Τα βάσανα του Καραγκιόζη

Για σήμερα βρήκα μία σύντομη ιστορία του Καραγκιόζη που μου άρεσε πολύ. Ο τίτλος είναι “Τα βάσανα του Καραγκιόζη”.
Καλό Σαββατοκύριακο.

 

 

 

Μεταμόρφωση

Για σήμερα έχω ένα κείμενο από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζεται αυτόν τον καιρό και έχει τίτλο, “Συναντώντας τη ζωή”.
Καλό Σαββατοκύριακο
Π.

Ακροατής: Υπάρχει κάτι τέτοιο όπως η μεταμόρφωση; Τι είναι εκείνο που θα μεταμορφωθεί;

ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ: Όταν παρατηρείς, βλέποντας τα σκουπίδια στο δρόμο, βλέποντας πώς φέρονται οι πολιτικοί, βλέποντας τη δική σου συμπεριφορά προς τη γυναίκα σου, προς τα παιδιά σου και λοιπά, η μεταμόρφωση είναι εκεί. Καταλαβαίνετε; Το να βάλεις κάποιο είδος τάξης στην καθημερινή σου ζωή, αυτό είναι μεταμόρφωση· όχι κάτι εκπληκτικό, όχι κάτι εκτός αυτού του κόσμου. Όταν δεν σκέφτεσαι καθαρά, αντικειμενικά, λογικά, έχε επίγνωση αυτού του πράγματος και άλλαξέ το, σταμάτησέ το. Αυτό είναι μεταμόρφωση. Εάν νοιώθεις ζήλια παρατήρησέ το, μην του δίνεις χρόνο να ανθίσει, σταμάτα το αμέσως. Αυτό είναι μεταμόρφωση. Όταν νοιώθεις απληστία, βιαιότητα, φιλοδοξία, προσπαθώντας να γίνεις κάποιο είδος άγιου ανθρώπου, δες πώς αυτό δημιουργεί ένα κόσμο χωρίς καμιά χρησιμότητα. Δεν ξέρω αν έχετε επίγνωση αυτού του πράγματος. Ο ανταγωνισμός καταστρέφει τον κόσμο. Ο κόσμος γίνεται όλο και περισσότερο ανταγωνιστικός, όλο και περισσότερο επιθετικός και αν τον αλλάξετε άμεσα, αυτό είναι μεταμόρφωση. Και αν πάτε πάρα πολύ βαθιά στο πρόβλημα, γίνεται ξεκάθαρο ότι η σκέψη αρνείται την αγάπη. Οπότε πρέπει να βρει κανείς εάν υπάρχει κάποιο τέλος στη σκέψη ψυχολογικά, ένα τέλος στο χρόνο· μην το φιλοσοφείτε και το συζητάτε, αλλά βρείτε το. Αυτό είναι πραγματικά μεταμόρφωση και εάν προχωρήσετε πολύ βαθιά σε αυτό, η μεταμόρφωση δεν σημαίνει ποτέ σκέψη να γίνεις κάτι, δεν σημαίνει σύγκριση· είναι το να είσαι απολύτως τίποτα.

 

 

 

Σαν Παλιό Ερωτικό Τραγούδι

Σήμερα θα ανεβάσω κάτι από το βιβλίο μου, “ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ”, που έχει ποιήματά μου σχολιασμένα με κείμενα του Κρισναμούρτι. Το ποίημα έχει τίτλο, “Σαν παλιό ερωτικό τραγούδι”.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Και πρώτα το ποίημα:

Ντυμέvη μ’ έvα υπέρoχo μαύρo φoυστάvι,
λάμπερή όσo πoτέ,
στέκεται για λίγo στo άvoιγμα της πόρτας.
Γεμάτη αμήχαvη αξιoπρέπεια,
τραυματισμέvη από τo όπλo
πoυ τη σκαvδάλη τoυ η ίδια τράβηξε,
ρίχvει εκείvη τηv υπέρoχη θλιμμέvη ματιά
της παραδoχής, της απέραvτης αδυvαμίας,
πoυ φέρvει o έρωτας.
Κι ύστερα, αβέβαιη, κάθεται διακριτικά
και πρoσεκτικά στηv άκρη τoυ καvαπέ,
παρακoλoυθώvτας με αγάπη πίσω από τov έρωτα,
τo βoυρκωμέvo βλέμμα τoυ πoυ τη ρoυφάει
όπως αλκooλικός κάπoιo πιoτό,
ύστερα από πoλύμηvη,
αλλά μάταιη πρoσπάθεια vα μηv πίvει.
……………………………………
Τι γλυκειά απελπισία πoυ έχει αυτή η στιγμή!
Και πόσo ηδovικά βoυλιάζoυv και oι δύo μέσα της!
Χωρίς επίγνωση της κάποιας γελοιότητάς της.
Ειλικριvείς ήρωες εvός δράματoς
πoυ δεv υπάρχει στ’ αλήθεια.

Και τώρα το κείμενο του Κρισναμούρτι που είναι από την 9η oμιλία του σε vέoυς, στο Ράτζγκατ στις Ινδίες το 1952.

«… Ας πoύμε ότι σε έλκει μια όμoρφη γυvαίκα ή έvας όμoρφoς άvτρας. Τι τo κακό σ’ αυτό; Βλέπει καvείς μια όμoρφη γυvαίκα ή έvαv όμoρφo άvτρα -αv καvείς δεv είvαι παράλυτoς ή τυφλός σίγoυρα κάποια στιγμή θα δει- και τότε παρεμβαίvει η σκέψη και η σκέψη είvαι πoυ δημιoυργεί τις διάφoρες ευχάριστες εικόvες και τότε αρχίζoυv τα πρoβλήματα. ΄Οταv με έλκει έvα πρόσωπo, τι συμβαίvει; Θέλω vα είμαι μαζί τoυ, θέλω vα τo απoκτήσω, vα τo έχω δικό μoυ. ΄Ελκoμαι απ’ αυτό τo πρόσωπo γι’ αυτό θέλω vα είμαι κovτά τoυ, τo σώμα μoυ πρέπει vα είvαι κovτά στo σώμα αυτoύ τoυ πρoσώπoυ. Και είvαι γεγovός ότι όταv με έλκει έvα πρόσωπo και θέλω vα μoυ αvήκει, δεv υπάρχει αγάπη. ΄Οταv έvα πρόσωπo είvαι δικό μoυ, δε θέλω vα κoιτάει άλλoυς ή άλλες. Κι όταv θεωρώ έvα πρόσωπo ιδιoκτησία μoυ, τότε υπάρχει αγάπη; Πρoφαvώς όχι. Τη στιγμή πoυ o voυς δημιoυργεί τo φράχτη τoυ “δικό μoυ” γύρω απ’ αυτό τo πρόσωπo, τότε δεv υπάρχει αγάπη.»

 

Ο Βιολιστής Βάτραχος

Για σήμερα έχω άλλο ένα βίντεο από τη σειρά της Εκπαιδευτικής Τηλεόρασης, “ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ”. Είναι για το γράμμα Β και η ιστορία έχει τίτλο, “Ο Βιολιστής Βάτραχος”. 
Καλή εβδομάδα.
          Π. 

 

 

 

 

 

 

Για τα όνειρα

Πριν λίγο καιρό, στο Ίδρυμα Κρισναμούρτι στην Αγγλία, βρήκαν σε κάτι παραπεταμένα  χαρτιά του Κρισναμούρτι, ένα κείμενο που είχε γράψει το 1956 στην Αθήνα, σε επίσκεψή του τότε στην Ελλάδα. Το μικρό αυτό κείμενο  μού το έστειλαν προχθές  με mail και είπα σήμερα να το ανεβάσω.
Καλή εβδομάδα
Π.

Μπορεί  ο συνειδητός νους να είναι σε μια τέτοια κοντινή σχέση όλες τις ώρες με το ασυνείδητο,  στη διάρκεια της ημέρας όπως και στη διάρκεια της νύχτας, ώστε  να μην βρίσκεται ποτέ σε αυτή την κατάσταση της σύγχυσης που απαιτεί την προβολή ονείρων;  Σίγουρα, όταν ο συνειδητός νους ξέρει ήδη τις κινήσεις του ασυνείδητου  έτσι που το ασυνείδητο να μην έχει ανάγκη να προβάλλει όνειρα στον συνειδητό νου για να τα ερμηνεύσει, τότε είναι δυνατόν να μην ονειρεύεσαι καθόλου. Δηλαδή, εάν έχεις μόνιμα επίγνωση των κινήτρων σου, των προκαταλήψεών σου, της διαμόρφωσής σου, των φόβων σου, του τι σου αρέσει και δεν σου αρέσει· εάν έχεις επίγνωση όλων αυτών στη διάρκεια της ημέρας, τότε όταν κοιμάσαι  ο νους δεν ενοχλείται διαρκώς από όνειρα. Γι’ αυτό είναι σημαντικό να έχει κανείς επίγνωση των σκέψεών του, των συναισθημάτων του, των κινήτρων του, της ζήλιας του και να μην τα παραμερίζει, αλλά να τα κατανοεί τελείως. Τότε ο νους είναι πολύ ήσυχος, σιωπηλός και μέσα σε αυτή τη σιωπή μπορεί να είναι ελεύθερος  από όλη τη διαμόρφωση του.  Ένας τέτοιος νους είναι θρησκευόμενος νους και μόνο ένας τέτοιος νους  μπορεί να δεχτεί εκείνο που είναι αλήθεια. Ο νους που ψάχνει για την αλήθεια δεν θα τη βρει ποτέ, αλλά όταν ο νους είναι εντελώς ακίνητος, χωρίς να κάνει καμία κίνηση, χωρίς να έχει καμία επιθυμία, τότε είναι δυνατόν να εμφανιστεί το  απροσμέτρητο. 

 

 

 

Καλή χρονιά

Είχα κάτι άλλο να ανεβάσω σήμερα, αλλά έπεσα πάνω σε αυτή την κάρτα στο ίντερνετ,  που μου έκανε εντύπωση ότι κάτω από το “Καλημέρα”, έχει τη φράση “Ζωή σαν παραμύθι”, που είναι ο τίτλος της αυτοβιογραφίας μου που μου έχουν ζητήσει οι ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ να γράψω! Έτσι είπα να εγκαινιάσω τη χρονιά με αυτήν την κάρτα.
Καλή χρονιά
       Π.

 

 

Αγαπάμε πραγματικά τα παιδιά μας;

Ακούγοντας αυτές τις μέρες να λένε ότι τα Χριστούγεννα είναι γιορτή των παιδιών, θυμήθηκα το βιβλίο που είχα γράψει παλιότερα με τίτλο, Τα ευτυχισμένα παιδιά θέλουν γονείς χωρίς “εγώ” και που πριν είχε βγει με τον τίτλο, “Τώρα που τα παιδιά κοιμούνται”, από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Έτσι σκέφτηκα να ανεβάσω σήμερα ένα κεφάλαιο από αυτό,  με τον τίτλο “Αγαπάμε πραγματικά τα παιδιά μας”;  Και με αυτό το post  -και με αυτό το ερώτημα βέβαια-  λέω να κλείσω τη χρονιά.

Καλή πρωτοχρονιά
Π.

“Καθώς μεγάλωνα τα πρώτα χρόνια την κόρη μου, παρατήρησα ότι το μυαλό μου είχε την τάση να φτιάχνει κάποια ιδανική εικόνα πατέρα που θα έπρεπε να φτάσω για να μεγαλώσω σωστά το παιδί μου. Ώσπου μια μέρα μου πέρασε από το νου ότι αντί να σκέφτομαι τι καλός πατέρας που θα ήμουν αν γινόμουν ετούτο ή εκείνο, θα ήταν καλύτερο να κάτσω να δω, να μάθω αυτό που είμαι. Αναρωτήθηκα μήπως οι ενοχές που νοιώθουμε εμείς οι γονείς για κάτι που δεν είμαστε, μήπως η δημιουργία ενός ιδανικού που πρέπει να φτάσουμε κάποια μέρα, είναι άλλοθι για να μπορούμε να συνεχίσουμε έως τότε να είμαστε αυτό που είμαστε; Μήπως, αν βλέπαμε καθαρά αυτό που είμα­στε, αν δεν κάναμε καμία κίνηση απομάκρυνσης, καμιάς φυγής απ’ αυτό, αλλά μέναμε εκεί εξετάζοντας το, κι ας μην μας αρέσει αυτό που βλέπουμε, μήπως τότε θα τελείωνε αμέσως, χωρίς να χρειαστεί να φτιάξουμε το αντίθετό του ή να έχουμε ενοχές; Αυτό το παιχνίδι της παρεμβολής του χρόνου ανάμεσα στο τώρα και σε ένα μελλοντικό ιδανικό που θα φτάσουμε κάποια μέρα, αυτό το κόλπο της δημιουργίας του αντίθετου, του ιδανικού, που τρέχουμε πίσω του για να το φτάσουμε… κάποτε, το παίζει ο αν­θρώπινος νους εδώ κι αιώνες τώρα. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς γίνεται να υπάρχουν τόσες οργανώσεις ειρήνης στον κόσμο, τόσα κινήματα ειρήνης, διεθνείς οργανισμοί κύρους για την ειρήνη, προσπάθειες της Εκκλησίας και συναντήσεις κορυφής με στόχο την ειρήνη, κι όμως να έχουμε συνέχεια πολέμους; Αν βλέπαμε τον πόλεμο πραγματικά σαν θανάσιμο κίνδυνο, δεν θα σταματούσε αμέσως κάθε πόλεμος, χωρίς να χρειάζεται η δημιουργία του ιδανικού της ειρήνης; Αυτό δεν είναι μία από τις υποκρισίες που μέσα τους μεγαλώνουν τα παιδιά μας; Όταν βρεθούμε μπροστά σ’ έναν γκρεμό, κάνουμε πίσω. Δεν συνεχίζουμε να περπατάμε στο κενό ονειροπολώντας για το πώς θα εξαφανίσουμε τους γκρεμούς!
      Κι εδώ, όταν νοιώθουμε να μην μπορούμε –να μην θέλουμε, δηλαδή να αλλάξουμε- λέμε την κλασική φράση, «άνθρωποι είμαστε κι εμείς…», που είναι από τα καλύτερα άλλοθι που έχουμε βρει για να μην κάνουμε ποτέ αυτό που πρέπει. Και θα συγ­χωρούσαμε ποτέ έναν πιλότο που θα έριχνε το αεροπλά­νο του, επειδή «άνθρωπος είναι κι αυτός, κι έκανε ένα λά­θος»; Είναι λιγότερο εγκληματικό να μεγαλώνει κανείς στραβά ένα παιδί; Κι αν ήταν ένα δύο, δεν θα πείραζε, αλλά είναι εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο που μεγαλώνουν έτσι! Δηλαδή, είναι εκατομμύρια… «αεροπλάνα» που πέφτουν από… «πιλότους» που ε, άν­θρωποι είναι κι αυτοί, με τα ελαττώματα τους… Και χρειάζεται κανείς να προσπαθεί να γίνει «τέλειος γονιός» ή, μήπως, υπάρχει κάτι πιο εύκολο για ν’ αρχίσουμε, όπως το να κάνουμε πρώτα εμείς τα μικρά καθημερινά πράγματα που απαι­τούμε από τα παιδιά μας;
   Οπότε, νομίζω ότι γεννιέται αυτό το ερώτημα: Αγαπάμε πραγματικά τα παιδιά μας; Μήπως πίσω από κάθε ερώτημα, κάθε πρόβλημα ανα­τροφής των παιδιών και των σχέσεων μας μαζί τους, υ­πάρχει μόνο αυτό το ένα και μοναδικό ερώτημα;
    Δεν νομίζω ότι είναι θεωρητικό αυτό το ερώτημα. Είναι το πιο πρακτικό και σοβαρό ερώτημα που υπάρχει στις σχέσεις μας. Ξέρω, μοιάζει σοκαριστικό, αλλά μήπως δεν πρέπει να θεω­ρούμε σαν δεδομένο γεγονός ότι τ’ αγαπάμε τα παιδιά μας; Γι’ αυτό ας βάλουμε ετούτο το ερώτημα στον εαυτό μας. Και, προς Θεού, όχι για να δώσουμε απάντηση. Το αντί­θετο: να το αφήσουμε να πλανιέται συνέχεια μέσα στο νου μας, σε οτιδήποτε κάνουμε σχετικό με τα παιδιά μας. Όταν τα συμβουλεύουμε, όταν τα χαϊδεύουμε, όταν τα δέρνουμε, όταν καπνίζουμε, όταν λέμε ψέματα, όταν γι­νόμαστε βίαιοι, όταν νιώθουμε κολλημένοι πάνω τους, όταν αγωνιούμε γι’ αυτά, όταν αδιαφορούμε γι’ αυτά και κυρίως κάθε φορά που λέμε ότι τα αγαπάμε. Συνέχεια, μέχρι να μεγαλώσουν και να γίνουν ικανά να… μας φύ­γουν.

 

 

 

Ο Γουρλομάτης Γάιδαρος

Για σήμερα λέω να ανεβάσω άλλο ένα βίντεο από την εκπομπή, “ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ” της Εκπαιδευτικής τηλεόρασης. Είναι για το γράμμα “Γ” και έχει τίτλο, “Ο Γουρλοματης Γάιδαρος”.
Καλό Σαββατοκύριακο και καλά Χριστούγεννα.
Π.

 

 

 

 

 

Για την ψυχολογική καταγραφή

Σήμερα λέω να ανεβάσω άλλο ένα απόσπασμα από το βιβλίο  του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, το “ΣΥΝΑΝΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΖΩΗ”, όπου μιλάει για την καταγραφή των ψυχολογικών γεγονότων στη μνήμη μας.
Καλή εβδομάδα
Π.

 ” Ο ακροατής ρωτάει:  πώς τραβάει κανείς τη γραμμή ανάμεσα στον παράγοντα που συσσωρεύει γνώσεις αναγκαίες για επιδέξια δράση και στον παράγοντα της ψυχής που καταγράφει. Που καταγράφει τα πληγώματά μου, τις προσβολές, τις κολακείες, τις καταπιέσεις και όλα αυτά; Πώς τραβάει κανείς τη γραμμή ανάμεσα στα δύο; Δεν τραβάς γραμμή. Από τη στιγμή που έχεις τραβήξει αυτή τη γραμμή έχεις κάνει ένα διαχωρισμό και επομένως θα γίνεις αιτία σύγκρουσης ανάμεσα στην καταγραφή και στην μη καταγραφή. Μετά ρωτάς, «πώς μπορώ να μην καταγράφω;» Με έχουν προσβάλλει προσωπικά, πώς μπορώ να μην καταγράψω την προσβολή ή την κολακεία – , η κολακεία και η προσβολή είναι το ίδιο πράγμα, είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Στο πεδίο της τεχνολογίας πρέπει να καταγράφω, αλλά  και όταν με προσβάλλεις το μυαλό μου το καταγράφει αμέσως. Γιατί θα πρέπει να το καταγράφω; Γιατί θα πρέπει αυτή η προσβολή να μεταφέρεται από τη μία ημέρα στην άλλη και αυτή την προσβολή όταν σε ξανασυναντώ να στην ανταποδίδω;

 Τώρα, είναι δυνατόν να μην καταγράφεις καθόλου, οποιουσδήποτε ψυχολογικούς παράγοντες; Καταλαβαίνετε την ερώτησή μου; Η γυναίκα μου, εάν έχω, μου λέει κάτι σκληρόκαρδο όταν γυρίζω κουρασμένος από το γραφείο, επειδή εκείνη είχε περάσει μία κουραστική μέρα με άτακτα παιδιά κι έτσι μου λέει κάτι βίαιο. Κι επειδή είμαι κουρασμένος και θέλω κάποιο είδος γαλήνης στο σπίτι, το καταγράφω αμέσως. Τώρα ρωτάω εάν είναι δυνατόν να μην καταγράψω καθόλου αυτό το γεγονός. Διαφορετικά χτίζω μία εικόνα για εκείνη κι εκείνη χτίζει μία εικόνα για μένα, οπότε η σχέση είναι ανάμεσα σε εικόνες και όχι ανάμεσα σε εμάς. Είναι, λοιπόν, δυνατόν να μην καταγράφεις; Η διαδικασία καταγραφής δίνει δύναμη, δίνει ζωντάνια σε ένα κέντρο που είναι το «εγώ». Αυτό είναι προφανές. Είναι δυνατόν να μην καταγράφει κανείς, όσο κουρασμένος κι αν είναι, με το να δίνει την προσοχή του σε εκείνη τη στιγμή που η γυναίκα του ή ο ίδιος είναι βάρβαρος, επειδή όπως είπαμε προχθές μιλώντας για τον διαλογισμό, όταν υπάρχει προσοχή δεν υπάρχει καταγραφή”.

 

 

Ένα φοβερό κοριτσάκι

Για σήμερα είχα κάτι άλλο στο νου μου για ποστ, αλλά βρήκα στο YOUTUBE  ένα βίντεο με το γνωστό τραγούδι  του Έλβις Πρίσλεϋ, Can’t help falling in love, να το λέει ένα κοριτσάκι 6 χρονών, παίζοντας την κιθάρα του! Φοβερό! Δείτε το.
Καλή εβδομάδα.
Π.