωτογραφία.

      Μαρία
      20 Ιουνίου 09 στις 20:06

      χιχιχι μου θυμίζεις τον αδερφό μου χιχιχιχι! έχετε το ίδιο τραπεζάκι χιχιχιχχι! μπανάκια παραμυθούλη άντε και στα δικά μας και καλό μας καλοκαίρι!

      νατασσσάκι
      20 Ιουνίου 09 στις 22:02

      Το τελευταίο πράγμα που περίμενα, ήταν να σε δω transformer!!!
      😆 😆 😆

      Τέλειο το τραπεζάκι, και περίμενε να μεγαλώσουν ο Αλέξανδρος και η Ίριδα να δεις «άλλες χρήσεις» που θα του βρουν!
      😉

      Καλές βουτιές για τη συνέχεια.
      Φιλί

      υγ. θέλω να το πω (αλλιώς θα σκάσω) : Χαίρομαι που είσαι «εδώ», που υπάρχεις, που μπήκες στις ζωές μας όταν ήμασταν παιδιά και εξακολουθείς να μας «παιδεύεις». Και χαίρομαι που πίσω από τον Παραμυθά βρήκαμε το Νίκο, κι ας μην το αντέχουν όλοι. Και να πω πως, όσο αφορά εμένα τουλάχιστον, δεν συμφωνώ μαζί σου απλά για να συμφωνήσω, ούτε για να είμαι «καλή» και να με συμπαθείς -τι νόημα θα είχε, άλλωστε; Απλά έτυχε αυτά που έχω διαβάσει, αυτά που έχω ζήσει κι αυτά που μου έχουν τύχει στη ζωή μου να με έχουν οδηγήσει σε παρόμοια συμπεράσματα, και ανάλογο τρόπο ζωής. Και χαίρομαι που εδώ βρήκα κι άλλους Φίλους έτσι, και μπορώ να το συζητάω και να με καταλαβαίνουν. 🙂

      Φιλιά ξανά, καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      20 Ιουνίου 09 στις 23:24

      Συμφωνώ με τη φίλτατη ΝατασσσΆκι και επαυξάνω.

      Μήπως,λέω μήπως,να αρχίζαμε λίίίίίίίίίίίγο δίαιτα;;;Εξάλλου πρέπει να βγούμε και κορμάρες στη παραλία!!!!!!!! 🙂

      Άμα θέλεις βοήθεια εγώ είμαι εδώ(και η υπόλοιπη παιδική χαρά εννοείτε).Εχώ εμπειρία για αυτο σου λέω.Σε βλέπω στα προ 20αετίας βίντεο που ήσουνα στιλάκι και ανησυχώ.Το πάχος είναι ασθένεια να ξέρεις.Και όσο μεγαλύτερος είσαι ηλικιακά είναι πιο δύσκολο.Βέβαια εσύ στο μυαλό και στη καρδιά είσαι πιο παιδί από παιδί.Αλλά στο συγκεκριμένο θέμα δεν εξυπηρετεί πίστεψε με.

      Χρειάστηκε να χάσω 20 κιλά μετά το ατύχημα που είχα και μόνο καλό μου έκανε!!!

      Και εγώ χαίρομαι που έχω βρει ένα μέρος να ξεδιπλώνω τις σκέψεις μου και τους προβληματισμούς μου.Σε ευχαριστώ και σε φιλώ.

      Παπαστρατής Ιωάννης
      20 Ιουνίου 09 στις 23:51

      Μαρία πίστεψε με δεν τον αγχώνω.Ένα μαγικό μολύβι μου έγραψε ότι το ίδιο αποζητάει και ο φίλτατος Παραμυθάς μας.Σε φιλώ.

      nellinezi
      20 Ιουνίου 09 στις 23:59

      ……………………………………….

      Όταν έχεις τόσο καιρό να μπεις…να παρακολουθήσεις…και μπαίνεις ξαφνικά και διαβάζεις και τα προηγουμενα ποστς και τα σχόλια αυτών, εν τάχει είναι η αλήθεια….σε πιάνει μια θλίψη να βλέπεις ότι και εδώ μέσα τσακωνόμαστε. Και δεν βγάζω την ουρά μου απ έξω.

      Αλλά είναι αυτό που είπα. Μπαίνεις μετά από καιρό, περιμένεις εδω μεσα τουλάχιστον να τα βρεις όλα χαχαχα και χουχουχου και τραλαλά εις το τετράγωνο..κι αντ αυτού βλέπεις ( ψιλο-χοντρο )καυγαδάκια και θέλεις απλά να τραβήξεις το σεντόνι ως απάνω. Να καλύψεις το πρόσωπό σου. Να ξεμυτίσεις , όταν όλα θα ξαναγίνουν όπως τα ήξερες. Όπως τα άφησες.

      Ερχονται στιγμές στη ζωή σου , που συνειδητοποιείς ότι τίποτα δεν είναι σταθερό. Όλα αλλάζουν. Είτε το επιλέγεις εσύ , είτε το επιλέγει η ζωή για σένα. Και ό,τι τώρα θεωρείς δεδομένο, αυριο μπορεί απλά να είναι …παρελθόν. Και σε πιάνει ένας φοβος. Της αλλαγής? Του άγνωστου?

      Θέλεις μια σταθερά.
      Και συνηθως τη σταθερά, τη θέλεις ήρεμη. Απάνεμη. Να ξαναβρίσκεις για λίγο τις δυνάμεις σου, να παίρνεις ανάσα , να γεμίζεις τα μέσα σου με όσα ήξερες και ξέρεις ακόμη, ότι αυτά θα σε κρατήσουν για λίγο παραπάνω.

      Κάπως έτσι , έχω στο μυαλό και την καρδιά μου αυτό το μπλογκ.

      ………………………………………………….

      Παραμυθά, θέλεις δίαιτα. Σιγά που είναι και μια χαρά ο άνθρωπος! Αυτό μας έλειπε τώρα να βλέπουμε τέτοιες κοιλιές και να λέμε ότι είναι και συλφίδες!! 😛

      Μαρία
      21 Ιουνίου 09 στις 0:04

      ε τι δηλαδη δε θα ρθει να τον κερασουμε παγωτακι και κοκκακια ωραια που έχουμε στο χωριό μας;

      Μαρία
      21 Ιουνίου 09 στις 0:09

      Μαυρα μάτια κοπελια κάναμε αλλά φαίνεσαι ακμαία! εσυ τι λες για την δίαιτα του παραμυθά;

      nellinezi
      21 Ιουνίου 09 στις 0:14

      Μαράκι μου…έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό…τώρα διαβαζα τα σχόλια στο ειρήνη ημίν…και είδα ότι ο Τζονάκος είπε ότι θα «φύγει» από το μπλογκ???? Ε…τώρα τα είδα όλα ….

      Παπαστρατής Ιωάννης
      21 Ιουνίου 09 στις 0:27

      ΝατασσσΆκι το έβγαλα στη φόρα και άρχισα να βρίσκω και υποστηρικτές!! 😀

      Μαράκι μόνο γλυκά διαίτης από εδώ και πέρα!!! 🙂

      Νίκο μου ο ίδιος δεν είπες ότι είσαι transformer;Ήρθε η ώρα να γίνει το… τραπεζάκι επίπεδο!!!Σε φιλώ…

      νατασσσάκι
      21 Ιουνίου 09 στις 0:47

      Καλέ αφήστε τις δίαιτες καλοκαιριάτικα!
      Το φθινόπωρο και βλέπουμε! Θα του βρούμε έναν εύκολο κι ευχάριστο τρόπο να χάσει κιλά -πχ να κυνηγάει τον Αλέξανδρο στο πάρκο! 😉

      Παπαστρατής Ιωάννης
      21 Ιουνίου 09 στις 0:56

      Kαλή μου το καλοκαίρι ιδρώνεις κιόλας και τα χάνεις πιο γρήγορα!!!! 🙂

      Παπαστρατής Ιωάννης
      21 Ιουνίου 09 στις 1:44

      Τα παγωτά κομμένα!!!! Το μάγουλο πρέπει να γίνει φράπα!!!!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      21 Ιουνίου 09 στις 1:55

      Άντε κανένα γλυφιτζούρι το πολύ-πολύ και αυτό μισό-μισό με τον Αλεξανδρό!!!! 🙂

      dimitrisp
      21 Ιουνίου 09 στις 10:11

      παιδακια καλημερα,
      τι ψιθυριζατε ολη τη νυχτα και δε μπορεσα να κλεισω ματι?
      μολις εμαθα οτι σημερα ειναι η γιορτη του πατερα.αν και με εκνευριζουν αυτες οι «παγκοσμιες ημερες» σημερα δεχομαι τα χρονια πολλα ετσι για να μη μας καβαλαει η γιορτη της μητερας.
      Χρονια πολλα Παραμυθα μου να χαιρεσαι ολα σου τα παιδια και τα δυο φορες παιδια.
      Χρονια μας πολλα πατεραδες ολου του κοσμου…

      νατασσσάκι
      21 Ιουνίου 09 στις 10:37

      Καλημέρα, καλημέρα
      (συγνώμη Δημήτρη, δεν θα το ξανακάνουμε! 🙂 )

      -κι εγώ τώρα το άκουσα
      Είναι η γιορτή του πατέρα σήμερα -κι εγώ να πω χρόνια πολλά
      σε όλους τους πατεράδες

      μα και στους μπαμπάδες 😉

      Παπαστρατής Ιωάννης
      21 Ιουνίου 09 στις 11:00

      Χρόνια τους πολλά και από μένα.ΝατασσσΆκι και υπόλοιποι φιλιά

      Fwtino_Asteraki
      21 Ιουνίου 09 στις 23:27

      Χαχαχαχα! Καλο καλο! Ο απολυτος συνδιαδμος του τωρα του πριν μα και του παντα! Ο TRANSFORMERoπαραμυθουλης μας! χιχι! Ελπιζω να κανεις και για μας κανενα μπανακι…
      Οπως και να εχει οτι και να ειναι…οπως λεει και ο Φροντερ (Φροντο) χιχι! Σημασια δεν εχει τι εισαι αλλα τι κανεις με αυτα που θα σου δωθουν στο χρονο που θα σου δωθουν…
      Το τραπεζακι βολεψε…βολευει και για αλλα πραγματα π.χ. ειναι η καλυτερη αγκαλιτσα…το καλυτερο μαξιλαρακι..και πολλα αλλα ομορφα πραγματα…Οπως και το αντιθετο φυσικα εχει τα δικα του…
      Ευχομαι μια μερα ομως καθενας να μπορουσε να κανει τετοιους παραλληλησμους στην ζωη του..

      Υ.Γ. κανει δουλεια παραμυθακο μας η Ζero? και γω απ αυτη πινω αλλα δεν βλεπω προκοπη! χιχιχι! Αστιευομουν φυσικα!

      καληνυχτα και ονειρα γλυκα σε ολους! Μακια πολλα πολλα και αγκαλιτθεθ! 🙂

Σχολιάστε