Έλα στον παππού…

Σας έχει τύχει ποτέ να θέλετε να τα τινάξετε όλα στον αέρα; Να γκρεμίσετε  την εικόνα που έχουν οι άλλοι  για σας;  Όποια κι αν είναι αυτή, ακόμα κι αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Να θέλετε να την τινάξετε στον αέρα, γιατί βαρεθήκατε να είσαστε όπως σας νομίζουν, αφού ο καθένας βλέπει μόνο το κομμάτι που θέλει αυτός και όχι ΟΛΟ εκείνο που είσαι;
Είναι μεγάλη ελευθερία να μην νοιάζεται κανείς για το «τι θα πει ο κόσμος» – δεν εννοώ τη γνώμη των ανθρώπων που εκτιμάς, αυτό είναι άλλο. Επίσης, είναι εξαιρετικό κανείς να έχει καταφέρει να μην πιέζεται από τίποτα – δουλειά, ανθρώπους, επιθυμίες, ανάγκες… Κι εγώ εδώ και κάποιες μέρες πιέζομαι εξαιρετικά από μια κατάσταση, που εγώ την έχω διαλέξει, είναι τρόπος ζωής μου εδώ και χρόνια, αλλά τελευταία μ’ έχει βαρύνει…
Χα, χα, χα…Δεν φαντάζεστε πού το πάω… Κατ’ αρχήν θα έχετε καταλάβει, τουλάχιστον οι παλιότεροι στο blog, ότι σήμερα είναι εντελώς προσωπικό το θέμα. Κι επειδή οι περισσότεροι  από σας με ξέρετε από «παιδιά», ελπίζω να ευχαριστηθείτε την … «αταξία» που θα κάνω σήμερα.(Δεύτερη φορά στα τρία χρόνια)  Όσοι ενοχληθούν γιατί τους χαλάω την εικόνα που έχουν για μένα… ε, τι να κάνω… ούτε καν θα έλεγα ότι λυπάμαι.
Λοιπόοοοον… Εκεί που ξεκίνησα τη μέρα μου με όλο αυτό το βάρος που διαφαίνεται σ’ αυτά που έγραψα στην αρχή, ήρθε ένα e-mail από μια ανιψιά μου, που  μου αφιέρωνε ένα τραγούδι. Ξέρει ότι οι προτιμήσεις μου στη μουσική είναι κυρίως προκλασική μουσική και Μότσαρτ κι ότι έχω μεγαλώσει με τον Αμερικάνικο ραδιοσταθμό της Βάσης του Ελληνικού, της δεκαετίας του ’50. Rock δηλαδή. Και ότι εκτός από Χατζιδάκι, Σαββόπουλο, Θοδωράκη και  Σπανουδάκη, δεν έχω αγοράσει ελληνικό δίσκο κανενός άλλου. Το τραγούδι που θ’ ακούσετε, ανήκει σε ένα είδος που … δεν… τέλος πάντων. Αλλά σήμερα, τη στιγμή που ήρθε, από το ξύπνιο κορίτσι που ήρθε και από το ό,τι υπονοεί, μου έφτιαξε το κέφι! Όχι τόσο το τραγούδι (που μου είπαν κι ότι είναι πολύ παλιό!) που μ’ έκανε να ξεραθώ στα γέλια, αλλά και να συγκινηθώ γιατί μου έβγαλε ένα βάρος από πάνω μου (Ανάβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, που λέει κι ένας φίλος), μου έφτιαξε το κέφι η σκέψη της αταξίας που μου ήρθε να κάνω, και να ανεβάσω ένα τέτοιο τραγούδι, «εξ’ όλης  και προ όλης», σε αυτό το blog!

Κάντε κλικ   ΕΔΩ και θα το ακούσετε.
Σας φιλώ.
Νίκος

8 Σχόλια στο “Έλα στον παππού…”

      Παναγιώτης
      28 Ιουλίου 10 στις 21:43

      Είναι αλήθεια ότι η ΕΡΤ ανέβαλε τη χρονιά που μας πέρασε τη σειρά του παραμυθά γιατί ένα από τα επεισόδια είχε τίτλο «Έλα στον Παππου»;

      🙂

      ΥΓ. Σαν μικρός μου άρεσε ο Παραμυθάς όπως ήταν, και σαν μεγάλος μου αρεσει ο Ν.Πιλάβιος όπως είναι. ( άσχετα με το αν δεν συμφωνώ πάντα με όλα )

      eriana
      28 Ιουλίου 10 στις 22:15

      Υποθέτω τότε ότι δεν έχετε ακούσει ούτε το ανεπανάληπτο «Αντε γραμμή σου», της αξιότιμης κυρίας Χ. Γαλάνη. Μιά γρήγορη αναζήτηση στο tube ίσως σας εκπλήξει λοιπον ακόμα παραπάνω…
      🙂 Δεν ξέρω, έχω την εντύπωση ότι αυτά τα τραγούδια γράφονται απο πρόθεση «έτσι», για να γελάει το χειλάκι μας λίγο.. 😉

      Πολλούς φιλικούς χαιρετισμούς και σας στέλνω νοητά σε ένα φάκελο λίγη από αυτού του είδους την «αναισθησία» που χρειάζεστε, μέχρι να καταφέρετε να κάνετε το «κλλλικ» μέσα σας και να αρχίσετε με ανακούφιση και παράγετε τη δική σας. (Εγώ έχω καλλιεργήσει μπόλικη τα τελευταία χρόνια, οπότε τη μοιράζομαι ευχαρίστως me όποιον τη χρειαστεί..)

      Να είστε καλά. Δεν σας θυμάμαι και πολύ από παλιά, δεν μου αρεσε να βλέπω τηλεόραση όταν ήμουν μικρούλα, αλλά τώρα σας βρίσκω εξαιρετική διαδικτυακη παρέα.Ειδικά όταν δεν είσατε «ο Παραμυθάς» αλλά ο Νίκος Π.

      …Αναλαμπή: Ξέρετε τι σκέφτηκα; Να ακούσετε το «η ζωή είναι ωραία» της Καλλιόπης Βεττα.Και να το θυμάστε όταν ξεχνάτε να χαμογελάτε. Καληνύχτα. 🙂

      ainafets
      29 Ιουλίου 10 στις 7:59

      Χα χα χα!
      Τρέξτε μωρά και μωράκια του Π του Ν και του ΝΠ….τώρα που πάντρεψε και την γυναίκα του…τρέξτε τρέξτε να δείτε πώς είναι οι Αληθινοί Παππούδες!!!
      Πολλά ΑΦιλάκια σε όλους από Σκιάθο!
      ΥΓ Ο παππούς είναι μόνος στην Αθήνα! 🙂

      kelly alamanou
      29 Ιουλίου 10 στις 12:17

      Α ναι .. το είχα ακούσει για πρώτη φορά πριν χρόνια από ένα κύριο που οι μυημένοι του είδους τον αποκαλούν Πλανητάρη!
      Είχα γελάσει τότε, το ίδο μου συνέβη και τώρα.
      Καλο υπόλοιπο καλοκαιριού Νίκο.

      Καραπιπέρης Γιάννης
      29 Ιουλίου 10 στις 22:13

      Συμφωνόντας και επαυξάνοντας στο σχόλιο της Eriana, όλοι σχεδόν σε γνωρίσαμε σαν Παραμυθά. Το αν είμαστε ακόμα μαζί σου, οφείλεται στον Νίκο. Αν ξαναγυρίσει ο Παραμυθάς ή όχι είναι αλλουνού ρασσοφόρου βαγγέλιο. Αλλά ευτυχώς που μια ζωή ο Παραμυθάς θα αποτελεί μια σκιά πίσω από το Νίκο τον Πιλάβιο και όχι το αντίθετο.
      Στο είχα ξαναγράψει παλιά, αν δεν ήσουν αυτός ο Νίκος πού είσαι- ούτε ο κύριος, ούτε ο παππούς, ούτε ο Παραμυθάς- για το Νίκο τον Άνθρωπο μιλάω, δεν θα σε ζάλιζα συνέχεια στο blog σου…
      Kαι μην αγχώνεσαι ή ενδιαφέρει τόσο πολύ πώς σε αντιλαμβάνεται κάποιος και τί θέλει να αποσπάσει από σένα… Το ξέρεις πως είσαι πολυπράγμων, πολυσχιδής μα ταυτόχρονα τόσο ακέραιος και αθεράπευτα ρομαντικός και ευαίσθητος… Ότι και να ζητάει ο άλλος από σένα, του τα δίνεις αβίαστα, από «παραμύθια» μέχρι «σφαλιάρες» με αυτό το βλέμμα σου το Πιλαβίσιο (και δυστυχώς ή ευτυχώς έχω μάθει να διαβάζω μάτια από μικρός).
      Δεν ξέρω, κάνε ότι θες, τίναξέ τα όλα στον αέρα, μόνο κοντά τα χέρια από το Νίκο τον Πιλάβιο… θα έχεις να κάνεις μαζί μου τότε !!!

      (και μιάς που έμαθες και τα trash άσματα της εποχής μας, δες και άκου τι μας λέει η Άννα-Γούλα (*απαραίτητη η γονική συναίνεση*) :
      http://www.youtube.com/watch?v=2uH_ricAz84

      Kαι άκου λίγο τον αγαπημένο σου Dylan τι λέει στον Mr Tambourine Man:
      «Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me I’m not sleepy and there is no place I’m going to
      Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me
      In the jingle jangle morning I’ll come followin’ you »

      http://www.youtube.com/watch?v=Ff5wsQCPhtk

Σχολιάστε