Το παλικάρι με τη μεγάλη τύχη

Πρώτα ήταν η Πρωτομαγιά, όπου ανάμεσα στ’ άλλα που κάναμε ξεφυλλίσαμε και καμιά δεκαριά άλμπουμ με τα τρία παιδιά μας όταν ήταν μικρά. Ύστερα μου ήρθε η ιδέα να σας πω – σε όσους έχετε μικρά παιδιά – για τα παραμύθια που έλεγα στα δικά μου. Όταν αρχίζεις να λες παραμύθια στα δυο χρόνια περίπου του παιδιού, όταν αυτό το κάνεις κάθε βράδυ για 365 βράδια το χρόνο, όταν το συνεχίζεις έως τα οχτώ και για πάνω από ένα παιδιά, τι να σου κάνουν οι αδελφοί Γκριμ, ο Άντερσεν, ο Αίσωπος κ.λπ. Δεν φτάνουν ούτε για ζήτω. Έτσι είχα σκεφτεί το εξής: Έφτιαχνα κάθε βράδυ ένα παραμύθι με ήρωα το παιδί στο οποίο έλεγα το παραμύθι. Για παράδειγμα στην κόρη μου έλεγα, «μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Μαρία…» και μετά η ιστορία δεν ήταν τίποτ’ άλλο από μία περιγραφή της μέρας που είχε περάσει. Έτσι: και παραμύθι καινούργιο έλεγα, και τους άρεσε που ήταν ήρωες παραμυθιού και εγώ πέρναγα κι ό,τι «μήνυμα» ήθελα. Όσο για τις μέρες που ήταν ίδιες με άλλες, τότε επιστράτευα κάποιο παλιό κλασσικό παραμύθι κι έτσι «φτούρησαν» κι αυτά που έλεγε κι η μάνα μου. Καπάκι σ’ αυτό που είχα αποφασίσει να σας γράψω και τις παλιές φωτογραφίες που είχα σκαλίσει, διαβάζω σε κάποιο χθεσινό σχόλιο το εξής: «Κοίτα τώρα να δεις, άμα ο άνθρωπος έχει φαντασία μπορεί να φτιάξει παραμύθι, από ό,τι να ‘ναι!». Ε, δεν ήθελα και πολύ. Έφτιαξα ένα παραμύθι με ήρωες τα παιδιά μου – ε, λίγο κι εμένα με τη γυναίκα μου – βασισμένο σε κάποιες από τις φωτογραφίες που είδα. Ελπίζω να το διασκεδάσετε.

***

Μια φορά κι έναν καιρο, ήταν ένα παλικαράκι…

 

kotsos-1-final.jpg

… που το λέγανε – ας πούμε – Κωνσταντίνο, που είχε μια αδελφή που τη λέγανε – ας πούμε – Μαρία κι ένα μεγαλύτερο αδελφό που είχε το αυτοκρατορικό όνομα, Φρειδερίκος. Η ζωή του φύλαγε μια πολύ μεγάλη τύχη, αλλά πριν έπρεπε να περάσει πολλές ταλαιπωρίες και βάσανα.

 

 

 

mom-final.jpg

Από μικρός αναγκάστηκε να βγει στη βιοπάλη, γιατί οι γονείς του ήταν «τρία πουλάκια κάθονται». Από τη μια μεριά η μάνα του ήταν «κούκου» και νόμιζε ότι ήταν η Μαντόνα, και δεν είχε αφήσει «talent show» για «talent show», τι «Fame», τι «Dream Show», τι «So you can dance» και άλλα πολλά… Όλη μέρα γύριζε στις τηλεοράσεις και δεν φρόντιζε κανείς το σπίτι τον άντρα της και τα παιδιά της.

dad-final.jpg

Από την άλλη και ο πατέρας του, που τον έκανε πολύ μεγάλος – ας πούμε όταν ήταν γέρος με κάτασπρα μαλλιά – είχε γίνει πια «γκα-γκα» που λένε, κι όλη μέρα έλεγε παραμύθια σε παιδιά, κι όταν δεν έβρισκε παιδιά τα έλεγε σε παπαγάλους. Έτσι, τα τρία μικρά παιδιά έπρεπε να δουλέψουν για να ζήσουν κι αυτά, αλλά και να ζήσουν τους γέρους και ημίτρελλους γονείς τους.

sister-final.jpg

Έλα, όμως που η κόρη – που είχε πάρει από τον πατέρα της – ήταν κι αυτή λίγο «λαλημένη» από μικρή και καθόταν ώρες, φευγάτη κοιτώντας στο πουθενά.

m-apple-final.jpg

Κι όταν μεγάλωσε πέρναγε τη μέρα της φυσώντας μήλα, για να γίνει – όπως έλεγε – κάποιο από αυτά πρίγκιπας και να τον παντρευτεί! Αλλά μια, δυο, τρεις, απογοητεύτηκε και σταμάτησε.

m-animals-final.jpg

Τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογώ, όταν είδε κι απόειδε με τα μήλα, άρχισε να περιποιείται γάτους και σκύλους, μπας κι εκεί φανεί πιο τυχερή και γίνει κανένα από τα ζώα πρίγκιπας! Αλλά δεν βαριέσαι. Τα ίδια κι εκεί.

m-teacher-final.jpg

Κι έτσι, αποφάσισε ότι θα μείνει μόνη και πήγε στο Πανεπιστήμιο όπου σπούδασε «Μηλολογία». Έγινε μία επιτυχημένη Δόκτωρ Μηλολογίας, και μάλιστα λένε ότι αυτή έβγαλε το γνωστό ρητό, «ένα μήλο την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα».

fred-1-final.jpg

Και ο Φρειδερίκος, ο μεγάλος αδελφός, είχε βίδα με τον αθλητισμό. Πού τον έχανες πού τον έβρισκες, το χειμώνα έκανε φιγούρες με ποδήλατα…

fred-serf-final.jpg

… ενώ τα καλοκαίρια, έτρεχε στις παραλίες για να κάνει φιγούρες με σερφ …

fred-ski-final.jpg

… και σκι που, η αλήθεια είναι, ότι ήταν πολύ καλός σε όλα αυτά. Έτσι, ο κλήρος έπεσε στο φτωχό παλικαράκι, τον Κωνσταντίνο, που αναγκάστηκε αυτός να δουλεύει από μικρός για να ζήσει τους γονείς του, να σπουδάσει την αδελφή του και ν’ αγοράζει ποδήλατα, σερφ και σκι για τον αδελφό του.

vasilis-final.jpg

Όταν αποφάσισε να δουλέψει για πρώτη φορά, ήταν γύρω στις γιορτές, κι έτσι έπιασε προσωρινά δουλειά στο Σούπερ Μάρκετ της γειτονιάς του, όπου ντύθηκε Άη-Βασίλης, και φωτογραφιζόταν με τα παιδιά που πήγαιναν μαζί με τις μαμάδες τους για ψώνια.

tracteur-final.jpg

Μετά τις γιορτές, έπιασε δουλειά σε ένα γεωργό, γιατί μένανε στην εξοχή, σε ένα χωριό που το λέγανε – ας πούμε – Καπανδρίτι. Ο γεωργός τον έμαθε να οδηγεί και του έδωσε το τρακτέρ για να οργώνει τα χωράφια του. Στην αρχή, η δουλειά αυτή του άρεσε πολύ, αλλά τα λεφτά ήταν λίγα κι αναγκάστηκε να αλλάξει δουλειά.

odostro-final.jpg

Μια κι ήξερε να οδηγεί, έπιασε δουλειά σε μια τοπική τεχνική εταιρία που ασφαλτόστρωνε δρόμους και οδηγούσε τον οδοστρωτήρα της. Έλα όμως, που ήταν νευρικό παιδί και δεν άντεχε αυτό το πήγαινε – έλα σαν χελώνα. Αυτός ήταν άνθρωπος της δράσης, δεν μπορούσε να κάθεται σε ένα κάθισμα και να κάνει μισή ώρα τα πέντε μέτρα!

pirate-final.jpg

Και τότε είναι που συνάντησε ένα παλιό του φίλο που είχε γίνει πειρατής. «Έλα μαζί μου, χαζέ», του είπε ο φίλος του ο πειρατής, «και θα γίνει πάμπλουτος ώσπου να πεις κύμινο». Κι έτσι ο Κωνσταντίνος, από φουκαράς βιοπαλαιστής, έγινε φοβερός και τρομερός πειρατής! Αυτό του άρεσε πολύ! «Αυτή είναι δουλειά, για μένα», έλεγε και ξανάλεγε.

dad-lion-final.jpg

Έλα, όμως, που αυτό το επάγγελμα, έκανε τον πατέρα του να του σαλέψει εντελώς επειδή έχασε το γιο του, και τον έκανε να φύγει στη ζούγκλα για να λέει παραμύθια σε λιοντάρια κι όχι σε παπαγάλους και παιδάκια.

exerevnitis-final.jpg

Κι όταν ο Κωνσταντίνος πήρε το γράμμα της μητέρας του, που του έλεγε ότι του είχε σαλέψει του πατέρα του και πήγε στη ζούγκλα για να λέει παραμύθια σε λιοντάρια, τι να κάνει ο καημένος, παράτησε το πειρατηλίκι και έγινε εξερευνητής στη ζούγκλα για να βρει τον πατέρα του. Εκεί, επειδή έσκαγε από τη ζέστη γύρναγε γυμνός φορώντας μόνο ένα καπέλο. Κι έψαξε, έψαξε, έψαξε, λοιπόν, αλλά στο τέλος τον βρήκε τον πατέρα του!

ski-final.jpg

Γύρισαν μαζί σπίτι, αλλά ούτε κουβέντα πια για να ξαναγίνει πειρατής. Έτσι, επειδή ήταν καλοκαίρι και του άρεσε κι η θάλασσα, έγινε δάσκαλος του σκι. Κατέβαινε στην παραλία πρωί πρωί κάθε μέρα κι έκανε τον κόσμο σκι. Όταν, όμως, φθινοπώριασε, έφυγαν όλοι οι παραθεριστές και το φτωχό παλικαράκι ο Κωνσταντίνος, έμεινε χωρίς δουλειά!

sailor-final.jpg

Τι να κάνει… τι να κάνει… Ε, μια και του άρεσε η θάλασσα, μπήκε στα καράβια κι έγινε ναύτης! Βέβαια στενοχωρήθηκαν ο πατέρας του κι η μάνα του που θα τους έλειπε συχνά, αλλά τι να κάνουν; Έπρεπε να ζήσουν κι έπρεπε να σπουδάσει την αδελφή του και να αγοράζει ποδήλατα σερφ και σκι για τον αδελφό.

in-sea-final.jpg

Να, όμως, που για καλή του τύχη – πώς λένε «όλα είναι για καλό» – βούλιαξε το καράβι όπου δούλευε ναύτης! Την ώρα, όμως, που βούλιαζε το καράβι εκείνος έκανε μπάνιο στην καμπίνα του, κι έτσι όπως ήταν γυμνός, ανέβηκε γρήγορα στην επιφάνεια και τον περιμάζεψε ένα περαστικό καΐκι!

horse-final.jpg

«Τέρμα η θάλασσα», του είπαν η μητέρα του και ο πατέρας του. Κι έτσι αναγκάστηκε να μείνει πια για πάντα στη στεριά. Κι ευτυχώς που από μικρός είχε τρομερή αγάπη στα άλογα κι ήξερε τρομερή ιππασία. Δεν χρειάστηκε να ψάξει και πολύ για να βρει δουλειά. Τον ήξεραν όλοι στο χωριό, που είχε δύο σχολές ιππασίας, και τσακωνόντουσαν ποια σχολή θα τον πρωτοπάρει. Κι έτσι – είδες, άμα υπάρχει κέφι για δουλειά, κανείς δεν χάνεται – ο Κωνσταντίνος έγινε δάσκαλος ιππασίας!

singer-final.jpg

Οι μέρες περνούσαν, κι όλα ήταν τόσο ήσυχα και τακτοποιημένα που ο Κωνσταντίνος άρχισε να βαριέται- γιατί το ‘χε κληρονομήσει κι αυτό από τον πατέρα του: όταν δεν τον ενδιέφερε κάτι πολύ – κορίτσι ή δουλειά – το βαριόταν γρήγορα. Κάτι τον έτρωγε μέσα του. Κι ήταν ένα βράδυ σε μια ταβέρνα, που ανακάλυψε τι ήθελε να κάνει: Εκεί που τρώγανε, είδε στον τοίχο κρεμασμένη μια κιθάρα και θυμήθηκε πως όταν ήτανε μικρός, είχε μάθει να παίζει και να τραγουδάει. Ο καλλιτέχνης ξύπνησε μέσα του, παράτησε τη σχολή ιππασίας κι άρχισε να τραγουδάει τα βράδια στις ταβέρνες.

actor-final.jpg

Τώρα πια, όμως, το καλλιτεχνικό του πνεύμα είχε ξυπνήσει μέσα του για καλά και τίποτα δεν μπορούσε να το σταματήσει. Πριν κλείσει χρόνο στην καινούργια του δουλειά, αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. Δεν χρειάστηκε καν να πάει στη Δραματική Σχολή. Από μικρός ήταν τόσο καλός στο να λέει ψέματα, που με την πρώτη audition που δοκίμασε την τύχη του για να παίξει σε μια ταινία, ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ ο σκηνοθέτης κι ο παραγωγός, που του έδωσαν αμέσως τον πρώτο ρόλο, στο πλάι μιας γνωστής πρωταγωνίστριας – ας την πούμε Αλεξάνδρα – που και οι δυο μαζί έκαναν έναν πολύ επιτυχημένο καλλιτεχνικό κινηματογραφικό και τηλεοπτικό ζευγάρι για χρόνια. Εδώ, όμως, έμελλε πια να βρει το καλό παλικαράκι το δρόμο του. Κι αυτή ήταν η μεγάλη τύχη που του φύλαγε η ζωή: να βγάζει το ψωμί του κάνοντας εκείνο που αγαπάει αληθινά να κάνει. Επειδή ήταν νευρικούλης, αυταρχικούλης, αλλά είχε και φαντασία και γούστο κι έλεγε πολύ ωραία και πειστικά διάφορα ψέματα σαν να λέει αληθινές ιστορίς, είπε μια μέρα: «Γιατί να κάθομαι να μου λέει εμένα ο κάθε σκηνοθέτης τι να κάνω, χαζός είμαι; Θα γίνω σκηνοθέτης ο ίδιος.

director-final.jpg

Κι έτσι, μετά από αυτή την περιπλάνηση που κράτησε χρόνια, βρήκε αυτό που αγαπούσε πραγματικά και βαθιά να κάνει. Έγινε σκηνοθέτης.
Κι ήταν πολύ καλός σ’ αυτό, αλλά και πολύ αυστηρός. Αφού να φανταστείτε, σκηνοθετούσε πάντα κρατώντας μια βίτσα, κι άμα οι ηθοποιοί δεν παίζανε καλά, τους έδινε μια στον κώλο! Κι έτσι ήταν ευχαριστημένοι κι οι γονείς του, κι η αδελφή του κι ο αδελφός του και ο ίδιος φυσικά, κι έζησαν αυτοί καλά κι εσείς καλύτερα…

***

Ελπίζω να σας άρεσε η ιστορία που σας έφτιαξα και, κυρίως, να σας έδωσε ιδέες για να φτιάξετε κι εσείς τις ιστορίες σας – από φωτογραφίες – με ήρωες τα παιδάκια σας.
Σας φιλώ πολύ.
Καληνύχτα.
Π.

14 Σχόλια στο “Το παλικάρι με τη μεγάλη τύχη”

      scalidi
      9 Μαΐου 07 στις 19:43

      Το σχόλιό μου είναι άσχετο με την ιστορία σας. Μόλις ανακάλυψε το μπλογκ και έχω εκστασιαστεί… Είστε ο δικός μου παραμυθάς, αυτός που αγάπαγα εγώ από την τηλεόραση; Έχω συγκινηθεί τόσο πολύ…Εκείνος που πέταγε; Ε, δεν είμαστε καλά, σ’ αυτή την μπλογκόσφαιρα τι ανακαλύπτω…Είμαι πολύ πολύ χαρούμενη που το παιδί μέσα μου υπάρχει ακόμα και που υπάρχει φυσικά και ο Παραμυθάς του… Καλή συνέχεια 🙂

      marilia
      9 Μαΐου 07 στις 21:42

      κλαπ, κλαπ, κλαπ!!! Μπράβοοοοοοοοοοοοοοοο!!! ΥΠΕΡΟΧΟ ήτανε!!!!! 😀

      Μμμμμμμμμμμμααααααααααααααααααααατς!

      mina
      9 Μαΐου 07 στις 21:46

      μας αρεσε πολυυυ!!!!! ειναι πρωτη φορα που η Αγγελικη μου ακουσε με τοση προσοχη τα παραμυθακια !!! καλοο!!!!καληνυχτα!!

      ΧοΧλΙδΆκΙ
      10 Μαΐου 07 στις 19:18

      παραμυθά μου, μού θυμίσατε τον δικό μου τον μπαμπά που όταν του ζητούσαμε να μας πει ιστορίες πριν κοιμηθούμε μας έλεγε τις δικες μας ιστορίες, της αδερφής μου και της δικής μου και κρεμώμασταν από τα χείλη του να ακούσουμε τι θα πει, ενώ ξέραμε εκ των προτέρων τι θα ακολουθήσει. Η μονη διαφορά ήταν πως άλλαζε τα ονόματά μας.. ήταν οι αδερφές Αϊσέ και Αϊμέ. Ενίοτε έβαζε και τον εαυτό του και την μαμά σαν γκέστ-σταρς.

      ΧοΧλΙδΆκΙ

      tsaperdona
      11 Μαΐου 07 στις 13:00

      apiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiisteuuuuuuuuutttooooooooooooooooooo

      tha mou kanete ena paramithaki an sas steilo fotografies gia na to valo sto blog??

      giati ego zo sta paramithakia,alla oute logos gia na kano moni mou

      axxxxxxxxxx,mou arese

      sinexiste!!!

      Konstantina28
      18 Ιουνίου 07 στις 11:00

      ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΗΓΗΘΕΙΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙ !
      ΘΑ ΓΙΝΩ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 2 ΑΔΕΡΦΕΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΘΑ ΔΙΗΓΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΑΝΑΛΟΓΟ ΣΤΑ ΑΝΙΨΙΑ ΜΟΥ!
      ΜΟΛΙΣ ΣΗΜΕΡΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΤΟ SITE ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΠΕΙΤΑ ΑΠΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ ΣΕ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ.
      ΑΛΗΘΕΙΑ, ΕΙΜΑΙ 28 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΦΡΟΥΤΟΠΙΑΣ ΚΑΙ «ΤΟΥ ΚΟΥΤΙΟΥ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ»….ΦΑ ΔΙΕΣΗ Ο ΦΙΟΓΚΟΣ ΚΑΙ Ο ΡΟΥΧΛΑΣ ΕΙΝΑΙ ΛΑ………
      ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑΝ ΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΚΑΙ ΖΗΣΑΜΕ ΑΝΕΜΕΛΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ VIDEO GAMES KAI PC.
      ΠΑΡΑΜΥΘΑ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ!

      Γιώργος
      8 Μαΐου 08 στις 9:18

      Tres tres bien!! Αν ήμουν ο γιός σου θα ήμουν ευτυχισμένος. Γέλασα πάραπολύ. Μάλλον θα σε «κλέψω» κυρ Νίκο μου, διότι εγώ ..τραβάω εδώ κι ένα χρόνο ένα σήριαλ με ήρωες μια παρέα ζωάκια από το δάσος, Ε, και λίγο έπηξα . Θα δοκιμάσω στα μαϊμούδια μου, το κόλπο. Καλημέρα σας, εύχομαι τα καλύτερα, πάω να κάνω και καμμιά δουλειά.

      Ο Παραμυθάς » Blog Archive » Ο γιος της γυναίκας μου
      29 Ιουλίου 09 στις 1:59

      […] Πριν μερικές μέρες πήγαμε στο γάμο ενός νεανικού φίλου των παιδιών μου, που είναι στην ηλικία τους. Ακόμα και σήμερα τον νοιώθω κι αυτόν σαν παιδί μου. Στο τραπέζι μεά την τελετή, καθόμουνα δίπλα στον γιο της γυναίκας από τον πρώτο της γάμο, – στη φωτογραφία κάθεται δίπλα του η κόρη μου η Μαρία και δίπλα της η Τζο- και σκεφτόμουν τα πρώτα χρόνια που αυτά τα δύο παιδιά μας ήταν μικρά – 8 και 12 – και καθώς η Μαρία είχε μετακομίσει μαζί μας, το θέμα της συμβίωσης στο σπίτι είχε τα ζόρια του. (Τον Μάιο του 2007 έγραψα μία ιστορία στο blog με ήρωες αυτή την οικογένεια, και τίτλο, «το παληκάρι με τη μεγάλη τύχη», που μπορείτε να την διαβάσετε ΕΔΩ). […]

      Fwtino_Asteraki
      16 Αυγούστου 09 στις 19:58

      Τι γλυκοοοο….Οντος ειναι μια πολυ καλη ιδεα αυτη για τα παραμυθακια..το ξερω ηδη απ πρωτο χερι πως κατι τετοιο σε προσηλωνει τοσο πολυ σε κανει να κρεμεσαι απ τα χειλη του αλλου που σου διηγηται καθως και οντος περνας και το «μυνημα» που θελεις…καθως και να μαθεις τα παιδια σημαντικα πραγματα για την ζωη….καποιος πριν καιρο μου εμαθε πολλα ετσι….μα νομιζω πως εσυ παραμυθοΦιλαρακι μας συνεχιζεις αυτο το «εργο»

      Οσο για το παραμυθακι ειναι τοσο μα τοσο γλυκο…πολυ υπεροχο και σε ταξιδευει πολυ τοσο στην ιστορια μα και στην παιδικη ηλικια του καθενος

      Για να μην μιλησω για τις φωτογραφιουλες ειναι super! ΠΟλυ φανταστηκες!
      Μμμμμμμμμμμμμακια!

      zanessa
      28 Οκτωβρίου 09 στις 19:02

      variemai! variemai!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! variemai!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! variemai na sxoliasw!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
      lipon…. pollu wraio mou arese para m apara ma para ma para ma para ma para ma para ma para pollu!!!!!!!!! axxxxxxxxxx ti wraio!!!!!!!!!! axxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx ti kouklos pou einai o hrwas!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! axxxxxxxxxx makarh na ta fteia3w mazi tou!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! axxxxxxxxxx mou aresei para ma para ma para ma para (loipon gia namhn ta pollulogoume giati opws eipa variemai na grapsw apo ta para pollu pou eipa katalava oti einai para ma para ma para pollu PAPARA)

Σχολιάστε