«Τώρα που τα παιδιά κοιμούνται»

Τα κείμενα που θα διαβάσετε πρωτοδημοσιεύτηκαν παλιά στο περιοδικό «ΤΗΛΕΡΑΜΑ», αργότερα βγήκαν σε βιβλίο και έχουν σαν θέμα τους τις σχέσεις μας, εμάς, των γονιών, με τα παιδιά μας και τον τρόπο που τα μεγαλώνουμε. Έδωσα τον γενικό τίτλο, «ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ» επειδή οι σκέψεις που περνάνε απ’ αυτά τα κείμενα πρωτοδιατυπώθηκαν σε συζητήσεις που έκανα με τη γυναίκα μου, όταν είχαν πάει πια τα παιδιά μας για ύπνο (και τα τρία), κι άρχιζε εκείνη η ευλογημένη ώρα που μόνο όσοι έχουν παιδιά μπορούν να με νιώσουν, κι όπου μπορείς να πεις μια κουβέντα, με τον σύντροφό σου ν’ αγκαλιαστείς, να διαβάσεις, να δεις τηλεόραση, να τσακωθείς, να μην πεις τίποτα ή ν’ αφεθείς για λίγο και να γίνεις κι εσύ παιδί – το σημαντικότερο όλων κατά τη γνώμη μου.
Αυτά τα κείμενα είναι σαν ημερολόγιο ενός καθημερινού ταξιδιού μέσα σ’ ένα χώρο γεμάτο μ’ ερωτηματικά για τον τρόπο που μας μεγάλωσαν και που κι εμείς σήμερα μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.

Πρέπει απ’ την αρχή να δηλώσω ότι δεν είμαι καμιά αυθεντία στα παιδαγωγικά.Eίμαι ένας άνθρωπος στα 64, που έκανε δύο γάμους, τρία παιδιά και που μέσα στο χώρο της δουλειάς του στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο για 22 χρόνια, ήρθε σε επαφή με δεκάδες: παιδαγωγούς, νηπιαγωγούς, δάσκαλους, καθηγητές, ψυχολόγους, παιδοψυχολόγους, ψυχίατρους, κι εκατοντάδες γονείς και παιδιά και μπούχτισε να βλέπει να εφαρμόζεται, να επαναλαμβάνεται και να προστατεύεται το ίδιο, στην ουσία, μοντέλο ανατροφής των παιδιών που υπάρχει στη γη εδώ κι αιώνες τώρα. Ίσως υπάρχει και κάτι άλλο.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΠΡΩΤΟ: «Η εκπαίδευση του εκπαιδευτή»

Σάββατο μεσημέρι βρεθήκαμε, η κόρη μου κι εγώ, να τρώμε οι δυο μας έξω, σε μια ταβέρνα κάτω από τις μουριές που άρχιζαν να φουντώνουν. Την κοιτάω και χαζεύω! Είναι πολύ όμορφο κορίτσι. Έχει μπει στα δώδεκα, με μια εφηβεία που άρχισε να έρχεται εδώ και μισό χρόνο, ενώ ταυτόχρονα υπάρχει ακόμα μια συγκινητική παιδικότητα. Αλήθεια τι ξέρω εγώ γι’ αυτό το παιδί; Τι ξέρω για όσα συμβαίνουν βαθιά μέσα στην ψυχούλα του; Μάλλον τίποτα! Και πώς θα το μεγαλώσω; Με το ίδιο μοντέλο που μεγάλωσαν κι εμένα οι γονείς μου και που μ’ αυτό τους είχαν μεγαλώσει κι εκείνους και πάει λέγοντας; Το «ψυχοφάγο» μοντέλο του «πρέπει να γίνεις κάτι – πρέπει να γίνεις κάποιος»: καλό παιδί, καλός μαθητής, καλός πατέρας, καλή μητέρα, καλός φαντάρος, καλή νοικοκυρά, καλός επιστήμονας, πλούσιος, να γίνεις σαν τον πατέρα σου, σαν τη μάνα σου, σαν ετούτον, σαν εκείνον, τέλος πάντων πρέπει να γίνεις επιτυχημένος κι ας χάσεις αυτό που πράγματι είσαι! Το ίδιο αυτό μοντέλο συνεχίζει να είναι η βάση του τρόπου ανατροφής κι εκπαίδευσης των ανθρώπων εδώ κι αιώνες τώρα. Μαθαίνουν κάποιο επάγγελμα κι όχι την τέχνη της ζωής που κατά τη γνώμη μου είναι η μεγαλύτερη από όλες τις τέχνες. Αναμφισβήτητα έχουμε προοδεύσει τεχνολογικά, αλλά ψυχολογικά βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο: κάποτε σκοτώναμε με το ρόπαλο, ύστερα με το τόξο, έπειτα με το κανόνι, μετά με μία βόμβα και σε λίγο – αν όχι από τώρα – πατώντας ένα κουμπί καθισμένοι μπροστά στην οθόνη ενός κομπιούτερ. Η βία, όμως, το ψυχολογικό κίνητρο που κάνει το χέρι σ’ όλες τις περιπτώσεις να σηκωθεί, να πετάξει, να πατήσει, είναι εδώ κι αιώνες η ίδια -ραφιναρισμένη, καλυμένη, εξιδανικευμένη, αλλά ίδια! Και μ’ αυτόν το στόχο θ’ αναθρέψω το παιδί μου; Δηλαδή, πώς θα το κάνω να μπορέσει να προσαρμόσει τη βιαιότητά του στα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα; Μήπως, λοιπόν, αυτό είναι το αποτέλεσμα της εκπαίδευσής του στο σχολείο, στο σπίτι, παντού; Και δεν υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος εκπαίδευσης, ανατροφής, που μπορεί να κάνει το παιδί να δώσει ένα τέλος στη βιαιότητα; Που σημαίνει την κάθε είδους βιαιότητα: σωματική, λεκτική, ψυχολογική, νοητική. Αν υπάρχει, τότε θα πρέπει πρώτα να τη βρω και να την εφαρμόσω εγώ. Δεν γίνεται άλλα να σκέφτομαι, άλλα να λέω κι άλλα να κάνω! Ωραίο παράδειγμα θα είμαι για το παιδί μου! Παράδειγμα ανεντιμότητας, αφού εντιμότητα είναι ακριβώς το αντίθετο: σκέφτομαι, λέω και κάνω το ίδιο. Και, δηλαδή, πρέπει πρώτα να εκπαιδευτώ εγώ, ο εκπαιδευτής, για να εκπαιδεύσω το παιδί μου; Ναι αλλά έως τότε το παιδί μου θα ‘χει γεράσει!

Κάτι με ρωτάει η κόρη μου και «ξαναγυρνάω» στο τραπέζι όπου καθόμαστε. Απαντάω: » Άκου, Μαρία: δεν έχω ιδέα πώς να σε μεγαλώσω. Ούτε εγώ ούτε κανένας γονιός πρέπει να παίζει τον παντογνώστη και να ασκεί βίαιη εξουσία πάνω στα παιδιά του και ο λόγος του να είναι νόμος που το παιδί πρέπει να υπακούει, χωρίς εξηγήσεις. Τέρμα. Αρνούμαι να μεταχειριστώ το ίδιο μοντέλο που μ’ αυτό μεγάλωσαν κι εμένα. Το μοντέλο που χρησιμοποιούμε όλοι μας για ευκολία μας. Λοιπόν: είσαι ν’ ανακαλύψουμε μαζί, να μάθουμε κι δυο μας, ως δύο άνθρωποι, από μόνοι μας, χωρίς παιδοψυχολόγους, παιδαγωγούς ψυχαναλυτές και άλλους τέτοιους, με μόνο οδηγό το σεβασμό, την κατανόηση, τη φροντίδα, τη στοργή, την αγάπη που νιώθουμε ο ένας για τον άλλον: Είσαι να μάθουμε μαζί πώς μεγαλώνουν τα παιδιά; Οι άνθρωποι; Είσαι;»

Η διαίσθησή της τής λέει ότι η πρότασή μου κρύβει, βέβαια, περισσότερη ελευθερία γι’ αυτήν αλλά και περισσότερη ευθύνη. Την ευθύνη δεν την έχει συνειδητοποιήσει ακόμη, αλλά διψάει για την ελευθερία. Με κοιτάζει και συμφωνεί.
Άντε να δούμε τι θα βγει.

***

Αυτά σημείωνα πριν κάμποσα χρόνια. Σήμερα η κόρη μου είναι 32 χρόνων, αλλά νοιώθω ότι αυτά που έγραφα τότε, ισχύουν και σήμερα. Τι λέτε; Σας δήλωσα από την αρχή – από τη στιγμή που με συγκινήσατε τόσο πολύ – ότι αυτό το blog, θα πάει όπου θέλετε εσείς. Τα βίντεο, οι ιστορίες, είναι ο κορμός του. Θέλετε – όσοι είστε γονείς ή πρόκειται να γίνετε ή όποιος άλλος – να φτιάξουμε εδώ μια κατηγορία όπου θα μπαίνει κάθε εβδομάδα ένα από αυτά τα κείμενα; Θέλετε;

Καλό βράδυ. Σας φιλώ.

Π.

18 Σχόλια στο “«Τώρα που τα παιδιά κοιμούνται»”

      Allu Fun Marx
      15 Φεβρουαρίου 07 στις 22:47

      Ένα γρήγορο σχόλιο , στο ημίχρονο του αγώνα (Λανς- Παναθηναϊκός).
      Σήμερα, που η κόρη είναι (αχ! λέμε ποτέ τις ηλικίες των κυριών;) στα 32, πώς βλέπει το αποτέλεσμα της συμφωνίας πού κάνατε τότε «κάτω από τις μουριές»;

      Anna
      16 Φεβρουαρίου 07 στις 9:45

      Καλές οι συμφωνίες..για τότε όμως. Ο κόσμος μας έχει αλλάξει ριζικά. Τα δικά μας μεγάλα προβλήματα ορθώνουν ένα αξεπέραστο εμπόδιο-τοίχο, στο να σκύψουμε με ΥΠΟΜΟΝΗ στα προβλήματα των παιδιών μας..Μακάρι να ήταν έτσι απλοποιημένα τα θέματα..

      maria
      16 Φεβρουαρίου 07 στις 10:00

      Καλημέρα! (ίσως οχι και τόσο δυστυχώς αν είσαι βάζελος..)
      Νομίζω πως είτε συμφωνούσα είτε όχι, τότε, δε θα είχε αλλάξει τίποτα στο τρόπο που αναπτύχθηκε η ψυχοσύνθεσή μου-θα μεγάλωνα με τον ίδιο τρόπο έτσι κι αλλιώς. Ο μπαμπάς είναι το μόνο σίγουρο και σταθερό συναίσθημα, «πράγμα» στη ζωή μου. Η σκέψη του είναι πάντα η ερώτηση – απάντηση σε όλη μου τη ζωή. Δεν τον βλέπω τόσο σα μπαμπά με την κλασσική έννοια αλλά σαν ένα πολύτιμο φίλο με τον οποίο μπορώ να κουβεντιάζω το οτιδήποτε με ανοιχτή καρδιά, δηλαδή με αγάπη, συμπόνια και ειλικρίνεια. Μ’ αυτές τις τελευταίες λέξεις θα σταματήσω για τώρα. Σ’ ευχαριστώ Allu Fun Marx για την ευκαιρία 😉

      Παραμυθάς
      16 Φεβρουαρίου 07 στις 10:19

      Μια κουβέντα για την Anna: Μακάρι να ήταν απλοποίηση του θέματος το να σκύβεις με υπομονή στα προβλήματα των παιδιών σου και μακάρι να ήταν ένα ξεπερασμένο θέμα εποχής. Νομίζω ότι η στοργή, η φροντίδα για τα παιδιά, δηλαδή η αγάπη γι’ αυτά, ως μόνο κριτήριο ανατροφής τους, είναι η … πολυπλοκοποίηση του θέματος, καθώς οι άνθρωποι νοιάζονται όλο και πιο πολύ για τον εαυτό τους, οπότε άντε να βρεις την ΥΠΟΜΟΝΗ να σκύψεις στα προβλήματα του άλλου, ακόμα κι αν είναι παιδί σου…

      MARY R
      16 Φεβρουαρίου 07 στις 10:40

      ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΠΟΥ ΟΡΘΩΝΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕΙ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΑΣ , ΕΙΤΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΕΙΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΜΑΣ ΕΙΤΕ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΕΡΜΕΤΡΟΣ ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΜΑΣ.

      Anna
      16 Φεβρουαρίου 07 στις 13:26

      H «απλοποίηση» πάει στις συμφωνίες και οχι στην κατανόηση των προβλημάτων η οποία κατανόηση ΔΕΝ είναι φυσικά ξεπερασμένο θέμα..Αλλοίμονο!
      Ίσως δεν τα είπα καλά…Η ανάγνωση με πέτυχε και σε προσωπικό πρόβλημα..αλλά!
      Αυτό που μένει για μένα είναι οτι εσείς μάλλον τα καταφέρατε καλά!
      Εμείς (εγώ) …το παλεύω!

      Τζωρτζίνα Κ.
      16 Φεβρουαρίου 07 στις 14:33

      Καλησπέρα Παραμυθά μας,

      Καταρχήν θεωρώ πως είναι εξαιρετική ιδέα το να φτιαχτεί μια κατηγορία όπου θα μπαίνουν τέτοια κείμενα ώστε να γίνονται αντικείμενο συζήτησης, ανταλλαγής απόψεων και πληροφοριών.

      Το μεγάλωμα των παιδιών είναι κατά την άποψή μου το πιο σημαντικό ζήτημα που θα έπρεπε να απασχολεί κάθε μέλλοντα ή ήδη γονιό. Ειδικά όπως έχουν φτάσει τα πράγματα, εγώ θα έλεγα πως… φοβάμαι. Δυστυχώς μας τρέχει η καθημερινότητα και δεν προλαβαίνουμε να ζήσουμε και να χαρούμε, να απασχοληθούμε με τα παιδιά μας. Η κάθε μέρα κυλάει ακριβώς ίδια με την προηγούμενη, άγχος να είναι όλα εντάξει στο σπίτι, να φύγουμε για τη δουλειά και να αφήσουμε εντολές και χαρτάκια … κάνε αυτό κι εκείνο… έχει φαγητό ζέστανε και φάε…. διάβασε, να σε πάει ο παππούς αγγλικά… κλπ κλπ κι όταν γυρνώντας το βράδυ από τη δουλειά είναι η ώρα που κουτουλάει από τη νύστα κι εγώ επιμένω να ελέγξω τα μαθήματα,νευριάζω γιατί δεν έχει μάθει ακόμα να διαβάζει….. Κι όταν ξαπλώσει και κοιμηθεί πάω και τον αγκαλιάζω και κλαίω γιατί ξέρω πως παρ’ όλο που κάνω πολλά πράγματα, για το παιδί μου, φοβάμαι πως έχω αποτύχει.. Γιατί;; Γιατί ενώ θέλω να είμαι συνεχώς κοντά του, να μεγαλώσω κι εγώ κοντά του, η καθημερινότητα, η ίδια η «ζωή» με απομακρύνει από τα ουσιαστικά απέναντί του…

      Όσα κι αν ακούσω από τους παιδοψυχολόγους, ό,τι και να πουν…μόνο θεωρίες που μπορούν να γεμίζουν τόμους βιβλίων… οι θεωρίες είναι καλές, πολύ καλές και σωστές. Στην πράξη όμως τι γίνεται;; Τί γίνεται, όταν είναι τέτοιες οι συνθήκες που και τα ζευγάρια που είναι μαζί εντούτοις μοιάζουν σαν χωρισμένα γιατί δεν βρίσκονται παρά σπανίως μαζί;;; Τι μπορεί να γίνει;;;
      Θέματα προτεραιοτήτων;;; Ναι, αλλά πόσες και ποιες επιλογές έχεις ώστε να αλλάξεις αυτό που ζεις; Και πες πως σταματάς τη συγκεκριμένη δουλειά κι αλλάζουν όλα… Πού πας;;; Αφού δεν μας έχουν αφήσει να έχουμε επιλογές και πρέπει να είμαστε κι ευχαριστημένοι με όσα έχουμε… κι ας μην ζούμε κι ας μην χαιρόμαστε τα παιδιά μας… πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι γιατί υπάρχουν και τα χειρότερα….

      Σας κούρασα. Είναι καθημερινές σκέψεις και ένα ζήτημα που μου τρώει την ψυχή καθημερινά… κι όπως είπα φοβάμαι…. Φοβάμαι μήπως τελικά είμαι πολλή λίγη για το παιδί μου και πως ποτέ δεν θα καταλάβει πως είναι κυριολεκτικά η ζωή μου!

      Αυτά!
      Να είστε καλά όλοι.

      Παραμυθάς
      16 Φεβρουαρίου 07 στις 15:57

      Δεν μας κούρασες Τζωρτζίνα. Συγνώμη, αλλά θα ‘θελα να σου πω – ως πρώτη αντίδραση σ’ αυτό που η καρδιά μου το ένοιωσε ως κραυγή απελπισίας – ότι δεν είσαι λίγη για το παιδί σου, απλώς του αφήνεις να δει λίγο ότι για σένα «είναι κυριολεκτικά η ζωή σου». Θα πω κάτι υπερβολικό, αλλά νομίζω ότι έτσι είναι: Αν ρωτούσες το παιδί σου αν προτιμάει να είσαστε όλοι τη μέρα μαζί αγκαλιά, πιασμένοι από το χέρι και να πουλάτε χαρτομάντηλα στα φανάρια ή να ζείτε άνετα και να βλεπόσαστε ελάχιστα και μέσα σε εκνευρισμό, τι λες ότι θα απαντούσε; Δεν είναι ότι δεν μας έχουν αφήσει επιλογές. Αυτό είναι αφηρημένη έννοια που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα: Εμείς οι ίδιοι δεν δίνουμε επιλογές στον εαυτό μας. Γιατί μας έχουν μεγαλώσει με την τρομοκρατία της τιμωρίας και ανταμοιβής. Όλοι: Η οικογένεια, η κοινωνία, το σχολείο, η πολιτική, η θρησκεία… Όλοι μας ελέγχουν έχοντάς μας εμπνεύσει το φόβο της τιμωρίας και την ελπίδα της ανταμοιβής. Ο έλεγχός σου βασίζεται στο φόβο σου. Στην εφηβεία μου σκεφτόμουν ότι τον Καζαντζάκη δεν τον είχαν αφορίσει επειδή είχε γράψει το,»Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», αλλά επειδή είχε πει: «Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι ελεύθερος». Η ελπίδα είναι αρνητικό συναίσθημα γιατί τη γεννάει ο φόβος.
      Θα τα ξαναπούμε.
      Π.
      Υ.Γ. Φοβάμαι ότι το παράκανα κι ελπίζω να μη μου θυμώσετε. Χα, χα, χα…

      Δέσποινα
      16 Φεβρουαρίου 07 στις 15:59

      Αγαπητέ Παραμυθά,

      Θα συμφωνήσω και εγώ με την Τζωρτζίνα ότι είναι εξαιρετική ιδέα να δημιουργηθεί μία τέτοια κατηγορία.

      Εγώ είμαι μωρομάνα – η Μυρτώ μου είναι μόλις εννέα μηνών – και παρ’ όλα αυτά κάθε στιγμή που είμαι μαζί της σκέφτομαι τι πρέπει -ή τι δεν πρέπει- να κάνω, ώστε η Μυρτώ να είναι ελεύθερη να αναπτύξει την προσωπικότητα της. Δεν έχω κάποιο manual -ούτε θέλω γιατί πιστεύω ότι κάθε παιδί είναι μοναδικό- να με βοηθήσει και έτσι βασίζομαι μόνο στο ένστικτο μου και σε ανθρώπους που εμπιστεύομαι. Εσείς είστε μέσα στην καρδιά μου και γιαυτό πιστεύω ότι τα κείμενα σας θα μπορέσουν να με βοηθήσουν να καταλάβω πως θα την οδηγήσω στην ελευθερία, χωρίς να γίνει ένα κακομαθημένο απαιτητικό παιδί -αυτός είναι ένας φόβος μου-.

      Ξέρω ότι είναι πολύ μικρή -και αργεί ακόμα- για να μπορεί να συνειδητοποιήσει τι σημαίνει ελευθερία και τι ασυδοσία, αλλά πιστεύω ότι από μικροί χτίζουμε χωρίς να το καταλάβουμε την προσωπικότητα μας.

      Δυστυχώς δεν είμαι μαζί της όλη την ημέρα για να την παρακολουθώ και να την βοηθώ και η μητέρα μου δεν σκέφτεται όπως εγώ. Προσπαθώ ωστόσο να δίνω κατευθύνσεις στη μητέρα μου για το πως να αντιδρά σε πράγματα που κάνει η Μυρτώ, αλλά και πάλι δεν είναι εύκολο να λες σε έναν μεγάλο άνθρωπο συνέχεια τι να κάνει και τι όχι. Τα πάνε όμως μία χαρά και νιώθω τυχερή που μπορεί ένας δικός μου άνθρωπος να την προσέχει και όχι ένας ξένος. Αν μη τι άλλο λαμβάνει αγάπη, φροντίδα και στοργή, που είναι εξίσου πολύ σημαντικά για τη διαμόρφωση της προσωπικότητας της.

      Οταν γυρνάω από τη δουλειά, μέχρι να κοιμηθεί η Μυρτώ δεν κάνω τίποτα άλλο από το να ασχολούμαι μαζί της. Το δικαιούμαι και το δικαιούται να μοιραστούμε το λίγο χρόνο που έχουμε, να μάθουμε και να νιώσουμε η μία την άλλη. Θέλω στις λίγες ώρες που έχουμε να αισθανθεί όλη την αγάπη μου για εκείνη. Οταν πια κοιμηθεί, τότε πραγματικά φτάνει αυτή η ώρα που λέτε, η ώρα που θα μοιραστείς με τον άνθρωπο σου ή που θα αφιερώσεις στον εαυτό σου και κυρίως η ώρα που θα κάνεις τον απολογισμό σου.

      Προς το παρόν νιώθω ότι της προσφέρω όσα χρειάζεται, αλλά αργότερα δεν είμαι σίγουρη, εάν θα φτάσω να φοβάμαι όπως η Τζωρτζίνα για το εάν είμαι αρκετή για τη Μυρτώ. Θέλω να πιστεύω ότι εάν χτίσω ένα καλό οικοδόμημα από σήμερα, θα έχουμε μία καλή σχέση αύριο.

      Σας ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε -μάλλον με διαβάσατε :)- και θέλω να ξέρετε ότι κάθε συμβουλή σας θα τη μετρήσω πολύ.

      Να είστε πάντα καλά και εσείς και η οικογένεια σας.

      Με εκτίμηση

      Δέσποινα

      Δέσποινα
      16 Φεβρουαρίου 07 στις 16:23

      ΥΓ: Εάν και είπα πολλά πριν, ξέχασα να γράψω το πιο σημαντικό. Περιμένω πως και πως να αρχίσει να μιλάει η Μυρτώ για να ακούσω τις σκέψεις της, τις ερωτήσεις της και τα θέλω της και τότε νομίζω θα ξεκινήσουν και τα πιο δύσκολα για μένα. Για να δούμε τι θα δούμε 🙂

      Anna
      16 Φεβρουαρίου 07 στις 17:30

      Αντε ρε Τζωρτζίνα…Τα είπες όλα..και αυτά που ήθελα να πω και αυτά που δεν θέλω να μάθει κανείς..
      Αΐ-σιχτίρ!!!! Προδότρα!!
      Το παλεύω όμως και αν μη τι άλλο, τέτοιες κουβέντες αλλού πληρώνουν ψυχολόγους για να τους αφήσουν να πουν και εδώ ο φίλτατος Παραμυθάς μας έχει στο καναπέ του…τζάμπα! Νάστε καλά όλη η οικογένεια..
      Σας διαβάζω..

      sitronella
      16 Φεβρουαρίου 07 στις 19:14

      Ακόμα και αν έχεις χρόνο στη διάθεσή σου, ακόμα και αν δε δουλεύεις από το πρωί ως το βράδυ, ακόμα και αν αφιερώνεις ώρες κάθε μέρα στα παιδιά σου, συζητώντας μαζί τους, παίζοντας, διδάσκοντας, ακόμα και τότε πολλές είναι οι φορές που αναρωτιέσαι αν κάνεις καλή δουλειά και αν έχει κανένα αποτέλεσμα αυτό που κάνεις… Κανένας δεν είναι τέλειος και ακόμα και αν πιστεύεις βαθιά στο ότι δεν πρέπει να φωνάζεις και να χτυπάς, αλλά να συζητάς, έρχονται στιγμές που θα σου ξεφύγει η φωνή, που θα γίνεις έξω φρενών και δεν θα ξέρεις τι να κάνεις. Έρχονται στιγμές που πιστεύεις πως είναι εντελώς λάθος αυτά που κάνεις γιατί αλλιώς πως εξηγείται αυτή η συμπεριφορά των παιδιών;
      Έχω δύο πολύ καλά παιδιά, ήσυχα, έξυπνα. Περνάω ώρα μαζί τους, τους μιλάω, τους αφήνω ελευθερία κινήσεων, απόψεων, ζητάω τη γνώμη τους και πάντα τους φέρομαι σαν να είναι ισότιμα με μένα. Κι όμως τις τελευταίες μέρες αισθάνομαι πως κάτι κάνω λάθος, γιατί τα παιδιά μου δεν είναι τόσο υπεύθυνα όσο θα τα ήθελα, γιατί τους ζητάω απλά πράγματα και δεν ανταποκρίνονται, νιώθω κούραση και βάρος και δεν ξέρω αν είναι σωστό εκ μέρους μου να περιμένω βοήθεια από αυτά
      Ό,τι και να κάνει κανείς, σωστός δεν θα είναι ποτέ. Τα παιδιά δεν είναι ρομποτάκια να κάνουν ό,τι θέλουμε, έχουν προσωπικότητα που καμιά φορά δεν θα μας αρέσει κιόλας. Αυτό πάει πακέτο με το να τους δίνεις την ελευθερία να είναι ο εαυτός τους και πρέπει να το αποδεχτείς. Είναι δύσκολο όμως.
      Όχι μόνο δεν είμαστε τέλειοι γονείς, αλλά δεν είμαστε και ποτέ ευχαριστημένοι.

      Παραμυθάς
      17 Φεβρουαρίου 07 στις 19:03

      Σάββατο βράδυ και τα διάβασα όλα από την αρχή με την ησυχία μου. Έχω ήδη απαντήσει κάπως ειδικότερα στη Τζωρτζίνα, αλλά νομίζω ότι κολλάει σε όλους μας, λίγο πολύ. Θέλω, όμως, λίγο να τα χωνέψω όλα αυτά που λέγονται και θα επανέλθω στις επόμενες δυο μέρες. Προς το παρόν, μία κραυγή αγωνίας: «Και κάνας πατέρας ρε παιδιάααααααα….»
      Φιλιά και καλό βράδυ.
      Π.

      ena paidi*
      21 Φεβρουαρίου 07 στις 23:03

      Fusika kai theloume! Egw thelw polu!Paidia den exw kai enas logos pou den thelw na kanw, einai giati fovamai oti tha ginw kai egw opws oi goneis mou.Fovamai, mipws oi anthrwpoi alliws einai prin kanoun paidia kai alliws ginontai,etsi,xwris exairesh.
      Kai den thelw na ginw enas tetoios gonios,den to noiwthw etsi opws mou exoun metaferei auto to aisthima.
      Gia na oloklirwsw,tha ithela polu na anevazate tis skepseis sas.Oi goneis mou einai mikroteroi apo esas, me 3 paidia ki autoi, anthrwpoi pragmatika kaloi, me olh tous th zwh afierwmenh sta paidia tous eilikrina..
      uparxei omws auto to alla,pou nopiwthoun ta perissotera paidia pisteuw.Ena alla, pou tous stoixiwnei, giati noiwthoun ena swro psuxologika opisthogurismata kai tautoxrona tupseis.Tha mporousa na sas analusw th thewria mou gia thn «katara» twn paidiwn pou gennithikan gurw sto ’80 kai ton eunounixismo tous,alla den einai autos skopos mou.Etsi ki alliws, ligo h’ polu isws na noiwthete ti ennow.
      Eipa na oloklirwsw,alla ousiastika twra tha oloklirwsw (xi!xi!)
      To thema mou loipon einai,pws o,ti dhmosieusete, tha to ektupwsw kai tha to dwsw stous goneis mou pou tous aresei kai to diavasma.Toulaxiston apo to prwto keimeno pou diavasa,me noiwthete apoluta.Kai auto pisteuw oti tha apodeixei stous goneis mou empraktws, pws enas anthrwpos,gonios kai pappous (; den thumamai an eiste kai pappous,sugnwmh) skeftetai opws kai egw kai tosa alla paidia!!!! Giati panta to ixera pws shmasia den exei h idiothta h’ hlikia kai h epoxh.Kai auto to legomeno xasma gennewn einai mia pipila pou pipilaei h kathe gennia, gia na dikaologhsei ton komplexismo kai thn autarxia, me ta opoia megalwnontas potistikan oi psuxes tous…
      Kleinw epitelous vrontofwnazontas NAIIIIIIIIIIIIIIIIIII! KANTE TA KEIMENA SAS KAI VIVLIOOOO:))))
      Kalo sas vradu kai na sas pws poso polu sas agapwwwww*

      Νίκος
      22 Απριλίου 07 στις 11:34

      Καλησπέρα σας.

      Κύριε παραμυθά εγώ σήμερα σας γνώρισα (από την εκπομπή στον ALPHA) και έχω να πω ότι θα είμαι συχνός επισκέπτης του blog σας.

      Και τώρα στο ψητό…

      Είμαι 21 χρονών, και δουλέυοντας σαν αμοιβόμενος σπουδαστής στο Τ.Ε.Ι. που φοιτώ απέκτησα τις πρώτες μου εμπειρίες για το πόσο «σάπια» μπορεί να είναι τα πράγματα στην εποχή που ζούμε, και αναριωτιέμαι εγώ τώρα… αν κάνω οικογένεια παιδιά πως θα πρέπει να τα μεγαλώσω;

      Να τα μεγαλώσω με ένα τρόπο σαν αυτόν που λέτε στην ιστορία σας, ο οποίος ναι μεν θα τα κάνει πιο δυνατά στο να τα αντιμετωπίζουν ότι τους συμβει ή με τον τρόπο που φαίνεται πως μεγαλώνουν τα σημερινά παιδιά, δηλαδή με την έννοια του «»»βυσματία»»» βαθιά ριζωμένη μέσα στην προσωπικότητά τους;

      κορινα
      22 Απριλίου 07 στις 16:39

      Αγαπημένε μου ,παραμυθά….εχω το θάρρος να σε αποκαλώ ετσι γιατί υπήρξες φωτοδότης ήλιος στα φοιτιτικά μου χρόνια αφού ευτύχησα να σε εχω καθηγητή μου στη σχολή της κ. Σωτηροπούλου το 1988-89. Η γλυκήτητα και η πραότητα του χαρακτήρα σου έχουν μείνει βαθία χαραγμένα στην ψυχή μου.Είμαι βαθιά συγκινημένη που σε ξανασυναντώ και σου στέλνω την αγάπη μου με την υπόσχεση οτι θα σε παρακολουθώ και θα συμετέχω απο εδώ στην πολύ όμορφη προσπάθεια που κάνετε .Με εκτίμηση και αγάπη .κορινα

      ΜΑΡΙΑΝΝΑ
      20 Ιουνίου 07 στις 17:20

      Αν θέλουμε λέει, μην σας πω πως αυτό περιμέναμε…
      Να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας καλύτερα, διαφορετικά , με την γλύκα και την αθωότητα που μεγαλώσαμε και εμείς.
      Οχι δεν μεγάλωσα ιδανικά,η εφηβεία μου ήταν γεμάτη προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπίσω σαν ενήλικας, είχα όμως πάντα να θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια με νοσταλγία.
      Ατελείωτο παιχνίδι,αλάνες,πράσινο,φίλους,ελευθερία, αγάπη,παραμυθάς φρουτοπιοια , ο κήπος με τα αγάλματα,(που όλα τα αναπαριστούσαμε στο παιχνίδι μα ποιότητα και άλλα τόσα…..κλαίω και μόνο που τα σκέφτομαι.Γιατί για μένα αυτές οι αναμνήσεις με κράτησαν στη ζωή όταν έπρεπε.
      Και θέλω στο δικό μου παιδί να δώσω ότι καλύτερο υπάρχει και κάθε βοήθεια κάθε σκέψη βοηθάει.
      Σας ευχαριστώ και πάλι
      Μαριάννα

      ΥΓ Ποιές εκδόσεις είναι το βιβλίο Τώρα που τα παιδιά κοιμούνται; Θα ήθελα πάρα πολύ να το διαβάσω.

Σχολιάστε