Τα λουλούδια και οι μήνες

Όπως γίνεται πολύ συχνά, ψάχνοντας κάτι στο ίντερνετ, έπεσα πάνω σε ένα άρθρο που μίλαγε για το ποιο λουλούδι αντιστοιχεί  στον κάθε μήνα και τι σημαίνει. Το βρήκα πολύ διασκεδαστικό κι αποφάσισα να το ανεβάσω εδώ.
Καλό Σαββατοκύριακο.
             Π. 

  1. Ιανουάριος – Γαρύφαλλο
    Το γαρύφαλλο συμβολίζει την αγάπη, την ομορφιά, τη γοητεία και τη διάκριση. Επίσης, την γενναιότητα και την  φιλία. Όσοι ανήκουν στο «Γαρύφαλλο» πιστεύεται ότι είναι πολύ φιλόδοξοι και αφιερωμένοι στο να καταφέρουν μεγάλα πράγματα στη ζωή τους. Είναι πιστοί φίλοι και πάντα έτοιμοι να βοηθήσουν τους άλλους. Έχουν ευαίσθητο χαρακτήρα που όμως δεν θα δείξουν.
  2. Φεβρουάριος – Βιολέτα
    Η Βιολέτα συμβολίζει τη σεμνότητα και την αγνότητα, την απόλυτη πίστη και το ρίσκο. Οι άνθρωποι που ανήκουν στη «Βιολέτα» πιστεύεται ότι έχουν ισχυρή θέληση.Συχνά παραμένουν ψύχραιμοι, ακόμη και σε δύσκολες καταστάσεις και προσπαθούν πολύ για να βρουν τη λύση. Είναι ευλογημένοι με καλή διαισθητική ικανότητα, ώριμοι, πρωτότυποι και ποτέ δεν ακολουθούν ή αντιγράφουν άλλους.
  3. Μάρτιος – Νούφαρο
    Το νούφαρο θεωρείται σύμβολο για μια νέα αρχή, την ελπίδα και την αναγέννηση. Επίσης, συμβολίζει την θετική στάση, την στοργή και την συμπάθεια. Το νούφαρο δείχνει ανθρώπους ειλικρινείς και ειρηνιστές. Είναι συνήθως καλλιτέχνες ή έχουν ανάλογα ταλέντα. Είναι ευγενικοί και με συμπάθεια απέναντι στους λιγότερο τυχερούς. Φροντίζουν τους πάντες, είναι αγαπητοί και προσπαθούν πάντα να επιλύουν κάθε είδους παρεξηγήσεις.
  4. Απρίλιος – Μαργαρίτα
    Η Μαργαρίτα συμβολίζει την αθωότητα και την ευτυχία, τη σεμνότητα, τη νεανική φύση και την πιστή αγάπη. Οι άνθρωποι που ανήκουν στη «Μαργαρίτα» είναι γενικά έξυπνοι, ευτυχισμένοι, τυχεροί και θέλουν να μεταδίδουν τη χαρά και το χαμόγελο σε όλους γύρω τους. Επίσης, έχουν εξαιρετικές ηγετικές ιδιότητες και τείνουν να τις χρησιμοποιούν σωστά για να πετύχουν στη ζωή.
  5. Μάιος – Κρινάκι
    Το Κρινάκι της κοιλάδας συμβολίζει την επιστροφή της ευτυχίας, τη σεμνότητα, την καθαρότητα και τη γλυκύτητα. Επίσης, την ελπίδα και την πίστη. Οι άνθρωποι που ανήκουν στο «Κρινάκι» πιστεύεται ότι είναι όμορφοι και γοητευτικοί. Παρά τη γλυκύτητά τους, διαθέτουν πρακτικό πνεύμα, ανθεκτικότητα και μπορούν εύκολα να αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις.
  6. Ιούνιος – Τριαντάφυλλο
    Το Τριαντάφυλλο συμβολίζει την αγάπη, το ρομαντισμό, τον θαυμασμό και τη φιλία. Το κόκκινο συμβολίζει τον έρωτα και το πάθος, το λευκό την αθωότητα και την αγνότητα, το ροζ τα φιλικά αισθήματα και την ευγνωμοσύνη και τα κίτρινα που κατ’ άλλους σημαίνουν πλατωνική αγάπη και άλλους μίσος. Οι άνθρωποι που ανήκουν στο «Τριαντάφυλλο» θεωρούνται ρομαντικοί και ευσυγκίνητοι. Αγαπούν τη διασκέδαση και είναι καλοί στο να κάνουν γνωριμίες και φιλίες. Επίσης είναι ευέλικτοι, ευπροσάρμοστοι, κινητικοί, και κάνουν εξοικονόμηση δυνάμεων για να ανταποκριθούν στις τυχόν δυσκολίες.
  7. Ιούλιος – Δελφίνιο
    Το Δελφίνιο συμβολίζει κυρίως την καλή τύχη, το γέλιο, τη χαρά και την ευτυχία. Οι άνθρωποι που ανήκουν στο «Δελφίνιο» πιστεύεται ότι έχουν καταπληκτική αίσθηση του χιούμορ, όπως επίσης και πολύ γοητευτική και εντυπωσιακή προσωπικότητα. Είναι γενικά ζεστοί και συμπαθείς, συχνά αφοσιωμένοι στην οικογένεια.
  8. Αύγουστος – Γλαδιόλα
    Η Γλαδιόλα συμβολίζει το ενδιαφέρον, τη μνήμη, την αφοσίωση και την προσήλωση στην οικογένεια. Κατά την βικτοριανή εποχή σήμαινε «έρωτα με την πρώτη ματιά». Οι άνθρωποι που ανήκουν στη «Γλαδιόλα» πιστεύεται ότι είναι γοητευτικοί και ενθουσιώδεις, ισχυρογνώμονες, με πυγμή και αγωνίζονται σκληρά για επιτυχία.
  9. Σεπτέμβριος – Ζέρμπερα
    Η Ζέρμπερα συμβολίζει κυρίως την αγάπη και την ικανοποίηση, την αφοσίωση και την φροντίδα. Οι άνθρωποι που ανήκουν στη «Ζέρμπερα» πιστεύεται πως είναι εργατικοί, δραστήριοι κι επικεντρωμένοι σε ό,τι κάνουν. Ακολουθούν πάντα ένα συγκεκριμένο τρόπο και κυνηγούν την τελειότητα. Θεωρούνται επίσης καλοί ακροατές και ως εκ τούτου τείνουν να έχουν επικοινωνιακά ταλέντα.
  10. Οκτώβριος – Καλέντουλα
    Η Καλέντουλα σημαίνει κυρίως καλή τύχη, μακροζωία, έντονο μαγνητισμό, γοητεία, άνεση, συμπάθεια και την ευγνωμοσύνη. Οι άνθρωποι που ανήκουν στην «Καλέντουλα» πιστεύεται ότι είναι ρομαντικοί, χαριτωμένοι, όμως διαθέτουν άψογες διαπραγματευτικές ικανότητες κι επομένως είναι καλοί ηγέτες. Είναι γενικά ευαίσθητοι, ερωτικοί κι επιδιώκουν την αρμονία και την άνεση στη ζωή.
  11. Νοέμβριος – Χρυσάνθεμο
    Το Χρυσάνθεμo συμβολίζει κυρίως τη συμπόνια και την μυστική αγάπη. Σημαίνει επίσης τον πλούτο, την απόλαυση, τη χαρά και την αισιοδοξία. Οι άνθρωποι που ανήκουν στο «Χρυσάνθεμο» πιστεύεται ότι έχουν μια ευχάριστη προσωπικότητα. Είναι γενικά πολύ ευγενικοί και συμπονετικοί από τη φύση τους, με ισχυρή έκτη αίσθηση αλλά τείνουν να σκέπτονται περισσότερο με το μυαλό, παρά με την καρδιά τους. Κάνουν νέους φίλους αρκετά εύκολα κι είναι πολύ ειλικρινείς.
  12. Δεκέμβριος – Νάρκισσος
    Ο Νάρκισσος συμβολίζει την επιτυχία, τη γλυκύτητα, την αυτοεκτίμηση, τη διασκέδαση και τον πλούτο. Κατά την βικτοριανή εποχή, αν προσφερόταν, σήμαινε «πιστή αγάπη». Οι άνθρωποι που ανήκουν στον «Νάρκισσο» πιστεύεται ότι είναι δυνατοί, υπομονετικοί και δεν πτοούνται από δυσκολίες. Έχουν αυτοπεποίθηση, είναι της οικογένειας, λογικοί και αρκετά συστηματικοί και προσεκτικοί σε ό,τι κάνουν.

 

 

 

Ο Καραγκιόζης φούρναρης

Όπως έχει συμβεί και πολλές άλλες φορές, έτσι και χθες, ψάχνοντας κάτι στο ίντερνετ έπεσα πάνω σε μια παράσταση Καραγκιόζη του Ευγένιου Σπαθάρη, που ήταν και παραγωγή δική μου! Είναι μια κλασσική κωμωδία, “Ο Καραγκιόζης Φούρναρης” και μάλιστα στην αρχή έχει ένα πλάνο του Σπαθάρη να παίζει. Συγκινήθηκα γιατί όπως σας έχω πει παλιότερα έχω δουλέψει πολύ με τον Σπαθάρη όταν ήμουν  στην ΕΡΤ και είχαμε μια πολύ καλή φιλία. Αν θέλετε, δείτε αυτή την παράσταση, κρατάει 24 λεπτά.
Καλή εβδομάδα.
       Π.

 

 

 

 

“Ο μηχανισμός δημιουργίας εικόνων”

Τρεις φίλοι μου ζήτησαν με τα μέιλ τους να ανεβάσω τι λέει ο Κρισναμούρτι  ότι είναι  ο μηχανισμός δημιουργίας εικόνων που ανέβασα σε προηγούμενο post, οπότε και σήμερα θα ανεβάσω άλλο ένα κείμενο από το βιβλίο, “Εσωτερική Επανάσταση” που μεταφράζω αυτόν τον καιρό. Η αλήθεια είναι ότι δεν λέει και πολλά γι’ αυτό τον μηχανισμό, αλλά δεν βρήκα και τίποτα παραπάνω.
Καλό βράδυ.
       Π.

“…Τώρα: ποιος είναι ο μηχανισμός που φτιάχνει την εικόνα; Απλώς παρατηρήστε το, μην προσπαθείτε να το εξηγήσετε και να δράσετε πάνω σ’ αυτό. Απλώς παρατηρήστε τι λέει ο ομιλητής· ακούστε το και παρατηρήστε τη δράση της παρατήρησης, της αντίληψης του εαυτού σας. Κάποιος μου λέει ότι είμαι ανόητος. Αυτή η λέξη με όλα όσα υπονοεί είναι εγκατεστημένη μέσα στη μνήμη, μέσα στα εγκεφαλικά κύτταρα. Η λέξη ανόητος έχει τις συναρτήσεις της, που είναι μνήμη, που είναι το μυαλό. Τώρα: ο μηχανισμός λειτουργεί όταν η σύζυγος ή ο σύζυγος γκρινιάζει επιτιμητικά, όταν εκείνη τη στιγμή δεν υπάρχει προσοχή. Όταν υπάρχει προσοχή τη στιγμή της γκρίνιας, δεν υπάρχει λειτουργία του μηχανισμού. Κάποιος με αποκαλεί ηλίθιο και αν εκείνη τη στιγμή έχω πλήρη επίγνωση, τότε ο μηχανισμός δεν έχει καύσιμα για να δουλέψει. Το βλέπετε αυτό;
Τη στιγμή της απροσεξίας, όταν δεν υπάρχει προσοχή, ο μηχανισμός βρίσκεται σε λειτουργία. Τη στιγμή της προσοχής, μπορείς να πεις ό,τι σου αρέσει, αλλά ο μηχανισμός δεν λειτουργεί. Μπορείτε να το δείτε αυτό από μόνοι σας. Όταν αποκαλείτε τον εαυτό σας Ινδουιστή και κάνετε όλα τα τεχνάσματα του Ινδουισμού, εκείνη τη στιγμή αν έχετε πλήρη επίγνωση, όταν αποκαλείτε τον εαυτό σας Ινδουιστή, βλέπετε όλη τη σημασία, όλο το νόημα του πράγματος: διαίρεση, σύγκρουση, πάλη, διαχωρισμός. Τα βλέπετε όλα αυτά και αυτή η αντίληψη υπάρχει μόνο όταν έχετε πλήρη προσοχή. Σε αυτή τη στιγμή ο μηχανισμός του Ινδουισμού, που είναι η διαμόρφωση, φτάνει σε ένα τέλος. Το πιάσατε; Το μάθατε παρατηρώντας τον εαυτό σας;…”

 

Οι εικόνες

Για σήμερα έχω άλλα ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Κρισναμούρτι , “Εσωτερική Επανάσταση”, που μεταφράζω αυτόν τον καιρό, που είναι για τις εικόνες που έχουμε στο κεφάλι μας για άλλους ανθρώπους και λοιπά.  Νομίζω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον.
Καλό Σαββατοκύριακο.
                Π.

 

“… Τώρα: παρατηρήστε τη γυναίκα σας ή τον άντρα σας ή ένα φίλο σας, χωρίς την εικόνα. Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι; Έχετε μια εικόνα της γυναίκας σας, ή του άντρα σας ή κάποιου· αυτή η εικόνα έχει χτιστεί με χρόνο. Έχετε ζήσει με τη γυναίκα σας (ή με τον άντρα σας) σεξουαλικά· σας έχει γκρινιάξει, σας έχει φοβερίσει κι εσείς εκείνη – ξέρετε όλα όσα συμβαίνουν σ’ αυτή την ανυπόφορη οικογενειακή ζωή. Με τα χρόνια έχετε χτίσει εσείς μια εικόνα για εκείνη και εκείνη για σας και κοιτάτε ο ένας τον άλλον μέσα από αυτές εικόνες, έτσι δεν είναι; Να είστε ειλικρινείς, έτσι για αλλαγή· φοβάστε τόσο πολύ να είστε ειλικρινείς. Έχετε κάποια εικόνα. Τώρα: μια τέτοια εικόνα χωρίζει τους ανθρώπους· μια τέτοια εικόνα διαιρεί. Εάν έχω μια εικόνα για τη γυναίκα μου και εκείνη για μένα, αυτές οι εικόνες πρέπει προφανώς να μας διχάζουν.
     Τώρα: πώς γίνεται η εικόνα που έχει χτίσει κάποιος για τον εαυτό του και η εικόνα που έχει χτίσει για κάποιον άλλον, να πάψουν να υπάρχουν; Εάν αυτές οι εικόνες εξαφανιστούν, τότε υπάρχει ένα εντελώς διαφορετικό είδος σχέσης. Αυτές οι εικόνες είναι το παρελθόν· αυτές οι εικόνες είναι μνήμη· η μνήμη είναι τα διάφορα ίχνη από πράγματα που έχουν συμβεί σε ένα αριθμό χρόνων – πράγμα που είναι η διαμόρφωση των εγκεφαλικών κυττάρων – και αυτές οι εικόνες παραμένουν. Τώρα: μπορεί να μπει ένα τέλος σε αυτές τις εικόνες, όχι σταδιακά αλλά στιγμιαία; Για να απαντήσει κανείς σε αυτή την ερώτηση, πρέπει να πάει σε βάθος στον μηχανισμό που χτίζει τις εικόνες….”

 

 

 

Ένα πανέμορφο μονοπάτι

Αυτή τη φωτογραφία τη βρήκα  πριν λίγο καιρό στο ίντερνετ – δυστυχώς δεν θυμαμαι πού – και δεν είχε καμιά πληροφορία που βρίσκεται αυτό το υπέροχο μέρος. Ούτε και ξέρω τι λουλούδια είναι αυτά που έχουν “σκαρφαλώσει’ και στο βουνό. Σκέφτηκα να την ανεβάσω σήμερα σαν δώρο σε όλες και όλους που γιορτάζουν σήμερα. Και επειδή κοίταζα αυτή  τη φωτογραφία χωρίς να ξέρω πώς λέγονται τα λουλούδια ή το μέρος που βλέπω, σκέφτηκα να ανεβάσω ένα μικρό σχετικό κομμάτι από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω τελευταία με τίτλο, “Εσωτερική Επανάσταση”.
Χρόνια πολλά σε όλες και σε όλους που γιορτάζουν σήμερα.
                                      Π.

“… Μπορείτε να κοιτάξετε οτιδήποτε χωρίς καμιά εικόνα, χωρίς γνώσεις, χωρίς τη σκέψη να μπαίνει ανάμεσα στον παρατηρητή και στο παρατηρούμενο και να λέει, «αυτό το δέντρο είναι μάνγκο»; Απλώς να παρατηρείτε;  Το έχετε κάνει ποτέ; Δηλαδή να βλέπετε, χωρίς να σχολιάζετε; Ο σχολιασμός είναι διαδικασία της σκέψης. Μπορείτε να παρατηρείτε ένα δέντρο, τον γείτονά σας, τη γυναίκα σας ή τον άντρα σας, την φίλη σας ή τον φίλο σας, χωρίς καμιά εικόνα; Δεν μπορείτε, μπορείτε; (…) Μπορείς να παρατηρήσεις αρκετά εύκολα ένα δέντρο χωρίς εικόνα, χωρίς λέξεις, χωρίς σκέψεις. Όταν παρατηρείς ένα δέντρο χωρίς να μπαίνει σε λειτουργία όλος ο μηχανισμός της σκέψης, τότε η απόσταση ανάμεσα σε σένα και στο δέντρο, που είναι χρόνος, εξαφανίζεται. Βλέπεις το δέντρο πλήρως, όχι εν μέρει. Τότε υπάρχει μόνο το δέντρο χωρίς τον παρατηρητή. Το καταλαβαίνετε αυτό; Δεν το έχετε κάνει ποτέ. Κάντε το· μην προσπαθήσετε να το κάνετε, απλώς κάντε το. Δηλαδή, παρατηρήστε ένα λουλούδι, ένα σύννεφο, ένα πουλί, το φως στο νερό, την κίνηση της αύρας ανάμεσα στα φύλλα, απλώς παρατηρήστε τα χωρίς καμιά εικόνα. Τότε θα δείτε ότι υπάρχει μια σχέση που δεν υπήρξε ποτέ πριν ανάμεσα στον παρατηρητή και στο παρατηρούμενο, επειδή τότε ο παρατηρητής έχει φτάσει ολοκληρωτικά σε ένα τέλος…”.

 

 

 

 

“Απεραντοσύνη”

Για σήμερα έχω ένα μικρό απόσπασμα από ένα βιβλίο του Κρισναμούρτι που έχει κυκλοφορήσει παλαιότερα, με τίτλο, ΜΙΛΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΟ. Μιλάει για μια στιγμή απεραντοσύνης.
Καλό Σαββατοκύριακο.
               Π.

“… 22 Αυγούστου 1961
Στον αέρα υπήρχε εκείνο το αίσθημα της απίστευτης απεραντοσύνης, έντονο κι επίμονο. Δεν ήταν μια πλασματική φαντασία. η φαντασία παύει όταν υπάρχει η πραγματικότητα. η φαντασία είναι επικίνδυνη. δεν έχει καμία εγκυρότητα, μόνο το γεγονός έχει. Η φαντασίωση και η φαντασία είναι ευχάριστες και απατηλές και πρέπει να εξοριστούν εντελώς. Κάθε μορφή του μύθου, της φαντασίωσης, και της φαντασίας πρέπει να γίνει κατανοητή και αυτή η ίδια η κατανόηση τούς στερεί τη σημασία τους. Εκείνος ήταν εκεί, κι αυτό που ξεκίνησε σαν διαλογισμός, τελείωσε. Τι σημασία έχει ο διαλογισμός όταν είναι εκεί η πραγματικότητα! Δεν ήταν ο διαλογισμός που γέννησε την πραγματικότητα, τίποτα δεν μπορεί να τη γεννήσει. ήταν εκεί παρά το διαλογισμό, αλλά ήταν απαραίτητος ένας πολύ ευαίσθητος, άγρυπνος εγκέφαλος που είχε σταματήσει εντελώς, ακούσια, και εύκολα, τη φλυαρία του για την αιτία. Είχε γίνει πολύ ήσυχος, έβλεπε και άκουγε χωρίς να ερμηνεύει, χωρίς να ταξινομεί. ήταν ήσυχος και δεν υπήρχε καμία οντότητα ή αναγκαιότητα που να τον κάνει ήσυχο. Ο εγκέφαλος ήταν πολύ ήρεμος και πολύ ζωντανός. Εκείνη η απεραντοσύνη γέμισε τη νύχτα και υπήρχε ευδαιμονία.
Δεν είχε καμία σχέση με οτιδήποτε. δεν προσπαθούσε να πλάσει, να αλλάξει, να διεκδικήσει. δεν είχε καμία επίδραση κι επομένως ήταν αμείλικτο. Δεν έκανε αγαθοεργίες, δεν αναμόρφωνε. δεν είχε γίνει σεβαστό και τόσο πολύ καταστρεπτικό. Αλλά ήταν η αγάπη, όχι η αγάπη που καλλιεργεί η κοινωνία, ένα βασανιστικό πράγμα. Ήταν η ουσία της κίνησης της ζωής. Ήταν εκεί, αμείλικτο, καταστρεπτικό, με μια τρυφερότητα που μόνο το νέο γνωρίζει, όπως το νέο φύλλο της άνοιξης, και θα σου πει. Και υπήρχε δύναμη πέραν του μέτρου και υπήρχε η ισχύς που μόνο η δημιουργία έχει. Και τα πάντα ήταν ήσυχα. Εκείνο το ένα αστέρι που πήγαινε πάνω από το λόφο βρίσκονταν τώρα ψηλά και ήταν φωτεινό μέσα στη μοναξιά του…. “

 

Τα βιβλία του Παραμυθά

bookbookbookbook

Αυτές οι εικόνες είναι τα εξώφυλλα τεσσάρων βιβλίων από τα επτά βιβλία του ΠΑΡΑΜΥΘΑ. Τα άλλα τρία καθώς περιλήψεις των περιεχομένων τους και οι τιμές τους, υπάρχουν ΕΔΩ που είναι και το site των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΨΥΧΟΓΙΟΣ για τον Παραμυθά. Θα δείτε και περιλήψεις των βιβλίων καθώς και τις τιμές τους που είναι από 7 έως 9 ευρώ.
Τώρα, θα μου πείτε πώς μου ήρθε και ανέβασα τέτοιο post. Να σας πω.  Πριν μερικές μέρες, συνάντησα ένα σαραντάρη “παραμυθομεγαλωμένο” φίλο που πιάσαμε κουβέντα, αφού με αναγνώρισε και ήρθε και μου μίλησε. Κάποια στιγμή, λέγοντάς μου ότι διάβαζε τα βιβλία μου στα δύο παιδάκια του , κατάλαβα από τη συζήτηση, ότι δεν ήξερε πόσα ακριβώς είναι τα βιβλία του Παραμυθά που έχουν εκδοθεί και βέβαια, του είπα ότι είναι επτά.  Έτσι έγινε και αργότερα σκέφτηκα ότι μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι που δεν ξέρουν πόσα ακριβώς βιβλία του Παραμυθά υπάρχουν, και αποφάσισα να ανεβάσω ένα  post για αυτά. Αν μάλιστα αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αγοραστούν κάμποσα βιβλία μου αυτό το μήνα και να πω στο τέλος του μήνα, “Αύγουστε καλέ μου μήνα, να ‘σουν δυο φορές το χρόνο”, θα ‘ναι υπέροχα.  Χα, χα, χα….
Σας φιλώ και ευχαριστώ πολύ προκαταβολικά όσους αγοράσουν βιβλία μου.
                                     Ο Παραμυθάς.

 

 

 

 

Ένα παράξενο όνειρο

Όπως σας έχω πει, ένας φίλος εκδότης μού έχει ζητήσει να γράψω τη βιογραφία μου με τίτλο, “Μια ζωή σαν παραμύθι”. Δεν το έχω πάρει ακόμα απόφαση, αλλά ωστόσο το δουλεύω κοιτάζοντας παλιά μου ημερολόγια και σημειώσεις. Έτσι, προχθές, έπεσα στις σημειώσεις που είχα κρατήσει πριν από χρόνια, για ένα όνειρο που είχα δει με τον Κρισναμούρτι. Και αποφάσισσα να ανεβάσω όλο αυτό  το απόσπασμα από το ημερολόγιό μου εδώ. Δείτε το.
Καλό Σαββατοκύριακο.
              Π

Το 1986, τη χρονιά που πέθανε ο Κρισναμούρτι,  είχα δει ένα πολύ παράξενο όνειρο με αυτόν. Είναι από τα λίγα που δεν έχουν σβήσει με το χρόνο και μένει ακόμα εξαιρετικά ζωντανό. Είχα πάει, λέει, να τον ακούσω κάπου που θα μιλούσε. Ήταν μια σχετικά μικρή αίθουσα. Εκείνος καθόταν σε ένα είδος χαμηλής σκηνής, ντυμένος με κάτασπρα φαρδιά ρούχα -κάτι σαν ράσο- και έλαμπε ολόκληρος. Η ομιλία κράτησε καμιά ώρα. Όταν τελείωσε, όλοι άρχισαν να φεύγουν, αλλά εγώ περίμενα γιατί είχαμε συνεννοηθεί να συναντηθούμε και να μιλήσουμε. Ξαφνικά, μπήκε στην αίθουσα… ο Κρισναμούρτι, ένας δεύτερος Κρισναμούρτι (!), αλλά  ακριβώς όπως τον ήξερα: κανονικός, με ένα μπλου τζην, χωρίς να λάμπει, χωρίς τίποτα το ιερό, όπως ο άλλος. Με κοίταξε κι άρχισε να μαζεύει τα τασάκια με τα αποτσίγαρα. Ήταν κάτι σαν να ανήκε στο προσωπικό του χώρου, σαν να ήταν ο υπεύθυνος για την καθαριότητα. Κοίταξα στη σκηνή. Και ο άλλος ο Κρισναμούρτι ήταν εκεί! Ακίνητος, σαν να με περίμενε.
«Έλα, πάμε», μου είπε ο Κρισναμούρτι που ήταν δίπλα μου. Του έδειξα τον άλλον και του είπα: «Μα με περιμένει· πρέπει να του μιλήσω». «Άσ’ τον αυτόν, κι έλα μαζί μου. Μην ασχολείσαι μαζί του». Έριξα μια τελευταία ματιά στον «Κρισναμούρτι» της σκηνής. Ήταν εκεί. Ακίνητος. Απόμακρος. Με τα χαρακτηριστικά του να σβήνονται απαλά  πίσω από το λαμπερό φως που εξέπεμπε ο ίδιος. Μου φάνηκε σαν να με κοίταξε, αλλά έμοιαζε να μας χωρίζει μια τεράστια απόσταση. Ήταν απλησίαστος και ακατανόητος. «Άσ’ τον· πάμε»,  επέμενε ο Κρισναμούρτι δίπλα μου. Και τον ακολούθησα, ξεχνώντας ολοκληρωτικά τον άλλον Κρισναμούρτι. Πήγαμε σε ένα μεγάλο σαλόνι γεμάτο κόσμο που, μόλις μπήκαμε, όλοι τους έδειξαν μεγάλο σεβασμό στον Κρισναμούρτι που ακολουθούσα, σαν να ήταν ο άλλος, που τόση ώρα άκουγαν. Με σύστησε στους πιο κοντινούς. Κάποιος που δεν ήξερα, αλλά κάτι μου θύμιζε, δυσφόρησε που με είδε εκεί. Σαν να μη με ήθελε, σαν να ζήλεψε. Αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς και με χαιρέτησε. Αισθάνθηκα δύσκολα και αμήχανα, αλλά και περήφανος και ασφαλής που ήμουν μαζί με τον Κρισναμούρτι. Κι εκεί τέλειωσε το όνειρο.

Πριν λίγες μέρες ένιωσα ξαφνικά να «ανοίγεται» πίσω από τον Κρισναμούρτι, ένας ολόκληρος κόσμος που πριν δεν υποψιαζόμουν ότι υπήρχε. Φαίνεται πως νόμιζα ότι εκεί όπου βρισκόταν ο Κρισναμούρτι ήταν και το τέλος των πάντων, σαν να μου «έκρυβε» το σώμα του τη θέα πίσω του και ξαφνικά να αποκαλύφτηκε πια. Η αίσθηση έμοιαζε με εκείνη που έχεις όταν κοιτώντας τη θολή μονοδιάστατη ζωγραφιά στις στερεοσκοπικές εικόνες, ξαφνικά γίνεται τρισδιάστατη και αποκαλύπτονται πολλαπλά επίπεδα στο βάθος. Ένοιωσα ότι ο Κρισναμούρτι είναι σαν να δείχνει μια πόρτα. Μπορεί να μοιάζει τρομερά δύσκολο να τη δεις και να την ανοίξεις· μπορεί ο χώρος του δωματίου να μοιάζει τεράστιος· μπορεί η απόσταση ως την πόρτα να μοιάζει μακρινή, αλλά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είναι έτσι. Το δωμάτιο είναι μικρό· η πόρτα είναι κοντά· είναι ένα βήμα και την άνοιξες. Εκείνο που είναι τεράστιο είναι ο χώρος πίσω της  είναι τεράστιος, απέραντος.
Κατά καιρούς έχω δώσει διάφορες εξηγήσεις σε κείνο το όνειρο. Νομίζω ότι, αν υπάρχει κάποια εξήγηση, είναι ότι ο Κρισναμούρτι μου έδειχνε τη δυνατότητα για την οποία μίλαγε σε όλη του τη ζωή: ψυχολογικά να πατάς στα δικά σου πόδια χωρίς να εξαρτιέσαι από κανέναν· ούτε απ’ αυτόν· κυρίως απ’ αυτόν, όπως έλεγε συχνά ο ίδιος.

 

 

Ένα αφιέρωμα

Πριν καμιά δεκαριά χρόνια είχα  ετοιμάσει έναν πιλότο για μια παιδική εκπομπή, που είχε τίτλο ΤΑ ΚΟΥΚΟΥΤΣΙΑ.  Ήρωες ήταν ο Κουκουτσοφοβιτσιάρης και η Κουκουτσο ανήσυχη. Η εκπομπή δεν έγινε ποτέ, αλλά τότε είχα πάει σε ένα σχολείο στην Α’  Δημοτικού κι είχα κάνει παρουσίαση της σειράς  και τα παιδιά είχαν κάνει κάποια σκίτσα ,που βρίσκοντάς τα τυχαία, σκέφτηκα να βάλω τρία από αυτά που έχουν σχέση με το περιβάλλον, μια και χτες συμπληρώθηκε μια εβδομάδα από τις τραγικές φωτιές στην Αττική. Δεν θέλω να κάνω άλλα σχόλια.
Σας φιλώ
 Π.

 

 

 

 

Η ζωή του Κρισναμούρτι

 

Ένα e-mail που πήρα προχθές από το Ίδρυμα Κρισναμούρτι, μού έδωσε το θέμα για το σημερινό post που έχει σχέση με τον Κρισναμούρτι, Το Ίδρυμα Κρισναμούρτι της Αμερικής, δημιούργησε ένα website με τίτλο, Η ζωή του Κρισναμούρτι, που είναι βασισμένο σε μια έκθεση φωτογραφιών και άλλου υλικού από τη ζωή του, στο Όχαϊ, στην Αμερική. Η έκθεση έχει πλουτιστεί με περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο για το ίντερνετ , και είναι ένα ταξίδι στη ζωή του Κρισναμούρτι και τη διδασκαλία του, μέσα στα γεγονότα του εικοστού αιώνα. Όσοι ενδιαφέρεστε, κάντε κλικ    ΕΔΩ και πηγαίνετε στο LINK που θα σας ανοίξει.
Καλή εβδομάδα.
         Π.