Πάλι για «τα άταχτα παιδιά»

Συγνώμη που υπήρξα ασυνεπής και καθυστέρησα τρεις μέρες να βάλω αυτό το κείμενο που είχα υποσχεθεί. Ήταν ξέρετε η πρώτη φορά, από τότε που έκανα αυτό το blog, που δεν έγραψα ένα post – «σεντόνι» που το λέμε εδώ – πάνω σε μια ιδέα που είχα, αλλά πάνω σε μια ερώτηση που μου έκανε κάποιο παιδί από σας. Είχα την αίσθηση μιας άλλης ευθύνης – όχι καμιάς βαρύγδουπης ευθύνης, αλλά απλώς μιας φροντίδας, μιας μπαμπαδίστικης ή παππουδίστικης αν προτιμάτε φροντίδας για κάποιο παιδί ή εγγονάκι. Λοιπόν:
Ανάμεσα στα διάφορα σχόλια που πήρα όταν έγραψα το pοst για τα «άταχτα παιδιά» ήταν κι ένα που ήρθε κατ’ ευθείαν στο mail μου. (Σας έχω πει πως όποιος θέλει μπορεί να το κάνει στη διύθυνση np@paramithas.gr). Ανάμεσα στ’ άλλα, λοιπόν, γράφει:

«… Διάβασα αυτό που έγραψες και στεναχωρήθηκα λίγο με την έννοια ότι με περιέγραψες αρκετά. Δεν είχα ποτέ την ατυχία να φτάσω στο αστυνομικό τμήμα όπως ο νεαρός που περιέγραψες και αισθάνομαι τυχερός για αυτό. Δεν ήξερα ότι μας ‘γνώριζες’ ή ότι μας ‘γνωρίζουν’ άνθρωποι. Αυτή την αντίδραση που νιώθω μέσα μου την νόμιζα σαν μυστικό που ξέρω μόνο εγώ και που μόνο εγώ την καταλαβαίνω σε άλλους σαν κι έμενα που τυχαίνω να βλέπω και να γνωρίζω. Τι συμβουλή θα έδινες σε ένα τέτοιο παιδί άμα τύχαινε και το γνώριζες; Διαβάζοντας το κείμενο σου, έχω την αίσθηση ότι κάτι γνωρίζεις για παιδιά σαν και μένα το οποίο εσύ ξέρεις κι εγώ δεν το βλέπω. Οι ψυχαναλυτές που έχω δει στο παρελθόν δεν με έχουν βοηθήσει πολύ.
Στα ταξίδια που κάνεις και πετάς τι έχεις μάθει για παιδιά σαν κι έμενα; Μια ανθρώπινη συμβουλή αν έχεις πρόχειρη και δεν σε κουράζω…»

Όπως καταλαβαίνετε η τελευταία φράση με συγκίνησε πολύ, όχι γιατί είναι ποιητική, αλλά γιατί είναι ειλικρινής η επιθυμία εκείνου που τη γράφει να μάθει για τον εαυτό του. Του απάντησα ότι θα ήθελα να αφήσω το ερώτημά του να κάτσει μέσα μου και μετά να του απαντήσω. Όταν η ψυχή ενός ανθρώπου σε ρωτάει κάτι, δεν μπορείς να απαντάς χρησιμοποιώντας προκάτ γνώσεις φιλοσοφικές, ψυχαναλυτικές, εμπειρικές ή οτιδήποτε. Επίσης δεν πιστεύω στις συμβουλές σε ψυχολογικά θέματα. Μπορείς να πεις σε κάποιον μόνο τη γνώμη σου – η συμβουλή υπονοεί , «εγώ ξέρω». Πώς μπορεί να ξέρει κανείς την ψυχή ενός άλλου ανθρώπου; Το μόνο που μπορεί να κάνει – αν έχει δει πριν από σένα κάτι – είναι να σου «δείξει την πόρτα» απ’ όπου μπορείς να βγεις, αλλά εσύ μόνος σου θα βγεις δεν θα σε πάει ο άλλος. Όπως όταν βρεθείς σε κάποια γειτονιά για πρώτη φορά και ρωτάς πού βρίσκεται ο τάδε δρόμος κάποιον που μένει εκεί μόνιμα: αυτός σου απαντάει, λες ευχαριστώ και φεύγεις. Εσύ θα πας στο δρόμο που ζήτησες, δεν θα σε πάει αυτός καβάλα στους ώμους του. Κι αυτό που σου είπε έχει σημασία κι όχι αυτός ο ίδιος. Δεν λες, λοιπόν, «τι καταπληκτικός που είσαστε» και να μείνεις μαζί του για πάντα. Έχει γεμίσει η Αθήνα αυτογνωσιακοθρησκευτικογκουρούδικα, με διάφορους ξυρισμένους ή αξύριστους, που αυτοαποκαλούνται φωτισμένοι δάσκαλοι και δηλώνουν ότι αυτοί «ξέρουν» και θα σε μάθουν. Κανείς αληθινά φωτισμένος δεν δηλώνει ότι είναι φωτισμένος και ότι ξέρει. Τι δηλαδή; Έτσι για να κάνει φιγούρα και λογοτεχνία έλεγε ο Σωκράτης, «το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν ξέρω τίποτα»; Δεν μπορεί κανείς να ξέρει καλύτερα την ψυχή ενός ανθρώπου, εκτός από τον ίδιο. Κυρίως δεν μπορεί κάποιος που το κάνει ως επάγγελμα. Έχει σπουδάσει ψυχολογία, ψυχανάλυση και τέτοια και μετά με ακούει και προσπαθεί να εξηγήσει ό,τι ακούει με ό,τι έχει μάθει! Προσπαθεί να εξηγήσει κάτι ζωντανό, την ψυχή μου, με κάτι νεκρό: τις γνώσεις του. Προσπαθεί να εξηγήσει τα αισθήματά μου για τη μάνα μου, με μια ταμπέλλα που έχει «φτιαχτεί» με βάση ότι κάποιος πριν εκατομμύρια χρόνια είχε πηδήξει τη μάνα του που δεν την είχε δει ποτέ του από την ώρα – ούτε καν τη μέρα – από τη στιγμή που γεννήθηκε, ενώ εγώ έχω ζήσει, έχω μεγαλώσει μαζί της. Συγνώμη, αλλά μη μασάτε από ονόματα. Κάποια στιγμή έρχεται ένα άλλο όνομα και καταργεί αυτά που είπε το προηγούμενο όνομα, άσε που κάποια στιγμή μαθαίνεις ότι αυτός ήταν πιο ψυχοπαθής από τους ασθενείς του! Το ξέρετε ότι ο ψυχαναλυτής ψυχαναλύεται κι ο ίδιος από έναν άλλο ψυχαναλυτή, που τον ψυχαναλύει ένας άλλος ψυχαναλυτής κ.λπ. κι όλο αυτό το θεωρούν φυσιολογικό! Κανείς δεν μπορεί να σου εξηγήσει την ψυχή σου καλύτερα από σένα τον ίδιο. Η ψυχή μας είναι ένα βιβλίο που πρέπει να μάθουμε να το διαβάζουμε. Αυτό είναι όλο το «γνώθι σ’ αυτόν». Αλλά βλέπετε υπάρχει και η ψυχολογική τεμπελιά. Αυτή είναι η χειρότερη από όλες τις τεμπελιές. Η μόνη περίπτωση – κατά τη γνώμη μου – που μπορεί να δικαιολογήσει ψυχίατρο, είναι όταν κανείς έχει περάσει στα όρια της ψυχοπάθειας για λόγους κληρονομικούς ή κάποιας οργανικής βλάβης.
Είναι τυχερό το παιδί που μου έστειλε το μήνυμα, που δεν την πάτησε να νομίζει ότι τον βοήθησαν οι ψυχαναλυτές. Προσωπικά ένοιωθα από πάντα ότι αυτή η ιστορία της ψυχανάλυσης είναι κάπως σαν να πηγαίνεις να κάνεις σεξ με λεφτά!!! Το ότι γίνεται από αρχαιοτάτων χρόνων δεν σημαίνει και ότι είναι φυσιολογικό. Το ίδιο είναι και στα ψυχολογικά. Πας σε κάποιον και του λες, «πόσα θες για να μ’ ακούς»; Γιατί φοβόμαστε να ανοίξουμε την καρδιά μας σε ένα φίλο, σε έναν άνθρωπο που έχουμε σχέση; Αν δεν μπορούμε να το κάνουμε ή φταίμε εμείς ή η σχέση μας; Κι εκτός από το να ανοίγετε την καρδιά σας, έχετε δοκιμάσει να γράφετε πράγματα που νοιώθετε και να τα διαβάζετε μετά από καιρό; Δεν μιλάω ντε και καλά για κράτημα ημερολόγιου. Γράφτε το σε ένα χαρτί, βάλτε το στην τσέπη σας και διαβάστε το μετά από μερικές μέρες.
Και τι είναι τα «άταχτα παιδιά»; Κατ’ αρχήν στην παιδική ηλικία η αταξία είναι φυσιολογική, έχει αθωότητα. Ένα ζωηρό παιδί είναι φυσικό να κάνει αταξίες. Είναι υγεία. Δεν είναι φυσιολογικό, μόνο όταν ο λόγος που κάνει αταξίες το παιδί είναι από αντίδραση στους γονείς του ή κακή διατροφή ή άθλιο περιβάλλον. Έχω δει γονείς να σέρνουν τα «άταχτα παιδιά τους» σε παιδοψυχίατρους, που το μόνο πρόβλημα των παιδιών αυτών κατά 95% είναι η έλλειψη αληθινής φροντίδας από τους γονείς. Και αληθινή φροντίδα για το παιδί δεν είναι τα, «φάε το φαγητό σου», «διάβασε τα μαθήματά σου», «πήγαινε για ύπνο», «ντύσου μην κρυώσεις» και όλες εκείνες οι ολέθριες συγκρίσεις τύπου, «είδες τι καλό παιδί είναι ο τάδε» ή «μακάρι να ήσουν σαν τον αδελφό σου» ή «εγώ στην ηλικία σου», που καταστρέφουν την παιδική ψυχή και ετοιμάζουν τα αυριανά του ψυχολογικά προβλήματα. Αληθινή φροντίδα για το παιδί είναι να είσαι πάντα εκεί γι’ αυτό, χωρίς να κάνεις αισθητή την παρουσία σου με αυταρχικές επεμβάσεις, να είσαι πάντα έτοιμος να αφουγκραστείς την ψυχή του παιδιού κι όχι τα γουργουρητά της κοιλιάς του ή τα χασμουρητά της νύστας του. Κι επίσης καλό είναι ξέρουμε ότι τα παιδιά δεν είναι η συνέχειά μας, είναι ΑΛΛΟΙ άνθρωποι. Μου ξέφυγε, όμως, το θέμα. Ελπίζω να μην βαρεθήκατε ήδη.
Το θέμα μας, λοιπόν, είναι η ερώτηση του παιδιού, η οποία αναφέρεται σε αυτή την αντίδραση που μίλησα πιο πάνω: «…Αυτή την αντίδραση που νιώθω μέσα μου την νόμιζα σαν μυστικό που ξέρω μόνο εγώ και που μόνο εγώ την καταλαβαίνω σε άλλους σαν κι έμενα που τυχαίνω να βλέπω και να γνωρίζω. Τι συμβουλή θα έδινες σε ένα τέτοιο παιδί άμα τύχαινες και το γνώριζες; (…) Μια ανθρώπινη συμβουλή αν έχεις πρόχειρη και δεν σε κουράζω…»
Δεν με κουράζεις παιδί μου, αλλά δεν έχω και καμιά συμβουλή να σου δώσω. Εκείνο που μπορώ να κάνω, είναι να δούμε μαζί – και το εννοώ το «μαζί» – τι είναι αυτή η «αντίδραση» που λες. Γιατί σου δημιουργεί τέτοιο πρόβλημα που να σε κάνει να τρέχεις σε ψυχαναλυτές, που άλλους τους στέλνει στα ναρκωτικά κι άλλους στο έγκλημα; Όταν λέω, «να δούμε μαζί» εννοώ ότι όσα λέγονται εδώ μπορεί να λειτουργήσουν σαν καθρέφτης, όπου μπορεί κανείς να δει τον εαυτό του ή κάτι από αυτόν.
Πάμε πίσω στα «άταχτα παιδιά». Η υγιής αταξία στην παιδική ηλικία είναι σαν παιχνίδι, ίσως απαγορευμένο «παιχνίδι», αλλά πάντως παιχνίδι που γίνεται γι’ αυτήν την ίδια τη χαρά του παιχνιδιού, τη χαρά της αταξίας, χωρίς κανένα άλλο κίνητρο, με αθωότητα. Γι’ αυτό και μεγαλώνοντας το παιδί αυτή η διάθεσή του σβήνει. Η «άρρωστη» αταξία, τώρα, δεν σβήνει. Επειδή η άρρωστη αταξία έχει κίνητρο: είναι αντίδραση σε κάτι. Κι αυτή η αντίδραση, καθώς το παιδί μεγαλώνει, γίνεται θυμός. Θυμός για τους γονείς, θυμός για τον εαυτό του, θυμός για την κοινωνία.
Ας το πάρουμε από την αρχή: Τι είναι θυμός; Και γιατί κανείς θυμώνει; Αν κάποιος στο μετρό σε σπρώξει άσχημα, ή σε πατήσει ή σου κλέψουν τα λεφτά σου από την τσέπη, δεν θα θυμώσεις; Και γιατί να μην θυμώσεις; Επειδή θεωρείς ότι δεν είναι σωστό να θυμώνεις; Γιατί νομίζεις ότι ο θυμός είναι λάθος; Μήπως γιατί σου το είπε κάποιος όταν ήσουν μικρός; Δεν είναι λοιπόν, πολύ σημαντικό να ανακαλύψει κανείς από μόνος του γιατί θυμώνει, να δει ο ίδιος την αλήθεια για τον θυμό και όχι απλώς να λέει ή να πιστεύει ότι είναι λάθος να θυμώνεις; Ας πούμε θυμώνεις επειδή νοιώθεις ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να σε χρησιμοποιεί, να σε διαβάλλει, να σε βλάπτει ή να σε εκμεταλλεύεται. Δεν θέλεις να στα κάνουν αυτά ούτε οι γονείς σου, ούτε ένα άλλο άτομο, ούτε η κυβέρνηση, ούτε η κοινωνία. Όταν κάποιος σε προσβάλλει αισθάνεσαι πληγωμένος, ταπεινωμένος και δεν σου αρέσει αυτή η αίσθηση. Και θυμώνεις. Και μετά ή ξεσπάς τον θυμό σου με διάφορους τρόπους ή τον πνίγεις, επίσης με διάφορους τρόπους. Τώρα: γιατί θυμώνει κανείς; Όχι αν είναι σωστό ή λάθος να θυμώνει, αλλά γιατί θυμώνει; Ανεξάρτητα αν είναι σωστό ή λάθος, έχετε παρατηρήσει ποτέ σας τον εαυτό σας όταν θυμώνει χωρίς να τον σταματήσετε, αλλά και χωρίς να τον δικαιολογήσετε; Σαν να κοιτάτε κάτι με κιάλια από μακριά; Τι συμβαίνει μέσα σας εκείνη τη στιγμή; Πώς επηρεάζει ο θυμός τον άλλο ή τους άλλους απέναντί σας;
Πρώτα απ’ όλα, νομίζω ότι είναι φυσική αντίδραση να θέλεις να μην σε προσβάλλουν. Επίσης: και γιατί πρέπει να μη θυμώνεις όταν κάποιος σε εκμεταλλεύεται; Ή γιατί να μην θυμώνεις όταν βλέπεις ότι αδικούν εσένα ή και κάποιον άλλον; Αν δεν θέλεις να θυμώνεις, αν ο θυμός σου σε σπρώχνει να κάνεις πράγματα που δεν σ’ αρέσουν, αρχίζεις να θέλεις να τον σταματήσεις. Αν δεν έχεις ξεφύγει σε εκδηλώσεις οργής απ’ όπου δεν έχει γυρισμό, αρχίζεις να προσπαθείς με διάφορους τρόπους να κρύβεις ή να θάβεις το θυμό σου. Δηλαδή, προσπαθείς να γίνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι. Οπότε αποκλείεται να το κατανοήσεις , ακόμα κι αν στο εξηγούν δέκα ψυχαναλυτές μαζί πηγαίνοντας σε πίσω στα χρόνια που πρωτογεννήθηκε ο θυμός , τότε που η αταξία έπαψε να είναι παιχνίδι κι έγινε θυμός που έφερε την επιθυμία για εκδίκηση ή καμιά φορά και για αυτοτιμωρία.
Κι αν η λύση για το τέλος του θυμού ή οποιουδήποτε άλλου ψυχολογικού προβλήματος δεν είναι ο ψυχαναλυτής, ο εξομολόγος, ο γκουρού ή κάποια φυγή τότε τι είναι; Κατά τη γνώμη μου η λύση οποιουδήποτε προβλήματος είναι πάντα μέσα στο ίδιο το πρόβλημα κι όχι έξω από αυτό. Το πόσο κάνουν 2 και 2 είναι μέσα στο 2 και 2. Η λύση ενός προβλήματος μέσα μας μπορεί να έρθει μόνο από μέσα μας, από εμάς τους ίδιους. Και η λύση αυτή έρχεται με επίγνωση. Αλλά μια επίγνωση χωρίς επιλογές σωστού ή λάθους, «μ’ αρέσει-δεν μ’ αρέσει», χωρίς δικαιολογίες ή επικρίσεις. Μια επίγνωση που αφήνει αυτό που κοιτάς να σου πει το ίδιο από μόνο του για εκείνο κι όχι να λες εσύ σ’ αυτό τι είναι. Σαν τον μικροβιολόγο που κοιτάζει στο μικροσκόπιο το αίμα κάποιου. Η σταγόνα αίμα είναι εκείνη που θα του πει τι έχει ο ασθενής κι όχι ο μικροβιολόγος στο αίμα. Κι αυτή η επίγνωση, αυτό το κοίταγμα εκείνου που πραγματικά είσαι δεν έχει μέσα της καμία προσπάθεια. Η προσπάθεια είναι απομάκρυνση της προσοχής σου από αυτό που πραγματικά είσαι, από ατό που πραγματικά συμβαίνει μέσα σου. Από τη στιγμή που θα δω καθαρά, αποταυτισμένα αυτό που είμαι και το αποδεχτώ, τότε μένω μαζί του κι εκείνο μου λέει όσα κρύβει. Κι έτσι δεν υπάρχει προσπάθεια. Κάθε μορφή προσπάθειας να αλλάξω αυτό που είμαι σε κάτι άλλο που θα ήθελα να είμαι αποσπά την προσοχή μου απ’ αυτό που «κοιτάζω». Αν δικαιολογήσω αυτό που βλέπω επειδή δεν μ’ αρέσει, τότε εκείνο παύει να μου «μιλάει». Αν επικρίνω αυτό που βλέπω και νοιώσω ενοχές, τότε δίνω άλλοθι στον εαυτό μου για να συνεχίσει να είναι ο ίδιος. Όλα αυτά, λοιπόν, γίνονται όταν θέλω ν’ αλλάξω – για οποιονδήποτε λόγο – τον εαυτό μου σε κάτι που δεν είναι κι όχι να μάθω γιατί είναι αυτό που είναι. Το πρώτο χρειάζεται προσπάθεια, το δεύτερο ήσυχη παρακολούθηση, δηλαδή επίγνωση.
Ας κλείσουμε με παράδειγμα το θυμό. Αν έχει γίνει κάτι που με βασανίζει μέσα μου, μου δημιουργεί ενοχές κι αντί να μάθω γι’ αυτόν θέλω να τον αλλάξω σε… «μη-θυμό», τότε μπορεί να ζητήσω τη βοήθεια κάποιου άλλου να μου πει πώς θα το κάνω. Και πιθανόν με προσπάθεια, με διάφορες μεθόδους και τεχνικές, με διαλογισμούς και διάφορους τρόπους να αποκτήσεις την ψευδαίσθηση ότι μεταμορφώνεις το θυμό σε «μη-θυμό». Αλλά αν αντί γι’ αυτό, αποκτήσεις επίγνωση ότι ΕΣΥ είσαι ο θυμός κι όχι άλλο ο θυμός κι άλλο εσύ που τον ελέγχεις, όταν δεις ότι δεν είσαι δύο οντότητες, τότε τι θα συμβεί; Τότε παύει η προσπάθεια να μεταμορφώσεις το θυμό σε «μη-θυμό» γιατί βλέπεις ότι είναι μάταιο. Όταν δεις αυτό που είσαι και το δεχτείς, και το παρακολουθείς έχοντας πλήρη επίγνωσή του, χωρίς να το καταδικάζεις ή να το δικαιολογείς, ξέροντας ότι αυτό που βλέπεις ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ κι όχι ένας κατώτερος εαυτός που θα τον ελέγξει ένας φανταστικός ανώτερος, εκείνο το κλάσμα του δευτερόλεπτου που όλα γίνονται ένα μέσα σου κι έχεις επίγνωση αυτού του ένα, τότε συμβαίνει μια βαθιά ριζική αλλαγή. Δοκιμάστε το. Αλλά χωρίς καμιά προσπάθεια. Έτσι σαν παιχνίδι. Σαν αταξία. Σαν αταξία για τη χαρά της ίδιας της αταξίας. Αποκτώντας έτσι ξανά την αθωότητα που είχατε σαν παιδιά. Δηλαδή καθαρή και ζωντανή ματιά και πάθος για να μάθετε.

Ξέρω, σας κούρασα. Κι ίσως να μπέρδεψα χειρότερα το παιδί που έκανε την αρχική ερώτηση. Συγνώμη.
Καλό ξημέρωμα.
Π.

40 Σχόλια στο “Πάλι για «τα άταχτα παιδιά»”

      Θεοδώρα
      25 Ιουνίου 08 στις 9:03

      Ax, βρε Παραμυθά-Νίκο μου….
      γι’αυτό (και για άλλα πολλά) σ’αγαπάω και σ’ αγαπάμε και σε χρειαζόμαστε…εμείς που μένουμε κατά βάθος παιδιά…
      ναι, είμαι πάντα εδώ και ας μη σχολιάζω λόγω έλλειψης χρόνου…όμως είμαι πάντα εδώ….

      Σε φιλώ καλέ μου…

      Vanda
      25 Ιουνίου 08 στις 10:54

      …Κι επίσης καλό είναι ξέρουμε ότι τα παιδιά δεν είναι η συνέχειά μας, είναι ΑΛΛΟΙ άνθρωποι. Μου ξέφυγε, όμως, το θέμα.

      Ας ξεφύγω κι εγώ λίγο γράφοντας εδώ, το μόνο πράγμα που μου έμεινε από τα βιβλία των σχολικών μου χρόνων:

      «‘Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου. Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή. Για τη ζωή τους είσαι το μέσο, και όχι η αρχή, κι ας μένουν κοντά σου, δεν ανήκουν σε σένα. Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, όχι όμως και τις ιδέες σου, γιατί ιδέες έχουν δικές τους. Μπορείς να δώσεις μια στέγη στο σώμα τους, όχι όμως και στην ψυχή τους, γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι του αύριο, που εσύ δε μπορείς να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου »
      (Χαλίλ Γκιμπράν, Ο προφήτης)

      Δύο από τα ΠΙΟ σπαστικά πράγματα που κάνετε εσείς οι γονείς (φίλη Ευγενία, άκου να μαθαίνεις) είναι: να συγκρίνετε το παιδί σας με κάποιο άλλο και πάντα το άλλο να είναι το καλύτερο και εξυπνότερο και δεύτερον όταν σας λέει: «μαμά/μπαμπά έλα να παίξουμε» να δίνεις την πιο λάθος απάντηση που μπορεις… «Δεν μπορώ τώρα, καθαρίζω/ξεσκονίζω/μαγειρεύω/βλέπω τηλεόραση..»

      Μάλλον ξέφυγα αρκετά! σόρρυ.

      ΑΡΙΣΤΗ
      25 Ιουνίου 08 στις 13:10

      Πως μιλάς έτσι για μένα φίλη μου Vanda. Ένα θα σου πω η θεωρεία απέχει πολύ από την πράξη και το ξέρω καλά αυτό από το σχολείο και εγώ. Πολλές φορές δεν κάνεις πράγματα συνειδητά με τα παιδιά σου. Έτσι σου βγαίνει γιατί ίσως έτσι έμαθες ή έτσι είναι και ο χαρακτήρας σου στην τελική. Δεν μπορώ να καταπιέζομαι και να σκέφτομαι συνέχεια τι θα πω και τι θα κάνω στην ζωή μου. Όσο μπορώ όμως ελέγχω τις πράξεις και τα λόγια μου. Προσπαθώ να αφουγκράζομαι τα προβλήματα και τις έννοιες τους ακόμα και αν είναι γεγονότα όπως αν θα πιούν το γάλα τους με το καλαμάκι ή με το μπουκάλι.
      Όσο για το δεύτερο που είπες: “μαμά/μπαμπά έλα να παίξουμε” να δίνεις την πιο λάθος απάντηση που μπορεις… “Δεν μπορώ τώρα, καθαρίζω/ξεσκονίζω/μαγειρεύω/βλέπω τηλεόραση..”
      Άλλη φορά θα φωνάζω εσένα να καθαρίζεις, να ξεσκονίζεις και να μαγειρεύεις, τηλεόραση δεν βλέπω έτσι και αλλιώς και εγώ με μεγάλη χαρά θα παίζω με τα παιδάκια μου όλο το απόγευμα μιας και το πρωί δουλεύω όπως ξέρεις.
      Φιλάκια πολλά.

      Vanda
      25 Ιουνίου 08 στις 13:25

      Το σημαντικότερο «καλή» μου φίλη είναι να είσαι εκεί για τα παιδάκια σου όταν σου το ζητάνε! Είναι πολύ πιο όμορφο να παίζεις μαζί τους, να τους διαβάζεις ιστορίες ή ακόμη και να βλέπετε μαζί κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση κι ας μην είναι πεντακάθαρο το σπίτι σου κι ας μην τρώνε φρέσκο και ζεστό ψωμάκι κάθε μέρα από τον αρτοπαρασκευαστή!

      Τα υπόλοιπα θα τα πούμε από κοντά, ίσως και να μαλλιοτραβηχτούμε! 😛

      ΑΡΙΣΤΗ
      25 Ιουνίου 08 στις 13:48

      Μόλις σου είπα για δουλειές ταράχτηκες βλέπω.
      Εμείς καλέ να μαλλιοτραβηχτούμε.
      Ποτέ!
      Αλλά είναι άδικο αυτό που λες και παίζω και τα διαβάζω παραμυθάκια πριν κοιμηθούνε. Και νομίζω ότι όλες οι μαμάδες και όλοι οι μπαμπάδες αυτό θα θέλανε να κάνουνε στην ζωή τους να παίζουν και να χαίρονται με τα παιδιά τους όλη μέρα. Έλα όμως που στην πράξη δεν γίνεται γιατί η ζωή θέλει και άλλα εκτός από χαρές και παιχνίδια.
      Τον παραμυθά περιμένω να βγάλει κανένα DVD για να χαλαρώσω και εγώ λίγο μαζί τους.
      Άρα παραμυθά μου για όλα φταις εσύ.
      Καλά έχουμε ξεφύγει τελείως.
      Φιλάκια πολλά ξαναλέω.

      twinkle
      25 Ιουνίου 08 στις 21:58

      Μ΄ αρέσει που οι ιδέες κυκλοφορούν ελεύθερες, το ίδιο και οι κουβέντες μας. Έτσι είναι…άλλο θεωρία, άλλο πράξη!
      Παιδιά δυστυχώς δεν έχω, αλλά παρακολουθώντας τη συνομιλία των κοριτσιών θυμήθηκα τη διαφήμιση «Γιατί μαμά το μωρό μας πίνει Νέσλακ;;;». Και αναρωτιέμαι σε πόσες ερωτήσεις θα είχα το κουράγιο να απαντώ καθημερινά, ακόμα κι αν αυτές προέρχονταν από την πιο γλυκειά φατσούλα για τον καθένα μας, από το ίδιο του το παιδί….Δεν ξέρω τι θα έκανα. Θέλω όμως να ελπίζω ότι θα προσπαθούσα, αν όχι πολύ, τουλάχιστον αρκετά. Έστω η προσπάθεια…Ο άνθρωπος έχει ανάγκη τον άνθρωπο. Αυτό άργησα να το καταλάβω…Το παιδάκι μας θέλει εμάς, αλλά εμείς έχουμε πολλά να κάνουμε, δικαίως….

      Παραμυθά, είναι η πρώτη φορά που ακούω κάποιον να προβάλει ανοικτά μια άποψη για τους ψυχολόγους και να συμφωνώ….Αν και σπούδασα στη Φιλοσοφική, το μάθημα της Ψυχολογίας ποτέ δεν το συμπάθησα. Παραδέχομαι ότι είναι μια τεράστια επιστήμη με σπουδαία προσφορά, αλλά δεν με «αναπαύει» …. Έχω πολλά βάρη στην καρδιά μου….Κοντεύουν να την πνίξουν….Ξέρω καλά τι θα μου πει ο ψυχολόγος αν πάω…Και γι’ αυτό δεν πάω. Ακόμα κι αν κάποιος προσπαθήσει να με πείσει για το αντίθετο.
      Άβυσσος η ψυχή μας; Δεν ξέρω. Πάντως προσπαθώ να βρω μια άκρη και αντλώ βοήθεια από ένα βλέμμα του διπλανού μου, ένα άγγιγμα, μια κουβεντούλα….
      Η αλήθεια είναι μέσα μας….Το πιστεύω αυτό. Όπως έγραψε κι ο Οδ. Ελύτης «Μονάχα εκείνος που πολεμά το σκοτάδι μέσα του θα έχει μεθαύριο μερτικό δικό του στον ήλιο»….

      Καλό αγώνα, λοιπόν, σε όλους…

      Πολλά φιλιά

      unamama
      25 Ιουνίου 08 στις 22:30

      τελικα ειναι θεμα θυμου τα περισσοτερα απο τα προβληματα…πως να διευθετηθει ο θυμος που αλλες φορες ‘καταπνιγεται’ κι αλλες φορες ‘ξεχειλιζει’ με κακα αποτελεσματα και στις δυο περιπτωσεις!
      αυτο που λετε περι ανωτερου εαυτου που προσπαθει να κοντρολαρει τον κατωτερο το συνειδητοποιησα πως το εχω βιωσει…το συνηδειτοποιησα τωρα που το διαβασα…
      ζωντας ενα διαστημα με θυμο που νομιζα πως ελεγχα…ειχα στιγμες ανεξελεγκτων ξεσπασματων και δυστυχως ως προς ατομα η καταστασεις που δεν ευθυνονταν.
      οταν συμβιβαστηκα πως δεν τα καταφερνω και πρεπει να προφυλαξω απλα τον εαυτο μου απο πραγματα η ανθρωπους που με εφερναν σε αυτη την κατασταση αρχισαν πραγματικα να αλλαζουν τα πρααγματα!

      Γιαννης απο ΝΥ
      25 Ιουνίου 08 στις 23:32

      » να βλέπετε μαζί κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση κι ας μην είναι πεντακάθαρο το σπίτι σου κι ας μην τρώνε φρέσκο και ζεστό ψωμάκι κάθε μέρα από τον αρτοπαρασκευαστή!»
      Ε, κι αμα πιασετε κατσαριδες και ποντικια να αρχισετε να παιζετε με αυτα παιχνιδια τοτε.
      Εσυ εισαι μητερα που κανεις μαθημα στις αλλες κυρια Vanda?

      athinovio
      26 Ιουνίου 08 στις 0:31

      έχει δίκιο η κυρία γιάννη

      οι μεγάλοι είναι που νοιάζονται για τέτοια πράματα

      τα παιδιά θέλουν επικοινωνία και επαφή

      κι άμα η μάνα είναι ρετάλι από την κούραση δεν έχει δυνάμεις ούτε έμπνευση για να δώσει προσοχή στις ανησυχίες του παιδιού

      nellinezi
      26 Ιουνίου 08 στις 15:58

      Ε! Ας μιλήσω κι εγώ που είμαι μάνα επίσης. Λοιπόν , παίδες, ειμαι μάνα δύο αγοριών τα οποία τα γέννησα ταυτόχρονα ….συνεπώς είμαι διδυμομάνα!!! ….χα χα χα χα είπα να σας μπερδέψω λίγο , για αυτό το έγραψα έτσι.

      Πάμε παρακάτω.

      Γέννησα στα 24 . Εως τότε, όλα μια χαρά. Παντρεμένη μεν, φοιτήτρια δε, ελευθερη εν ολίγοις.

      Παίρνω πτυχίο , γεννάω τους αγόραρους…..κι αρχίζει το ….ιτιά …ιτιάαααααα….λελουδιασμένηηηηηηη

      Μαμά -πεθερά, εκτός Αθηνών. Μόνη μου, με δύο μωρά , που θέλουν τα πάντα ταυτοχρονα. …..τα νευράκια άρχιζαν να παίζουν . Σημειωτέον, σπούδασα παιδαγωγική και ξέρω όλες τις θεωρίες απέξω κι ανακατωτά.

      Κλεισούρα απίστευτη. Κλάμματα απίστευτα. Η ζωή μου ήρθε τούμπα. Τα πάνω κάτω. Κι εγώ σε μια ηλικία που ακόμη ήθελα να τα ζήσω όλα…έντονα….να μη κλειστώ. Και πριν προτρέξει κανείς, ναι ήταν επιλογή μου να κάνω τα μωρά μου στη δεδομένη στιγμη. Απλά αλλιώς φανταζόμουν τις δυσκολίες κι αλλιώς τις έζησα στα αλήθεια.

      Τα χρονάκια περνάνε, τα νευράκια κροσάρουν κι άλλο…κι άλλο…κι άλλο….και στο μυαλό σου να γυρνάνε και οι παιδαγωγικές θεωρίες, και αρχίζουν κι οι ενοχές…κι οι τυψεις…κι η αυτοκριτική ….και ο θυμός προς τον εαυτό σου , που κατ επέκταση στρέφεται και στα παιδιά σου. Στάνταρντ πράγματα.

      Μέχρι που αλλάζει ξανά το σκηνικό, κι αρχίζεις να μουντζώνεις τα βιβλία κι όλες τις θεωρίες. Τα παίρνεις κανονικά….βάζεις μπροστά αυτό το «αυτή είμαι, τόσα μπορώ ,και σιγά μη σκάσω» ….ξαλαφρώνεις κατιτίς και συνεχίζεις διαφορετικά. Δεν το παίζεις πια σούπερ μαμά, δεν το παίζεις σούπερ σύζυγος, δεν το παίζεις σούπερ σε τίποτα. Φωνάζεις, μαλώνεις -άδικα μερικές φορές- , τραβάς και κανά μαλλάκι, παρατάς και το σπίτι , παύεις με λίγα λόγια να προσπαθείς να ανταποκριθείς στα πρότυπα που μας πλασάρουν γιατί ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ !!!!!!!

      ΟΣΕΣ Μ…….ΕΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΑΝΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΙΔΑΝΙΚΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ, ΚΑΙ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΤΑ ΤΕΛΕΙΑ ΚΙ ΙΔΑΝΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ!!!

      ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ – ΜΑΝΑ -ΠΑΤΕΡΑ- ΓΟΝΕΑ, ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ, ΤΙΣ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΕΣ ΤΟΥ, ΤΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ ΤΟΥ, ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ .

      ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ-ΜΑΝΑ-ΠΑΤΕΡΑ -ΓΟΝΕΑ , ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΧΟΥΝ ΦΥΤΕΨΕΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΗΛΙΘΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΝΑ ΤΑ ΦΥΤΕΨΕΙ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥ ΕΝΩ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΡΡΙΨΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ……ΤΡΕΛΑ ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ….ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΤΟ ΘΥΜΟ…ΙΣΩΣ ΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ…ΤΟ ΜΠΕΡΔΕΜΑ ….ΤΟ ΤΕΛΙΚΑ «ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΓΟΝΙΟΣ ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ??» ….Ή …ΤΟ «ΡΕ ΔΕΝ ΠΑΝΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ , ΕΓΩ ΑΥΤΟΣ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΚΙ ΑΣ ΤΟ ΒΓΑΛΩ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΟ! »

      ΠΑΡΑΜΥΘΟΜΠΛΟΓΚΟΦΙΛΑΡΑΚΙΑ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ!!

      ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΚΙ ΕΓΩ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΩΘΗΚΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΕΝΩ ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΛΛΟΥ ΓΙΑ ΑΛΛΟΥ…ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΜΑΣ….ΑΣ….ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ!!!!!!

      ΑΜΑ ΜΟΥ ΡΘΕΙ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΘΑ ΞΑΝΑΣΧΟΛΙΑΣΩ!

      ΠΑΡΑΜΥΘΑ, ΓΙΑΤΙ ΦΤΥΝΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΣΟΥ?????? ΣΕ ΕΙΔΑ!!!! ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ!!!

      ΕΛΑ …ΑΣ ΧΑΛΑΡΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΙΓΑΚΙ!! :-p

      Fourmoon
      26 Ιουνίου 08 στις 18:11

      Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο διαφέρει αυτό που περίμενα για μένα, από αυτό που συνέβη σε μένα, και η διαμόρφωση των παιδιών είναι κομμάτι της σκέψης. Είμαι χωρισμένη μητέρα δύο παιδιών και επιστήμονας και γυναίκα. Δακρύζω με τις ταινίες τύπου…, όμως in real life δύο γυναίκες που κρατούσαν τα παιδιά όταν δούλευα έφυγαν μέσα σε 2 μήνες για προσωπικούς τους λόγους, ξαφνικά δεν ήξερα που να τα αφήσω το Καλοκαίρι και μαζί με εκατοντάδες άλλες υποχρεώσεις καθημερινές, τώρα 7μμ είναι η 1η στιγμή που κάθομαι! και για λίγο, γιατί σε λίγη ώρα το τρέξιμο συνεχίζει. Τα παιδιά πρέπει να είναι καθαρά, χαρούμενα, να διασκεδάσουν, να εκπαιδευτούν. Λύσεις πρέπει να βρίσκονται καθημερινά απο το πως θα πληρωθεί ο τάδε λογαριασμός μέχρι πως θα είναι το ένα στο ένα πάρτυ γενεθλίων και το άλλο στο φίλο του για να παίξει…..Ε! όχι! δεν θα νοιώσω και ενοχές γιατί όταν μου λένε τους λέω

      athinovio
      26 Ιουνίου 08 στις 18:48

      νομίζω ότι η υπερβολή είτε προς τη μια είτε προς την άλλη κατεύθυνση είναι κακή

      προσωπικά και έχοντας κάνει κι εγώ τις δικές μου θυσίες για το μεγάλωμα των παιδιών(ακόμα είναι 3 και 5 ) αν έχω να διαλέξω ανάμεσα απο το ξεσκόνισμα και το παιχνίδι θα διαλέξω το παιχνίδι

      θα τα αφήσω να παίξουν με τις πλαστλίνες αλλά μετά θα τις μαζέψουμε μαζί

      θα πλύνουμε παρεούλα τα πιάτα και θα τους επιτρέψω να βγάζουν τα μανταλάκια όταν μαζεύω τα ρούχα(μεγάλες συγκινήσεις για τον οδυσσέα)

      αν όμως πρέπει να μαγειρέψω, θα μαγειρέψω, τελεία.
      κι αν έχουν όρεξη βοηθάνε κιόλας(τομέας του αχιλλέα)

      και περάμε τον καιρό όσο πιο μαζί είναι δυνατόν, χωρίς να φτάνει κανείς στην τρέλλα.

      Γιώργος
      26 Ιουνίου 08 στις 20:41

      Η κυρία Nellinezi με εκάλυψε.
      Μανούλα είμαι και γω (αρσενική, αλλά μανούλα, ξέρετε, από αυτούς τους «προοδευτικούς» και «προοδεύοντες», τους άντρες που αποφασίζουν να αναλάβουν ισότιμα την ευθύνη των παιδιών ομού μετά της συζύγου και κυρίως αν αυτή χτυπά ωράρια τρέλλας). Μανούλης λοιπόν είμαι και γω και ξέρω. Πόσο τρελλαίνεσαι που δεν τα καταφέρνιες να ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΘΕΊς ΣΤΗΝ ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΉ ΤΑΙΝΊΑ που έχεις γυρίσει στο κεφάλι σου. Τελικά από τα στερεότυπα δε γλυτώνει κανείς μας και, άλλωστε, υπάρχουν στερότυπα και παγίδες για κάθε γούστο.
      Αν και υπήρξα ο ίδιος πολύ άτακτο παιδί (και χαριτωμένα αλλά και…. Α-χαριτωμένα), δεν έχω μάθει ακόμα τον τρόπο να μη «απαντώ» στα παιχνίδια εξουσίας των γιών μου. Εγώ ένας μοντέρνος και «ψαγμένος» και -ναι θα το πω!- αριστερός άνθρωπος, να αρπάζομαι με τα σπόρια μου και να αφήνομαι στο θυμό επειδή δε συνεμορφώθησαν προς τας υποδείξεις !! Την επόμενη στιγμή, φυσικά, και είμαι ράκος! Ένα σκουλίκι, ένας κάθαρμας, ένας κλπ κλπ.
      Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές βέβαια. Έχω να πλύνω-σκουπίσω-καθαρίσω φασολάκια, ανοίξω φύλλο, τινάξω χαλιά, πάω τα ζώα για βοσκή ΚΑΙ… ναι! θέλω χρόνο και για μένα!!! (εντάξει, μην ουρλιάζετε από φρίκη).
      Η πίεση είναι μεγάλη!! Από τους άνετους φίλους που δε γνωρίζουν από πρώτο χέρι (και καλά κάνουν!!!!!!!!!) τι πάει να πει βερίκοκο και σου δίνουν συνταγές παιδαγωγικής, τις αναμνήσεις μας από τα δικά μας παιδικά χρόνια, τα όποια «ιδανικά» έχουμε διαμορφώσει στο χρόνο, τις επιταγές της κοινωνίας, της εκκλησίας, του Εθνους….
      Χμ.. ο θυμός μου, φυσικά και δεν εχει σχέση με τα παιδιά μου. Όμως, εντάξει, να μη σε ακούει ο πλανήτης (που θα είχε σωθεί αν σε άκουγε τόσα χρόνια), να μη σε ακούει η καλή σου, να μη σε ακούει ο πρωθυπουργός. Ε, άμα δε σε ακούει κι ο Οδυσσέας, τρελαίνεσαι, εκρήγνυσαι!! ΚάΠΟΙΟς ΠΡΈΠεΙ ΝΑ ΠΛΗΡΏΣΕΙ και ο κλήρος πέφτει σ΄αυτό το σαμιαμίδι που -χωρίς να το σκέφτεται- αμφισβητεί το κύρος σου! Η διαδικασία είναι αυτόματη, ασυνείδητη και καταστροφική.
      Είμαστε πλάσματα ατελη ω συνάνθρωποί μου. Αντιφατικοί, υπέροχοι και ελεϊνοί. Τι να σας πω, ξέρω κι γώ…..; Το μεσημέρι ήμουν έξαλλος με τον Οδυσσέα και τον Ορφέα, και τώρα νιώθω εντελώς κρετίνος που θύμωσα με αυτούς τους μικρούς κλόουν.
      Τουλάχιστον τα είπα!!
      Na eiste kala kai κυρίως εσύ αφεντικό κυρ Νίκο που μας πετάς πεπονόφλουδες.
      Καλό βράδυ.

      nellinezi
      26 Ιουνίου 08 στις 22:21

      Eεεεεελαααααααααααααααααα …..να ανεβαίνει η ομάδααααααααααα!!!!!!

      Δώσε σεντόνια στο λαό Παραμυθούλη!!!!

      χα χα χα χα χα χα ….ψοφάμε λέμεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!!!

      nellinezi
      26 Ιουνίου 08 στις 22:27

      Καιαιαιαιαιαιαιαιαιαιαιαι…….συνεχίζουμεεεεεε!!!!

      Γιώργο …που είσαι μανούλι….εεεμμμ…συγγνώμη….μανούλης ήθελα να πω ( χα χα χα χα χα !!!) …. με κάλυψες επίσης! Και ναι! Θέλουμε χρόνο ΚΑΙ για τον εαυτό μας! Σιγά μη σε βαρέσουμε κιόλας!

      Δεν κατάλαβααααααα….άμα εγώ δεν βρω χρόνο για τον εαυτό μου, δε θα σπάσουν τα νεύρα μου??? Κι άμα σπάσουν τα νεύρα μου, δε θα σπάσουν και των παιδιών μου??? …..Για αυτό , ξεκινάμε από εκεί!!

      «Δουλεύουμε» με τον εαυτό μας, για να «δουλέψουμε » και ΜΕ τα παδιά μας, κι όχι να τα «δουλεύουμε» σκέτα!! Γιατί τα παιδιά , καλώς ή κακώς, είναι λαγωνικά! Κι αν εμείς κάνουμε το παιχνίδι μαζί τους, απλώς και μόνο γιατί πρέπει, θα το μυριστούν και θα το ρουφήξουν στα πνευμόνια τους ως υποκρισία, ως ψέμα, ως έτσι είναι οι μεγάλοι…έτσι θα γίνω κι εγώ!

      Χίλιες φορές καλύτερα, να μη μας βλέπουν ως Θεούς, και να το καταλάβουν και να μας αγαπήσουν έτσι όπως είμαστε, παρά , να προσπαθούμε να το παίξουμε Θεοί, να μην το καταφέρνουμε εννοείται κι εκείνα να χάνουν τα αυγά και τα πασχάλια !!

      Αυτά….προς το παρόν!!

      ΠΑΡΑΜΥΘΟΥΛΗ ΜΗ ΦΤΥΝΕΙΣ ΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΣΟΥ ΕΙΠΑ!! ΠΗΡΑ ΦΟΡΑ ΤΩΡΑ! ΤΙ ΘΕΣ????

      nellinezi
      26 Ιουνίου 08 στις 22:31

      Α!!! ΝΑ! ΤΑ ΜΙΣΑ ΤΑ ΞΕΧΑΣΑ……ΝΑ ΜΗΝ ΞΑΝΑΜΠΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΣΧΟΛΙΟ?? ΝΑ ΚΑΤΑΠΙΕΣΤΩ?? ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΠΙΩ??? ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ !!!

      ΠΑΜΕ!!

      ΑTHINOVIO ,
      ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, ΑΜΑ ΕΧΩ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΩ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΞΕΣΚΟΝΙΣΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, ΘΑ ΔΙΑΛΕΞΩ ΕΝΑ ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ ΠΕΡΙΠΟΙΗΜΕΝΟ!!!!!! …ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ, ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!

      ΑΝ ΕΧΩ, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ΞΑΝΑ, ΟΤΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΘΑ ΠΑΙΞΩ, ΑΛΛΑ ΘΑ ΧΟΡΕΨΩ , ΚΑΙ ΘΑ ΓΕΛΑΣΩ, ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΙΡΑΞΩ…..ΚΑΙ ….ΚΑΙ….

      ΑΝ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΡΕΞΗ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ, ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΚΑΝΩ! ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΚΑΝΩ ΤΙΠΟΤΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ….

      ΑΥΤΑ….ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ……. Α ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ !!!

      nellinezi
      26 Ιουνίου 08 στις 22:38

      ΚΙ ΟΧΙ……ΔΕ ΘΕΛΩ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΩ!!!

      ΑΠΛΑ ….ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ 19 …..20 !!!!!!

      ΓΙΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!!!

      athinovio
      26 Ιουνίου 08 στις 22:57

      μάλλον όλοι μας παίζουμε στο ίδιο στυλ με μικρές παραλλαγές

      @nellinezi τωρα σου χάλασα το νούμερο

      βάλε άλλα 9 σχόλια να γίνουν 30 😉
      🙂

      ΑΡΙΣΤΗ
      27 Ιουνίου 08 στις 8:42

      Πως με θέμα τα “άταχτα παιδιά” καταλήξαμε στον πόνο των μαμάδων για τα παιδιά τους ούτε που το κατάλαβα. Μάλλον παραμυθά μου ότι και να λες εσύ, εμείς θα πούμε αυτό που θέλουμε βρέξει χιονίσει.
      Άλλα φταις και εσύ λίγο. Βάζεις ένα σεντόνι που πιάνει σαράντα θέματα. Βάλε ένα – ένα τα σεντονάκια σου; Καλοκαίρι είναι πόσο θέλουμε νομίζεις για να ξεφύγουμε;
      Καλημέρα είπα; Δεν είπα.
      Καλημέρα λοιπόν σε όλους και όλες και φιλάκια πολλά. Nellinezi μου χαίρομαι που επέστρεψες και του έδωσες και κατάλαβε με τόσα σχόλια.

      ΑΡΙΣΤΗ
      27 Ιουνίου 08 στις 8:45

      Συγνώμη, Αλά φταις και εσύ… είναι το σωστό. Μην με περάσετε και για ανορθόγραφη!

      nellinezi
      27 Ιουνίου 08 στις 10:12

      EΛΑ…..ΕΛΑ……ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ ΚΑΛΕΕΕΕΕΕΕ????? ΞΥΠΝΗΣΤΕΕΕΕΕΕ……ΕΧΟΥΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΗΜΕΡΑ…..ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΕΓΙΝΑΝ 23 …ΚΙ ΕΝΑ ΤΟ ΤΩΡΙΝΟ….24…..ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΚΑΛΕΕΕΕΕΕΕ…..ΘΕΛΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΕΞΙ !!!!! ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ 30!!!

      ΟΠΟΙΟΣ ΠΙΣΤΟΣ ΠΡΟΣΕΛΘΕΙ!!

      Α! ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΕΙΠΑ? ….ΔΕΝ ΕΙΠΑ!!

      ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΕΣ ~~ΓΙΑ ΠΑΜΕ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΜΑΣ….

      ΑΓΚΑΛΙΤΣΟΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΣΕΝΤΟΝΟΠΑΡΑΜΥΘΟΥΛΗ ΜΑΣ!

      ΑΡΙΣΤΗ
      27 Ιουνίου 08 στις 10:35

      Τι έγινε nellinezi μου με αντιγράφεις ή έχεις και εσυ το μυαλό σου αλλού σαν εμένα;

      Καλημέρα είπα; Δεν είπα.

      25 τα σχόλια στρόγγυλος και αυτός ο αριθμος αν παιζαμε κρυφτό.
      Τι λέμε Παραμυθά μου οι τρελλλλλλλλλλλλλλλές.

      Vanda
      27 Ιουνίου 08 στις 11:44

      εγώ δεν επιτρέπεται να έχω άποψη επί του θέματος, διότι δεν έγινα μητέρα… άρα ούτε για τα ναρκωτικά μπορώ να έχω, διότι δεν είμαι χρήστης, ούτε και για την Siemens διότι δεν πήρα μίζα,ούτε και για τις πυρκαγιές στα δάση, διότι δεν είμαι εμπρηστής κ.ο.κ.

      Μπορώ όμως να μιλήσω εκ μέρους των παιδιών, διότι ΝΑΙ υπήρξα παιδί κάποτε και υπάρχουν μάρτυρες γι αυτό! Υπάρχει και φωτογραφικό υλικό.

      Κι επειδή κάποιες άλλες το κάνανε λούνα παρκ το θέμα, *ονόματα δεν λέω, (Αρίστη και nellinezi) είπα να σχολιάσω κι εγώ.

      * τα βαφτιστικά σας εννοούσα 😛

      nellinezi
      27 Ιουνίου 08 στις 12:10

      ΑΡΙΣΤΗ ΜΟΥ …ΟΥΤΕ ΠΟΥ ΤΟ ΠΡΟΣΕΞΑ ΟΤΙ ΕΙΠΕΣ ΤΟ ΙΔΙΟ….ΑΛΛΑ ΤΙ ΤΑ ΘΕΣ ΚΟΡΙΤΣΑΡΑ ΜΟΥ? ….ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ….ΧΑ ΧΑ ΧΑ …

      ΚΑΙ ΤΟ ΛΕΩ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΛΩΝΩ ΕΥΘΑΡΣΩΣ….

      Η ΝΕΛΛΗ ΝΕΖΗ…ΔΕΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ!! ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ!!! ….ΕΛΑ….ΕΛΑ….ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑΤΑ….ΚΑΛΕ…ΚΑΘΗΣΤΕ ΚΑΤΩ…..ΚΟΙΤΑ ΠΟΥ ΣΗΚΩΘΗΚΑΝ ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΟΥΝ….ΑΑΑΑΑ….ΝΑ ΚΙ ΕΝΑΣ ΓΟΝΑΤΙΣΤΟΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ …..ΚΑΝΕΙ ΥΠΟΚΛΙΣΕΙΣ….ΣΗΚΩ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ!!….ΡΕΖΙΛΙ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ….ΣΗΚΩ ΝΑ ΔΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ…..ΑΑΑΑΑ….ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΟΥΛΗ ΜΟΥ!!!!!

      Α ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

      ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ…ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΜΕ ΠΟΛΥΧΡΩΜΑ ΦΤΕΡΑ….ΤΡΑΛΑΛΑ….ΤΡΑΛΑΛΑ……ΤΙ ΕΛΕΓΕΣ VANDA ??…..ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ??….ΕΜΕΙΣ…..Α ΠΑ ΠΑ!! ….ΕΓΩ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ !!!

      ΚΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΛΕΜΕ …….27 !!!!!!

      nellinezi
      27 Ιουνίου 08 στις 12:19

      ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΑΙΡΝΩ ΤΟ ΣΟΒΑΡΟ ΜΟΥ…….

      ΒΡΕ ΣΥ VANDOUΛΑ ….ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΨΗ ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΠΑΙΔΙΑ. ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΥΠΗΡΞΕΣ ΠΑΙΔΙ, ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΗΣΟΥΝ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ, ΑΝ ΓΕΝΝΙΟΣΟΥΝ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΕΝΗΛΙΚΗ!! 😀 OΛΟΙ ΥΠΗΡΞΑΜΕ ΠΑΙΔΙΑ. ΑΥΤΟ ΛΕΩ ΚΙ ΕΓΩ…..ΚΟΥΒΑΛΑΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΝΑΣ ΘΕΟΣ ΞΕΡΕΙ ΤΙ…ΧΙΛΙΑ ΣΚΑΤΑ…ΠΩΣ ΛΟΙΠΟΝ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΨΟΓΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΚΙ ΕΝΤΑΞΕΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ?? …

      ΕΙΜΑΙ ΧΙΛΙΑ ΤΟΙΣ ΕΚΑΤΟ ΜΑΖΙ ΣΟΥ, ΟΤΑΝ ΛΕΣ

      «Το σημαντικότερο “καλή” μου φίλη είναι να είσαι εκεί για τα παιδάκια σου όταν σου το ζητάνε! Είναι πολύ πιο όμορφο να παίζεις μαζί τους, να τους διαβάζεις ιστορίες ή ακόμη και να βλέπετε μαζί κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση κι ας μην είναι πεντακάθαρο το σπίτι σου κι ας μην τρώνε φρέσκο και ζεστό ψωμάκι κάθε μέρα από τον αρτοπαρασκευαστή!»

      ΜΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Ο ΚΑΘΕ ΓΟΝΙΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΟΜΠΟΤ ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΝ ΨΥΧΙΚΑ ΚΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΟΥΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ …..ΠΙΣΤΕΨΕ ΜΕ ΘΑ ΤΟ ΗΘΕΛΕ ΠΟΛΥ …ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ.

      ΑΝ ΣΥΝΕΒΑΙΝΕ ΑΥΤΟ, ΣΤΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΑ ΒΓΑΖΑΜΕ ΤΕΛΕΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΤΕΛΕΙΟΥΣ ΕΝΗΛΙΚΕΣ ΑΡΓΟΤΕΡΑ, ΚΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ (??…ΑΣ ΜΗΝ ΤΟ ΑΝΑΛΥΣΩ ΚΙ ΑΥΤΟ! ) ΘΑ ΗΤΑΝ ΕΠΙΣΗΣ ΤΕΛΕΙΑ! Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΟΣ….

      …….ΜΜΜΜΜ…..ΛΙΓΟ ΒΑΡΕΤΟ ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ Η ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ ???????!!!! ΧΑΑΑΑΑΑ!! :-p

      ΑΥΤΑ!

      ΠΑΑΑΑΑΑΑΜΕΕΕΕΕΕ ……28 !!!!!!

      Vanda
      27 Ιουνίου 08 στις 12:33

      Εύχομαι το άτομο, το οποίο στάθηκε η αφορμή γι αυτό το «λευκό μου σεντονάκι λάμπα μου τρελή», να βρει τις απαντήσεις του. Αρκεί να μην διαβάσει τα σχόλια! 😀

      nellinezi
      27 Ιουνίου 08 στις 12:42

      KAI NAI….KYΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ…..ΜΕ ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ ΤΗΣ ΒΑΝΤΟΥΛΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΑΡΙΣΤΙΚΟ ΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΝΕΛΛΗΣ ……Α ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ …..(ΚΑΛΟ ΒΑΝΤΟΥΛΑ…..Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΤΑ ΕΧΕΙ ΧΑΣΕΙ!!! )…..ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΕΓΙΝΑΝ

      ΤΡΙΑΝΤΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ……………30!!!!!!!!!!!!!!

      nellinezi
      27 Ιουνίου 08 στις 19:17

      Eεεεελααααα βρε Γιάννη!!!!! Γιατί μας το έκανες αυτό τώρα ??? Τώρα θα πρέπει να τα κάνουμε 40 !!!

      Για να σε δω ….ορίστε….ξεκίνα! Τι ? Έβαλες τη φυτιλιά και την έκανες??

      Γιαννης απο ΝΥ
      27 Ιουνίου 08 στις 19:44

      Ωραια τοτε παμε για 40. Θα σπασουμε και ρεκορ. Οι ιστοριες των μαναδων σκιζουνε παντως. Το οτι φυγαμε απο το αρχικο θεμα δεν με πειραζει. Παμε για 40 να το ευχαριστηθει κι ο Παραμυθακος.
      Για αυτο που λεει ο Παραμυθακος » Το πόσο κάνουν 2 και 2 είναι μέσα στο 2 και 2.» τι εχετε να πειτε?

      nellinezi
      27 Ιουνίου 08 στις 19:48

      Ωχ Γιάννη…επειδή αυτό που ρωτάς θέλει την ανάλυσή του και τον χρόνο του, κι επειδή φυσικά θα απαντήσω , αλλά πρέπει πρώτα να μαζέψω δυνάμεις….θα επανέλθω!!

      Και φυσικά , επειδή είμαι και πονήρω, θα κερδίσουμε άλλο ένα σχόλιο έτσι!!!! χα χα χα χα χα χα ….στο τέλος ο Παραμυθούλης θα πάθει υπαρξιακό πρόβλημα ξανά …του τύπου….τι έκανα σε αυτά τα παιδιά και βγήκαν έτσι?? χα χα χα χα !!!

      Γιαννης απο ΝΥ
      27 Ιουνίου 08 στις 20:34

      Ναι nellinezi, παρε δυναμεις γεμισε την μπαταριουλα σου και γυρνα πισω. Κανενας αλλος μεχρι να κανει recharge η απο πανω φιλη μου?

      athinovio
      27 Ιουνίου 08 στις 23:00

      ΟΣΕΣ Μ…….ΕΣ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΔΑΝΙΚΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΠΟΥ ΖΕΙ ΣΤΟ ΙΔΑΝΙΚΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΜΕΓΑΛΩΣΕΙ ΑΠΌ ΤΟΥΣ ΙΔΑΝΙΚΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ, ΚΑΙ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΤΑ ΤΕΛΕΙΑ ΚΙ ΙΔΑΝΙΚΑ ΒΙΩΜΑΤΑ!!!

      ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ – ΜΑΝΑ -ΠΑΤΕΡΑ- ΓΟΝΕΑ, ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ, ΤΙΣ ΑΝΑΣΦΑΛΕΙΕΣ ΤΟΥ, ΤΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ ΤΟΥ, ΤΙΣ ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ .

      Αν έχουμε το βλέμμα μας ψηλά, στο ιδανικό, τότε παίρνουμε δύναμη και έμπνευση να βάλουμε τα δυνατά μας και να φτάσουμε όχι 100 αλλά έστω κι ένα σκαλοπάτι παραπάνω απο εκεί που βρισκόμαστε.

      Το «αυτό είμαι και δεν αλλάζω» είναι παραίτηση και απελπισία αλλά και ανακριβές.Ότι δεν μεταβάλεται σαπίζει και βρωμάει, χάνει την αξία του. Η προσαρμογή ε’ιναι προσόν όσων επιβιώνουν.

      Αν το μήλο το φας, το μαγειρέψεις ή το φυτέψεις στο χώμα, τότε θα αλλάξει σε κάτι εξίσου όμορφο και χρήσιμο και καλό.

      Αν όμως πεις ότι μήλο είναι και μήλο θα μείνει τότε θα σαπίσει (θα αλλάξει δηλαδή) αλλά χωρίς καμμία ωφέλεια για κανέναν εκτός από τα σκουλήκια.

      nellinezi
      27 Ιουνίου 08 στις 23:44

      ΤΩΡΑ ΝΥΣΤΑΖΩ…..

      ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΩ ΑΥΡΙΟ….

      ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΟΜΠΛΟΓΚΟΠΑΙΔΑ ΚΑΙ ΣΕΝΤΟΝΟΠΑΡΑΜΥΘΟΥΛΗ ΜΟΥ!!

Σχολιάστε