«Παλιώνει ο λύχνος, μα ποτέ το φως του δεν παλιώνει»

Διαβάζοντας τον τίτλο, μοιάζει σαν να πρόκειται να διαβάσει κανείς κάποιο φιλοσοφικοτέτοιο post. Όχι. Είναι από ένα γράμμα του πατέρα μου στη μάνα μου. Ναι, ξέρω… κουφό! Έχω περάσει όλη αυτή την εβδομάδα με μια ιδιαίτερη ευαισθησία, γιατί ανακάλυψα σε ένα φάκελο που άνοιξα τώρα, από το 1986 (!!!) που τον έχω, και βρήκα μέσα τρία φύλλα από κάποιο -πιθανόν- ημερολόγιο που κρατούσε ο πατέρας μου στα νιάτα του, ένα ερωτικό γράμμα του στη μάνα μου και μία φωτογραφία από ραντεβού τους όταν ήταν φαντάρος. Όλο αυτό μου δημιούργησε μία ιδιαίτερη ευαισθησία, γιατί μου ‘χε μείνει μέσα μου ότι ούτε ο πατέρας μου έμαθε διάφορα που ήθελα να του πω πριν πεθάνει ούτε κι εκείνος μου είπε τίποτα προσωπικό  για τη ζωή του, όπως του είχα ζητήσει. Αυτά που ήθελα να του πω του τα είχα γράψει από την Αγγλία όταν σπούδαζα, αλλά η μάνα μου άνοιξε το γράμμα (αθλιότητα) και το έσκισε χωρίς να του το δώσει, γιατί λέει θα τον στενοχωρούσε πολύ. Κι εκείνος δεν μου είπε τίποτα, αφού όταν κάποτε που ήμουν στα είκοσι του ζήτησα να μου πει για ‘κείνον, ξεκίνησε να μου πει και ξαφνικά μετάνοιωσε και το ‘κοψε λέγοντάς μου, «Άσε, Νικάκι… άσε…». Έτσι έμεινα μ’ ένα κενό που δεν θα ‘θελα ποτέ να το έχουν τα παιδιά μου. Πιστεύω ότι πριν φύγουν οι γονείς, τα παιδιά πρέπει να τους λένε ό,τι έχουν κρατήσει μέσα τους από μικρά και να ρωτάνε κάποια πράγματα που μπορεί να έχουν κάποιο ψυχολογικό νόημα γι’ αυτά.

Είχα ετοιμάσει κάποιο άλλο post γι’ αυτό το Σαββατοκύριακο, αλλά -όπως γίνεται συχνά- το άλλαξα. Ήθελα να έχει σχέση με τον πατέρα μου. Παιδεύτηκα τι απ’ όλα όσα βρήκα να ανεβάσω και κατέληξα στο ερωτικό γράμμα του στη μάνα μου. Πέρα από τ’ ότι δείχνει ένα κομμάτι αυτού του ανθρώπου, έχει κι ένα ποίημα του Κώστα Βάρναλη!!! Ναι, κουφό! Όπως ίσως θα ξέρετε, ο Βάρναλης από κάποια στιγμή και μετά στη ζωή του, ζούσε στην Αίγινα. Εκεί παραθέριζε και όλα τα καλοκαίρια, ο πατέρας μου με τη μάνα του. (Ο  παππούς μου είχε πεθάνει όταν ο πατέρας μου ήταν τεσσάρων χρονών).  Επειδή έκανε τέτοιου είδους παρέες, όπως το Ζήσιμο Λορεντζάτο για παράδειγμα, γνωρίστηκε φαίνεται και με τον Βάρναλη, πράγμα που το έμαθα από το γράμμα. Αν δεν βαριέστε, διαβάστε το.

28 Σεπτεμβρίου 1940

Γεωργία αγαπημένη μου.Δεν πιστεύω να νομίσεις στα σοβαρά ότι άργησα να σου γράψω επειδή σε βαρέθηκα. Πρώτα – πρώτα ξέρεις ότι στα γράμματα είμαι λιγάκι αμελής, έπειτα δεν υπάρχει και τίποτα για να σου γράψω. Τρίτο και σπουδαιότερο είναι ότι σου ‘χα ξαναγράψει κι επειδή δεν έριξα αμέσως το γράμμα, το ‘χασα μέσα απ’ την τσέπη μου! Αφηρημάδα τέλος πάντων, τι να γίνει…

Φαντάζομαι πως το γράμμα μου θα σ’ εύρη στην Αθήνα. Κατέβαινα στο βαπόρι όλες αυτές τις μέρες, αλλά πουθενά Γεωργία. Κι έτσι κατάφερες να περάσεις το καλοκαιράκι σου στη «δροσερή» Αθήνα! Μάλιστα, αυτές τις μέρες φαντάζομαι τι ζέστη θα κάνει.
Πολύ σε αποθύμησα και μετράω πια μία μία τις λίγες μέρες που υπολείπονται για να γυρίσω.
Εδώ έχω συντροφιά μου τον τελευταίο καιρό τον ποιητή Βάρναλη που είναι –αν τον έχεις ακουστά- ένας από τους καλλίτερους Έλληνας ποιητάς. Μάλιστα μου ‘δωσε χειρόγραφο ένα τελευταίο ποιήμά του, κι επειδή μ’ άρεσε εξαιρετικά γιατί σου ταιριάζει, αν ποτέ το δημοσιεύσει αργότερα να τ’ αφιερώσει στ’ όνομά σου, χωρίς βέβαια επίθετο. Στο γράφω παρακάτω, αν και δεν συνηθίζω να γράφω στα γράμματα ποιήματα, αυτό όμως είναι ταιριαστό.

Στην Γεωργία
ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΝΟΥΝ
Τόσοι χειμώνες πέρασαν και τόσα καλοκαίρια,
κι έχει απομείνει η αγάπη μας ολόκληρη κι ακέρια.
Θαρρώ πως σε πρωτόδα χθες, πως τώρα σε πρωτόδα,
πως τώρα πρωτομύρισα τα ευωδιαστά σου ρόδα,
πως τώρα πρωτοχάιδεψα τα ξέπλεκα μαλλιά σου.
Και τα φιλιά τ’ αμέτρητα, φιλιά μου και φιλιά σου,
όλα είναι πρώτα αγάπη μου, σαν πρώτα μας μεθάνε,
και το στερνό μας το φιλί κι εκείνο πρώτο θα ‘ναι.
Τι κι αν διαβαίνουν οι καιροί, τι κι αν περνούν οι χρόνοι,
παλιώνει ο λύχνος, μα ποτέ το φως του δεν παλιώνει.

Πολλά φιλιά Γεωργίτσα μου, πολλούς χαιρετισμούς στη Λίτσα και ασπασμούς στο βρωμόγατό σου!
Αν σ’ ενδιαφέρει λιγάκι, θα γυρίσουμε στην Αθήνα ή το Σάββατο ή τη Δευτέρα.
Με γλυκά φιλιά
Κώστας.

Όσο κι αν έψαξα δεν το βρήκα αυτό ανάμεσα στα ποιήματα του Βάρναλη. Ότι είναι του Βάρναλη είναι μάλλον σίγουρο, αλλά γιατί δεν υπάρχει πουθενά δεν ξέρω. Θα σας παρακαλούσα, αν το έχει συναντήσει κανείς κάπου να μου το πει. Όπως θα προσέξατε, η ημερομηνία είναι 28 Σεπτεμβρίου του 1940! Λίγο αργότερα κηρύχτηκε ο Ελληνοϊταλικός  πόλεμος, γιατί και η φωτογραφία που βρήκα, είναι αρραβωνιασμένοι κι κείνος ντυμένος φαντάρος. Νάτη.

Θα ήθελα να κλείσω αυτό το post  με ένα τραγούδι που άρεσε στον πατέρα μου και που όταν ήμουν μικρός το άκουγα συχνά στο ραδιόφωνο.Είναι το τραγούδι «Μισιρλού», που όλο και κάποια εκτέλεσή του θα έχετε ακούσει. Είναι τραγούδι του 1929 και υπάρχουν εκτελέσεις σε όλες σχεδόν τις γλώσσες. Ψάχνοντας στο internet να το βρω, τα ‘χασα με το πόσες εκτελέσεις υπάρχουν! Από την πρώτη του 1929 έως σήμερα! Αυτή που διάλεξα δεν είμαι πολύ σίγουρος ότι θ’ άρεσε και πολύ στον πατέρα μου, αλλά μου άρεσε γιατί στο videoclip του γίνεται χαμός. Το χορεύουν από παιδάκια μέχρι τον Πάτρικ Σουέζυ!! Αφιερώνω το τραγούδι στον πατέρα και τη μάνα μου όπου κι αν είναι -αν είναι πουθενά-  και αυτό post στα παιδιά μου, με την ευχή να έχουν «ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς τους» μαζί μου μέχρι να φύγω για καλά, όπως τελικά κατάφερα να «ξεκαθαρίσω τους λογαριασμούς μου, με τους δικούς μου γονείς. Ζόρικο, αλλά…  Χα, χα, χα…
Σας φιλώ πολύ
Ν.Π.

15 Σχόλια στο “«Παλιώνει ο λύχνος, μα ποτέ το φως του δεν παλιώνει»”

      να-τασσσάκι
      23 Απριλίου 11 στις 21:56

      ….
      (το ποίημα όντως θυμίζει Βάρναλη, μα εδώ που είμαι δεν έχω βιβλία του -από βδομάδα, που θα γυρίσω στην Αθήνα)

      Και για τη Μισιρλού, φαντάζομαι πως με το ψάξιμο θα έπεσες πάνω στο blog του φίλου μου του AfMarx http://4misirlou.blogspot.com
      Ξεκινήσαμε με καμιά 50αριά, μια και στο ψάξιμο για άλλα τραγούδια πέφταμε συνέχεια πάνω σε εκτελέσεις της, και σήμερα έχει φτάσει τις 265! Και είναι όλες διαφορετικές, σχεδόν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου.

      **Ζόρικο 😉
      Φιλί!

      Μάγισσα Κίρκη
      23 Απριλίου 11 στις 22:03

      Παραμυθά μου πολύ συγκινητικό να διαβάζεις την ιστορία ενός έρωτα που έγινε αιτία να ρθεις στον κόσμο.Επίσης πολύ σοφό το ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τους γονείς.Ξέρω πολύ κόσμο σε προχωρημένη ηλικία με πολλά απωθημένα απ΄τους γονείς του κι είναι κρίμα να φεύγουν απ’ τη ζωή χωρίς αυτό το..ξεκαθάρισμα όπως το λες.Να μου φιλήσεις την οικογένεια Καλή Ανάσταση με υγεία και αγάπη και να περάσετε καλά.

      Υ.Γ. Πρίν μερικές ημέρες έστειλα ένα email ελπίζω να το έχεις λάβει, αν όχι πες μου να το ξαναστείλω.Φιλιά!!!

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      24 Απριλίου 11 στις 8:57

      Νίκο μου ότι πιο όμορφο θα μπορούσα να διαβάσω Κυριακή του Πάσχα!!!Αγαπιόντουσαν πολλύ η Γεωργία και ο Κώστας!Ανοιχτούς λογαριασμούς καλό είναι να μην αφήνουμε.Κυρίως με τα παιδιά μας ή με τους γονείς μας.

      Καλό Πάσχα φίλε μου!!!Καλά να περάσετε σήμερα!!!

      Παραμυθάς
      24 Απριλίου 11 στις 11:23

      Πω, πω… βρε «ποδηλάτρη»… Μου άναψες φωτιές! Εγώ νόμιζα ότι δεν είχα ανοιχτούς λογαριασμούς με τον πατέρα μου, αλλά αυτό με το ποίημα του Βάρναλη που είναι τελικά του Πολέμη…Τι να πω! Και δεν μπορώ να τον ρωτήσω γιατί έχει πεθάνει εδώ και 29 χρόνια! Μάλλον κουφαλιά του ήταν για να ρίξει τη γκόμενα (τη μάνα μου,δηλαδή). Βρήκε αυτό το ποίημα που του έκανε φαίνεται ¨κλικ¨για να της πει ότι θέλει να είναι για πάντα μαζί, ξέρανε όλοι ότι κάνει παρέα με τον Βάρναλη στην Αίγινα, και για να της κάνει φιγούρα της είπε ότι είναι αυτουνού και ότι όταν εκδοθεί σε βιβλίο θα της το αφιερώσει. Ήξερε κι όλας ότι η μάνα που έφυγε πρόσφυγας άρον άρον στα 11 από την Κωνσταντινούπολη και είχε πάει μέχρι Τρίτη Δημοτικού, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να πάει ποτέ ν’ αγοράσει ποίηση!!! Αλλά κοίτα να δεις που εδώ επαληθεύτηκε το, «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον». Γιατί το άλλο, «ο ψεύτης και ο κλέφτης, τον πρώτο χρόνο χαίρονται»… δεν παίζει. Ξέρω ψεύτες που «χαίρονταν» σε όλη τους τη ζωή. Κι όπως σχολίασε κι η γυναίκα μου, «το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει». Κάτι ξέρει … Χα, χα, χα… Μόνο που εγώ -εκτός από τα καθημερινά ψέμματα- το εξέλιξα και σε επάγγελμα, έγινα ο «Παραμυθάς», και ο γιος μου, εκτός από αυτά κάνει και… παραμυθένιες ταινίες. Και να σας πω και κάτι για να κλείσω. Τα χειρότερα ψέμματα, είναι εκείνα που λέει κανείς στον εαυτό του. Ο Χριστός Ανέστη… Αλήθεια, δεν με πιστεύετε; Το λέει και στην τηλεόραση. Αχ, «ποδηλάτρη» τι μου ‘κανες…

      Παναγιώτης
      24 Απριλίου 11 στις 16:31

      Εγώ είχα μια θεία (που ήταν ανύπαντρη – ήταν σαν δεύτερη μάνα μου – την έχουμε χάσει εδώ και πολλά χρόνια) που είχε μια σχέση αλλά ποτέ δεν την έμαθα όσο ζούσε…Είχα πάρει την τηλεφωνική της γραμμή για χρήση του τηλεφώνου στο ιντερνετ και μια μέρα πήρε ένας κύριος τηλέφωνο…Ε αυτός ο κύριος έμαθα ότι τα είχε μαζί της πριν αρρωστήσει…Ξαφνιάστηκα γιατί νόμιζα ότι τα ήξερα όλα ! Τελικά μερικά μυστικά δεν μαθαίνονται ποτέ…τα παίρνει κανείς μαζί του όταν φεύγει. Ίαως και να μην χρειάζεται να τα ξέρουμε όλα αν αυτός που φεύγει θέλει να τα πάρει μαζί του, ίσως να πρέπει να του κάνουμε το χατίρι…

      Χρόνια πολλά σε όλους και πολλά φιλιά παραμυθά 🙂

      ποδηλάτρης
      24 Απριλίου 11 στις 20:28

      Ωχ .. τωρα νιωθω άσχημα! Πάντως για να ειμαι ειλικρινής όταν ειδα ότι είναι του Πολέμη.. σκέφτηκα: «Α, τον πονηρό τον Βάρναλη, βρηκε ερωτευμένο άνθρωπο και πούλησε μούρη με ξένα κόλυβα»… δε σκέφτηκα την πονηριά από μεριάς του Κώστα… τωρα ή εγω ειμαι άδικη με τον ποιητή.. ή εσύ με τον πατέρα σου παραμυθά μου.. ή ίσως και οι δυο να ειχαν βάλει το χεράκι τους για να γοητευτί η Γεωργία.. όμως…»αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω» (επίκαιρο) ή πιο ταιριαστό.. «Στον έρωτα και στον πόλεμο όλα επιτρέπονται»..

      Καλό απόγευμα παραμυθά μου!

      Παραμυθάς
      25 Απριλίου 11 στις 11:00

      Ε, άντε ας κάνω κάνα σχόλιο ακόμα προς τιμήν… του πατέρα μου, γιατί με τσιγγλάει η «ποδηλάτρης». Λοιπόν: είδες το γυναικείο μυαλό! Γι’αυτό πάντα το θαύμαζα. Και η αδελφή μου το ίδιο είπε, ότι του το έδωσε ο Βάρναλης. Μόνο που εκείνη το εξήγησε λέγοντας, «για να τον ξεφορτωθεί τον πατέρας μας.» Κι εγώ σκέφτηκα, «ε,κόρη είναι που θέλει να δικαιολογήσει τον μπαμπά της», αλλά να που και η «ποδηλάτρης» που δεν είναι κόρη του, σκέφτηκε το ίδιο!
      Και να προσθέσω ένα απόφθεγμα ακόμα: » Ό,τι γίνεται από αγάπη, είναι σωστό». Βέβαια, ο έρωτας είναι μακριά από το να είναι αγάπη, αλλά πάντως, είναι μακρινοί συγγενείς.
      Καλή εβδομάδα.

      dimitrisp
      25 Απριλίου 11 στις 16:46

      H απλότητα με την οποία γράφτηκε το γράμμα δείχνει αισθήματα αληθινά και εσωτερική ομορφιά .Αυτή η ίδια απλότητα στο γράψιμο έχει καταπληκτική ομοιότητα με τον τρόπο γραφής του γιου του αποστολέα 🙂
      Η επιλογή του ποιήματος μου δίνει την αίσθηση ότι κάτι πιο βαθύ και αληθινό από έναν νεανικό έρωτα είχε αγγίξει τον ερωτευμένο νέο…ίσως και να λαθεύω πάλι…
      Φιλιά

      Hengeo
      25 Απριλίου 11 στις 18:20

      dimitrisp χαίρομαι που δεν είμαι ο μόνος που το πρόσεξα! Δεν υπάρχει τυχαία η παροιμία το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει 😉

      Στο θέμα μας, είτε μείνουν είτε όχι λογαριασμοί, ένα από τα χειρότερα που μπορώ να σκεφτώ είναι το να μην μπορεί να θυμάται τους γονείς τους κάποιος με αγάπη..

      Καλό απόγευμα και χρόνια πολλά σε όσους γιορτάζουν! 🙂

      Μαρία
      25 Απριλίου 11 στις 21:53

      παραμυθούλη χρόνια πολλά αν και σημερα το διαβασα για βαρναλης δεν μου κανε και δεν θα μουν τόσο σίγουρη αν δεν είχα παρακολουθήσει προσφατα ένα διημερο συνέδριο για τον ποιητη και είχε πήξει το κεφάλι μου από τους στιχους και το ύφος του κι ήμουν έτοιμη να ψαξω όταν δίαβασα το σχολιο του ποδηλάτρη που το επιβεβαίωσε ωστόσο ποτε δεν παύει να είναι ένα υπέροχο ποιημα !

      Καραπιπέρης Γιάννης
      26 Απριλίου 11 στις 11:03

      Όντως, το «Τόσοι χειμώνες πέρασαν» είναι του συντοπίτη μου Ι.Πολέμη.
      Μιας όμως που πιάσαμε το Βάρναλη, και λόγω των ημερών, δεν θα πω τις κοινότοπες ευχές, αλλά θα παραθέσω ένα ποίημά του που παραφράζει το «Αν» του Κίπλινγκ:

      “Αν ημπορείς την παλαβή να κάνεις, όταν οι άλλοι
      σου κάνουνε το γνωστικό κι όλοι σε λένε φταίχτη,
      αν δεν πιστεύεις τίποτα κι άλλοι δε σε πιστεύουν,
      αν σχωρνάς όλα τα δικά σου, τίποτα των άλλων,
      κι αν το κακό που πας να κάνεις, δεν το αναβάλλεις,
      κι αν όσα ψέματα σου λεν με πιότερα απανταίνεις,
      κι αν να μισείς ευφραίνεσαι κι όσους δε σε μισούνε
      κι αν πάντα τον πολύξερο και τον καλόνε κάνεις.
      Αν περπατάς με την κοιλιά κι ονείρατα δεν κάνεις
      κι αν να στοχάζεσαι μπορείς μονάχα το ιντερέσο,
      το νικημένο αν παρατάς και πάντα διπλαρώνεις
      το νικητή, μα και τους δυό ξετσίπωτα προδίνεις,
      αν ο τι γράφεις κι ο τι λες, το ξαναλέν κ’ οι άλλοι
      γι’ αληθινό- να παγιδεύουν τον κουτό κοσμάκη,
      αν λόγια κ’ έργα σου καπνόν ο δυνατός αέρας
      τα διαβολοσκορπά και συ ξαναμολάς καινούριον.
      Αν όσα κέρδισες μπορείς να τα πληθαίνεις πάντα
      και την πατρίδα σου κορώνα γράμματα να παίζεις,
      κι αν να πλερ`νεις την πεντάρα που χρωστάς αρνιέσαι
      και μόνο να πληρώνεσαι σωστό και δίκιο το ‘ χεις,
      αν η καρδιά, τα νεύρα σου κι ο νους σου εν αμαρτίαις
      γεράσανε κι όμως εσύ τα στύβεις ν’ αποδίδουν,
      αν στέκεις πάντα δίβουλος και πάντα σου σκυμμένος
      κι αν όταν φωνάζουν οι άλλοι «εμπρός»! εσύ φωνάζεις «πίσω»!
      Αν στην πλεμπάγια να μιλάει αρνιέται η αρετή σου
      κι όταν ζυγώνεις δυνατούς, στα δυό λυγάς τη μέση
      κι αν μήτε φίλους μήτε εχθρούς ποτέ σου λογαριάζεις
      και κάνεις πως τους αγαπάς, αλλά ποτέ κανέναν,
      αν δεν αφήνεις ευκαιρία κάπου να κακοβάνεις
      και μόνο, αν κάνεις το κακό, η ψυχή σου γαληνεύει,
      δικιά σου θά ναι τούτ’ η Γης μ’ όλα τα κάλλη πού χει
      κ’ έξοχος θά σαι Κύριος, αλλ’ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΕ ΘΑ’ΣΑΙ ”

      Κ.Βάρναλης – Αν

      Πολλές αληθινές και παραμυθένιες ευχές ταυτόχρονα!

      missirlou
      27 Σεπτεμβρίου 11 στις 11:15

      Καλέ μου Παραμυθά, πρέπει να πω πως με έφερε ως εδώ -κι έτσι ανακάλυψα το σπουδαίο αυτό blog- το βιντεάκι της «Mισσιρλού».
      Πώς; Απλούστατα γιατί…είμαι η υπεύθυνη αυτού του «χαμού» με τους χορούς…χαχα!

      Κοιτάζοντας, μετά από καιρό από το ανέβασμά του και με χαλαρή πλέον ενασχόληση με το youtube και τις σχετικές δημιουργίες, τα στοιχεία του video….μου έδωσε ένα link όπου το συγκεκριμένο είχε ενσωματωθεί….και νά μαι!
      Να σ’ ευχαριστήσω για την προτίμηση, να σε συγχαρώ για την όλη δουλειά σου… τηλεοπτική, συγγραφική, ιντερνετική…

      Για άλλη μια φορά το διαδίκτυο διασταυρώνει δημιουργίες, σκέψεις, γνώσεις, αγωνίες, προσδοκίες, ξελαφρώματα…

      Να είσαι καλά και να δημιουργείς!

Σχολιάστε