«Ο ήχος του κώδωνος»

Πριν μερικές μέρες, είχαμε μια συζήτηση στο σπίτι για τον Γιάνη Σκαρίμπα και θυμήθηκα ότι στα νιάτα μου είχαμε παίξει με ένα θίασο νέων ένα θεατρικό του έργο – το «Ο ήχος του κώδωνος» – και τον είχα γνωρίσει προσωπικά. Εξαιρετικός άνθρωπος!  Έτσι αποφάσισα σήμερα να ανεβάσω το βίντεο από αυτή την παράσταση που είναι από ένα ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ της ΕΡΤ όπου είχε παιχτεί. Κάντε κλικ στο παρακάτω λινκ της ΕΡΤ  και θα το δείτε.
Καλό Σαββατοκύριακο.
         Π.

27Aπρ2015 – Το Θέατρο της Δευτέρας

 

 

Σας ευχαριστώ πολύ

Αυτή τη φωτογραφία με τα παιδάκια όλων των φυλών της γης που χορεύουν πάνω σε αυτήν, τη βρήκα πριν μερικές μέρες τυχαία – όπως έχω βρει τόσα άλλα – και σκέφτηκα να την βάλω σήμερα πάνω από μία ειδοποίηση που μου ήρθε και με εντυπωσίασε και μου έδωσε μεγάλη χαρά!  Με ειδοποίησαν ότι στην εβδομάδα 30 Απριλίου – 6 Μαΐου,  σε 7 ημέρες δηλαδή, οι επισκέψεις σε αυτό το μπλογκ του Παραμυθά ήταν  16.557 !!!  Δεν πίστευα  στα μάτια  μου όταν το διάβασα! Δεν έχω τι να πω. Μόνο και πάλι σας ευχαριστώ πολύ και δεν πειράζει που δεν αφήνετε  σχόλια.
Καλή εβδομάδα και σας φιλώ πολύ.
                  Π.

 

 

Για τη γιορτή της μητέρας

Λέω σήμερα που είναι η γιορτή της μητέρας να ανεβάσω ένα σχετικό βιντεοκλίπ. Είναι το τραγούδι, «Μαμά» με τον Βασίλη Παπακωσταντίνου.
Χρόνια πολλά μαμάδες.
                Π.

 

 

 

 

 

«Εσωτερική Επανάσταση»

Μεταφράζοντας προχθές το βιβλίο του Κρισναμούρτι   ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ  που όπως σας έχω πει κάνω τελευταία, έπεσα πάνω στις δύο λέξεις που είναι ο τίτλος του βιβλίου και είπα να ανεβάσω αυτή την παράγραφο.
Καλό απόγευμα.
       Π.

«… Εσείς, λοιπόν, είστε ο κόσμος, εσείς είστε  το κοινωνικό σύνολο, εσείς είστε η κοινωνία, ο πολιτισμός. Σας παρακαλώ συνειδητοποιήστε αυτό: όπου υπάρχει διαφθορά, αταξία, σκληρότητα, βαρβαρότητα, παντελής αδιαφορία, εσείς είστε υπεύθυνοι – ο καθένας από εσάς. Εσείς έχετε δημιουργήσει, έχετε οικοδομήσει, μέσα από το χρόνο, την κοινωνική δομή με τις διαιρέσεις της. Εσείς έχετε φτιάξει τις θρησκείες, τις πίστεις, τους αμέτρητους απειλητικούς θεούς και έχετε οικοδομήσει τις κοινωνίες. Ο κόσμος, λοιπόν, είστε εσείς και εσείς είστε ο κόσμος, όχι θεωρητικά, όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη. Πρέπει να  το συνειδητοποιήσετε αυτό βαθιά, να το νοιώσετε με την καρδιά σας κι όχι με τον μίζερο, πανούργο, αναίσθητο νου σας, επειδή αυτό είναι γεγονός και όχι κάποια θεωρία, κάποια ιδέα. Είναι απόλυτο γεγονός  ότι είστε το κοινωνικό σύνολο, είστε η κοινωνία, ότι εσείς έχετε οικοδομήσει αυτές τις θρησκείες που χωρίζουν, που διαιρούν του ανθρώπους, που φέρνουν έτσι μεγάλη δυστυχία σε όλον τον κόσμο.
Είναι αναγκαίο να προκαλέσει κανείς μια τεράστια, μια ριζική επανάσταση όχι απλώς εξωτερικά, αλλά μέσα του. Αν δεν αλλάξεις, αν δεν πάψεις εντελώς να είσαι Ινδουιστής ή Βουδιστής ή Χριστιανός ή κομουνιστής ή ό,τι άλλο, φέρνοντας μόνο κάποιες μεταρρυθμίσεις, αλλάζοντας κάποια πρότυπα εδώ κι εκεί, δεν πρόκειται να μπει καθόλου ειρήνη στην ανθρωπότητα, Αν δεν υπάρξει μια ψυχολογική, μια εσωτερική επανάσταση στον τρόπο που ζεις τη ζωή σου, στον τρόπο που σκέφτεσαι, στην καθημερινές ανήθικες δραστηριότητές σου, δεν υπάρχει καμιά πιθανότητα για μια πραγματικά βαθιά, ισχυρή κοινωνική αλλαγή….»

Εκατόν δέκα χρόνια πριν

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι βγαλμένη το 1908, δηλαδή 110 χρόνια πριν!  Έναν αιώνα και…. δηλαδή. Και αυτό που θεώρησα εντυπωσιακό, είναι ότι το πρόσωπο του άντρα έχει στυλ που μοιάζει πολύ με σημερινό! Για δείτε το  και σε κοντινό.

Αλλά ας το πάρω από την αρχή. Προχθές, εκεί που μετέφραζα, ξαφνικά σκέφτηκα τον νονό  μου κι έψαξα να βρω φωτογραφίες του στο ίντερνετ. Δεν βρήκα καμία από την εποχή που τον ήξερα και βρήκα μόνο αυτήν όπου είναι μαζί με τη γυναίκα του, (την νονά μου) την ηθοποιό Κυβέλη. Για χάρη της, έγινε θεατρικός επιχειρηματίας και έφτιαξε το Θέατρο Κυβέλης στην Πλατεία  Συντάγματος, που δεν υπάρχει πια και όπου πρωτοβγήκα στα παιδικό θέατρο εκεί στα οχτώ μου το 1951.   (Παραλίγο ένας αιώνας. Χα, χα, χα…)  Για όλα αυτά σας έχω μιλήσει σε παλιότερο ποστ.  Εκτός από τη φωτογραφία που με εντυπωσίασε με τη … «σημερινότητά της»,  με συγκίνησε και με τις αναμνήσεις που  μου έφερε από την παιδική μου ηλικία. Όπως την ταινία  «Η  Άγνωστος»  με την Κυβέλη, που είναι και η μόνη ταινία που με άφησαν να παίξω ως μικρός. Και επειδή είδα ότι το βίντεο που το είχα ανεβάσει πριν δέκα χρόνια περίπου εδώ, άλλοτε μπορείς να το δεις κι άλλοτε όχι, αποφάσισα να το ξανανεβάσω εδώ. Είναι τα έντεκα  πρώτα λεπτά της ταινίας, όπου εμφανίζομαι κάνοντας τον Αλέκο Αλεξανδράκη, μικρό!  Αν δεν βαριέστε δείτε το. Έχουν ενδιαφέρον οι τίτλοι όπου παρουσιάζονται τα ονόματα των καλύτερων ηθοποιών της εποχής του 1952 που γυρίστηκε η ταινία.
Καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο
            Π.

 

 

 

 

Καλό μήνα

Αν και το προηγούμενο ποστ με τις κούκλες του «Παραμυθά» το ανέβασα την Κυριακή και συνήθως αλλάζω ποστ την επόμενη Τετάρτη, είπα   να το αλλάξω σήμερα για να σας ευχηθώ καλό μήνα και μάλιστα με ένα ωραίο ανέκδοτο.

Μια  μαμά που η κόρη της είναι αδύναμη στην αριθμητική, αποφασίζει να τη βοηθήσει, ΄Ετσι της λέει: «Ας πούμε ότι είσαι μανάβισσα  κι έρχομαι κι αγοράζω  δύο κιλά ντομάτες που κάνουν 10 ευρώ το κιλό  και τρία κιλά πατάτες που κάνουν 8 ευρώ το κιλό και σε ρωτάω πόσο κάνουν για να σε πληρώσω. Τι θα μου πεις»;   Και το κοριτσάκι απαντάει: «Δεν πειράζει κυρία, με πληρώνετε άλλη φορά».
Χα, χα, χα….
Καλό μήνα. 
      Π.

Ο Παραμυθάς… κούκλα!


Όπως θα καταλάβατε από τη φωτογραφία, ο τίτλος δεν σημαίνει ότι ο Παραμυθάς είναι κούκλος, αλλά ότι υπάρχει κυριολεκτικά μία κούκλα, που την έφτιαξε μια φίλη, όπως έφτιαξε και τη μάγισσα Άιναφετς.

Εξαιρετικές κούκλες, ε;  Αν θέλετε μπορείτε να δείτε κι άλλες φωτογραφίες από αυτές τις κούκλες   ΕΔΩ
Και θα κλείσω το ποστ με άλλη μία, όπου η Άιναφετς και ο Παραμυθάς είναι μέσα σε ένα κάδρο.

Καλή εβδομάδα.
 Π.

 

 

 

 

Για την ασάφεια

     Τον τελευταίο καιρό γίνονται πολλές φιλονικίες ανάμεσα στα πολιτικά κόμματα  για το αν και πότε θα γίνουν εκλογές, ενώ η Εκκλησία αντιμάχεται τον καινούργιο νόμο για τα θρησκευτικά στα σχολεία, αλλά και την νομιμοποίηση  υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια. Όλα αυτά μου θύμισαν  κάτι που είχα διαβάσει παλιά σε μια ομιλία του Κρισναμούρτι κι έψαξα και την βρήκα και μετέφρασα το σχετικό κομμάτι για όσους τους ενδιαφέρει.
Καλό Σαββατοκύριακο.
              Π.

«…Οι πολιτικοί επειδή είναι ασαφείς, θρέφουν  την ανεπάρκεια, το μίσος, τη διαίρεση ανάμεσα στους ανθρώπους. Όπως επίσης και οι ιερείς – είτε στη Δύση είτε στην Ανατολή-  συμβάλλουν σε αυτό το σκοτάδι. Σε τελική ανάλυση η θρησκεία δεν είναι ζήτημα τι πιστεύεις και τι δεν πιστεύεις. Η θρησκεία είναι δρόμος ζωής, αλλά όταν δεν εξαρτιέται από κανένα είδος πίστης, από κανένα δόγμα ή από καμιά τελετουργία. Μόνος ένας πραγματικά θρησκευόμενος  –όχι θρήσκος-   νους, που ζει ειρηνικά, μπορεί να βρει  την ύψιστη αλήθεια….»
  Τζ. Κρισναμούρτι. 1η  Δημόσια Ομιλία, Νέο Δελχί, 1966. Από το βιβλίο  «The Collected Works of J. Krishnamurti». Μετάφραση αποσπάσματος, Νίκος Πιλάβιος.

 

 

 

«Άγριες Φράουλες»

Σήμερα ήρθε η ώρα να ανεβάσω το πόστ για τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, που το ανέβαλα τη Δευτέρα για να ανεβάσω τις φωτογραφίες που έβγαλα με τα παιδάκια μου. (Σας ευχαριστώ όλους για τα τρυφερά σας σχόλια). Ο Μπέργκμαν μαζί με τον Φελίνι, ήταν οι αγαπημένοι μου σκηνοθέτες κινηματογράφου στα νιάτα μου – αλλά και ακόμα θα έλεγα, αν και δεν βλέπω ταινίες τους πια. Την ιδέα για αυτό το ποστ μου την έδωσε  το τετραήμερο αφιέρωμα που έγινε  στις 19 με 22  Απριλίου, στους κινηματογράφους  ΑΣΤΟΡ  και ΑΝΔΟΡΑ , με τίτλο, «Μια αιωνιότητα και ένας αιώνας: Μπέργκμαν 1918-2018», για τα 100 χρόνια από τη γέννησή του. Έτσι, μπήκα στο ίντερνετ και βρήκα την πιο αγαπημένη μου ταινία του, «Άγριες Φράουλες» με ελληνικούς υπότιτλους  και σας την ανεβάζω. Αν σας κάνει κέφι δείτε την – ολόκληρη ή και μέρος της.
Καλό βράδυ.    
           Π.

 

 

 

 

Φωτογραφίες από μία συνάντηση

Η φωτογραφία που βλέπετε είναι από τη συνάντησή μου με τα παιδάκια μου την Παρασκευή που μας πέρασε, στις 20 του μήνα. Για σήμερα  είχα ετοιμάσει να ανεβάσω ένα post για τον Ίγκμαρ Μπέργκμαν, που πριν λίγες μέρες εορτάστηκαν στην Αθήνα τα 100 χρόνια παρουσίας του με κάποιες εκδηλώσεις στην Αθήνα. Αλλά αυτό για μεθαύριο. Πηγαίνοντας σήμερα στο φωτογραφείο που είχα δώσει αυτή τη φωτογραφία που βλέπετε να μου την κάνουν καδράκι για το γραφείο μου στο σπίτι, μου ήρθε η ιδέα να ανεβάσω σήμερα δύο από τις φωτογραφίες selfie που μας έβγαλε ο Κωνσταντίνος, την Παρασκευή που είχε έρθει η Μαρία για δύο ημέρες από τα Χανιά, για να δει την μητέρα της. Ο Κωνσταντίνος κι εγώ πήγαμε για να τη δούμε, κι έτσι μετά από ένα χρόνο περίπου βρέθηκα και με τα δύο παιδάκια μου. Το καταευχαριστήθηκα. Στη δεύτερη φωτογραφία, η Μαρία έχει βγάλει τα γυαλιά της, ενώ τον Κωνσταντίνο κι εμένα μας ψιλοτυφλώνει ο ήλιος. Μην μας ματιάσετε… Εμένα, ματιάστε με όσο θέλετε, τα παιδάκια μου μην ματιάσετε. Χα, χα, χα…
Καλό βράδυ.
     Π.