«Το όνειρο ενός γελοίου»

 05-f-dostoevsky.jpg
Για σήμερα,  έχω το απόσπασμα  από ένα μικρό και λιγότερο γνωστό διήγημα του Ντοστογιέφσκι , ενός ακόμα από τον κατάλογο του post:  ΟΙ ΔΑΣΚΑΛΟΙ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ, “ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ” που έχει τίτλο, «Το όνειρο ενός γελοίου». Ο ήρωας  του διηγήματος βλέπει σε όνειρο ότι βρίσκεται σε έναν τόπο όπου όλοι οι άνθρωποι είναι αγνοί, αθώοι και ευτυχισμένοι. Κι εκείνος, πολύ σύντομα κατάφερε να τους κάνει σαν τα μούτρα του, δηλαδή σαν τους ανθρώπους στη γη, κι όπως λέει, «κατάφερα να τους χαλάσω όλους». Και να τι κατάφερε:
Πόσο γρήγορα γεννήθηκε ανάμεσά τους η φιληδονία που γέννησε τη ζήλεια κι εκείνη με τη σειρά της  τη σκληρότητα!… Δεν ξέρω πότε, μα ύστερα από λίγο, χύθηκε και για πρώτη φορά αίμα… Οι άνθρωποι, κατατρομαγμένοι, άρχισαν να σκορπάνε, ν’ απομονώνονται. Έκαναν συμμαχίες οι μεν εναντίον των δε. Έμαθαν τη φιλοτιμία, που της έδωσαν το μεγαλόπρεπο τίτλο: Τιμή! Και τότε κάθε έθνος έκανε τη σημαία του. Μετά κύρηξαν τον πόλεμο στα ζώα που έφυγαν στα δάση κι έγιναν εχθροί του ανθρώπου. Κι άρχισε ο πόλεμος του ατομισμού για το δικό μου και το δικό σου. Ανακάλυψαν τις γλώσσες. Ανακάλυψαν τον πόνο και τον ερωτεύτηκαν. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι διψούσαν για πόνο κι έλεγαν πως με τον πόνο μονάχα φτάνει κανείς στην αλήθεια. Αυτός υπήρξε και η πρώτη αρχή της επιστήμης. Ύστερα, μόλις έγιναν κακοί, άρχισαν να εκφωνούν λόγους για την αδελφοσύνη, για τη φιλανθρωπία… Μόλις έγιναν εγκληματίες, άρχισαν να μιλούν για τη δικαιοσύνη, συντάξανε κώδικες για να τη διαφυλάξουν και αγχόνες για να την υπερασπιστούν. Όταν θυμόντουσαν το τι είχανε χάσει, δεν ήθελαν να πιστέψουν στην αθωότητά τους και στην περασμένη τους ευτυχία, γελούσαν μάλιστα για την ευτυχία αυτή, λέγοντας πως ήταν παραμύθι και δεν μπορούσαν πια να την φανταστούν σαν κάτι το πραγματικό. Ωστόσο αν και δεν πίστευαν καθόλου στην παλιά τους ευδαιμονία, διατήρησαν τόσο δυνατό πόθο να ξαναγίνουν αθώοι κι ευτυχισμένοι που χάθηκαν σαν παιδιά μέσα στον πόθο τους! Θεοποίησαν τον πόθο τους, του έχτισαν ναό, γονάτισαν μπροστά στην ίδια τους την ιδέα, μπροστά στο είδωλο του πόθου τους  και με την πεποίθηση πως ήταν απραγματοποίητος, τον προσκύνησαν με δάκρυα και γονυκλισίες και προσεύχονταν σ’ αυτόν. Όταν, όμως, ερχόταν κάποιος και ξανάβρισκε την παλιά τους ευτυχία, τους την έδειχνε και τους ρωτούσε μετά: «Θέλετε να ξαναγυρίσετε σ’ αυτήν;» απαντούσαν: «όχι!»

7 Σχόλια στο “«Το όνειρο ενός γελοίου»”

      nellinezi
      21 Φεβρουαρίου 08 στις 23:29

      Ουάου!! Εντυπωσιάστηκα μιλάμε! Σε μια σελίδα, ο κόσμος όλος. Από τη γένεση ως σήμερα…Πραγματικά εντυπωσιακό. Όλες οι αξίες, όλα τα πιστεύω, όλες οι ιδέες σε μια σελίδα….Απίστευτο. Το διάβασα ήδη δυο φορές και φεύγω καρφί να το ξαναδιαβάσω! Αυτή η σειρα..η διαδοχή…η γενικεύμενη διαδοχή …Επαθα!

      Καληνύχτα!

      nellinezi
      21 Φεβρουαρίου 08 στις 23:40

      Θα ξαναγράψω!
      Ετσι είμαι εγώ..άμα ενθουσιάζομαι…ενθουσιάζομαι εις διπλούν! 😀

      Μα με πόσο όμορφο τρόπο έχει περάσει στον αναγνώστη τα κακά που διέπουν πλέον την ανθρώπινη φύση χωρίς να τα κατονομάζει : τη ματαιοδοξία, τον εγωισμό, τη φιληδονία, την υποκρισία, το ψέμα, την αδικία , την πονηριά, τη ζήλια , τον φθόνο , το έγκλημα!

      Και στο τέλος , η ελπίδα του ανθρώπου που έχει χάσει τη ψυχή του. Η αγνή και αθώα ψυχή γίνεται πόθος κι ο πόθος Θεός.

      nellinezi
      22 Φεβρουαρίου 08 στις 14:43

      unamama

      το σθεναρό και άκαμπτο «όχι» κρύβει κι ένα φοβισμένο «όχι». Οι σκοτεινές καταστάσεις ναι μεν έχουν περισσότερο ενδιαφέρον, αλλά έχουν και περισσότερη ευκολία. Είναι δύσκολο όταν έχεις απομακρυνθεί από το αγνό και το αθώο, να επανελθεις σε αυτό. Είναι πιο ευκολο να είσαι δόλιος και πονηρός . Η αθωότητα προυποθέτει αγνότητα και η αγνότητα καθαρή ψυχή. Πόσοι έχουν καθαρή ψυχή; Πόσοι θυμούνται τι είναι η καθαρή ψυχή; Πόσοι έμαθαν τι είναι η καθαρή ψυχή; ….Αστο καλύτερα λέει το φοβισμένο και βολεμένο ανθρωπάκι …καλύτερα σκοτεινή και θολωμένη ψυχή και να είμαι «ένα» με τα μούτρα των αλλωνών.
      Είναι δύσκολο πολύ να ξεχωρίσει κανείς…

      Παραμυθά,

      ναι…ναι…το ξέρω ότι είναι το τρίτο σχόλιο, αλλά αυτή τη φορά ενθουσιάστηκα εις τριπλούν! 😀

Σχολιάστε