Η Κουκουβάγια

Καθυστέρησα, κάπως ν’ ανεβάσω post, αλλά κάτι η ζέστη κάτι που γύρισα ψιλοφευγάτος από το ταξίδι -κάτι η ηλικία όπως λέει κι η γυναίκα μου- ε, πολύ θέλει ο άνθρωπος για να τεμπελιάσει. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι τεμπέλιασα μόνο για το blog, γιατί όλη την εβδομάδα κάνω κάθε μέρα τη μετάφραση ενός ακόμα βιβλίου του Κρισναμούρτι, το «Η μόνη Επανάσταση» και άρχισα να σχεδιάζω και να μαζεύω υλικό για άλλα δύο βιβλία που θα βασίζονται στη δουλειά του και που είναι δική μου ιδέα, και θα πρωτοκυκλοφορήσουν στα ελληνικά.Το ένα, θα έχει τίτλο, «Ποιος ήταν ο Κρισναμούρτι, από τον ίδιο», με μία επιλογή κειμένων από διάφορα βιβλία – δικά του ή από βιογραφίες του που είναι 27 – όπου αναφέρεται ο ίδιος άμεσα ή έμμεσα – στον εαυτό του. Τα κείμενα αυτά καλύπτουν τη ζωή του από τότε που ήταν μικρό αγόρι έως λίγες ώρες πριν από το θάνατό του. Το δεύτερο βιβλίο, είναι κάτι που σκέφτομαι να κάνω εδώ και πολύ καιρό, και είναι ένα βιβλίο με κείμενα του Κρισναμούρτι για παιδιά. Χα, χα, χα… ναι για παιδιά, δεν λάλησα. Θα είναι ένα βιβλίο με μικρά κείμενα του Κρισναμούρτι από βιβλία του – κυρίως από τα ημερολόγιά του – όπου έχει κάποιες περιγραφές τοπίων, ανθρώπων και ζώων, που σου δίνουν την αίσθηση σαν να βλέπεις μια  εικόνα. Το βιβλίο θα έχει τίτλο, «Κρισναμούρτι: Ιστορίες για παιδιά σαν ζωγραφιές» και θα έχει σχέδια της Στεφανίας, όπως και στα βιβλία του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ». Κι επειδή στα επτά, σχεδόν, χρόνια που υπάρχει αυτό το blog, γράφω εδώ για πρώτη φορά ό,τι καινούργια  δουλειά πρόκειται να κάνω, λέω να σας αντιγράψω εδώ από ένα μικρό απόσπασμα από αυτά τα δύο βιβλία. Και πρώτα μία περιγραφή του Κρισναμούρτι για τον ίδιο, όταν ήταν μικρό αγόρι στην Ινδία, όπου -όπως πάντα κάνει για τον εαυτό του- μιλάει σε τρίτο πρόσωπο.
«Όταν ήταν μικρό αγόρι, συνήθιζε να κάθεται μόνος του κάτω από ένα μεγάλο δέντρο, κοντά σε κάποια μικρή λίμνη με λωτούς, που ήταν ροζ και είχαν μια δυνατή μυρωδιά. Κάτω από τη σκιά αυτού του μεγάλου δέντρου, μπορούσε να παρακολουθεί,  τα πράσινα φίδια και τους χαμαιλέοντες, τα βατράχια και τα νερόφιδα στη λίμνη. Ήταν πολύ ευχάριστα κάτω από το δέντρο, με τη λιμνούλα και το ποτάμι να κυλάει πιο ‘κει.  Καθόταν εκεί μέχρι που ο αδελφός του με κάποιους άλλους, έρχονταν να τον πάρουν για να τον πάνε σπίτι».
Και θα κλείσω με ένα μικρό κείμενο από το δεύτερο βιβλίο, για παιδιά, που λέει για μια κουκουβάγια που ήρθε ένα βράδυ στο παράθυρό του. Απ’ αυτό πήρα και τον τίτλο του σημερινού post. Μαζί, είπα να βάλω και τη ζωγραφιά μιας κουκουβάγιας  που έχει κάνει η Στεφανία, και που είναι και από ένα άλλο βιβλίο.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π 

«Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό και από το πλατύ παράθυρο φαινόταν όλος ο ουρανός στα νότια· σ’ αυτό το δωμάτιο μπήκε κάποιο απόγευμα, φτερουγίζοντας  με δυνατό θόρυβο, ένα πουλί. Ήταν μια κουκουβάγια. Ήταν περίπου μισό μέτρο ψηλή με εξαιρετικά μεγάλα ορθάνοιχτα μάτια και ένα κάπως τρομακτικό ράμφος! Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλον από πολύ κοντά, κάπου ένα μέτρο. Ήταν τρομαγμένη από την παρουσία ενός ανθρώπου τόσο κοντά της. Κοιταχτήκαμε με ακίνητα μάτια για αρκετή ώρα. Μπορούσες να δεις τα σκληρά νύχια, και τις φτερούγες με τα απαλά φτερά σφιχτά κολλημένες επάνω στο σώμα της. Σου ερχόταν να την αγγίξεις, να την χαϊδέψεις, αλλά εκείνη δεν θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Έτσι, έσβησα το φως και ξάπλωσα· για λίγη ώρα υπήρξε ησυχία στο δωμάτιο. Ύστερα από λίγο, ακούστηκε το χτύπημα των φτερών της, που μπορούσες να νοιώσεις τον αέρα που έκαναν  στο πρόσωπό σου, και η κουκουβάγια βγήκε από το παράθυρο. Δεν ξαναγύρισε ποτέ…» 

4 Σχόλια στο “Η Κουκουβάγια”

      lolipop Family
      2 Αυγούστου 13 στις 18:20

      Αγαπημένε μου Παραμυθά, τόσο καιρό μιλάω με την μαγισούλα Αιναφετς και είπα σήμερα να περάσω κι απ τα μέρη σας. Το μόνο που έχω να πω είναι οτι εύχομαι να σας έχει ο Θεός καλά για πάρα πολλά χρόνια για να δημιουργείτε αριστουργήματα . Με μεγαλώσατε και είστε για εμενα παράδειγμα πατέρα μετά από την συνέντευξη του γιου σας . Φτου φτου σε αυτην την υπέροχη οικογένεια και φιλιά από τα όμορφα Χανιά…

      Γιώτα

      marilia
      2 Αυγούστου 13 στις 20:20

      Τεμπέλιασες όσο έπρεπε. Δηλαδή όσο έκανα κι εγώ να αντέξω χωρίς ίντερνετ στο Νότο! χιχιχι! Τώρα και 5 λεπτά είμαι σε παραθαλάσσιο ταβερνάκι, πίνω μπιρίτσα και διαβάζω για τις δυο ιδέες. Τέλειες τις βρίσκω, ειδικά τη δεύτερη!!! Και το… κουφό: Ένα δυο λεπτά πριν κατεβώ από το σπίτι για το ταβερνάκι, εμφανίστηκε μια άγνωστη γατούλα -πρώτη φορά ανεβαίνει γάτα στο μπαλκόνι μας- κοιταχτήκαμε, πήγα να την πλησιάσω και την έκανε τρέχοντας. Τυχαίο.

      Πιάσε ένα θαλασσοφιλί δροσερό δροσερό

      δημήτρης
      5 Αυγούστου 13 στις 10:39

      Αυτές είναι ιδέες εμπνευσμένες!
      Και μια και ανακοίνωσες νωρίς τις εμπνεύσεις σου για τα βιβλία…θα σε ζαλίσουμε για να τα ετοιμάσεις και νωρίς! Φέτος δεν θα κάνεις διακοπές…και η μάγισσά μας επίσης! 🙂
      Φιλιά και στους δυο σας!
      Καλή μας εβδομάδα!

Σχολιάστε