Και λίγος Μότσαρτ…

Αυτός που βλέπετε στη φωτογραφία, είναι ο… Βόλφγκανγκ  Αμαντέους Μότσαρτ, στα παιδικά του χρόνια. Χα, χα, χα…. Ναι, εγώ είμαι, βέβαια, που έπαιξα τον Μότσαρτ στην παιδική μου ηλικία στο Παιδικό Θέατρο, το 1953, όταν ήμουν 10 χρονών. Νομίζω, ότι σας έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτό σε παλαιότερο post. Από τότε είναι και ο αγαπημένος μου κλασσικός μουσικοσυνθέτης.  Σήμερα, μπαίνοντας στο internet  να να δω σε video ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια τού Μότσαρτ, το Allegreto  από τη Σονάτα 17 για πιάνο, έπεσα πάνω σε ένα video όπου το κομμάτι το παίζει εξαιρετικά ένα αγοράκι   8 χρονών! Με συγκίνησε κι έτσι αποφάσισα να το ανεβάσω. Αξίζει πραγματικά να το δείτε. Κρατάει μόλις τριάμιση λεπτά.
Καλή εβδομάδα.
          Π.

 

 

«Θα είμαι πάντα εκεί»

Το εξώφυλλο του βιβλίου που βλέπετε είναι από το βιβλίο, «ΕΝΑ ΟΡΑΜΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ -ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ», που το έχει γράψει ένας πολύ κοντινός του άνθρωπος, η Σουνάντα Πατβαρντάν. Δεν έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά,  αλλά έχω μεταφράσει εγώ ένα κομμάτι  που μου άρεσε. Το θυμήθηκα σε σχέση με το αμέσως προηγούμενο post, «Σύμπτωση;»  για  τον καινούργιο χώρο της Βιβλιοθήκης Κρισναμούρτι, σε σχέση με το τον Άρειο Πάγο, το ΘΕΜΙΔΟΣ ΜΕΛΑΘΡΟΝ. Με την ευκαιρία να πω σε όσους με ρώτησαν, ότι φωτογραφίες  ή βίντεο του καινούργιου χώρου, θα ανεβάσω το πολύ μέσα σε καμιά δεκαριά μέρες. Για να δούμε, λοιπόν,  αν συτή η αλλαγή χώρου είναι σύμπτωση ή «κάναμε το σωστό», όπως λέει ο Κ. στο παρακάτω κείμενο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                Π.

Με ρωτάτε ποια ήταν η φύση της σχέσης μου με τον Κρίσνατζι; Υπήρχε στοργή και ήμουν εντελώς ανοιχτή απέναντί του. Ωστόσο υπήρχε πάντα και μια αίσθηση ότι ποτέ δεν τον ήξερα πραγματικά. Μπορούσε να μου λέει: «Σουνάντα, είμαστε φίλοι. Αν αρχίσω να έχω γεροντική άνοια και την παρατηρήσεις, πρέπει να μου το πεις». Ήταν τόσο ανοιχτός  κι ωστόσο ήταν, με μια βαθιά έννοια, άγνωστος.
Κάποτε τον ρώτησα: «Τι είδους σχέση έχω μαζί σου;» Η απάντησή του ρίχνει λίγο φως σε ό,τι μπορούσε να περιμένει κανείς ή να μην περιμένει από εκείνον. «Σουνάντα, είμαι σαν τον άνεμο. Μπορείς να κρατήσεις τον άνεμο μέσα στη γροθιά σου; ΄Ετσι είμαι. Δεν υπάρχει τίποτα να κρατήσεις. Γι’ αυτό σου λέω, μην προσκολλιέσαι σε μένα… Το έχω πει και σ’ άλλους, να μην προσκολλιούνται σε μένα».
Του απάντησα ότι έβλεπα καθαρά πως δεν υπήρχε προσωπική σχέση μαζί του. Αυτή η σχέση δεν ήταν σαν οποιαδήποτε άλλη κανονική σχέση στοργής. Του είπα: «Για παράδειγμα, αν πέθαινε κάποιο κοντινό μου πρόσωπο, δεν θα μπορούσα να έρθω σε σένα για παρηγοριά». Απάντησε: «Το τοποθετείς λάθος. Μην το τοποθετείς έτσι. ΄Εχω στοργή για τους ανθρώπους. Αλλά λέω, μην προσκολλιέστε πάνω μου, γιατί είμαι σαν τον άνεμο· δεν μπορείτε να τον κρατήσετε. Δεν υπάρχει τίποτα να κρατήσετε».
Ωστόσο, υπήρξε και κάτι άλλο που μου είπε αργότερα και μου έδωσε μια αίσθηση δύναμης και συμπαράστασης. ΄Ηταν κάτι που είχε ένα «μυστικιστικό» χαραχτήρα. Είπε: «Κάνε το σωστό και θα είμαι πάντα εκεί, μαζί σου».

 

 

 

Σύμπτωση;

Στο προτελευταίο post με τίτλο, ΑΡΧΑΙΕΣ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΘΕΕΣ,  είχα γράψει ότι ο Κρισναμούρτι στην πρώτη επίσκεψή του στην Αθήνα, ανέβηκε στην Ακρόπολη και έγραψε στο ημερολόγιό του: «Η Ακρόπολη δεν έχει το ταίρι της και είμαι ερωτευμένος με μια κυρία που δυστυχώς είναι από μάρμαρο. Η τύχη μου βλέπετε!!! Είναι η θεά της Δικαιοσύνης, η Θέμις. Είναι πραγματικά υπέροχη και μου έκλεψε το μυαλό και την καρδιά»Σήμερα, πηγαίνοντας στον καινούργιο χώρο της ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ, στην Οδό Νικοτσάρα, κατεβαίνοντας την Λεωφόρο Αλεξάνδρας, πριν στρίψω στο δρόμο αριστερά, συνειδητοποίησα ότι το κτίριο του Άρειου Πάγου που ήταν στη γωνία δεξιά μου, ονομάζεται, «ΘΕΜΙΔΟΣ ΜΕΛΑΘΡΟΝ», δηλαδή, «Ανάκτορο της  Θέμιδας»!  Δηλαδή, της Θεάς που είχε ερωτευτεί ο Κρισναμούρτι!  Και ο χώρος της Βιβλιοθήκης βρίσκεται ένα τετράγωνο πιο πάνω από το Ανάκτορο της Θέμιδας. Και τότε αναρωτήθηκα, χαμογελώντας,  αν είναι σύμπτωση ή αν ο Κρισναμούρτι μας οδήγησε εκεί, για να είναι κοντά στο Ανάκτορο της Θεάς που είχε ερωτευτεί!  Χα, χα, χα… Τι να πω!…
Καλό βράδυ.
Π.

 

Και λίγη πλάκα για την κρίση

Ε, είπα να ανεβάσω και ένα post που  να κάνει λίγη πλάκα με την κατάσταση που υπάρχει στη χώρα μας. Η ιδέα μού ήρθε όταν έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο, ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ, του Διονύση Βίτσου, των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ.  Διασκέδασα τρομερά διαβάζοντάς το. Όσοι θέλετε να μάθετε περισσότερα γι’ αυτό κάντε κλικ ΕΔΩ
Και τώρα διαβάστε μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο.
Καλή εβδομάδα.
            Π.

1 – Αντρούλη μου, θα πάω στο Σούπερ Μάρκετ. Θες να σου φέρω κάτι;
– Ναι.
 – Τι;
 – Τα ρέστα.

2. Όταν είδα τον τελευταίο λογαριασμό του ρεύματος, έπαψα να έχω φοβία για το σκοτάδι κι άρχισα να φοβάμαι το φως.

3. Φασούλι το φασούλι, δεν γεμίζει το σακούλι.

4. Το μόνο θετικό που βρίσκω σήμερα είναι η ομάδα του αίματός μου.

5. Ρωτάνε ένα γέρο:
    «Τώρα με την οικονομική κρίση πώς την βγάζεις»;
     Και απαντά ο γέρος:
    «Την βγάζω παιδί μου, να την βάλω δεν μπορώ».

6. Τις προάλλες ένα αυτοκίνητο στούκαρε στη βιτρίνα ενός καταστήματος και ο καταστηματάρχης φώναζε πανηγυρίζοντας: «Επιτέλους, μπήκε ένας άνθρωπος στο μαγαζί!»

7. Είμαστε η γενιά που πρόλαβε τα καλοριφέρ αναμμένα.

8. Λέμε σόκιν στο καλοριφέρ, μπας κι ανάψει.

9. Πήγα στο Φαρμακείο να πάρω αντιβηχικό. Τριάντα ευρώ, μου λέει ο Φαρμακοποιός. Μου κόπηκε ο βήχας μαχαίρι!

10.  Έβαλα πενήντα ευρώ αμόλυβδη κι ο βενζινάς μου προξένεψε την κόρη του.

 

 

 

Αρχαίες Ελληνίδες Θεές


Η φωτογραφία που βλέπετε είναι η Θεά Θέμις. Γράφοντας χθες το post για την ημέρα της γυναίκας, θυμήθηκα αυτό που είχε πει ο Κρισναμούρτι, στην πρώτη επίσκεψή του στην Αθήνα το 1930:  «Η Ακρόπολη δεν έχει το ταίρι της και είμαι ερωτευμένος με μια κυρία που δυστυχώς είναι από μάρμαρο. Η τύχη μου βλέπετε!!! Είναι η θεά της Δικαιοσύνης, η Θέμις. Είναι πραγματικά υπέροχη και μου έκλεψε το μυαλό και την καρδιά».
Έτσι, μου ήρθε η ιδέα να ψάξω και να βρω ότι οι Θεές της Αρχαίας Ελλάδας, μαζί με τις 6 που βρίσκονταν στον Όλυμπο, ήταν 14!  Δεν νομίζω  ότι άλλος λαός έχει θεοποιήσει τόσες πολλές γυναίκες. Νομίζω από καμμία έως μία ή δύο! Έτσι, σκέφτηκα να ανεβάσω σήμερα τις φωτογραφίες από τα αγάλματα τριών από αυτές. Δείτε και τις  άλλες δύο που μου άρεσαν από τότε που ήμον μικρός. Είναι η Θεά Αθηνά, στην Ακρόπολη, και η Θεά Αφροδίτη. 

Καλό Σαββατοκύριακο.
                   Π.                                                             

                   

 

 

 

«Παγκόσμια (?) Ημέρα της Γυναίκας»

Όσοι παρακολουθείτε αυτό το blog θα ξέρετε ότι δεν έχω, όπως σας έχω πει,  και πολύ εκτίμηση στις διάφορες παγκόσμιες ημέρες ούτε και που τις παίρνω συνήθως χαμπάρι. Αλλά υπάρχουν τόσες πολλές αναφορές στο internet για τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, που δεν άντεξα να μην ανεβάσω αυτό το post  με το ερώτημα πόσο «Παγκόσμια» είναι η σημερινή ημέρα όταν σε πολλά μέρη του κόσμου οι γυναίκες υποχρεώνονται να φοράνε  μπούρκες, χιτζάμπ, νικάμπ, τσαντόρ  και τέτοια; Μάλλον «Παγκόσμια Ημέρα Κακοποίησης των Γυναικών» είναι. Τέλος πάντων, δεν νομίζω ότι χρειάζεται κανένα άλλο σχόλιο, ύστερα και από τις δύο επόμενες φωτογραφίες.
Καλό βράδυ.
         Π.

 

 

 

Η φύση και η δομή της σκέψης

Ε, νομίζω ότι είναι πια καιρός να ανεβάσω και κάτι του Κρισναμούρτι, ύστερα από επτά posts μετά το τελευταίο του που είχα ανεβάσει. Για σήμερα σας έχω ένα μικρό αποσπασμα  από το κεφάλαιο «Η Αλήθεια είναι κάτι ακίνητο ή κάτι ζωντανό;«,  του βιβλίου, ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, που  μεταφράζω αυτόν τον καιρό και έχει σχέση με την κατανόηση της σκέψης μας:

«…  Εάν δεν κατανοήσετε τι είναι η σκέψη, τότε θα είστε μονίμως σε σύγκρουση με τη σκέψη. Πραγματικά δεν ξέρω από πού να αρχίσω όλη αυτή την ιστορία, επειδή είναι κάτι πολύ περίπλοκο στο οποίο πρόκειται να εμβαθύνουμε μαζί. Είτε καταλαβαίνετε είτε όχι, απλώς ακούτε.
Το πρώτο βήμα είναι και το τελευταίο βήμα.  Το πρώτο βήμα είναι εκείνο της ξεκάθαρης αντίληψης και η ξεκάθαρη δράση της ξεκάθαρης αντίληψης είναι η τελειωτική δράση. Όταν δεις κάποιο κίνδυνο, όπως να σε πλησιάζει ένα φίδι, αυτή ακριβώς η αντίληψη είναι πλήρης δράση. Είπαμε ότι το πρώτο βήμα είναι και το τελευταίο βήμα. Το πρώτο βήμα είναι να αντιληφθείς – να αντιληφθείς τι σκέφτεσαι, να αντιληφθείς τις φιλοδοξίες σου, να αντιληφθείς τις ανησυχίες σου, την απελπισία σου, την έντονη αίσθηση θλίψης. Να τα αντιληφθείς χωρίς καμία επίκριση, χωρίς καμία δικαιολογία, χωρίς καμιά επιθυμία να ήταν διαφορετικά, απλώς να τα αντιληφθείς έτσι όπως είναι. Όταν τα αντιληφθείς έτσι όπως είναι, τότε έρχεται ένα εντελώς διαφορετικό είδος δράσης και αυτή η δράση είναι τελειωτική δράση.  Όταν, δηλαδή, αντιλαμβάνεσαι κάτι ότι είναι ψεύτικο ή ότι είναι αληθινό, αυτή η αντίληψη είναι η τελειωτική δράση, που είναι και το τελευταίο βήμα…»

Καλή εβδομάδα.
          Π.

 

 

 

«Σχετιζόμενα θέματα» !

Αυτό, όπως ξέρετε, είναι το εξώφυλλο της ιστορίας του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, «Στο Νησί των Τεμπέληδων.» Εκείνο που δεν ξέρετε, είναι ότι ο Παραμυθάς έχει σχέση με τη δολοφονία της άτυχης Ειρήνης Λαγούδη, που βρέθηκε νεκρή μέσα στο αυτοκίνητό της, κοντά στη Λίμνη Τριχωνίδα!
Ίσως έχετε προσέξει ότι τον τελευταίο καιρό σε πολλά sites ενημέρωσης, υπάρχει διαφήμιση αυτού του βιβλίου από το Βιβλιοπωλείο, ΠΟΛΙΤΕΙΑ. Σας  αντιγράφω εδώ  πώς έχει μπει σε μια είδηση για την Λαγούδη:

Το ερχόμενο Σάββατο ομάδα από ειδικά εκπαιδευμένους δύτες θα καταφθάσει στην Τριχωνίδα και θα αναζητήσει στο βυθό το χαμένο κινητό της άτυχης μητέρας.
Μάλιστα θα χρησιμοποιηθούν ακόμη και drones τα οποία θα «χτενίσουν» τη λίμνη. Το κινητό της Ειρήνης Λαγούδη αποτελεί τη λύση του γρίφου του μυστηρίου.
RELATED ITEMS:

Όπως ξέρετε, οι Αγγλικές λέξεις, «RELATED ITEMS» σημαίνουν στα ελληνικά, ¨Σχετιζόμενα Θέματα». Οπότε,»Ο Παραμυθάς στο Νησί των Τεμπέληδων»,  είναι θέμα σχετιζόμενο με τη δολοφονία της Λαγούδη! Δεν θα κλείσω με  «χα, χα, χα» γιατί δεν ταιριάζει στην περίπτωση της άτυχης γυναίκας, αλλά θα σύστηνα λίγη προσοχή στους υπεύθυνους για το πού και πώς βάζουν τις διαφημίσεις.
Καλό μήνα και καλό Σαββατοκύριακο.
                         Π.

 

 

Τι να πω!…

Την ζωγραφιά του Παραμυθά που βλέπετε, που είναι  μέρος  μιας δίφυλλης κάρτας, την  έχουν κάνει  οι Δασκάλες των τριών Σχολείων που συστεγάζονται στο ΚΕΑΤ δηλαδή το Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάσταση Τυφλών. Είναι τέσσερα Σχολεία με προνήπια, νήπια και παιδιά Δημοτικού, που έχουν προβλήματα όρασης, ακοής και κάποια από αυτά και ομιλίας, και εκεί ήμουν καλεσμένος προχθές Παρασκευή 23 του μήνα, για παρουσίαση «Παραμυθά». Τι να πω,  όπως λέει και ο τίτλος! Ήταν η πιο τρυφερή, αλλά και η μόνη «ζόρικια» παρουσίαση που έχω κάνει ποτέ! Τρυφερή γιατί, βέβαια, ήταν σε μικρά παιδάκια, αλλά και «ζόρικια» επειδή όλα είχαν -μικρότερο ή μεγαλύτερο- πρόβλημα όρασης, ακοής και κάποια και ομιλίας. Θα δείτε μερικές φωτογραφίες τους παρακάτω. ‘Ολα αυτά τα παιδάκια ξέρουνε τον Παραμυθά από τις εκπομπές του που υπάρχουν στο ίντερνετ και που τις ανεβάζουν να τις βλέπουν (ή να τους περιγράφουν την εικόνα τους) οι Δασκάλες τους. Σ’ αυτές τις Δασκάλες θα ήθελα να πω ένα μεγάλο μπράβο για την ευαίσθητη και δύσκολη δουλειά που κάνουν, και να τις ευχαριστήσω για την πρόσκληση.  Ας γυρίσουμε, όμως, και πάλι στην κάρτα.
Μόλις την είδα, επειδή τελευταία με διασκεδάζει να φτιάχνω διάφορα στιχάκια, σκέφτηκα: «Αχ, Παραμυθά, τώρα που ‘σαι γεροντάκι, πάει πια το γελεκάκι, αλλά έχεις μπαστουνάκι, για να περπατάς λιγάκι».  Χα, χα, χα….  Η κάρτα από μέσα έχει γραμμένα διάφορα.
Στην αριστερή σελίδα είναι γραμμένα τα ονόματα των τριών Σχολείων, χωρίς το Προνηπιακό.

Στη δεξιά σελίδα έχουν γράψει ευχές στον ΠΑΡΑΜΥΘΑ τρία αγοράκια και ένα κοριτσάκι.

Το κοριτσάκι έχει βάλει και μια καρδούλα από κόκκινη τσόχα δίπλα στο όνομά της! Τώρα: αν προσέξετε, θα δείτε ότι πάνω σε όλες τις φράσεις είναι κολλημένα σελοτέϊπς, γιατί επάνω τους είναι «γραμμένες» οι λέξεις με τον κώδικα Μπράιγ, όπως ονομάζεται το σύστημα γραφής και ανάγνωσης των τυφλών, ώστε να μπορούν να τις διαβάσουν και τα παιδάκια που δεν βλέπουν καθόλου.
Ας δούμε, τώρα, μερικές φωτογραφίες από την εκδήλωση, που έγινε στο μεγάλο Αμφιθέατρο του Κέντρου. Τα παιδάκια κι εγώ είμαστε πάνω  στη μεγάλη του σκηνή.  Ενώ οι Δασκάλες και οι Δάσκαλοι κάθονται στα καθίσματα της πλατείας του αμφιθεάτρου, εκτός από κάποιες που έμειναν για βοήθεια κοντά μου.

Και τώρα μερικές φωτογραφίες με αγκαλίτσες που μου έκαναν, αγοράκια και κοριτσάκια.

Κι αυτό είναι το κοριτσάκι που έβαλε την καρδούλα στην κάρτα και που με αγκάλιαζε όποτε έβρισκε ευκαιρία. Φοβερή αγκαλιά, ε;

Και θα κλείσω με μία φωτογραφία όπου -αν και δεν φαίνεται καλά το κοριτσάκι που θέλω γιατί μπροστά της είναι το κεφάλι ενός άλλου κοριτσιού – είναι ένα κοριτσάκι  που με το που άρχισα την εκδήλωση ήρθε και κάθισε δίπλα μου, μου αγκάλιασε το πόδι και ακούμπησε το κεφάλι της στο γόνατό μου. Κι εγώ κάθε τόσο τής χάιδευα τα ξανθά μαλλάκια της, όπως φαίνεται να κάνει το χέρι μου στη φωτογραφία.

Αυτά… Τι να πω; Δεν υπάρχουν λόγια για να πω όλα αυτά που ένοιωσα. Εκείνο που μπορώ να πω, είναι ότι θα ήθελα πολύ να ξαναπάω.
Καλή εβδομάδα.
        Π.

 

 

 

«Γίνε Ιππότης»

Πριν  λίγες μέρες, στην εκδήλωση για τα σαράντα χρόνια της Εκπαιδευτικής Τηλεόρασης, μου χάρισαν ένα βιβλίο που η φωτογραφία που βλέπετε είναι το εξώφυλλό του. Το βιβλίο, «Γίνε ιππότης της Οδικής Ασφάλειας»,  είναι έκδοση του Ι.Ο.ΑΣ (Ίδρυμα Οδικής Ασφάλειας) ΠΑΝΟΣ ΜΥΛΩΝΑΣ.   Μου άρεσε πάρα πολύ κι έτσι αποφάσισα να ανεβάσω πληροφορίες γι’ αυτό. Το βιβλίο, λοιπόν,  έχει μια σειρά από  τεστς και στο τέλος έχει ένα ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΔΙΠΛΩΜΑ, υπογεγραμμένο από την Διευθύντρια του Ι.Ο.ΑΣ την κυρία  Βάσω Δανέλλη-Μυλωνά, και με θέση για υπογραφή τού Δασκάλου του Σχολείου του παιδιού που έκανε τα τεστς.
Μετά από τα τεστς και πριν το ΔΙΠΛΩΜΑ υπάρχει μια σελίδα με γενικές οδηγίες για τα παιδιά που κυκλοφορούν στους δρόμους. Αυτή εδώ:

Και μετά, στην τελευταία σελίδα, είναι το ΤΙΜΗΤΙΚΟ ΔΙΠΛΩΜΑ. Αυτό εδώ:

Εάν ενδιαφέρεστε για την όλη κίνηση κάντε κλικ  ΕΔΩ  http://www.ioas.gr/ και μπορείτε να επικοινωνήσετε τηλεφωνικά μαζί τους για την αγορά του βιβλίου (δεν πουλιέται στα βιβλιοπωλεία) ή να το αγοράσετε μέσω ίντερνετ, αφού γίνετε μέλλος  ακολουθώντας τις οδηγίες.
Καλό βράδυ.
     Π.