«Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις…»

Το «σεντόνι» για το τσιγάρο που σας έχω υποσχεθεί προ αμνημονεύτων… ημερών, από την προηγούμενη μπλογκοχρονιά μου (9/2/07 με 9/2/08), μου βγαίνει ενισχυμένο διπλόφαρδο, αυτός είναι ο ένας λόγος που το καθυστερώ. Ο άλλος είναι ότι τον τελευταίο καιρό είμαι στριμωγμένος από επαγγελματικομπαμπαδοσυνταξιοδοτικοεφοριακοδικαστικοτραπεζοϊκατζίδικα προβλήματα και δεν έχω πολύ καιρό. «Δεν μπορώ να κάνω τη ζωή μου όπως τη θέλω, ρε γαμώτο», σκέφτηκα χτες το βράδυ και «κλικ» μου ήρθε φαεινή ιδέα: Να βάλω κάτι που θα έχει γράψει άλλος, αλλά θα έχει κάποια σχέση με μένα και να ‘χει κάποιο νόημα και για σας, και να πηγαίνει προς το «σεντόνι»! Και τι είναι αυτό; Θυμάστε που πριν καιρό είχα βάλει ένα post που λεγόταν ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ, «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ»; Ε, σκέφτηκα ότι κακώς δεν είχα βάλει κάτι από τον καθένα, ένα απόσπασμα από κάποιο κείμενό του που από τα 17 μου έως σήμερα, να μου έχε κάνει τόση εντύπωση που να το θυμάμαι πάντα. Έτσι, λοιπόν, αποφάσισα κατά διαστήματα να μεταφέρω εδώ, ακολουθώντας την αλφαβητική σειρά με την οποία σας τους είχα παρουσιάσει, κείμενά τους. Ελπίζω να βρείτε κάποιο ενδιαφέρον σε όλα αυτά και νοιώθω ότι είναι και σαν να σας λέω πράγματα για μένα, αφού μέσα από αυτά μπορεί να δει κανείς πώς διαμορφώθηκε η σκέψη και η συμπεριφορά ενός ανθρώπου.
Κι αρχίζω με τον Καβάφη που είναι ο πρώτος στον αλφαβητικό κατάλογο. Δηλαδή αρχίζω με ένα ποίημα. Ουάου! Καλό! Ο τίτλος του είναι, «ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ». Αυτό το διάβασα στα 17 μου και είχα εντυπωσιαστεί. Και νοιώθω πως ισχύει ακόμα και σήμερα για την καθημερινή μου ζωή.
Σας φιλώ.
Π.
Υ.Γ. Επειδή βλέπω κατά διαστήματα να επαναλαμβάνεται η πρόταση να συναντηθούμε με κάποιο τρόπο, θέλω να σας πω ότι κι εγώ θα το ‘θελα και προσπαθώ να σκεφτώ κάτι. Ένα πράγμα που δεν είμαι σίγουρος, είναι ο χώρος. Αν είναι να βρεθούμε μια μικρή συντροφιά γίνεται και στο γραφείο μου. Αν πρόκειται για μεγάλη παρέα, θέλει ταβέρνα. Κι αν μιλάμε για τους σταθερούς επισκέπτες του μπλογκ, μοιάζει να χρειάζεται θέατρο. Αλλά θα έχει νόημα; Ξέρω κι εγώ. Η αλήθεια είναι ότι μου έρχεται κατά καιρούς η επιθυμία να σας πω κάνα παραμύθι στα ζωντανά. Πήγε να γίνει κάτι τέτοιο στις γιορτές που πέρασαν, αλλά μου ζήτησαν για να βγάλουν τα χρήματά τους, να το κάνω πολλές φορές, σαν παιδική παράσταση. Μόνο που τ’ άκουσα, μ’ έπιασε πονοκέφαλος από τη βαρεμάρα. Όπως σας έχω ξαναπεί έχω τελειώσει με το επάγγελμα του ηθοποιού από το 1974. Επίσης θα ήθελα να είναι ΓΙΑ ΣΑΣ που μεγαλώσατε με την εκπομπή του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ», κι όχι να κάνω γενικώς και αορίστως παιδικό θέατρο! Κούφια η ώρα… Τέλος πάντων, θα δούμε πώς και αν θα μας κάτσει. Μπορεί να υπάρχει ή να υπάρξει ανάμεσά μας κάποιος που να οργανώνει εκδηλώσεις και να το πάρει επάνω του. Θα δούμε…

 

01-k-kavafis.jpg
Κωνσταντίνος Καβάφης
ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ
Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις,
Τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στις πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

9 Σχόλια στο “«Κι αν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις…»”

      Ν.
      12 Φεβρουαρίου 08 στις 15:09

      Κι’ όποιος το πνεύμα του ποθεί να δυναμώση
      να βγη απ’το σέβας και την υποταγή.
      Από τους νόμους μερικούς θα τους φυλάξει,
      αλλά το περισσότερο θα παραβαίνει
      και νόμους κ’ έθιμα κι’ απ’την παραδεγμένη
      και την ανεπαρκούσα ευθύτητα θα βγη.
      Από τας ηδοναίς πολλά θα διδαχθή.
      Την καταστρεπτική δεν θα φοβάται πράξι,
      το σπίτι το μισό πρέπει να γκρεμισθή.
      Έτσι θ’αναπτυχθή ενάρετα στην γνώσι.

      Aliki
      12 Φεβρουαρίου 08 στις 15:58

      καλησπερα. απο μια μικρουλα πορτουλα βρεθηκα εδω κατεβαινοντας μια στενη σκαλιτσα και ειμαι πολυ χαρουμενη. μαλλον θα καθησω λιγο , να εδω σ αυτο το παλιο σκαμνακι και θα παρω μερικα παραμυθια να διαβασω. δεν θα σας ενοχλησω. συνεχιστε σας παρακαλω οτι κανατε.
      …..
      ααα και να ειστε καλα γι αυτα που κανετε.

      Karellen
      12 Φεβρουαρίου 08 στις 16:57

      Πρόσφατα έγινε εδώ στο γερμανικό Πανεπιστήμιο, όπου βρίσκομαι για μεταπτυχιακές σπουδές, διάλεξη (στα γερμανικά βεβαίως) από Ελληνίδα καθηγήτρια που διδάσκει εδώ για τον μεγάλο Αλεξανδρινό ποιητή. Η συμμετοχή ήταν μεγάλη, προς έκπληξή μου και από Γερμανούς κάθε ηλικίας. Όταν αναγνώστηκαν κάποια ποιήματά του μετά μάλιστα από παρότρυνση των ξένων και απ’το πρωτότυπο («Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον» -το οποίο το έχω συνδέσει με σημαντικό γεγονός της ζωής μου-, «Γκρίζα», «Απ’τες εννιά», «Σατραπεία» καθώς και το «Όσο μπορείς» που παραθέτετε) μου ήρθαν δάκρυα στα μάτια μέσα στο αμφιθέατρο… Απερίγραπτο συναίσθημα!

      (Ναι, μακάρι να γίνει κάπως αυτή η συνάντηση, να σας ακούσουμε και ζωντανά).

      Νίνα
      12 Φεβρουαρίου 08 στις 20:52

      Ναι, ναι, ναι , ναι, ναι!

      (ενθουσιώδη παιδικά παλαμάκια)

      Να κανονιστεί συνάντηση καλέ μου Παραμυθά και να είναι ΓΙΑ ΕΜΑΣ όπως το έγραψες-σ’ ευχαριστώ γι’ αυτήν την σκέψη! Και μακάρι να βολέψει κι εμάς τους εκτός πρωτευούσης η ημ/νία και ο καιρός ειδικά!

      Καλέ μου Παραμυθά, έλειψα πολλέεες μέρες και έχω χάσει πολλά (μπλογκο)επεισόδια- επανήλθα αλλά δεν είχα τον χρόνο να σχολιάσω ούτε καν τα γενέθλια του ιστολογίου σου, αλλά σε τούτη την είδηση(του ενδεχομένου της συνάντησης) δεν μπόρεσα να αντισταθώ και να μη σχολιάσω!

      -Χρόνια πολλά για τα γενέθλια

      -Πανανθρώπινα τα θέματα και τα νοήματα του Αλεξανδρινού-από την ίδια ηλικία κι εμένα με συντροφεύουν δύο τοσοδούλικα βιβλιαράκια με τα λιγοστά αλλά τόσο ουσιαστικά Άπαντά του:
      Με έχουν στοιχειώσει τόσοι στίχοι στις «μαύρες» μου
      «Την μια μονότονην ημέρα άλλη, μονότονη απαράλλαχτη ακολουθεί…Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει…»
      «Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω…»
      «Ίσως το φως θα’ναι μια νέα τυραννία».
      Για να μην θυμηθώ και τα «κεριά» και με πάρουν τα ζουμιά

      Αλλά και σε πιο λευκές μέρες:
      «Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες…»Εδώ που έφθασες λίγο δεν είναι,
      τόσο ου έκαμες, μεγάλη δόξα»..

      Σε στιγμές προβληματισμού:
      «Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ’ όχι-το σωστό-εις όλην την ζωή του».
      «Το έργο των θεών διακόπτομεν εμείς»…

      και ερωτισμού:
      «Επέστρεφε συχνά και παίρνε με, αγαπημένι αίσθησις, επέστρεφε και παίρνε με»…

      Και σε τόσες τόσες άλλες…
      Κάθε στίχος αποφθεγματικός μα τόσο αληθινός και βαθειά ποιητικός.

      Και το ποίημα που παραθέτεις…

      Τέλος πάντων..

      Πολλά
      πολλά
      γλυκά
      φιλιά

      marilia
      12 Φεβρουαρίου 08 στις 22:45

      Ναι, κανονίστε για τους… κοντινούς κι εμείς οι… μακρινοί να σκάμε. Αλλά κι εγώ… χμ… θα ξαναπώ αυτό το φοβερό και τρομερό «ζηλεύωωωωωωωωωωωωωω», όπως την άλλη φορά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται! Μμ!

      Εγώ η μία μικρή ανόητη, τώρα ΚΑΙ κακιά!

      natassaki
      13 Φεβρουαρίου 08 στις 10:32

      Να σχολιάσω το ποίημα; Μπα….
      (το έχω ξαναπεί, ήταν ο μόνιμος καυγάς μου με τους φιλόλογους στο σχολείο : τη λογοτεχνία, και ειδικά τα ποιήματα, εγώ δεν θέλω να τα «αναλύσω» -θέλω να τα νιώθω. Κι αυτό, το αγαπώ πολύ, χρόνια τώρα..)

      Να σχολιάσω τη συνάντηση;
      ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ ! ! ! ! ! ! ! !
      (sorry, marillia! 🙂 )
      Να το κανονίσουμε ντε!
      Και να είναι συνάντηση για μεγάλα παιδιά – για μας!

      (κι αν θέλετε βοήθεια, και μπορούμε, ξέρεις που θα μας βρεις! 😉

      unamama
      13 Φεβρουαρίου 08 στις 11:35

      οσο μεγαλωνουμε κι ωριμαζουμε αυτο το ποιημα γινεται ενα δωρο που αγγιζει την ψυχη μας ολο και περισσοτερο…
      ειναι σαν τα λογια του πατερα μας αν υπηρξαν σοφα, του μεγαλου μας αδελφου αν μας αγαπαει, του σοφου δασκαλου μας αν ηταν σοφος βεβαια…

      να ευχηθω καλα ξεμπερδεματα με ολα τα ‘επαγγελματικομπαμπαδοσυνταξιοδοτικοεφοριακοδικαστικοτραπεζοϊκατζίδικα προβλήματα’ σας (πολυ γελασα με την λεξη!)…

      : ))

      diavatis
      13 Φεβρουαρίου 08 στις 16:01

      μα ειλικρινά δεν μπόρεσα και εγώ να μην γελάσω με αυτή τη «λέξη» που είναι μοναχά μια «λέξη» –
      επαγγελματικομπαμπαδοσυνταξιοδοτικοεφοριακοδικαστικοτραπεζοϊκατζίδικα

      στην κόρη μου (9 χρονών η μεγάλη) αρέσει πολύ η γνωστή «κρεμάλα»… και όλο ψάχνεται για λέξεις περίεργες, ασυνήθιστες, δύσκολες…
      πού να της βάλω αυτή τη λέξη; χιχιχι :)))

      Τα σέβη μου κ. Παραμυθά μας που μας ταξιδέψατε με τα ταξίδια σας…

      (- μαμά;
      – ορίστε;
      – πώς αυτός ο κύριος εκεί μπορεί και πετάει;
      – μα γιατί ζεί μέσα στο παραμύθι….
      ποτέ η μαμά μου δεν μου χάλασε το όνειρο!)

      να είσαστε καλά και συγνώμη και για το δικό μου «σεντόνι»

Σχολιάστε