Παραλίγο… Γιώργος και Γεωργία

Μια φορά κι έναν καιρό (όπως αρχίζουν όλες οι αληθινές ιστορίες) ήταν ένας Βασιλιάς και μια Βασίλισσα.  Τον Βασιλιά τον λέγαν Όθωνα και τη Βασίλισσα, Αμαλία και από πολύ νέοι έγιναν βασιλιάδες σε μια μακρινή χώρα που τη λέγαν Ελλάδα. Και επειδή ήταν οι πρώτοι βασιλιάδες της Ελλάδας, έπρεπε να τα φτιάξουν όλα από την αρχή: Ανάκτορα, κήπους, βασιλική φρουρά και στάβλους για τα άλογά τους, γιατί και οι δύο αγαπούσαν πολύ την ιππασία. Κι ενώ το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού των ανακτόρων το κάλυψαν με Βαυαρούς, δεν μπορούσαν να βρουν κανένα καλό Σταβλάρχη. Κάποιος. όμως, τους είπε ότι ένας πολύ καλός Σταβλάρχης, που φρόντιζε και αγαπούσε πολύ τα άλογα, ζούσε στην Κρήτη. Τον λέγανε Νικόλαο Πιλάβιο κι ήταν τότε γύρω στα 25. Το όνομα δεν τέλειωνε σε «άκης», όπως πολλών Κρητικών, γιατί ζούσε σε μια περιοχή της Κρήτης όπου δεν είχαν πατήσει οι Τούρκοι, που αυτοί ήταν εκείνοι που έδιναν στους Έλληνες την κατάληξη «άκης» ως υποτιμητικό, παίρνοντάς το από την κατάληξη «άκη» λέξεων όπως, νεράκι, γατάκι, σκυλάκι κ.λπ. Όσοι Κρητικοί γεννήθηκαν και έζησαν σε μέρη που δεν τόλμησαν να πατήσουν οι Τούρκοι, έχουν ονόματα που δεν τελειώνουν σε «άκης», όπως για παράδειγμα:  Ξυλούρης, Πατελάρος, Παρασύρης, Δασκαλογιάννης κ.λπ. Έτσι λοιπόν ο νεαρός Πιλάβιος, βρέθηκε από τη μια μέρα στην άλλη Σταβλάρχης στα Ανάκτορα του Όθωνα και της Αμαλίας. (ΟΘΩΝΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ. ΤΟΜΟΣ Νο 12, Α’ ΜΕΡΟΣ – «Ιπποστάσιον» , 208 e  209 e).  Οι κακές γλώσσες λένε, ότι επειδή ο Όθωνας στα συζυγικά του καθήκοντα   βρισκόταν στην περιοχή του απόλυτου τίποτα, η Αμαλία εξαιτίας της καθημερινής επαφής που είχε με τον Σταβλάρχη για να κάνει ιππασία, κατέληξε να τον ερωτευτεί. Κάτι απ’ τη μια  που τη βοηθούσε ν’ ανέβει στο άλογο, κάτι απ’ την άλλη που στηριζόταν επάνω του για να κατέβει, ε… πολύ θέλει μια γυναίκα σαν την Αμαλία, που ο άντρας την ούτε καν την άγγιζε να ερωτευτεί ένα νεαρό Κρητικό γεμάτο ζωντάνια – από κάθε πλευρά; Έτσι ο Σταβλάρχης Νικόλαος  Πιλάβιος ήταν ο πρώτος -κρυφός φυσικά- έρωτας της Αμαλίας, που της άνοιξε το δρόμο και για πολλούς άλλους έρωτες μετά, όπως θα έκανε -καμιά εκατοπενηνταριά χρόνια αργότερα- και ο συνονόματος τρισέγγονος τουταβλάρχη. Δυστυχώς, από τον Νικόλαο Πιλάβιο δεν σώθηκε καμιά φωτογραφία. Ξέρουμε, όμως, ότι είχε ένα μεγάλο μαύρο μουστάκι και μαύρα μακριά μαλλιά, σύμφωνα με την μόδα της εκείνης της εποχής, της  λίγο μετά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, που ήθελε τους άντρες να έχουν μακριά μαλλιά, όπως είχαν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης κ.λπ. Έτσι, η εμφάνισή του Σταβλάρχη του Όθωνα, Νικόλαου Πιλάβιου θα πρέπει να έμοιαζε κάπως με εκείνη του τρισέγγονού του, που είπαμε πιο πάνω, του ηθοποιού  Νικόλαου Πιλάβιου, που κι αυτός στα 25 του, 150 χρόνια περίπου μετά, είχε βγάλει  την παρακάτω φωτογραφία, όπου είναι εμφανής και η Κρητική του καταγωγή και η ομοιότητά του με τους οπλαρχηγούς της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Ο Νικόλαος Γ. Πιλάβιος, παράλληλα με τη κρυφή σχέση του με την Βασίλισσα Αμαλία, παντρεύτηκε στην Αθήνα με μία  εύπορη γνωστή Αθηναία και απόκτησαν ένα γιο, τον Γεώργιο Πιλάβιο, που γεννήθηκε το 1852, σπούδασε κτηνιατρική στο Μόναχο κι όταν επέστρεψε, κατατάχτηκε στο στρατό κι έφτασε έως το βαθμό του Αρχικτηνίατρου, και -λόγω πατέρα φυσικά-  με αυτό τον βαθμό, υπηρέτησε στα Ανάκτορα, ενώ υπήρξε Καθηγητής Ιππολογίας στη Σχολή Ευελπίδων και συγγραφέας πολλών βιβλίων για την κτηνιατρική. (ΕΓΚΥΚΛΟΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ, ΣΕΛ.680 και ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΚΤΗΝΙΑΤΡΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ Αλ.Καρδούλη. ΣΕΛ. 50).  Από τον Γεώργιο Πιλάβιο, σώθηκε μόνο αυτή η φωτογραφία του,  με τη μεγάλη του στολή.

Και ο Γεώργιος Ν.  Πιλάβιος παντρεύτηκε μία γνωστή Αθηναία από εύπορη και καλή οικογένεια, και το 1882, απόχτησαν ένα γιο, τον Νικόλαο Πιλάβιο, που πήρε φυσικά  το όνομα του παππού του ο οποίος ζούσε ακόμα (!) , αφού πέθανε το 1890,  γύρω στα 80 του.

Ο Νικόλαος Γ. Πιλάβιος, γεννήθηκε το 1882 και σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στις Βρυξέλλες. Παντρεύτηκε -και αυτός- με μία εύπορη Αθηναία καλής οικογένειας, την Μαρία Θεοδωρίδου. Από τον Νικόλαο Γ. Πιλάβιο σώζονται αρκετές φωτογραφίες, που μία από αυτές είναι και τούτη.

Ο Νικόλαος  Γ. Πιλάβιος, το 1914 απόχτησε ένα γιο που επειδή ο παππούς Γεώργιος Πιλάβιος, ήταν προληπτικός και έλεγε ότι αν έδιναν στον εγγονό του το όνομά του εκείνος θα πέθαινε (!!!), απαγόρευσε να δώσουν το δικό του όνομα στον μικρό, κι έτσι ο γιος του Νικόλαου Πιλάβιου πήρε το όνομα του αδελφού της μητέρας του κι ονομάστηκε Κωνσταντίνος. Έτσι, έσπασε η σειρά Νίκος-Γιώργος, Νίκος-Γιώργος, κι έχουμε για πρώτη φορά: Νίκος-Κωνσταντίνος, κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ πια.
Ο Νικόλαος Γ. Πιλάβιος, ζώντας με την γυναίκα του και το μικρό του γιο Κωνσταντίνο στην Ελβετία  με νταντάδες, υπηρέτριες και τέτοια -δεν ξέραν τι να τα κάνουν τότε τα λεφτά τους και τα τρώγανε  με τέτοια χαϊλίκια, με αποτέλεσμα να υποφέρουν σήμερα οι απόγονοί τους. Ζώντας, λοιπόν, ο Νικόλαος Πιλάβιος με την οικογένειά του, στην Ελβετία, κόλλησε το 1918 Ισπανική γρίπη, που ήταν εκείνο τον καιρό επιδημία στην Ευρώπη, και καθώς δεν υπήρχε τότε η πενικιλλίνη, ανέβασε πάρα πολύ υψηλό πυρετό και πήδηξε από το μπαλκόνι έχοντας πάθει παραισθήσεις από τον πυρετό. Ποιος ξέρει,  ίσως και να είδε από διαίσθηση τον εγγονό του -χρόνια αργότερα- σαν «Παραμυθά», νόμισε ότι μπορεί να πετάξει κι αυτός, και την έκανε από το μπαλκόνι στο κενό…  Έτσι, ο πρώτος Κωνσταντίνος Ν. Πιλάβιος, έμεινε ορφανός στα τέσσερά του. Αλλά δεν ήταν μόνο  ο πρώτος Κωνσταντίνος ανάμεσα σε Νικόλαους και Γεώργιους, αλλά και ο πρώτος που έμεινε ορφανός μικρός, ο πρώτος που δεν κατάφερε να σπουδάσει λόγω χασίματος της περιουσίας του από τη μάνα του στο χρηματιστήριο  προς το τέλος της δεκαετίας του ’30, ο πρώτος που δεν παντρεύτηκε εύπορη και γνωστή Αθηναία από καλή οικογένεια, αλλά τη φτωχιά μοδίστρα της θείας του,  μία κωλοπετσωμένη πρόσφυγα από την Κωνσταντινούπολη, που είχε πάει έως την Τρίτη Δημοτικού, την Γεωργία Ιωαννίδου.  Κι ακόμα, ήταν ο πρώτος που τίναξε όλο το καθώς πρέπει στυλ  120 χρόνων, της οικογένειάς του και έγινε χαρτοπαίκτης και αλκοολικός. Τέλος ήταν και ο πρώτος που δεν απέκτησε μόνο ένα γιο – τον Νίκο – αλλά και δύο κόρες: την Αικατερίνη και την Αλίκη. Και επίσης, ήταν ο πρώτος που και τα τρία παιδιά του, δεν θυμούνται να έχει απλώσει ποτέ χέρι επάνω τους , όπως άκουγαν για άλλους γονείς,  που θυμούνται και τα τρία παιδιά  να έχουν εισπράξει πολύ αγάπη απ’ αυτόν, όπως θυμούνται και ότι, όταν μεγάλωσαν, εείνος δεν έκανε ποτέ και για κανένα λόγο καμία επέμβαση στη ζωή τους. Από τον Κωνσταντίνο Πιλάβιο, υπάρχει μία φωτογραφία από το γάμο της μικρότερης κόρης του, γύρω στα 65 του.

Ο Νικόλαος Κ. Πιλάβιος, που γεννήθηκε το 1943, σε κάποια πράγματα συνέχισε την παράδοση των παππούδων του, σε άλλα του πατέρα του, αλλά έφερε και κάποια δικά του. Έκανε σπουδές και στο εξωτερικό όπως οι τρεις πρώτοι, παντρεύτηκε δύο  εύπορες Αθηναίες καλών οικογενειών (κάνοντας δύο γάμους για να αναπληρώσει τον πατέρα του που δεν ακολούθησε την παράδοση των Πιλάβιων που παντρεύονταν εύπορες από καλές οικογένειες), ήταν ο πρώτος από τους  προηγούμενους τέσσερις που ακολούθησε καλλιτεχνικό επάγγελμα, ανοίγοντας το δρόμο στο δικό του γιο. Τέλος  -όπως και ο πατέρας του- σε αντίθεση με τους παππούδες του, απέκτησε και γιο και κόρη, ένα παιδί από τον κάθε γάμο δηλαδή. Η κόρη του, που ήταν πρώτη, παραλίγο να βαφτιστεί Γεωργία, αλλά αυτό το όνομα δεν άρεσε ούτε στη μάνα της ούτε στον πατέρα της, κι ευτυχώς συμφώνησε κι η γιαγιά της, κι έτσι της έβγαλαν το όνομα τής προγιαγιάς της: Μαρία. Όσο για το γιο, αυτός παραλίγο να λεγόταν Γιώργος, αν ο προπάππους του δεν ήταν προληπτικός και δεν είχε ζητήσει να μην βαφτίσουν τον εγγονό του Γιώργο, αλλά Κωνσταντίνο. Θα ήταν τραγικό σήμερα για τον πατέρα του που δεν θα μπορούσε να τον φωνάζει «Κώτσο» που του άρεσε, αλλά «Γιώργη», ενώ το ιντερνετικό  όνομα του παιδιού του δεν θα ήταν cpil , αλλά gpil.
Και μπορούμε να κλείσουμε αυτό το ιστορικό ντοκουμέντο με μία φωτογραφία και των τριών τελευταίων Πιλάβιων μαζί, βγαλμένη πριν κάμποσα χρόνια στην Αγγλία που βρέθηκαν και οι τρεις, εξαιτίας ενός φιλόσοφου  ονόματι Τζίντου Κρισναμούρτι. Εδώ είναι στριμωγμένοι στο αυτόματο μηχάνημα:  η παραλίγο Γεωργία Πιλαβίου, ο παραλίγο  Γιώργος Πιλάβιος και ο Νικόλαος, παραλίγο Γεωργίου, Πιλάβιος.

Χα, χα, χα… Μου πήρε σχεδόν δυο μέρες να γράψω αυτό το post, αλλά το διασκέδασα πολύ – ελπίζω να φαίνεται. Εδώ και κάποιο καιρό ψήνομαι -και από μόνος μου και από κάποιους φίλους- να γράψω για τη ζωή μου. Επειδή έχω διαβάσει τις αυτοβιογραφίες δύο άλλων φίλων ηθοποιών, δεν με πολυενθουσιάζει η ιδέα. Μου μοιάζει λίγο σαν αυτολιβάνισμα, κυρίως αν έχεις ζήσει πράγματα που είναι κάπως ιδιαίτερα. Νομίζω ότι αν τελικά αποφάσιζα, θα ήταν για να πω κυρίως για τη γνωριμία μου με τον Κρισναμούρτι και γι’ αυτόν. Και πάντως, αν έγραφα τελικά κάτι που να έχει σχέση με τη ζωή μου, θα έπρεπε να έχει κάτι από παραμύθι, κάτι που έχουν οι ιστορίες που γράφω για τον ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Αλλά δεν το έχω βρει  ακόμα. Πριν μερικές μέρες μου πέρασε η ιδέα να αρχίσω να γράφω σιγά σιγά αυτό το βιβλίο εδώ, κάπως σαν posts. Μία πρώτη προσπάθεια, ήταν το post με την «Ιστορία του αγοριού με το κερί». Σήμερα, έγραψα κάτι που θα μπορούσε να είναι σαν πρόλογος του βιβλίου. Κι έχω κάποιες άλλες ιδέες. Θα δούμε.
Καλό ξημέρωμα.
Σας φιλώ
Π.

16 Σχόλια στο “Παραλίγο… Γιώργος και Γεωργία”

      να-τασσσάκι
      25 Νοεμβρίου 10 στις 4:41

      Εσείς οι τρεις «παραλίγο» είσαστε απίθανοι -αλλά κι οι προηγούμενοι Πιλάβιοι… μια χαρά φάτσες!
      (τι περίεργες φωτογραφίες που βγάζουν αυτά τα αυτόματα μηχανήματα!!!)

      Το καταδιασκέδασες και φαίνεται -ξεκινάω τη μέρα με χαμόγελα 🙂

      Φιλί
      καλή συνέχεια 😉

      ainafets
      25 Νοεμβρίου 10 στις 9:23

      Χα χα…καλημέρα σε όλα τα Παραμυθομεγαλωμένα μωρά και μωράκια του…άνδρα μου!!!
      Αν δεν λιβανίσει και λίγο «και» η β’ σύζυγος…πώς θα πάει καλά το επιχείρημα του α’ Νεραιδοσυντρόφου της;

      Μακάρι να συνεχιστεί…

      ΑΦιλιά !!! :)))

      Hengeo
      25 Νοεμβρίου 10 στις 14:56

      Δεν κατάλαβα, τι το άσχημο δηλαδή έχει το όνομα Γιώργος; :p

      Πάντως κατά μία έννοια και εγώ παραλίγο είμαι. Διονύσης, Ιωάννα, Αλεξάνδρα, Γιάννης τα «υποψήφια» ονόματα των παππούδων-γιαγιάδων. Αλεξάνδρα και Ιωάννα είχαν πάει ήδη στις δύο μεγαλύτερες αδερφές μου. Στην αρχή σκεφτόντουσαν μεταξύ των άλλων δύο λοιπόν. Αλλά από τη μία το σόι της μητέρας μου είναι γεμάτο Διονύσηδες, από την άλλη να έχουμε Ιωάννα και Γιάννη, τελικά ο πατέρας μου αποφάσισε να μου δώσει το όνομά του, για να υπάρχει πάντα στο σπίτι ένας Γιώργος!

      Παραλίγο Διονύσης η Γιάννης λοιπόν, αλλά τελικά Γιώργος 🙂

      Καλή συνέχεια 😉

      ζαχαρούλα
      25 Νοεμβρίου 10 στις 22:33

      «biography should be written by an acute enemy…»

      εγώ με τη σειρά μου θα πω:
      autobiography should be written by one’s acute self…

      ωραία λέξη το acute…
      οξύς, αιχμηρός, διαπεραστικός, διεισδυτικός…

      κι εσύ, Νίκο μου, με τα παραμύθια σου, τις ιστορίες, και τα άλλα (όπως γράφεις και στον τίτλο του blog)…
      είσαι έτσι…

      καλή δύναμη…
      θα ήθελα κι εγώ, όπως και όλοι, και τα δύο βιβλία, ολοκληρωμένα, στο σπίτι μου…
      γιατί, για ‘μένα, είναι δύο βιβλία…
      ή ένα βιβλίο μέσα σ’ ένα άλλο…
      a dream within a dream…

      http://www.youtube.com/watch?v=AF_tLkRFQBs

      Mika
      26 Νοεμβρίου 10 στις 15:52

      Μου άρεσε πολύ το ποστ! Να συνεχίσεις τα αυτοβιογραφικά ποστ! Και να γράψεις και το βιβλίο!

      φιλια

      marilia
      26 Νοεμβρίου 10 στις 23:11

      Α, έτσι εξηγούνται όλαααααααααααααααααααααααα!!! Γι’ αυτό έχω ιδιαίτερη αδυναμία και αγάπη στο Νικόλαο παραλίγο Γεωργίου Πιλάβιοοοοοοοοοο! Λόγω της κρητικής φλέβας!!! Και μια και το λύσαμε το θέμα της καταγωγής, ας δούμε και αυτό: Πότε προβλέπετε να έρχεστε στα πάτρια εδάφη; Όχι τίποτα άλλο, αλλά λέμε να ξεκινήσουμε ένα πρόγραμμα στην τάξη μας με τίτλο: «Γνωρίζω ένα συγγραφέα»… Λέω τώρα εγώ… 😉

      σνουποφιλί ή μάλλον… κρητικά σβουριχτοφιλί! 😛

Σχολιάστε