Το “υψόμετρο”

Σήμερα, παρ’ όλο που δεν ήταν στο πρόγραμμα, μου ‘ρθε να ανεβάσω ένα καινούργιο post. Και μια κι έχω αρχίσει και ψήνομαι να γράψω ένα βιβλίο γύρω από τη ζωή μου, έχω αρχίσει να συγκεντρώνω υλικό εδώ, γιατί ομολογώ ότι καθώς μ’ αρέσει αυτό το γράψιμο στο blog όταν σου ‘ρχεται κι όχι επειδή πρέπει να τελειώσεις ένα βιβλίο, έχω αρχίσει να γράφω διάφορα σε αυτή την κατηγορία. Από διάφορα posts αυτού του blog, εδώ και τριάμισι χρόνια, είναι και το επόμενο βιβλίο μου για μεγάλους «Ιστορίες της καρδιάς», που θα βγάλει τον Οκτώβριο ο Καστανιώτης.

Μέσα στο Σαββατοκύριακο, λοιπόν, έκανα κάποιες συζητήσεις που με έβαλαν να σκεφτώ  το ρόλο που παίζει στη διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός ανθρώπου, ο χώρος και το περιβάλλον όπου έχει μεγαλώσει ως παιδί, πέρα από την επίδραση των γονιών του και της κοινωνικής του τάξης. Φαίνεται, λοιπόν, ότι υπάρχουν πράγματα πού ήρθαν απ’ έξω ή και από την οικογένεια και που πιθανόν να μπορούν να σβήσουν, αν κανείς τα δει, τα παρατηρήσει και έχει επίγνωσή τους. Νομίζω, όμως, ότι υπάρχουν και κάποια  γνωρίσματα του χαραχτήρα, που εκδηλώνονται στη συμπεριφορά τού ανθρώπου, τα οποία δεν αλλάζουν ποτέ. Ίσως είναι ένας συνδυασμός ανατροφής, περιβάλλοντος, αλλά και –κυρίως- της ιδιοσυγκρασίας με την οποία έχει μεγαλώσει κανείς. Αυτό είναι πολύ φανερό ανάμεσα σε δύο δίδυμα παιδιά, που συνήθως έχουν μεγάλες διαφορές χαραχτήρα και συμπεριφοράς. Ίσως, λοιπόν, υπάρχουν πράγματα στον χαραχτήρα, στην ιδιοσυγκρασία ενός ανθρώπου, που δεν αλλάζουν. Βέβαια, κάνει μεγάλη διαφορά, αν κανείς έχει πραγματική επίγνωση της ιδιοσυγκρασίας του, του χαραχτήρα του, ακριβώς όπως εκδηλώνεται στη συμπεριφορά του, — αλλά μία επίγνωση αμέτοχη, που δεν επιδοκιμάζει ούτε επικρίνει. Καθώς τα σκεφτόμουν όλα αυτά, θυμήθηκα κάτι που είχα γράψει πολύ παλιά, το 1965, τη χρονιά που άρχισα να κρατάω ημερολόγιο και από τότε δεν σταμάτησα ποτέ, ακόμα κι αν κάνω μήνες να το πιάσω. Πήγα και το βρήκα. Εκείνο τον καιρό, τον Δεκέμβριο του 1965, στα 22 μου, διάβαζα το αυτοβιογραφικό βιβλίο του Ζαν Πωλ Σαρτρ, «Οι λέξεις». Και να τι σημείωσα:

« 20 Δεκεμβρίου 1965
Kομμάτι από τον Σαρτρ:Κάθε άνθρωπος έχει το φυσικό του χώρο: ούτε η περηφάνια του, ούτε η αξία του καθορίζουν το υψόμετρο: αυτό το αποφασίζει η παιδική ηλικία. O δικός μου φυσικός χώρος είναι ένα Παριζιάνικο έκτο πάτωμα, με θέα πάνω απ’ τις στέγες των σπιτιών”.
Εμένα ο φυσικός μου χώρος είναι ένα δυάρι υπόγειο στα Εξάρχεια, όπου ζούμε και οι πέντε μας, με θέα τα πόδια των περαστικών, από τον αστράγαλο και κάτω…»

Ακριβώς αυτό μου έκανε ένα «κλικ» για ένα γνώρισμα του χαραχτήρα μου. Είμαι κρυφός. Ζω σε ένα υπόγειο μέσα μου, όπου «οι περαστικοί» απ’ έξω, δεν μπορούν να δουν τι γίνεται μέσα. Τότε, όμως, μου γεννήθηκε μια απορία: Πώς γίνεται αυτό, αφού είμαι και τα αντίθετο: εκδηλωτικός, ανοιχτός, επικοινωνιακός και τέτοια; Δηλαδή, είμαι κατά δύο; Την ίδια στιγμή της ερώτησης μου ήρθε κάτι άλλο που σας έχω πει σε ένα παλαιότερο post για το ομοιοπαθητικό χάπι, anacardium: είμαι και τα δύο! «Ναι, αλλά πώς γίνεται;» αναρωτήθηκα. Και τότε, έγινε ένα δεύτερο «κλικ» στο κεφάλι μου, κι έψαξα σε ένα συρτάρι όπου βρίσκονται όλα όσα έχουν σχέση με την περίοδο που ήμουν ηθοποιός. Βασικά με ενδιέφερε η περίοδος της παιδικής μου ηλικίας στο θέατρο. Κοιτάξτε εδώ μία φωτοτυπία από το πρώτο πράγμα που έχει γραφτεί για μένα, σε ένα από τα αποκόμματα που μάζευε ο πατέρας μου και ανακάλυψα όταν πέθανε,  όταν ήμουν 8 χρονών.

Πρώτα πήγε το μάτι μου στην ημερομηνία και σκέφτηκα: «Δηλαδή, φέτος τον Δεκέμβριο, κλείνω 60 χρόνια από τότε που πρωτοβγήκα στο θέατρο!  Αυτό είναι, λοιπόν. Έχω και άλλο ένα «υψόμετρο», όπως λέει ο Σατρ, από την παιδική μου ηλικία: Τη θέα μίας πλατείας θεάτρου, πάνω από μία ψηλή σκηνή, όπου όλα τα φώτα πέφτουν επάνω μου, κι εγώ είμαι άλλοτε ένα αλητάκι, ένα «Παιδί του δρόμου» άλλοτε ένας «Μικρός Λόρδος», άλλοτε «Ένας Παράξενος Γάτος» κι άλλοτε ο «Βόλφαγκ Αμαντέους Μότσαρτ». (Αυτοί είναι τίτλοι μερικών από τα έργα όπου έπαιξα ως παιδί). Εδώ είναι λοιπόν η απάντηση για τη διπλή προσωπικότητα. Το θέατρο με έκανε το αντίθετο από εκείνο που με έκανε το υπόγειο. Γιατί τι κάνει ένας ηθοποιός όταν παίζει; (Στο θέατρο και πουθενά αλλού) Ανοίγει την καρδιά του, και εκδηλώνει τα συναισθήματά του, επικοινωνώντας τα –μεταδίδοντάς τα – στους άλλους. Να λοιπόν, πού οφείλεται η άλλη, η αντίθετη πλευρά του χαραχτήρα μου!  Η μία στο «υψόμετρο» ενός υπόγειου και η άλλη στο «υψόμετρο» μιας σκηνής θεάτρου — και Ιταλικού τύπου μάλιστα, δηλαδή σε ένα πλατύ υπερυψωμένο βάθρο, με θέα ανθρώπους που περιμένουν να «τους ανοίξεις την καρδιά σου» για να ανοίξουν κι εκείνοι τη δική τους. Και οι δύο πλευρές θα μείνουν έτσι για πάντα.

Ουάου!.. Κανονική αυτοψυχανάλυση ήταν τούτο το post!  Ελπίζω να μην βαρεθήκατε, κι όσοι βαρεθήκανε φαντάζομαι ότι το παράτησαν στη μέση για να μην παιδεύονται!
Καλό μήνα, καλή εβδομάδα και όλα καλά.
Σας φιλώ πολύ
Π.

 

Ο “μαγικός κόσμος”


Τα περισσότερα που έχω μάθει στη ζωή μου είναι από γυναίκες και παιδιά. Αλλά ότι θα μάθαινα αυτό που έμαθα χθες, από ένα συνδυασμό γυναίκας και παιδιού, δηλαδή από ένα κοριτσάκι τεσσάρων χρονών, δεν το φανταζόμουν. Έτσι, αφήνοντας για άλλη μέρα στην άκρη ένα post που σχεδίαζα να βάλω σήμερα, θα σας πω γι’ αυτό που μου συνέβη χθες!
Από τότε που άνοιξα αυτό το blog, από τα σχόλια που μου έρχονταν εδώ (όπως και μετά στο facebook)  άρχισα να συνειδητοποιώ πόσο πολύ είχε επηρεάσει η εκπομπή μου «Ο ΠΑΡΑΜΥΘΑΣ» στην τηλεόραση τα τότε παιδιά που σήμερα είναι μεταξύ 30 και 45 χρονών! Και από κάποιες τυχαίες συναντήσεις στο δρόμο, με «πρώην» κοριτσάκια και αγοράκια και σήμερα γυναίκες και άντρες, μαμάδες και μπαμπάδες,  τα ψιλοχάνω από αυτά τα κύματα τρυφερότητας και γλύκας –για να μην πω αγάπης- που εισπράττω!  Αστυφύλακες, Εφοριακοί, Δικαστικοί, Τραπεζικοί,  Γιατροί, Υπάλληλοι Ασφαλιστικών Ταμείων, εξακολουθούν να με αφήνουν άναυδο με τη βοήθεια που μου δίνουν, ενώ στο βλέμμα τους αστράφτει μια λάμψη παιδικής αταξίας και τρυφερότητας, καθώς με βοηθάνε να λύσω κάποιο θέμα μου αποτελεσματικά και γρήγορα!
Αλλά, όπως σας έχω ξαναπεί, δεν μπορούσα να καταλάβω ή καλύτερα να νοιώσω, τι είναι αυτό ακριβώς που έχει χαραχτεί στην παιδική σας ψυχή από αυτή την εκπομπή. Καταλάβαινα ότι ο Παραμυθάς είναι ένα είδος ήρωα για τα παιδιά  και όταν πήγαινα πίσω στην παιδική μου ηλικία για να βρω κάποιον ήρωα τότε για μένα, δεν έβρισκα τίποτα. Δεν υπήρχε τηλεόραση και στο ραδιόφωνο η μοναδική παιδική εκπομπή που άκουγα μικρός ήταν «Η θεία Λένα στα μικρά παιδιά», όπου δεν υπήρχαν πρόσωπα που μπορείς να δεις ήρωες. Τέλος, οι παιδικές ταινίες που έβλεπα στον κινηματογράφο, στο ΣΙΝΕΑΚ, στην Πανεπιστημίου, ήταν τα κινούμενα σχέδια του Ντίσνεϋ – Ντόναλντ Ντακ,  Μίκυ Μάους, Γκούφη κ.λπ.-  οι ταινίες του Σαρλώ, του Χοντρού και του Λιγνού και του Μπάστερ Κήτον.  Οπότε δεν μπορούσα, βέβαια, να κάνω ήρωα κανένα από όλους αυτούς. Κι επίσης μέχρι τα 8 μου δεν υπήρχε Παιδικό Θέατρο και μετά τα οχτώ μέχρι που έγινα 16,  το πρώτο και μοναδικό παιδικό θέατρο της εποχής ήταν αυτό που έπαιζα εγώ!!!
Ό,τι εξηγήσεις, λοιπόν,  κι αν έδινα εγώ στον εαυτό μου ή κάποιοι που μίλαγα μαζί τους ή μου έγραφαν, για τους λόγους που έμεινε στην ψυχή των παιδιών της δεκαετίας του ’80 ο Παραμυθάς δεν μου έφταναν. Κάτι έλειπε. Ίσως γιατί δεν μπορούσα να μπω –όντας πολύ μεγάλος πια – στην παιδική ψυχολογία των 5 με 12 χρονών. Αν και όταν βλέπω τις καινούργιες εκπομπές του «Παραμυθά» που έκανα πέρσι, υπάρχουν φορές που βλέποντάς τες με πιάνουν τα γέλια και σκέφτομαι, «Χα, χα, χα… Καλά, δεν ντρέπεσαι; Γέρασες κι ακόμα παιδιαρίζεις;»
Όλα αυτά μέχρι χθες το πρωί, που συνάντησα τη Λήδα, ένα κοριτσάκι τεσσάρων χρονών, σε μια παράσταση Παιδικού Θεάτρου! Μια παράσταση που παιζόταν σε ένα θέατρο που έχει συνδεθεί με τη ζωή μου με διάφορους τρόπους, σε πολλές ηλικίες, πράγμα που μου δημιούργησε μία ιδιαίτερη ευαισθησία που μου άνοιξε τελείως την καρδιά κι έτσι με βρήκε, «μικρό» και απροστάτευτο το κοριτσάκι!

Κατ’ αρχάς, το θέατρο Αθηνών βρίσκεται στο Σύνταγμα, όπου είναι το μέρος που μεγάλωσα, γιατί εκεί ζούσαν ο νονός μου που με νοιαζόταν  μέχρι  που σπούδασα στην Αγγλία· εκεί ζούσε η γιαγιά μου που με υπεραγαπούσε· εκεί δούλευε ο πατέρας μου στο ταμείο του θεάτρου ΚΥΒΕΛΗΣ, όπου καθόμουν πολλές φορές για παρέα μαζί του, και αυτό το θέατρο ΚΥΒΕΛΗΣ είναι εκεί όπου έπαιζα στο παιδικό θέατρο από τα 8 μου έως τα 16 μου. Στο Σύνταγμα, επίσης είναι και τα τρία θέατρα όπου δούλεψα σαν επαγγελματίας πια ηθοποιός,  για τέσσερις χρονιές. Τα δύο στη Βουκουρεστίου, ΟΡΒΟ και ΒΕΡΓΗ, που δεν υπάρχουν πια και το ΘΕΑΤΡΟ ΑΘΗΝΩΝ, επίσης στη Βουκουρεστίου, όπου ο πατέρας μου ήταν για δύο χρόνια ταμίας, λίγο πριν αρρωστήσει,  και εγώ έπαιξα εκεί ως επαγγελματίας, με το θίασο ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΥΡΑΤ – ΒΟΥΛΑΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ το 1969.  Και εκείνη τη χρονιά, σ’ αυτό το θέατρο, βρέθηκα να κάθομαι στην πλατεία με τον καλύτερό μου φίλο, τον Άλκη που πέθανε στα 29 του, παρακολουθώντας πρόβα αυτής της παράστασης, επειδή τον είχα συστήσει στον Μυράτ για να βγάλει φωτογραφίες!
Σ’ αυτό το θέατρο, λοιπόν, 42 χρόνια μετά πήγα σε παράσταση παιδικού θεάτρου και βρέθηκα να κάθομαι δίπλα στον γιο μου που όταν ήταν μικρός τον πήγαινα σε παιδικά θέατρα, και τώρα –μεγάλος πια – με έφερε εκείνος σε παιδικό θέατρο (χα, χα, χα…) όχι ακριβώς για να δω την παράσταση, αλλά μια φίλη του – εξαιρετική ηθοποιό, κατά τη γνώμη μου! Μαζί ήταν και η γυναίκα  μου, η πεθερά μου, ο μεγάλος γιος με τη γυναίκα του και τα δύο εγγονάκια μας, ο Αλέξανδρος και η Ίρις. Χα, χα, χα… είχαμε, δηλαδή, και δύο παιδάκια για «κάλυμμα» που βρισκόμασταν εκεί. Μόνο η κόρη μου έλειπε, με τη σύντροφό της. Και ένα τελευταίο, για να συμπληρωθεί το πακέτο των «συμπτώσεων», το έργο που πήγαμε να δούμε ήταν  «Τα ταξίδια του Νιλς Χόλγκερσεν» (η φωτογραφία είναι από αυτή την παράσταση) μια ιστορία στην οποία βασιζόταν και η μία από τις τρεις πιο αγαπημένες μου ξένες εκπομπές που είχα διαλέξει όταν ήμουν στην Ε.Ρ.Τ. προϊστάμενος του Παιδικού.  (Οι άλλες δύο είναι η «Χάιντι» και η «Μάγια η μέλισσα».)

Καθίσαμε κάπου στη μέση της πλατείας κι εγώ βρέθηκα να κάθομαι στο διάδρομο ανάμεσα σε δύο σειρές. Αφού ταχτοποιηθήκαμε κοίταξα γύρω, και στις απέναντι δύο ακριανές θέσεις κάθονταν ένα πανέμορφο και κοριτσάκι και μια νέα γυναίκα –προφανώς μαμά της- που με κοιτούσαν επίμονα, χαμογελώντας γλυκά. Τους χαμογέλασα και η νεαρή μαμά μου είπε: «Σας έβλεπα στην τηλεόραση όταν ήμουν μικρή και τώρα σας βλέπει κι η κόρη μου». «Είδατε και τα καινούργια επεισόδια του Παραμυθά;», την ρώτησα.  «Ναι, στην Ψηφιακή της ΕΡΤ, κάθε Σαββατοκύριακο απόγευμα·  δεν χάσαμε καμία», μου απάντησε και συμπλήρωσε: «Η κόρη μου, μού έλεγε πριν λίγο ότι θέλει να σας ρωτήσει κάτι». «Εντάξει, στο διάλειμμα», της είπα χαμογελώντας στο κοριτσάκι και ετοιμαστήκαμε να παρακολουθήσουμε την παράσταση που άρχιζε.
Και κάποια στιγμή έγινε διάλειμμα. Σηκώθηκα και πήγα στην απέναντι σειρά. Γονάτισα δίπλα στο κοριτσάκι  για να βρεθώ στο ύψος της και τη ρώτησα: «Πώς σε λένε», τη ρώτησα. «Λήδα», μου απαντάει. «Πόσο χρονών είσαι», την ξαναρωτάω. «Τεσσάρων»,  μου λέει. «Μπα… πιο μεγάλη είσαι και μου το κρύβεις», της είπα, γιατί πραγματικά έβγαζε μια ωριμότητα μεγαλύτερου παιδιού, κι εκείνη γέλασε. «Να σου δώσω ένα φιλάκι», την ξαναρωτάω και σκύβω σίγουρος προς το μέρος της. «Όχι», μου απαντάει με τρόπο που δεν σηκώνει αντίρρηση, χωρίς να πάψει να χαμογελάει, και χωρίς να χαθεί από τα μάτια της εκείνη η γλύκα κι η τρυφερότητα που έχω δει να λάμπει και στα μάτια των μεγάλων σήμερα που έβλεπαν παλιά την εκπομπή; «Θες να μου δώσεις εσύ ένα φιλάκι;» την ξαναρωτάω, προτείνοντάς της με σιγουριά για την απάντηση το μάγουλό μου. «Όχι», μου λέει ξανά με τον ίδιο κοφτό τρόπο, χωρίς και πάλι να πάψει να μου χαμογελάει γλυκά. «Μμμ… Κι εγώ θα κλαίω…», της είπα κι άρχισα να κάνω πως μιξοκλαίω, ενώ εκείνη έμεινε ασυγκίνητη κι έβαλε πια τα γέλια. Χα, χα, χα… Καιρό είχα να φάω τέτοια «χυλόπιτα»!  Της χαμογέλασα τότε κι εγώ και της είπα: «Τι θέλεις να με ρωτήσεις, λοιπόν»;  Χωρίς να πάψει να χαμογελάει, αλλά και με μια παράξενη σοβαρότητα, εννοώντας απολύτως αυτό που λέει, με ρώτησε: «Μπορείτε να με πάρετε μαζί σας στο μαγικό κόσμο σας»; Τα ‘χασα! Πήγε να μου βγει ένας λυγμός, αλλά κρατήθηκα αμέσως για να μην την τρομάξω. Μέσα σε ένα κλάσμα δευτερολέπτου, είδα κάτι που είχε σχέση με όλη μου τη ζωή και μαζί ήξερα την απάντηση στην ερώτηση: «τι είναι αυτό ακριβώς που έχει χαραχτεί στην  ψυχή των παιδιών που έβλεπαν παλιά την εκπομπή του ΠΑΡΑΜΥΘΑ»;  Έχω σπάσει από χθες το κεφάλι μου να θυμηθώ τι της απάντησα εκείνη τη στιγμή, αλλά είναι αδύνατον! Εκείνο που θυμάμαι, είναι ότι της είπα κάτι κι εκείνη μου χαμογέλασε γλυκά, χαμογέλασε και η μητέρα της και μετά σηκώθηκα και της έδωσα ένα πεταχτό φιλί στο κεφαλάκι της. «Σου την έσκασα», της είπα, «σε φίλησα», κι εκείνη έσκασε στα γέλια. Και μετά γύρισα στη θέση μου γιατί άρχιζε η παράσταση, που την είδα από εκεί  και μετά, όντας σε πολύ ευαίσθητη κατάσταση…

Αργότερα, όταν γυρίσαμε σπίτι, άνοιξα το κομπιούτερ μου, για να βρω ένα ποίημα που  είχα γράψει το 1977, σε ένα ημερολόγιο που κρατάω, ένα χρόνο ακριβώς πριν μου συμβούν κάποια πράγματα που μου άλλαξαν τη ζωή μου. Σας αντιγράφω εδώ, κάποια από τα σημεία του που μου ήρθαν σαν φλασιά στο νου όταν με ρώτησε η Λήδα: «Μπορείτε να με πάρετε μαζί σας στο μαγικό κόσμο σας».

27 Ιουλίου 1977

ΔΙΑΦΟΡΑ «ΤΑΞΙΔΙΑ»

Α΄. (Σήμερα)
Στα συχνά ταξίδια του προς τα πίσω,
ανακάλυψε πως είχε ζήσει τη ζωή του ανάποδα.
Στο υποχρεωτικό καθημερινό κυκλικό του ταξίδι,
που και που «πιάνει» για λίγο σε «μέρη» που του αρέσουν.
Στα ταξίδια του προς τα ‘μπρος είναι καλύτερα,
γιατί μόνο σ’ αυτά ονειρεύεται, κόσμους μαγικούς.

Β΄.
(Τότε – Ηθοποιός – Το θέατρο)
Το ταξίδι από το σκοτάδι στο φως.
Ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως, τελάρα από τεντωμένο ζωγραφισμένο πανί.
Και η πόρτα με τη μία πλευρά.
Την ανοίγεις και… φως.
Το φως, «τοίχος» ανάμεσα σε σένα και στον κόσμο που κάθεται μπροστά σου.
Κι εσύ, να είσαι «πίσω» απ’ την πόρτα και «μπροστά» απ’ την πόρτα.
Κάτι σαν σχιζοφρένεια.
Τρεις τοίχοι πίσω σου κι ένας τέταρτος –το φως- μπροστά σου.
Τα αντικείμενα τοποθετημένα με λογική τη σχέση τους με τον τέταρτο «τοίχο».
«Πίσω» από τον «τοίχο» παραμονεύει ο κόσμος.
Ένας κόσμος που υπάρχει για σένα.
Ένας κόσμος που «κρέμεται» πάνω σου για να «νοιώσει»,
να «νοιώσει» οτιδήποτε – αρκεί να νοιώσει.
Κι εσύ δολοφονείς, κλαις, λες αστεία, ερωτεύεσαι, πεθαίνεις…
Κι όσο πιο έντονα κι αληθινά τα κάνεις αυτά, σαν να σου συμβαίνουν,
τόσο το καλύτερο για όλους σας.
Αυτού του είδους τα ταξίδια,
που άρχισε να τα κάνει από την παιδική του ηλικία,
τον εμπόδισαν αργότερα να έχει καλές σχέσεις με χώρους
όπου ο τέταρτος τοίχος ήταν από τούβλα κι όχι από φως
και δεν υπήρχε κόσμος απέναντί του.
Δυσκολευόταν πολύ να ζει πίσω και μακριά,
από την «πόρτα με την μία πλευρά», από τον «τοίχο από φως» .
Και βούλιαζε στη μελαγχολία και κρυβόταν μέσα του.
………………………..
Ε΄. (Σήμερα)
Στο κυκλικό καθημερινό του ταξίδι,
ονειρεύεται  το πέρασμα από την «πόρτα με τη μία πλευρά».
Είναι η μόνη διέξοδος,
κάτι σαν ψευδαίσθηση ευθύγραμμης πορείας,
γεμάτης με αλλεπάλληλες καινούργιες εικόνες
που δεν ερεθίζουν το αίσθημα ανασφάλειας
και καταργούνε το αίσθημα μοναξιάς.

Η φράση, «να με πάρετε μαζί σας στο μαγικό κόσμο σας», που μου είπε το μικρό κοριτσάκι, μ’ έκανε να νοιώσω αυτό που μου ξέφευγε. Εκείνο που γραφόταν μέσα στα παιδιά που έβλεπαν παλιά τον Παραμυθά, είναι ότι «έμπαιναν» σε ένα «μαγικό κόσμο». Μαγικό, όχι μόνο επειδή υπήρχαν εκεί μάγισσες και νεράιδες, επειδή μπορούσαν να μιλάνε με τα ζώα, τα φυτά, και τα πράγματα ή να φαντάζονται ότι πετάνε, αλλά και γιατί σε αυτό τον κόσμο υπήρχε ένας φίλος, υπήρχε ασφάλεια και τρυφερά αισθήματα. Ένας τέτοιος κόσμος είναι κι εκείνος που έμπαινα από τα οχτώ μου έως τα δεκάξι μου. Μπορούσα να γίνομαι διάφορα πράγματα που δεν ήμουν και να νοιώθω ασφάλεια, αισθήματα και φροντίδα γύρω μου. Κι ίσως τότε να μη χρειαζόμουν ήρωες, γιατί εγώ ο ίδιος γινόμουν διάφοροι ήρωες όπως ένας «Μικρός λόρδος», ο μικρός «Θωμάς Έδισων», ο μικρός «Βόλφαγκ Αμαντεους Μότσαρτ» κ.λπ. Και όπως έχει πει κάποιος που σας έχω αναφέρει σ’ αυτό το blog, ο Κρισναμούρτι:  «οι ηθοποιοί, σπάνια ξέρουν ποιοι πραγματικά είναι».
Χα, χα, χα… Είδες τι μπορεί να σε κάνει να δεις ένα τετράχρονο κοριτσάκι!
Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.
Π.

 

Έλα στον παππού…

Σας έχει τύχει ποτέ να θέλετε να τα τινάξετε όλα στον αέρα; Να γκρεμίσετε  την εικόνα που έχουν οι άλλοι  για σας;  Όποια κι αν είναι αυτή, ακόμα κι αν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Να θέλετε να την τινάξετε στον αέρα, γιατί βαρεθήκατε να είσαστε όπως σας νομίζουν, αφού ο καθένας βλέπει μόνο το κομμάτι που θέλει αυτός και όχι ΟΛΟ εκείνο που είσαι;
Είναι μεγάλη ελευθερία να μην νοιάζεται κανείς για το “τι θα πει ο κόσμος” – δεν εννοώ τη γνώμη των ανθρώπων που εκτιμάς, αυτό είναι άλλο. Επίσης, είναι εξαιρετικό κανείς να έχει καταφέρει να μην πιέζεται από τίποτα – δουλειά, ανθρώπους, επιθυμίες, ανάγκες… Κι εγώ εδώ και κάποιες μέρες πιέζομαι εξαιρετικά από μια κατάσταση, που εγώ την έχω διαλέξει, είναι τρόπος ζωής μου εδώ και χρόνια, αλλά τελευταία μ’ έχει βαρύνει…
Χα, χα, χα…Δεν φαντάζεστε πού το πάω… Κατ’ αρχήν θα έχετε καταλάβει, τουλάχιστον οι παλιότεροι στο blog, ότι σήμερα είναι εντελώς προσωπικό το θέμα. Κι επειδή οι περισσότεροι  από σας με ξέρετε από “παιδιά”, ελπίζω να ευχαριστηθείτε την … “αταξία” που θα κάνω σήμερα.(Δεύτερη φορά στα τρία χρόνια)  Όσοι ενοχληθούν γιατί τους χαλάω την εικόνα που έχουν για μένα… ε, τι να κάνω… ούτε καν θα έλεγα ότι λυπάμαι.
Λοιπόοοοον… Εκεί που ξεκίνησα τη μέρα μου με όλο αυτό το βάρος που διαφαίνεται σ’ αυτά που έγραψα στην αρχή, ήρθε ένα e-mail από μια ανιψιά μου, που  μου αφιέρωνε ένα τραγούδι. Ξέρει ότι οι προτιμήσεις μου στη μουσική είναι κυρίως προκλασική μουσική και Μότσαρτ κι ότι έχω μεγαλώσει με τον Αμερικάνικο ραδιοσταθμό της Βάσης του Ελληνικού, της δεκαετίας του ’50. Rock δηλαδή. Και ότι εκτός από Χατζιδάκι, Σαββόπουλο, Θοδωράκη και  Σπανουδάκη, δεν έχω αγοράσει ελληνικό δίσκο κανενός άλλου. Το τραγούδι που θ’ ακούσετε, ανήκει σε ένα είδος που … δεν… τέλος πάντων. Αλλά σήμερα, τη στιγμή που ήρθε, από το ξύπνιο κορίτσι που ήρθε και από το ό,τι υπονοεί, μου έφτιαξε το κέφι! Όχι τόσο το τραγούδι (που μου είπαν κι ότι είναι πολύ παλιό!) που μ’ έκανε να ξεραθώ στα γέλια, αλλά και να συγκινηθώ γιατί μου έβγαλε ένα βάρος από πάνω μου (Ανάβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, που λέει κι ένας φίλος), μου έφτιαξε το κέφι η σκέψη της αταξίας που μου ήρθε να κάνω, και να ανεβάσω ένα τέτοιο τραγούδι, “εξ’ όλης  και προ όλης”, σε αυτό το blog!

Κάντε κλικ   ΕΔΩ και θα το ακούσετε.
Σας φιλώ.
Νίκος

Το “εκκρεμές”

Έχω υποσχεθεί να απαντήσω σε μια ερώτηση που μου έγινε σε προηγούμενο post, σχετικά με το «εκκρεμές» για το οποίο έγραψε η γυναίκα μου στο blog της. Λοιπόοοον…
Κατ’ αρχάς να σας πω ότι δεν χρειάζεται να πετάτε τα λεφτά σας και ν’ αγοράζετε «επαγγελματικά» εκκρεμές. Δουλεύουν   ή δεν δουλεύουν  το ίδιο με εκείνα που μπορείτε να φτιάξετε μόνοι σας ή που ήδη έχετε κάτι παρόμοιο πάνω σας ή στο σπίτι. Ας πούμε μια αλυσίδα  για το λαιμό που να έχει στην άκρη ένα μικρό  μενταγιόν, κάποιο κρύσταλλα ή μια μικρή πέτρα όπως στη φωτογραφία. Στη φωτογραφία υπάρχει επίσης ένα δείγμα από κάτι άλλο που μπορείτε να φτιάξετε: κάτι από ένα παλιό βραχιόλι που έχει σπάσει, δεμένο με μια αλυσίδα ή ακόμα και ένα χοντρό σπάγκο.  Όλο αυτό πρέπει να έχει  δέκα με δεκαπέντε εκατοστά. μήκος, κρατώντας το κάθετα.
Τώρα: μπορεί να σας δείξει αν κάτι που σας χάρισαν έχει θετική ενέργεια ή αρνητική· επίσης κρατώντας το πάνω από ορισμένα σημεία του αριστερού χεριού να δείχνει την κατάσταση υγείας των ανάλογων οργάνων του σώματος ή να απαντάει σε μια ερώτηση που του κάνετε, γραμμένη μέσα σε ένα κύκλο που φτιάχνετε πάνω σε ένα απλό χαρτί, με την ερώτηση γραμμένη μέσα, έτσι ώστε η απάντηση να θέλει μόνο ένα “ναι” ή ένα “όχι”.  Όταν το εκκρεμές κινείται κυκλικά προς τη φορά του ρολογιού η απάντηση δείχνει κάτι θετικό ή απλώς «λέει» , ναι·  όταν κινείται επίσης κυκλικά αλλά προς την αντίθετη φορά του ρολογιού, δείχνει κάτι αρνητικό ή «λέει», όχι.  Τέλος, όταν κινείται πάνω – κάτω (ή μπρος πίσω αν θέλετε) χωρίς να κάνει κύκλους σημαίνει ή ότι «ψάχνει» να βρει την απάντηση ή αν δεν κάνει τελικά κυκλική κίνηση, σημαίνει ότι «απαντάει» πως δεν ξέρει. Να σημειώσω ακόμα, ότι αν μένει ακίνητο, αυτό σημαίνει ότι το εκκρεμές ΔΕΝ «δουλεύει» σε σας. Γιατί όντως, ΔΕΝ δουλεύει σε όλους τους ανθρώπους.  Είναι κάτι σαν χάρισμα, όπως το να είσαι ραβδοσκόπος και να βρίσκεις πού έχει νερό. Αλλά – και αυτό είναι το σοβαρό που θέλω να πω- όποιο  τέτοιου είδους «χάρισμα» κι αν έχει κανείς, από το να λυγίζει κουτάλια, να διαβάζει τη σκέψη, την αύρα ή να είναι μέντιουμ ή ακόμα να κάνει και διάφορα  είδους «θαύματα», δεν σημαίνει και τίποτα, βαθύτερο και σοβαρότερο ή –ας πούμε- ιερό. Η απάντηση που μπορείτε άνετα να δώσετε σε κάποιο που σας λέει αλλαζονικά, “εγώ κάνω το τάδε”, είναι: “Ε, και:”  Κάποιος που λυγίζει κουτάλια ή διαβάζει τη σκέψη ή λέει το μέλλον, μπορεί να είναι εξίσου ανόητος ή ηλίθιος με κάποιον που δεν μπορεί να τα κάνει αυτά. Είναι κάτι σαν διάφορα άλλα πράγματα που χρησιμοποιούμε καθημερινά χωρίς να το σκεπτόμαστε: έχετε σκεφτεί ποτέ ότι εκεί που καθόσαστε αυτή τη στιγμή, ο αέρας είναι γεμάτος λόγια, μουσική και εικόνες; Ανοίξτε μια τηλεόραση που να μην έχει κανένα καλώδιο ή ένα φορητό ραδιόφωνο και θα «πιάσετε» αμέσως τις εικόνες, το λόγο και τη μουσική. Ή πάρτε με το κινητό σας κάποιον γνωστό σε μια άλλη πόλη ή και στην άκρη του κόσμο και μιλήστε. Και τέλος, αν έχετε lap-top με ασύρματη σύνδεση, ανοίξτε το, μπείτε στο διαδίκτυο και γράψτε, μιλήστε, ακούστε και δείτε οτιδήποτε θέλετε σε οποιοδήποτε μέρος της γης, συνδεθείτε με γνωστούς και άγνωστους. Κάτι τέτοιο είναι και τα μέντιουμ. Έχουν τη δυνατότητα να «μπαίνουν» στο διαδίκτυο της ανθρώπινης σκέψης και συνείδησης, οπουδήποτε, και να «διαβάζουν»  ό,τι θέλουν — κάτι σαν χάκερ που μπορούν να μπουν μέσα στο «κομπιούτερ» του εγκεφάλου  κάποιου άλλου και να «δούνε» τα πάντα. Πολλά από αυτά έχουν εξηγηθεί ήδη επιστημονικά και κάποτε θα εξηγηθούν τα πάντα. Έχετε σκεφτεί πως αν γινόταν να βρεθείτε στο Μεσαίωνα και να ισχυριστείτε ότι ο αέρας είναι γεμάτος εικόνες, λόγο και μουσική, θα σας καίγανε επιτόπου σαν μάγο ή μάγισσα; Εδώ θέλανε να κάψουν τον Γαλιλαίο επειδή έλεγε ότι η γη γυρίζει!!! Πρέπει να σας πω ότι ,προσωπικά, θεωρώ πολύ πιο σπουδαίο χάρισμα, ένα μυαλό σαν του Αϊνστάιν ή ένα ταλέντο σαν του Μότσαρτ, του Μιχαήλ Άγγελου, του Ντοστογιέφσκι και λοιπά.
Παίξτε, λοιπόν, όσο θέλετε με αυτά τα πράγματα, αλλά μην τα πάρετε ποτέ στα σοβαρά· μην το παρακάνετε· μην θαυμάσετε ποτέ κανέναν που κάνει όλα αυτά τα «τύπου» μεταφυσικά ή παραψυχολογικά και – το κυριότερο – μην εξαρτηθείτε ποτέ από ένα άτομο με τέτοιες ικανότητες που νοιώθει ευχαρίστηση να έχει μια τέτοιου είδους εξουσία επάνω σας και που σας τα «μασάει» κανονικά. Τα άτομα που έχουν μία ισχυρότερη ενέργεια από σας, που μπορεί να σας βοηθήσει σε κάτι και είναι έντιμα και γνήσια, δεν παίρνουν ποτέ χρήματα.  Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό…
Πιάστε τώρα κι ένα «χάρτη» των διαφόρων οργάνων του σώματος σε διάφορα σημεία του αριστερού χεριού για να παίξετε χωρίς, βέβαια,  να το παρακάνετε. Κι όπως είπαμε: Κυκλική κίνηση προς τα δεξιά σημαίνει κάτι θετικό, εδώ -δηλαδή- υγεία, κυκλική κίνηση προς τα αριστερά σηαμείνει κάτι αρνητικό, εδώ -δηλαδή- κάποιο πρόβλημα υγείας, πίσω μπρος σημαίνει ότι δεν είναι σίγουρο και αν μένει εντελώς ακίνητο, τότε το εκκρεμές δεν δουλεύει σε σας.

Καλό ξημέρωμα.
Σας φιλώ.
Π.
Υ.Γ. Κανοντας  “κλικ” πάνω στην εικόνα ανοίγει σε ξεχωριστό παράθυρο. Θα την “βγάλει” μόνη της και διαλέξτε από το παράθυρο, “αποθήκευση” ή “αντιγραφή” ή ό,τι άλλο θέλετε για να την πάρετε, να την “μεγαλώσετε” κι αν θέλετε να την τυπώσετε.


Το επάγγελμα του ηθοποιού

mozartparamithas

Το κοινό που έχουν  αυτές οι δύο φωτογραφίες είναι ότι και στις δύο φοράω μία άσπρη περούκα, εκείνο που τις χωρίζει είναι πενηνταπέντε χρόνια. Η πρώτη είναι του 1954 από το θεατρικό έργο,”Τα παιδικά χρόνια του Μότσαρτ”, όπου και έκανα τον Μότσαρτ. Ήταν η πρώτη φορά που έβαλα μία άσπρη περούκα. Η τελευταία θα είναι τώρα, για χάρη του Παραμυθά, απ’ όπου κι η δεύτερη φωτογραφία πριν λίγες μέρες. Για  δύο εβδομάδες, και το Σαββατοκύριακο, θα είμαι στο στούντιο, όπου θα γυριστεί το δικό μου μέρος και στα 26 επεισόδια.  Έχω να μπω σε στούντιο, σαν ηθοποιός, για βάψιμο και γύρισμα, από το 1976 που συνέβη για τελευταία φορά. (Ο Παραμυθάς την εποχή της ΕΡΤ δεν πιάνεται γιατί δεν το έκανα σαν ηθοποιός, αλλά σαν ένας Τμηματάρχης, υπάλληλος  του Δημοσίου που υπονομεύει το κύρος της θέσης του για την πλάκα του. Τώρα, όμως… Αν αυτή τη δουλειά δεν την έκανα στο στούντιο με τα δύο μου παιδιά, δεν νομίζω ότι θα γινόταν. Έχει πλάκα να σε σκηνοθετεί ο γιός σου και να σε μαστιγώνει οργανωτικά η κόρη σου. Και είναι και συγκινητικό.
Το επάγγελμα του ηθοποιού έχει πεθάνει μέσα μου εδώ και πολλά χρόνια. (Στο θέατρο, ούτε καν τον “Παραμυθά” δεν θα μπορούσα να κάνω. Ωστόσο, ήταν κάτι που το έκανα σε ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου, από τα 9 έως τα 33.  Για 24 χρόνια. Αν και από μια πλευρά δεν έπαψα ποτέ να είμαι. Από ποια πλευρά; Από εκείνη που εννοούσε ο Δημήτρης Χορν, όταν στην ερώτηση, “στη ζωή σας παίζετε θέατρο;” απάντησε: “Στη ζωή μου πάντα, στο θέατρο ποτέ¨. Έτσι, μου ‘ρθε τώρα και για να τιμήσω κι εκείνον και το επάγγελμα του ηθοποιού, θα ανεβάσω εδώ το τραγούδι “Ο ηθοποιός”, του Μάνου Χατζιδάκι, που το τραγουδούσε ο ίδιος στο θεατρικό έργο, “Οδός Ονείρων”, που παιζόταν το καλοκαίρι του 1962.   Αν ψιλοχαθώ από ‘δω, μην ανησυχείσετε άδικα όπως τότε με το πρωταπριλιάτικο αστείο μου, απλώς θα με … μαστιγώνουν τα παιδιά μου.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

Get the Flash Player to see the wordTube Media Player.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ ΤΕΡΑΣΤΙΟ. Ήθελα να βάλω εδώ ένα LINK για ένα παλιότερο post που είχα γράψει παλιά για το επάγγελμα του ηθοποιού, αλλά δεν το βρήκα πουθενά. Ίσως να το σβήσαμε κατάλαθος και δεν βρίσκω τον “μάστορα” να τον ρωτήσω. Γι ‘αυτό, για όσους δεν το είχαν δει και θα τους ενδιέφερε, βάζω εδώ το κύριο μέρος του που το είχα κρατήσει σε word.

Αρχίζοντας θέλω να ξεκαθαρίσω το εξής: Θεωρώ ότι ο ηθοποιός ασκεί πραγματικά την τέχνη του ηθοποιού μόνο στο θέατρο. Ηθοποιός είναι και στον κινηματογράφο, στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα. Η τέχνη του ηθοποιού θέλει δύο: τον ηθοποιό και το κοινό. Η τέχνη του ηθοποιού είναι σαν την ερωτική πράξη: θέλει δύο. Η τέχνη του ηθοποιού στον κινηματογράφο, στο ραδιόφωνο και στο θέατρο, είναι  σαν «αυνανισμός». Κι όπως λέει και το γνωστό ανέκδοτο, «δεν λέω, καλός ο αυνανισμός αλλά με το σεξ γνωρίζεις και κάνα άνθρωπο». Και κάτι ακόμα: Κάποτε, η  Έλλη Λαμπέτη, δείχνοντάς μου έναν καινούργιο τότε -το 1966- ηθοποιό, που σήμερα πια είναι πολύ γνωστός πρωταγωνιστής, μου ψιθύρισε στ’ αυτί: «Τον βλέπεις αυτόν; Δεν είναι ηθοποιός. Είναι κατάσκοπος από άλλο επάγγελμα, στο δικό μας». Χα, χα, χα… Όσα θα ακολουθήσουν,  λοιπόν, έχουν να κάνουν με αληθινούς ηθοποιούς, και όχι με «ηθοποιούς-κατασκόπους».Βιάζομαι να δηλώσω από την αρχή, ότι θεωρώ την τέχνη του ηθοποιού, τέχνη του «γνώθι σ’ αυτόν».  Χρησιμοποιώ επίτηδες τη φράση «γνώθι σ’ αυτόν» και όχι τη λέξη «αυτογνωσία» γιατί θεωρώ ότι αυτή η λέξη,  είναι πολύ χαλασμένη, και φορτωμένη με απίστευτη ανοησία στις μέρες μας από τα δεκάδες γκουρούδικα, όμιλους φιλοσοφίας, αρμονικές διαβιώσεις, καφεπανεπιστήμια, βενταντάδικα, λαματζίδικα και δεν συμμαζεύεται. Γι’ αυτό θα μου επιτρέψετε να μην χρησιμοποιώ  εδώ αυτή τη λέξη που θυμίζει μετάφραση του  «self-knowledge» και να χρησιμοποιώ το περιφραστικό, «γνώθι σ’ αυτόν» – που εκφράζει τέλεια ό,τι πιο αληθινό, βαθύ και πραγματικά αποτελεσματικό έχει ειπωθεί ποτέ: «Οι ίδιοι είμαστε μαθητές και δάσκαλοι του εαυτού μας» και «ο καθένας μας πρέπει να είναι φως του εαυτού του». Όλα τ’ άλλα είναι  απλώς επιχειρήσεις που βγάζουν λεφτά από τον ανθρώπινο πόνο και φόβο, την ανθρώπινη μοναξιά κι απελπισία, την ανθρώπινη ψυχολογική τεμπελιά, την ανθρώπινη έλλειψη επικοινωνίας,  την εκμετάλλευση του πάθους για απάντηση στο ερώτημα, «γιατί όλα αυτά γύρω μας και μέσα μας, γιατί όλο αυτό το σύμπαν»;  Κανένας αληθινός δάσκαλος δεν παίρνει χρήματα. Κανένας αληθινός δάσκαλος δεν διαφημίζεται σε εναλλακτικά περιοδικά που μοιράζονται  τζάμπα σε ομοιοπαθητικά φαρμακεία. Κανένας αληθινός δάσκαλος δεν θα σας πει ότι αυτός είναι φωτισμένος κι ότι εσείς πρέπει να υποταχτείτε και να πειθαρχήσετε σ’ αυτόν για να φωτιστείτε, οπότε ρίχτε χρήμα στα πόδια του, για να τον ακούτε ή για να σας δώσει κάποιο είδος μύησης σε κάτι θολό και ανόητο ή σε κάποιο ασιατικοφερμένο σύστημα διαλογισμού, που η καθημερινή του επανάληψη το μόνο που θα καταφέρει είναι να σας αποβλακώσει.  Ο αληθινός δάσκαλος θα βρεθεί μπροστά  σας όταν ξέρετε βαθιά τι δεν θέλετε άλλο, όχι τι θέλετε. Ο αληθινός δάσκαλος δεν έχει οργανωμένο μαγαζί εμπορίου φώτισης και «αυτογνωσίας» για να τα κονομάει από απελπισμένους ανθρώπους με θολωμένο νου και στεγνωμένη καρδιά. Ο αληθινός δάσκαλος, δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον άνθρωπο που βρεθήκατε ξαφνικά στη γειτονιά του, αναζητώντας κάποιο δρόμο που δεν ξέρετε και τον ρωτάτε απελπισμένος πια από το ψάξιμο αν ξέρει που είναι, κι εκείνος σας δείχνει· εσείς του λέτε ευχαριστώ και πάτε μόνοι σας προς τα εκεί, δεν σας πάει αυτός από το χέρι, δεν σας ζητάει χρήματα, κι εσείς δεν του φιλάτε το χέρι, λέγοντάς του προσκυνώντας τον, «τι φωτισμένος που είστε, αφήστε με να τρέχω πίσω σας»! Συγνώμη, δεν έχω πρόθεση να προσβάλλωκανέναν , γράψτε με στα παλιά σας τα παπούτσια, αλλά αν έχετε πάθει ήδη κάτι τέτοιο, τότε δεν μπορώ να μη σας πω ότι ο άνθρωπος που σας εκμεταλλεύεται και σας τα παίρνει, όσες απέραντες «μεταφυσικές» γνώσεις κι αν έχει, όσο όμορφη γενειάδα κι αν στολίζει το πρόσωπό του, μ’ όσο εξεταστικό και βαθύ βλέμμα κι αν σας κοιτάζει και μ’ όσο γαλήνια και ωραία φωνή αν σας μιλάει, είναι απλώς φοβισμένος και γεμάτος μοναξιά και άγνοια όπως κι εσείς, βρίσκετε σε μαύρα σκοτάδια όπως κι εσείς, κι απλώς έχει βρει το κόλπο και – όπως έλεγε η μανούλα μου – «με την τρελλίτσα του, γεμίζει την κοιλίτσα του». Κι αν προσπαθήσει να σας υποτάξει, αν προσπαθήσει να σας κάνει τον υπηρετήσετε, να του δίνετε τα λεφτά σας, μην φοβηθείτε, κοιτάξτε τον στα μάτια και πείτε του: “Τι λες ρε μαλάκα!!”.