Ο Παππούς του Παραμυθά

Σήμερα, θα σας πω δυο λόγια για τους … «πρόγονους» του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, που ξαφνικά τους θυμήθηκα, γράφοντας προχθές το post για τον Λυκούργο Καλλέργη,  που ήταν Δάσκαλός μου στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.  Όπως σας έλεγα, ήταν ο μόνος Δάσκαλος που με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε να παίξω στις Διπλωματικές εξετάσεις, το 1963, έναν γέρο!!! Το ρόλο του στρατηγού Ρεβούνωφ  Καραούλωφ, από το μονόπρακτο του Άντον Τσέχωφ, «Ο γάμος».  Σας είχα βάλει κι ένα LINK , ώστε όσοι θα θέλατε να διαβάσετε το μονόπρακτο να κάνετε κλικ και να το δείτε. Αν θέλετε, είναι ΕΔΩ.  Ο «Ρεβούνωφ Καραούλωφ», λοιπόν, ο εβδομηντάρης στρατηγός που ήταν απλώς δεύτερος καπετάνιος, είναι «ο παππούς» του ΠΑΡΑΜΥΘΑ! Χα, χα, χα… Ναι, ναι… Αυτό είναι η πρώτη φορά που το συνειδητοποίησα, αλλά έτσι είναι. Κρίμα που δεν έχω καμιά φωτογραφία. Επειδή, λοιπόν, τότε, μακιγιαριζόμαστε μόνοι μας όπως θέλαμε, κι  έπρεπε να παίξω αυτόν τον απίστευτο τρελόγερο,  πήρα μια φουντωτή περούκα με άσπρα μαλλιά, κόλλησα κι ένα  άσπρο μουστάκι, έβαλα κι ένα ζευγάρι γυαλιά κι έφτιαξα ένα χαρούμενο γέρο με ροδοκόκκινα μαγουλάκια. Τι σας θυμίζει; … Ναι. Και θέλετε τώρα, να περάσουμε από τον «παππού»  του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, στον «πατέρα του»; Λοιπόοοον… Εννέα χρόνια μετά, το 1972, βρέθηκα μαζί με τα παιδιά του τότε ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ, να παίζουμε στο παιδικό θέατρο του θιάσου ΓΙΑΝΝΗ ΦΕΡΤΗ-ΞΕΝΙΑΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ , το έργο του Μπράιαν Γουαίην, «ΠΙΝΟΚΙΟ», από το γνωστό Ιταλικό παραμύθι του Κάρλο Κολόντι. Σ’ αυτό μου δώσανε να παίξω το ρόλο του Τζεπέτο, του «μπαμπά» του Πινόκιο.  Κι όταν ήρθε η ώρα να βρω το μακιγιάζ, μου ήρθε αμέσως στο νου ο Ρεβούνωφ Καραούλωφ. Κι επειδή ταίριαζε με διάφορα σχέδια του Τζεπέτο που είχα δει, αποφάσισα να τον κάνω έτσι. Από αυτή την παράσταση, έχω μια φωτογραφία που δεν είναι πολύ καλή, αλλά φαίνεται  η… «καταγωγή» του «Παραμυθά». Στη φωτογραφία, δεξιά ο κλόουν είναι ο Μηνάς Χατζησάβας και ο Πινόκιο που κρατάω αγκαλιά, είναι η … Λήδα Πρωτοψάλτη.

Με τη Λήδα, είχαμε παίξει πάλι σε παιδικό  θέατρο, 19 χρόνια πριν, ως μικρά παιδιά και κάναμε τα αδελφάκια. Μια φωτογραφία από εφημερίδα όπου είμαστε αγκαλιασμένοι μπορείτε να τη δείτε στο post «Το υψόμετρο». Και να κι ένα πιο κοντινό της φωτογραφίας, για να ταιριάζει καλύτερα με την παλιά που θα δείτε.

Ο «Τζεπέτο», λοιπόν, είναι ο «μπαμπάς» του «Παραμυθά» και ο «Ρεβούνωφ Καραούλωφ», ο παππούς του. Χα, χα, χα…  Και ποια είναι η «μάνα»; Μα εγώ φυσικά! Επιτέλους, γέννησα κι εγώ κάτι που το ‘χω καημό και αν υπάρχει μετενσάρκωση, την άλλη φορά θα έρθω σίγουρα ως γυναίκα που θα κάνει παιδιά, για να δω πώς είναι, γιατί μ’ έχει φάει η περιέργεια. Και τώρα, πώς «γέννησα» τον «Παραμυθά»;  Αυτό υπάρχει με πολλές λεπτομέρειες σε ένα από τα πρώτα posts που ανέβασα εδώ το 2007, το «Πέντε πράγματα για μένα», που μπορείτε μ’ ένα «κλικ» πάνω στον τίτλο, να πάτε να το δείτε. Να πω, όμως κι εδώ δυο λόγια. Η αρχική ιδέα κάποιου που να λέει παραμύθια στην τηλεόραση κατ’ ευθείαν στα παιδιά, μου είχε έρθει καθώς έλεγα παραμύθια στην κόρη μου τότε, το ’78, που ήταν τριών χρονών. Και είχα σκεφτεί, για να σπάσω την παράδοση που ήθελε το παραμύθι να το λέει παππούς ή γιαγιά – αυτή τη φορά να το πει «μπαμπάς», δηλαδή, εγώ όπως ήμουν. Ο Αλέκος ο Κυριτσόπουλος που είμαστε φίλοι και του είπα να κάνει σχέδια για την εκπομπή, μου πρότεινε να «μπαίνω» κι εγώ μέσα στα σχέδια με εφφέ. Την πρώτη φορά, όμως, που μπήκαμε στο στούντιο για γύρισμα –όπως θα δείτε στο παλιό post- το εφφέ χάλαγε αν είχα μαύρα μαλλιά και μουστάκι. Έτσι, ο «Παραμυθάς» έπρεπε να γίνει παππούς. Και τότε, σκέφτηκα τη φάτσα του «Τζεπέτο» που την είχα σκεφτεί από τη φάτσα του «Ρεβούνωφ Καραούλωφ», πήρα άσπρη περούκα, έβαψα μουστάκι και φρύδια άσπρα, έβαλα και γυαλιά… και έτσι «γεννήθηκε» ο Παραμυθάς που ξέρετε. Αυτή είναι η ιστορία της καταγωγής του «Παραμυθά» που απλώνεται σε 48 χρόνια έως σήμερα, που παίζονται ακόμα οι τελευταίες ιστορίες του στο PRISMA PLUS. Ε, και για να κλείσουμε αυτό το post μαζί του, λέω να σας ανεβάσω δύο μικρά βίντεο: Το ένα είναι η αρχή του πρώτου έγχρωμου επεισόδιου που έγινε το 1979. Το πέταγμα τότε το έκανα ξαπλωμένος σ’ έναν πάγκο — κοιτάτε το γιλέκο και τα μαλλιά και θα καταλάβετε. Όπως, προσέξτε και το «σαρδάμ» που κάνω όταν λέω το όνομά μου, που τότε δεν το πρόσεξε κανείς και τα «παίρνω» ακόμα όταν το βλέπω, 32 χρόνια μετά! Εμ… γι’ αυτό έλεγε ο Λυκούργος ο Καλλέργης ότι πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός κανείς όταν σκηνοθετεί τον εαυτό του. Ενώ στο άλλο βίντεο, τους τίτλους αρχής της τελευταίας σειράς που γυρίσαμε, σκηνοθέτης είναι άλλος, ο Κωνσταντίνος, οπότε… Άσε που πια «πετάω» στ’ αλήθεια. Κοιτάξτε πάλι το γιλέκο και τα μαλλιά – δεν είναι  μόνο θέμα τεχνολογίας…
Καλό μήνα, καλό Φθινόπωρο
Σας φιλώ.
Π.

«ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ;» (1979)

ΤΙΤΛΟΙ ΑΡΧΗΣ (2009)


 

4 Σχόλια στο “Ο Παππούς του Παραμυθά”

      marilia
      31 Αυγούστου 11 στις 16:11

      Και τι εθνικότητας είναι, είπαμε, αυτός ο… Ρεβούνωφ Καραούλωφ; Γιατί εγώ έχω αγανακτήσει να ψάχνω για παππού Κρητικό! 😛 χιχιχι!

      σνουποφιλάκι

      Mika
      1 Σεπτεμβρίου 11 στις 15:54

      Ωραίος είσαι και στο δεύτερο και κάνεις και κάτι αεροπλανικές τούμπες και ανεμίζει και το γιλεκάκι σου και όλα ωραία ΑΛΛΑ θα μου επιτρέψεις να μου αρέσει περισσότερο το πρώτο βιντεάκι και ας είναι παλιομοδίτικο!!! Τι να πω…οι μνήμες είναι πιο δυνατές απο τα εφέ!!!

      Φιλια!!

      ΚΑΡΥΑΤΙΔΑ(οι φίλοι με φωνάζουν Κάρυ)
      2 Σεπτεμβρίου 11 στις 17:18

      Καλησπέρα κ. Παραμυθά μου!
      Δεν πειράζει που έρχομαι κι’εγώ η Αρχαία ν’ακούσω τα παραμύθια σου!
      Σ’όλους μας, εξ’άλλου, μικρούς- μεγάλους, αρέσει να παραμυθιαζόμαστε…!:))

      H διαφορά της έναρξης της εκπομπής μεταξύ του 1979 και του 2009 αισθητή!
      Ανάλογη των 30 χρόνων που την χωρίζει!
      Ομως δεν διέκρινα κανένα σαρδάμ στο όνομά σου να γίνεται απο σένα τότε
      Το μόνο που μου ξένισε ήταν το ίδιο που είχα παρατηρήσει και τότε ότι συνέβαινε…όταν παιζόταν η εκπομπή.
      Η φωνή του Παραμυθά δεν ακολουθούσε πιστά τις κινήσεις του.
      Κάτι σαν τον παλιό ελληνικό ασπρόμαυρο κινηματογράφο, που έβλεπες ας πούμε πρώτα το στόμα της Σαπφούς Νοταρά να λέει με τα χείλια της και τις χαρακτηριστικές χειρονομίες της την λέξη μπουρλότο και μετά απο δευτερόλεπτα ν’ακούς την τρυφερή γλυκειά φωνούλα της…χαχαχαχαχα!

      Καλώς σε βρήκα στο μπλογκοχωριό μας!
      Στην γυναίκα σου το χρωστώ…

Σχολιάστε