Τα «παραδείγματα προς μίμηση».

paramithas-heretaei.jpgΣε μερικά σχόλιά σας, φαίνεται η ανησυχία για το πώς μπορεί να μεγαλώνει κανείς ήσυχα και ήρεμα τα παιδιά του. Αυτό μου θύμισε ότι έχω καιρό να βάλω κάτι της κατηγορίας, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ. Και πριν προχωρήσω έχετε αναρωτηθεί μήπως έχετε νεύρα επειδή σας έχουν μεγαλώσει ντρεσάροντάς σας να είστε καλό παιδί, καλή μάνα, καλή νοικοκυρά, καλή σύζυγος ή αντίστοιχα, καλός πατέρας, καλός σύζυγος, καλός επαγγελματίας, επιτυχημένος, επώνυμος, με δύναμη και διάφορα άλλα; Μήπως προσπαθείτε να γίνετε κάτι που δεν είστε; Μήπως σας έχουν διαμορφώσει να κάνετε τα πράγματα από καθήκον και όχι από αγάπη, οπότε πώς να μην έχεις νεύρα; Έχετε σκεφτεί πώς γίνεται αυτή η διαμόρφωση;

– Κοίτα τι καλό παιδί που είναι ο Δημήτρης! Μακάρι να του ‘μοιαζες.
– Κοίτα πώς τρώει το φαΐ του ο Αντώνης! Έτσι πρέπει να φας κι εσύ όλο σου το φαΐ.
– Κοίτα τι ωραία που κάθεται το παιδάκι! Όχι σαν κι εσένα…
– Είδες πώς διαβάζει ο Χρήστος και δεν τεμπελιάζει, όπως εσύ;
– Μακάρι να ‘μοιαζες στον αδελφό σου αλλά, πού…
– Εγώ στην ηλικία σου έπιανα πουλιά στον αέρα…

Σας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά; Δεν μας έχουν συγκρίνει οι γονείς μας, οι συγγενείς μας κι οι δάσκαλοί μας, με τον ίδιο ή με παρόμοιο τρόπο, στις ίδιες ή και σε άλλες περιπτώσεις όταν ήμαστε παιδιά, προτρέποντάς μας να μιμηθούμε το παράδειγμα που έστηναν σαν ανδριάντα μπροστά μας; Κι έτσι αργότερα, όταν ενηλικιωθήκαμε, λειτουργώντας ασυνείδητα σύμφωνα με την πλύση εγκεφάλου που μας έγινε στην παιδική ηλικία, διαμορφωμένοι πια με αυτό το μοντέλο, δεν συνεχίσαμε να συγκρίνουμε -από μόνοι μας πια- εμάς τους ίδιους με άλλους, με αποτέλεσμα να θέλουμε καλύτερα ρούχα, καλύτερο αυτοκίνητο, καλύτερη μύτη, περισσότερα μαλλιά, περισσότερο ύψος, περισσότερη εξουσία, όλο και περισσότερα λεφτά και πάει λέγοντας;
Οι περισσότεροι από μας, ανεξάρτητα από ηλικία, φύλο, ταξική προέλευση, επίπεδο μόρφωσης, οικονομική κατάσταση, δεν συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με κάποιους άλλους, θέλοντας κάτι που έχουν αυτοί; Δεν έχουμε μέσα μας, κρυφά ή φανερά, στημένα σε ανδριάντες, «παραδείγματα προς μίμηση»; Και την ίδια ώρα, μήπως μεγαλώνουμε με τον ίδιο τρόπο και τα παιδιά μας;
Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς αν πράγματι είναι τόσο βλαβερό -όσο υπονοώ- το να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με κάποιον άλλο; Ας το δούμε.
Ο πρώτος τρόπος σύγκρισης είναι εκείνος όπου η σύγκριση γίνεται σε σχέση με κάποιον που βρίσκεται σε χειρότερη θέση από μας ή έχει περισσότερα προβλήματα από μας ή υπερτερούμε σε κάτι απ’ αυτόν; Σε τούτη την περίπτωση η σύγκριση γίνεται για να αυτοεπιβεβαιωθούμε, να αυτοδικαιωθούμε και, γενικά, για να ικανοποιήσουμε τις ματαιοδοξίες μας και τα συμπλέγματα ανωτερότητας. Δεν είναι έτσι; Πόσες φορές δεν έχουμε επιμείνει ότι έχουμε το καλύτερο αυτοκίνητο, την καλύτερη μάρκα ψυγείο, τον καλύτερο οδοντίατρο, την καλύτερη τηλεόραση, το καλύτερο βίντεο, το καλύτερο κομπιούτερ, καθώς και άλλα πολύ σοβαρότερα; Αυτός ο τρόπος σύγκρισης, τώρα, δεν είναι τόσο βλαβερός όσο είναι ενδεικτικός της ανασφάλειάς μας, της ματαιοδοξίας μας και της ανοησίας μας. Πραγματικά βλαβερός, όμως, είναι ο δεύτερος τρόπος, όπου συγκρίνουμε τον εαυτό μας με κάποιον που έχει κάτι που δεν έχουμε. Και γιατί είναι βλαβερό αυτό; Ας παρακολουθήσουμε όλη τη διαδικασία.
Βλέπεις κάποιον που έχει κάτι που δεν έχεις. Αυτό μπορεί να είναι ικανότητα, χρήματα, φήμη, παρουσιαστικό, ντύσιμο, συμπεριφορά, νοοτροπία, συνήθεια, ελάττωμα, φυσικό χάρισμα, οτιδήποτε που σε γοητεύει κ.λπ. Αμέσως φαντάζεσαι τον εαυτό σου στη θέση του και γεννιέται η επιθυμία να μοιάσεις· να αποκτήσεις· «να ανέβεις»· και προσπαθείς να μιμηθείς, να πετύχεις, να «γίνεις». Τώρα, αυτή η προσπάθεια του να γίνεις κάτι δεν προϋποθέτει την άσκηση βίας, είτε προς τους άλλους, είτε προς τον ίδιο μας τον εαυτό; Η προσπάθεια να γίνεις κάτι που δεν είσαι δεν σε απομακρύνει κατά κανόνα από αυτό που είσαι; Η σύγκρουση ανάμεσα σ’ αυτό που είσαι και σ’ εκείνο που νομίζεις ότι πρέπει και προσπαθείς να γίνεις δεν δημιουργεί, φόβους, ανασφάλειες, άγχος, πίεση; Κι αυτά δεν είναι μόνιμη πηγή δυστυχίας;
Και για να το πάμε λίγο πιο πέρα: το κυνήγι ενός ιδανικού, όσο ευγενικό κι αν είναι αυτό, μήπως δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια <φυγή απ’ αυτό που πράγματι συμβαίνει ή υπάρχει, ένα άλλοθι για να μην αλλάζουμε τώρα; Η ανθρωπότητα, έχει ιδανικό την ειρήνη και την κυνηγάει εδώ και αιώνες τώρα, κάνοντας πολέμους, αντί να σταματήσει αμέσως κάθε πόλεμο! Τα ιδανικά είναι άλλοθι χρόνου. Όπως το «θα κόψω το τσιγάρο αύριο».
Η συνεχής, λοιπόν, αναπαραγωγή παραδειγμάτων για μίμηση που κάνουμε στα παιδιά μας, αρχίζοντας από πολύ νωρίς με πολύ απλές και φαινομενικά αθώες συγκρίσεις, μήπως τα ξεστρατίζει από το δρόμο τού να γνωρίσουν αυτό που πράγματι είναι, από αυτό που πράγματι θέλουν, από αυτό που πράγματι μπορούν; Μήπως εμποδίζει ν’ ανθίσει ελεύθερα η όποια -μικρή ή μεγάλη, αδιάφορο- κλίση τους; Και διαμορφώνοντάς τα μ’ αυτόν τρόπο, μήπως υπογράφουμε τη δυστυχία τους και τη δική μας; Ξέρετε πόσοι επώνυμοι επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, πολιτικοί, managers και γενικώς πάμπλουτοι και επιτυχημένοι, βαράνε φανερά ή κρυφά ενέσεις, είναι χωμένοι στον αλκοολισμό, χρησιμοποιούν για φυγή το σεξ, τη θρησκεία, το κόμμα ή το ποδόσφαιρο ή πηδάνε από τα μπαλκόνια;
Για σκεφτείτε το…
Καλό Σαββατοκύριακο παιδιά.
Π.

8 Σχόλια στο “Τα «παραδείγματα προς μίμηση».”

      marilia
      28 Μαρτίου 08 στις 22:28

      Χμ… σοβαρεύτηκα περισσότερο, ενώ χρειαζόμουν ένα ξεκαρδιστικό παραμύθι… Δεν πειράζει, σας το χρεώνω με… τόκο! 😉

      καληνυχτοφιλάκι 🙂

      nellinezi
      29 Μαρτίου 08 στις 1:31

      Aχ παραμυθούλη μας….έτσι είναι. Σωστά τα λες. Κι εμείς σωστά τα καταλαβαίνουμε. Το θέμα που έπιασες έχει να κάνει και με το θέμα της μη αποδοχής αυθεντιών. Κανείς δεν πρέπει να μοιάσει σε κανένα, κανείς δεν πρέπει να «φτάσει» κανέναν….

      Ελευθερία.

      αυτό θα πει ελευθερία. Δύσκολοοοοοοοοοο……………

      Καληνύχτα : )

      nellinezi
      29 Μαρτίου 08 στις 14:04

      Κλαψ! Δε μιλάνε σήμερα οι παραμυθομπλογκοφιλενάδες μου!!!! Τις πλάκωσε το πάπλωμα φαίνεται!!! ….ΞΥΠΝΗΣΤΕΕΕΕΕ!!!

      Παραμυθούλη μας γλυκιές Σαββατοκαλημέρες!!

      Chameleon-Dark
      29 Μαρτίου 08 στις 21:10

      Αληθινό, πέρα ως πέρα, και επείκαιρο όσο δεν παίρνει… Αν και τυχαία με έβγαλε ο δρόμος μου στη «γειτονιά» αυτή. θα την κάνω προορισμό σε όμορφα ταξίδια…

      Να’σαι καλά Παραμυθά!

      Pooka
      30 Μαρτίου 08 στις 14:08

      Καλέ μου Παραμυθά, αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ, γιατί είμαι στο σταυροδρόμι… Ξέρω πως το λένε για το καλό μου αλλά…

      Άλλα είναι τα όνειρα.

      Λεωνίδου Τόνια
      9 Οκτωβρίου 08 στις 20:28

      Η δουλειά σου καλέ μου Παραμυθά πλέον έχει αλλάξει!!Απ’ ό,τι διαπιστώνω ασχολείσαι και με τη διαπαιδαγώγηση των μεγάλων!Και πολύ σωστά, γιατί από εκεί ξεκινάνε όλα!!Να που τελικά το διαδίκτυο μπορεί και να ωφελήσει!
      Καλό κουράγιο σου εύχομαι, γιατί τα πράγματα δυσκολεύουν στην κοινωνία που ζούμε:)!

      Ζαχαρούλα
      22 Αυγούστου 09 στις 23:38

      Πάντα θα υπάρχει το μεγαλύτερο, το καλύτερο, το ακριβότερο, το ψηλότερο, το ομορφότερο… κάποια στιγμή όμως πρέπει να σταματάμε και να βλέπουμε » το δικό μου». Το σπίτι μου, τα βιβλία μου, οι φίλοι μου, ο άντρας μου, τα μαλλιά μου, τα ρούχα μου, η σιωπή μου, οι ρυτίδες μου… Μπορεί να μην είναι τα καλύτερα του κόσμου, αλλά είναι τα δικά μου και η σχέση μου μαζί τους μπορεί να τα κάνει και να είναι…

      Πρέπει να βρούμε, όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του, ένα τρόπο να φτάσουμε τη φύση μας στην τελείωση. Ό,τι είμαστε, ο κάθε ένας. Όπως είμαστε ο κάθε ένας…

      Είναι απλό… μα ποιος είπε ότι το απλό είναι και εύκολο;!

      Είναι πολύ πιο εύκολο να συγκριθώ με κάποιον άλλο και να βρω τον εαυτό μου καλύτερο ή χειρότερο. Αυτό όμως δε δηλώνει τίποτα σχετικά με το ΠΟΙΟΣ ακριβώς είμαι. Είναι πολύ πιο εύκολο να μιμηθώ κάποιον άλλο – ακόμα κι αν το κάνω καλύτερα και από τον ίδιο! – διότι έτσι δεν είμαι αναγκασμένος να ΔΩ όλα όσα ΔΕΝ είμαι…

      κάποιος κάποτε μου είπε: Πάρε ό,τι έχεις και κάνε το να δουλέψει.
      … δεν έχω και πολλά, αλλά – ω! τι θαύμα – έχουν αρχίσει να δουλεύουν…

Σχολιάστε