Μάνα είναι μόνο μία

Θα ήθελα να μου επιτρέψετε φέτος να αναφερθώ στη σημερινή Γιορτή της Μητέρας, χιουμοριστικά. Είναι ένα ανέκδοτο που μου άρεσε πολύ από παιδί.

Στο σπίτι του Μπόμπου έχουν έρθει επισκέπτες και κάποια στιγμή του λέει η μητέρα του: «Μπόμπο, πήγαινε στο ψυγείο και φέρε τρεις πορτοκαλάδες».
Πάει ο Μπόμπος, ανοίγει το ψυγείο, κοιτάζει και φωνάζει: «Μάνα… είναι μόνο μία».

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες, αλλά  και τις γιαγιάδες, που είναι κι αυτές μανούλες βέβαια.
Καλή εβδομάδα.
Σας φιλώ πολύ
Π.

Πριν 122 χρόνια…

Σαν σήμερα πριν 122 χρόνια, στις 11 Μαίου τoυ 1895, γεννήθηκε ο φιλόσοφς Τζίντoυ Κρισναμoύρτι   στo Μαντάναπαλι, κoντά στo Μαντράς, στην Ινδία. Η μητέρα τoυ πέθανε τo 1905 και o πατέρας τoυ, την επόμενη χρονιά, πήγε μαζί με τoυς τέσσερεις γιoυς τoυ να ζήσει στo ‘Αντιαρ, όπoυ ήταν τα κεντρικά γραφεία της Θεoσoφικής Εταιρείας. Λίγο αργότερα ο Κρισναμούρτι υιοθετήθηκε από την Αnnie Besant, πρόεδρo της Θεοσοφικής που είχε πειστεί ότι τo αγόρι ήταν ο Παγκόσμιος Διδάσκαλος που περίμεναν οι θεοσοφιστές. Τρία χρόνια αργότερα τον πήγαν στην Αγγλία για να μορφωθεί, ενώ ίδρυσαν στό όνομά του το Τάγμα τoυ Αστέρoς της Ανατoλής που αριθμούσε χιλιάδες οπαδούς. Το 1929, όμως, ύστερα από 18 χρόνια ο Κρισναμούρτι το διέλυσε και επέστρεψε όλη την περιουσία του πίσω στους δωρητές της. Η αναγγελία της διάλυσης, εκείνη την ημέρα, άρχισε έτσι:

«Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανένα μονοπάτι προς αυτήν, και δεν μπορεί να πλησιαστεί μέσα από κανένα δρόμo, καμιά θρησκεία, καμιά οργάνωση…»

Από τότε o Κρισναμoύρτι -και μέχρι το θάνατό του, το Φεβρουάριο του 1986- συνέχισε να ταξιδεύει σε όλo τoν κόσμo μιλώντας, συζητώντας και ακoύγoντας αναρίθμητoυς ανθρώπoυς πoυ ήθελαν να τoν δoυν. Μιλούσε όπoυ τoν καλoύσαν -σε ιδιώτες και μικρά σχoλεία ή σε μέρη όπως Πανεπιστήμια ή τo Κέντρo Πυρηνικών Ερευνών στo Los Αlamos και τον Ο.Η.Ε. που τον παρασημοφόρησε για το έργο του, λίγο πριν πεθάνει, το 1985.
Ο Κρισναμούρτι ανέπτυξε τη μοναδική, πραγματικά, διδασκαλία του αντλώντας από την ίδια του την ύπαρξη και τη ζωή του, αφού δεν είχε διαβάσει κανενός είδους φιλοσοφικό ή θρησκευτικό βιβλίο. ‘Εως τώρα έχουν εκδοθεί γύρω στα 80 δικά του βιβλία, ενώ τα περισσότερα έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 10 γλώσσες σε όλο το κόσμο. Υπάρχουν επίσης καταγραμμένες σε βιντεοκασέτες και κασέτες ήχου, δημόσιες ομιλίες του και προσωπικές συζητήσεις του με διάφορους επιστήμονες και πνευματικούς ανθρώπους, ενώ γι’ αυτόν έχουν γράψει κείμενα ο ΄Αλντους Χάξλεϋ, ο Χένρυ Μίλλερ, η ‘Αιρις Μέρντοχ κ.ά.
O Κρισναμoύρτι ήταν ένας παγκόσμιος διδάσκαλος. Παρ’ όλο που είχε γεννηθεί από Ινδούς γονείς δε σταμάτησε να δηλώνει ότι δεν είχε καμιά εθνικότητα, ότι δε συνέχιζε καμμιά παράδοση και δεν ανήκε σε καμμιά ομάδα. Ο ίδιος έζησε όλα όσα έλπιζε πως θα μάθουν εκείνοι που τον άκουγαν. Ενώ έχει δηλώσει για όσους προσπαθούσαν να τον θεοποιήσουν: “ Ο ομιλητής είναι εντελώς ασήμαντος – είναι σαν ένα οποιοδήποτε εργαλείο, σαν ένα τηλέφωνο „

Παίζοντας με τη φωτιά

Καθώς ετοιμαζόμουν να ανεβάσω post, το μάτι μου έπεσε δίπλα, στις κατηγορίες των posts, όπου είδα κάποιες που τις έχω παραμελήσει. Μία από αυτές είναι κι εκείνη με κείμενα από το βιβλίο μου, «Το χαμένο κλειδί του έρωτα». Όπως ίσως θα θυμάστε όσες και όσοι μπαίνετε απα παλιά στο blog, είναι ένα από τα λίγα βιβλία που έχω γράψει για μεγάλους και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη και ως βιβλίο και ως e-book. Έχει ποιήματά μου για τον έρωτα και κείμενα του Κρισναμούρτι γι’ αυτόν. Έχω ανεβάσει 12 έως τώρα ενώ όλα είναι 25. Οπότε, λέω να ανεβάσω άλλο ένα σήμερα. Ο  τίτλος του είναι, «Παίζοντας με τη φωτιά».
Πρώτα το ποίημα, λοιπόν.

ΠΑIΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤIΑ
Οδηγώvτας, ακoύει τηv κασέτα
με τα ερωτικά τραγoύδια
πoυ τoυ ‘φτιαξε εκείvη.
Τη vιώθει vα βoυλιάζει
σ’ έvαv έρωτα πoυ δεν φαvτάζεται
καλώvτας τov, χωρίς vα τo ξέρει,
vα πέσει μέσα μαζί της.
Είvαι τόσo oδυvηρό!
Είvαι τόσo ηδovικό!
΄Αραγε είvαι άδεια η ζωή τoυς
και τρέχoυv vα τη γεμίσoυv,
απoφεύγovτας vα δoύv τηv αλήθεια;
Τι φoβερός συvδυασμός από σκoτάδι και φως!
Τώρα πια κoλυμπάvε στα βαθιά
κι όπως στα όvειρα μάταια πρoσπαθείς vα τρέξεις,
έτσι κι εκείvoι μάταια παλεύoυv
vα ξεφύγoυv o έvας από τov άλλov.
Ας αγκαλιαστoύvε κι ας βoυλιάξoυv.
Παιδιά, σύvτρoφoι, υγεία, φίλoι, δoυλειά,
είvαι απλώς vτεκόρ σ’ αυτήn τηv απoθέωση
εγωκεvτρικής συμπεριφoράς.
Ας βoυλιάξoυv
κι αv έχoυv αρκετή «αvάσα»
θα ξαvάβγoυvε πάvω.
Αλλιώς….

Και τώρα το κείμενο του Κρισναμούρτι που μιλάει για έρωτα. (Γραμμένο όταν ήταν 40 χρονών)

«… Η σκέψη είvαι αvαγκαία, τo vα είσαι ερωτευμέvoς είvαι αvαγκαίo· αλλά για vα σκέφτεσαι βαθιά, για vα είσαι πάρα πoλύ ερωτευμέvoς, δεv μπoρείς vα διατηρείς μία απoθήκη από αvτιδράσεις ή μvήμες αυτoάμυvας. Σίγoυρα όταv είσαι ερωτευμέvoς είσαι τρωτός. (…) Εκείvo πoυ πρoσπαθώ vα πω είvαι ότι για vα ζει καvείς αληθιvά, vα σκέφτεται δημιoυργικά, πρέπει vα είvαι αvoικτός στη ζωή, χωρίς καμιά αvτίδραση αυτoάμυvας, έτσι όπως είσαι όταv είσαι ερωτευμέvoς.»   ( Νέα Υόρκη, Τρίτη Ομιλία, 1935)

Καλή σας εβδομάδα
            Π.

 

 

Κι άλλο Ανοιξιάτικο…

Ο τίτλος δηλώνει ότι σήμερα θα ανεβάσω και δεύτερο απανωτό post για την Άνοιξη. Μόνο που αυτή τη φορά έχει σχέση με τη Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι για την οποία σας έχω ξαναμιλήσει. Είναι ένα υπερυψωμένο ισόγειο στους Αμπελοκήπους, που απέναντί του ‘εχει ένα παλιό νεοκλασσικό με υπέροχο κήπο και δέντρα. Μπροστά στο παράθυρο της Βιβλιοθήκης, στο πεζοδρόμιο, είναι αυτή η τζανεριά που βλέπετε.

Τη φωτογραφία την έχω βγάλει γύρω στις 5 το απόγευμα όταν ο ήλιος  άρχισε να δίνει ένα υπέροχο φως στα κατακόκκινα φύλλα. Δείτε το υπέροχο χρώμα και φως τους σε μια πιο κοντινή φωτογραφία.
Καλό Ανοιξιάτικο Σαββατοκύριακο.
Π

Καλή πρωτομαγιά

Προσπαθώντας να σκεφτώ κάτι για τη σημερινή πρωτομαγιάτικη μέρα, δεν ξέρω πώς μου ήρθε στο νου ένα αγαπημένο τραγούδι της δεκαετίας του ’60 παιγμένο από το εξαιρετικό συγκρότημα της εποχής, τους Olympians. ‘Εψαξα στο ίντερνετ και βέβαια, το βρήκα, οπότε το ανεβάζω επιτόπου, αφιερωμένο στην πρωτομαγιά.
Καλό μήνα.
Π.

 

Το να σκέφτεσαι μπορεί να σημαίνει ότι είσαι φοβισμένος

Μόλις ανακάλυψα ότι  έχω τρεις εβδομάδες να ανεβάσω κάποιο κείμενο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι, Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ, που ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει, όπως ξέρετε, τώρα κοντά. Να, λοιπόν, άλλο ένα κεφάλαιο από αυτό το βιβλίο.
Καλό βράδυ.
Π.

» Ο   Σ. Τ. είπε ότι είχε διαβάσει κάποια πράγματα που είχα πει και τα είχε μελετήσει, αλλά είχε συναντήσει μέσα του ένα εμπόδιο, έναν τοίχο απέναντι σ’ αυτά και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Είχε «κοπανίσει» το κεφάλι του επάνω στον «τοίχο» για ένα διάστημα, αλλά δεν μπορούσε ούτε να τον γκρεμίσει ούτε να πάει πέρα απ’ αυτόν. Είχε απελπιστεί. Θα ήθελε να το συζητήσουμε και ίσως θα μπορούσαμε να βρούμε έναν τρόπο να γκρεμιστεί αυτός ο τοίχος αυτοαπομόνωσης.

Ήταν ένας έντιμος άνθρωπος, ένας από τους λεγόμενους διανοούμενους με τις επάρσεις του και τα αυτάρεσκα συμπεράσματά του, που εμφανίζονταν σε παράξενες στιγμές. Δεν είχε επίγνωσή τους, αλλά σταδιακά καθώς μιλούσαμε, απόκτησε την επίγνωσή τους, όμως ήθελε αμέσως να τα εκλογικεύσει. Ανυπομονούσε να δει αποτελέσματα και παρατήρησα ότι η σοφία δεν βρίσκεται στο τέλος, αλλά την μαζεύεις στο δρόμο. Για να μαζέψει κανείς σοφία, πρέπει να αφήσει κατά μέρος το τέλος, το αποτέλεσμα. Χρειάζεται υπομονή κι όχι η απληστία να πετύχεις ένα αποτέλεσμα. Εάν υπάρχει ουδέτερη επίγνωση, βοηθάει να ανακαλύψεις τις αιτίες που συμβάλλουν στο φτιάξιμο τοίχων αυτοαπομόνωσης.  Η υπομονή δεν είναι μια αρετή που μπορεί να καλλιεργηθεί, αλλά χωρίς αυτήν η κατανόηση θα είναι δύσκολη. Η υπομονή δεν είναι κάτι που θα αποκτηθεί τελικά, αλλά μάλλον είναι για να την νοιώσεις βαθιά στο παρόν. Χωρίς να εκλογικεύετε, χωρίς να δικαιολογείτε την ανυπομονησία, μείνετε ακίνητος τώρα για να βιώσετε την υπομονή. Από τη στιγμή που έχει βιώσει κανείς την αναγκαιότητα της υπομονής, ριζώνει για πάντα στο μυαλό.

Δεν είναι  αναγκαίο να κατανοηθεί ο σκεπτόμενος, εκείνος που δρα, που πράττει; Αφού οι σκέψεις του, η δράση του και οι πράξεις του δεν μπορούν να ξεχωριστούν απ’ αυτόν και να μελετηθούν. Ο σκεπτόμενος είναι η σκέψη, ο ενεργών είναι η ενέργεια, ο δρων είναι η δράση. Ο σκεπτόμενος αποκαλύπτεται από τις σκέψεις του. Ο σκεπτόμενος δημιουργεί με τις σκέψεις του καλό ή κακό και αλυσοδένεται απ’ αυτά. Ο σκεπτόμενος είναι εκείνος που δημιουργεί τη δυστυχία του, την άγνοιά του, τον ανταγωνισμό του. Ο ζωγράφος είναι που ζωγραφίζει τον πίνακα, αυτόν τον πίνακα της πρόσκαιρης ευτυχίας, της θλίψης, της σύγχυσης.  Γιατί ζωγραφίζει αυτόν τον οδυνηρό πίνακα; Αυτό είναι το πρόβλημα που πρέπει να μελετηθεί, να κατανοηθεί και να λυθεί. Γιατί ο σκεπτόμενος σκέφτεται τις σκέψεις απ’ όπου απορρέουν όλες οι πράξεις του; Σίγουρα, αυτός είναι ο πέτρινος τοίχος που πάνω του κοπανάει ο επισκέπτης το κεφάλι του. Αν ο σκεπτόμενος μπορέσει να αλλάξει, τότε θα σταματήσει κάθε σύγκρουση. Για να αλλάξει πρέπει να γνωρίσει τον εαυτό του. Ό,τι γίνει γνωστό και κατανοηθεί, ό,τι εκπληρωθεί κι ολοκληρωθεί, δεν επαναλαμβάνεται. Η επανάληψη είναι που δίνει συνέχεια στον σκεπτόμενο. Γιατί ο ζωγράφος ζωγραφίζει αυτόν τον οδυνηρό πίνακα; Υπάρχουν λίγες κύριες αιτίες και μια από αυτές είναι η συνήθεια.

Ο σκεπτόμενος σκέφτεται τις σκέψεις του, μέσα από τις συνήθειες, μέσα από επαναλήψεις, μέσα από αντιγραφές, πράγμα που φέρνει άγνοια και θλίψη. Η συνήθεια δεν είναι απερισκεψία; Η επίγνωση βάζει τάξη, αλλά όχι η συνήθεια. Οι ριζωμένες συνήθειες φέρνουν απερισκεψία. Και γιατί είναι κανείς απερίσκεπτος; Το να σκέφτεσαι είναι οδυνηρό· γίνεται αιτία ενοχλήσεων, φέρνει αντιστάσεις καθώς μπορεί να αλλάξει την πορεία των πράξεων κάποιου, πράγμα που μπορεί να είναι αντίθετο σε ένα καθιερωμένο μοντέλο. Το να σκέφτεσαι και να νοιώθεις, το να αποκτήσεις επίγνωση, μπορεί να οδηγήσει σε άγνωστα βάθη, και το μυαλό επαναστατεί ενάντια στο άγνωστο. Έτσι, μετακινείται από γνωστό σε γνωστό, από συνήθεια σε συνήθεια, από μοντέλο σε μοντέλο. Ένα τέτοιο μυαλό δεν εγκαταλείπει ποτέ το γνωστό για να ανακαλύψει το άγνωστο. Ο σκεπτόμενος συνειδητοποιώντας τον πόνο της σκέψης, με την αντιγραφή, με τη συνήθεια, γίνεται απερίσκεπτος. Το να σκέφτεται τον κάνει να φοβάται, έτσι δημιουργεί μοντέλα απερισκεψίας. Αν ο σκεπτόμενος είναι φοβισμένος, τότε ό,τι κάνει είναι από φόβο. Κοιτάζει τις πράξεις του και προσπαθεί να τις αλλάξει· φοβάται τα ίδια του τα δημιουργήματα, αλλά οι πράξεις είναι αυτός που τις έχει κάνει· έτσι, ο σκεπτόμενος φοβάται τον εαυτό του. Ο σκεπτόμενος είναι ο ίδιος ο φόβος, ο σκεπτόμενος είναι η αιτία της άγνοιας, της θλίψης. Ο σκεπτόμενος μπορεί να χωρίσει τον εαυτό του σε πολλές κατηγορίες σκέψης, αλλά οποιαδήποτε σκέψη είναι ο σκεπτόμενος. Ο σκεπτόμενος και οι προσπάθειές του να υπάρχει, να γίνει κάτι ή κάποιος, είναι η αιτία ακριβώς της εσωτερικής σύγκρουσης και της σύγχυσης. Ο ίδιος ο σκεπτόμενος είναι άγνοια και θλίψη.

Και ο επισκέπτης ρώτησε: «Τότε πώς θα μπορέσω να τον ξεπεράσω, να πάω πέρα από τον εαυτό μου;»

«Κύριε», του απάντησα, «το μυαλό σας δεν είναι αρκετά σιωπηλό για να αντιληφθεί το πρόβλημα, κι ωστόσο θέλετε να πάτε πέρα απ’ αυτό προτού να το έχετε καν κατανοήσει. Ένα πρόβλημα – εάν διαβαστεί σωστά, προσεκτικά – περιέχει το ίδιο τη λύση του. Επίσης, αν μου  επιτρέπετε, όταν υπάρχει ανυπομονησία και έντονη επιθυμία για αποτέλεσμα, δεν βρίσκεται απάντηση. Όπως είπαμε, ο σκεπτόμενος είναι ο ίδιος η άγνοια, ο ίδιος είναι η θλίψη, ο ίδιος είναι ο φόβος. Αυτό σημαίνει τίποτα για σας, κύριε; Προφανώς δεν σημαίνει, γιατί το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι να πάτε πέρα απ’ αυτό. Αλλά πώς μπορεί ο σκεπτόμενος να πάει πέρα από τον εαυτό του, εάν ο ίδιος δεν έχει γνώση του εαυτού του; Πρέπει να πάψει να υπάρχει για να γίνει αυτό. Η άγνοια και το μίσος δεν μπορούν να γίνουν φώτιση και αγάπη σε καμία στιγμή. Η άγνοια και η θλίψη πρέπει να πάψουν να υπάρχουν».

«Και τι πρέπει να κάνω για να τα εξαφανίσω»;

«Και πάλι η σκέψη σας έχει στόχο ένα αποτέλεσμα, μια επιτυχία, μία απαλλαγή για να κερδίσετε κάτι. Τώρα, ακούστε σας παρακαλώ. Δεν έχετε νοιώσει το σοκ της συνειδητοποίησης ότι ο σκεπτόμενος, εσείς δηλαδή, είναι ο ίδιος το δηλητήριο· ό,τι επιθυμεί και κάνει θα είναι δηλητηριώδες. Και γιατί δεν νοιώθετε το σοκ αυτής της συνειδητοποίησης; Είτε γιατί δεν νομίζετε ότι ο σκεπτόμενος, εσείς, είναι το δηλητήριο, είτε γιατί αδυνατείτε να το δείτε. Έχετε συμφωνήσει έως εδώ ότι ο σκεπτόμενος είναι οι σκέψεις του, ότι δεν είναι δύο χωριστά πράγματα, ότι συνυπάρχουν. Τώρα: εάν βλέποντας εκείνο το βουνό, δεν έχετε καμιά αντίδραση για την ομορφιά του και συνειδητοποιήσετε ότι δεν έχετε, τότε αυτή η συνειδητοποίηση θα σας δημιουργήσει σοκ, έτσι δεν είναι; Σε ανάλογη περίπτωση, όταν συνειδητοποιήσετε ότι ο ίδιος ο σκεπτόμενος είναι η άγνοια, δεν αιφνιδιάζεστε απ’ αυτό και περνάτε σε άλλα πράγματα. Έχετε κάνει τον εαυτό σας αδιαπέραστο από τέτοιο σοκ με τις αιτιολογήσεις σας, τις εξηγήσεις σας, τις αποφάσεις και τα συμπεράσματά σας. Η νόησή σας έχει χτίσει τοίχους αυτοπροστασίας ενάντια σε κάθε ανακάλυψη και αυθορμητισμό, ενάντια στην ελευθερία και στην κατανόηση. Το μυαλό δεν θα βρει ποτέ την απάντηση. Αλλά αν αφεθείτε να εκπλαγείτε από τη σκέψη ότι ο σκεπτόμενος είναι αιτία θλίψης, τότε θα γκρεμίσετε τον τοίχο αυτοαπομόνωσης. Αν ζήσετε συνειδητά με αυτό το θανατερό πάγωμα της νόησης και δεν κάνετε φυγές απ’ αυτό, τότε θα ανακαλύψετε ότι ο τοίχος που τον ‘χτυπούσατε  με το κεφάλι σας’, θα εξαφανιστεί. Είστε νοητικά παγωμένος και δεν επιτρέπετε στον εαυτό σας να το συνειδητοποιήσει, να το νοιώσει αυτό. Και μόνο όταν ταρακουνηθείτε από την πραγματικότητά του – την πραγματικότητα του παγώματος – θα υπάρξει εκεί η αρχή του σταματήματος του σκεπτόμενου και των σκέψεών του. Τότε μόνο θα υπάρξει νύξη της αιωνιότητας».

Γεννημένος κομπιουτεράς

Αυτό που θα δείτε στο βίντεο που μου έστειλαν είναι απίστευτο! Και γέλασα, αλλά και εντυπωσιάστηκα! Ακόμα κι αν το έχουν στήσει, και πάλι το παιδάκι είναι απίστευτο! Επειδή το βίντεο είναι κλειδωμένο εκεί που το έχουν ανεβάσει έβαλα μόνο το link του. Κάντε κλικ  ΕΔΩ και θα το δείτε.
Καλή εβδομάδα
Π.

 

«Μεσαιωνικό τοπίο»

Στα δέκα χρόνια που έχω αυτό το blog, μόλις δύο χρονιές έβαλα post για την επέτειο της Δικτατορίας της 21 Απριλίου 1967, καθώς είναι από τις πολύ δυσάρεστες περιπτώσεις στη ζωή μου. Ούτε σήμερα ήθελα να γράψω κάτι σχετικό, παρόλο που φέτος κλείνει μισός αιώνας (!!!) από τότε που έγινε. Αλλά ψάχνοντας να βρω τι έχω γράψει γι’ αυτήν εδώ, βήκα  2 παλιά posts που έχουν ποιήματά μου γραμμένα  γι’ αυτήν τη μέρα, Το 2008  και το 2010. Και για μεγάλη μου έκπληξη, ανακάλυψα ότι ένα από αυτά τα ποιήματα, γραμμένο το 1968, (στα 25 μου) μιλάει για εκείνο που που θα έκανα επαγγελματικά  στη ζωή μου μετά από λίγα χρόνια και μέχρι σήμερα!   Ένα χρόνο και κάτι μήνες μετά το πέσιμο της δικτατορίας, τον Οκτώβριο του 1975, άρχισα να κάνω ραδιοφωνική εκπομπή για παιδιά στην ΕΡΤ! Από τότε, ό,τι κάνω έχει στόχο τα παιδιά. Διαβάζοντας το ποίημα που το ανέβασα εδώ θα καταλάβετε. Η φωτογραφία έχει σχέση με αυτό το ποίημα.
Καλό Σαββατοκύριακο
Σας φιλώ
Π.

ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΤΟΠΙΟ
Μοιάζει σαν να ‘γινε σεισμός!
Στα δυο ανοίχτηκε η γη
κι  ορμήσανε τα τέρατα
που μέσα της είχανε κρυφτεί.
Κάτι άντρες μ’ έξι γλώσσες
και χέρια κολλημένα στα πλευρά,
σπάζουν συνέχεια τις μέσες τους,
σκύβοντας το κεφάλι χαμηλά.
Μάτια που σε κοιτούν νεκρά.

Και στη γωνιά,
εκείνο το παιδί με το μπαλόνι,
τα τέρατα τριγύρω του χαζεύει,
δεν ξέρει σε τι κόσμο μεγαλώνει.

Έπρεπε να ‘χω αφήσει
την πόλη από το πρωί,
νύχτωσε όμως κι έμενα
στην ίδια θέση που ‘χα ‘ρθει.
Επάνω στη βαλίτσα μου
όλη μέρα καθιστός,
ολόκληρη τη μέρα εκεί
με πίεζε ο σταθμός.
Στις άμαξες που φεύγανε
Δεν ήθελα να μπω.
«Εδώ θα μείνω», έλεγα,
«να ζωγραφίσω  ό,τι μπορώ,
για ‘κείνο το παιδί με το μπαλόνι,
που τα τέρατα τριγύρω του χαζεύει,
χωρίς να ξέρει σε τι κόσμο μεγαλώνει».

 

«Σε μια στοίβα καλαμιές»

Για σήμερα έχω κάτι που με συγκίνησε πολύ και που το ανακάλυψα κι αυτό, όπως τόσα άλλα, τυχαία ψάχνοντας κάτι άλλο στο ίντερνετ. Ανακάλυψα ένα τραγούδι που το άκουσα για πρώτη φορά. Είναι το «Σε μια στοίβα καλαμιές» με τον Δημήτρη Μητροπάνο. Οι στίχοι και η μουσική είναι του Τάκη Μουσαφίρη και είναι το μόνο ελληνικό λαϊκό τραγούδι που έχει σαν φόντο του κάτι μεταφυσικό!!! Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο. Διαβάστε τους στίχους  κι ακούστε μετά τον Μητροπάνο να το λέει σε μια εξαιρετική ερμηνεία.
Καλό βράδυ.
Π.

Σε μια στοίβα καλαμιές αποκοιμήθηκα
και έβλεπα από την αρχή πως ξαναγεννήθηκα
πως ξαναγεννήθηκα

Έβλεπα φωτιές στο δρόμο
έβλεπα παντού φωτιές
πως καιγόνταν τα κορμιά μας
ζούσαν μόνο οι ψυχές
και δεν είχαν ούτε πόνο
ούτε και λαβωματιές
να `μενα στον άλλο κόσμο
να μην ξύπναγα ποτές

Σε μια στοίβα καλαμιές αποκοιμήθηκα
σαν με ξύπνησε η βροχή αχ πόσο λυπήθηκα
αχ πόσο λυπήθηκα

Έβλεπα φωτιές στο δρόμο
έβλεπα παντού φωτιές
πως καιγόνταν τα κορμιά μας
ζούσαν μόνο οι ψυχές
και δεν είχαν ούτε πόνο
ούτε και λαβωματιές
να `μενα στον άλλο κόσμο
να μην ξύπναγα ποτές

 

 

 

Ένας παιδικός… «έρωτας»

Για το σημερινό post παιδεύτηκα πολύ για να αποφασίσω, αν θα το βάλω ή όχι. Τελικά το ανέβασα. Αν δεν αντέχετε κείμενα που έχουν σχέση με τον θάνατο, κλείστε το post  τώρα. Το μαρμάρινο κεφάλι που βλέπετε, είναι ενός κοριτσιού 18 χρονών. Όμως ας πάρω, καλύτερα, τα πράγματα από την αρχή.

Σε ένα άρθρο από κάποιο περιοδικό του internet που μου έστειλαν, είχε στα δεξιά, εικόνες κι από άλλα άρθρα, και μία από αυτές ήταν η φωτογραφία που βλέπετε. Είναι από το άγαλμα της Σοφίας Αφεντάκη, που βρίσκεται στο Πρώτο  Νεκροταφείο Αθηνών. Το είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου, όταν ήμουν εκεί κάπου στα 9 με 12. Ήταν η πρώτη φορά που πήγαινα εκεί εξ αιτίας του θανάτου κάποιου μέλους της οικογένειας του πατέρα μου, που έχει ιδιόκτητο τάφο εκεί, έως σήμερα. Μπαίνοντας στο νεκροταφείο, μετά από λίγο, πέρασα από έναν τάφο που είχε το άγαλμα του κοριτσιού που βλέπετε. Ένοιωσα, αν και μικρό παιδί, να μου ‘ρχεται ένα έντονο αίσθημα ομορφιάς και σταμάτησα.

«Είναι η Ωραία Κοιμωμένη του Γιαννούλη Χαλεπά», άκουσα τη μητέρα μου να μου λέει πλησιάζοντάς με. Πλησίασα το άγαλμα και κοίταξα το πρόσωπο του κοριτσιού κι ένοιωσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Δεν άντεξα και ακούμπησα το μαρμάρινο πρόσωπο. «Έλα, Νίκο, φύγε από ΄κει», με μάλωσε η μητέρα μου, ενώ εγώ ένοιωθα σαν ερωτευμένος με το «κορίτσι». Από τότε και μέχρι σήμερα, κάθε φορά που πάω στο Πρώτο, για την κηδεία κάποιου συγγενικού προσώπου, καθώς το άγαλμα είναι στο δρόμο μας, πάντα σταματάω και το κοιτάζω με ένα είδος τρυφερότητας, αλλά και κάποιου θαυμασμού για την δουλειά τού γλύπτη .
Και καθώς τα θυμήθηκα και τα σκεφτόμουν όλα αυτά, ξαφνικά μου ήρθε στο νου κάτι που είχε πει ο Κρισναμούρτι για την πρώτη επίσκεψη  που είχε κάνει  στην Ακρόπολη την πρώτη φορά που ήρθε στην Αθήνα, το 1930. Είχε πει:  «Η Ακρόπολη δεν έχει το ταίρι της και είμαι ερωτευμένος με μια κυρία που δυστυχώς είναι από μάρμαρο. Η τύχη μου βλέπετε!!! Είναι η θεά της Δικαιοσύνης, η Θέμις. Είναι πραγματικά υπέροχη και μου ‘κλεψε το μυαλό και την καρδιά».
Ε, λοιπόν, είναι η πρώτη φορά που ένοιωσα με όλη μου την καρδιά, αυτά τα λόγια του Κρισναμούρτι, καθώς είχε ζωντανέψει μέσα μου η ανάμνηση για κάτι παρόμοιο. Κι έτσι, μου μπήκε και η ιδέα να ανεβάσω ετούτο το post. Αυτά… Και θα κλείσω με μια ωραία φωτογραφία του αγάλματος που βρήκα στο internet, όπου -αν θέλετε να ψάξετε- υπάρχουν αρκετά κείμενα για τον Γιαννούλη Χαλεπά και την «Ωραία Κοιμωμένη» του.
Σας φιλώ πολύ
Καλή εβδομάδα
  Π.