«Μια στιγμή…»

Ρε σεις, τι γίνεται; Τα ‘χω παίξει μαζί σας!!! Έχετε κατακλύσει αυτή τη πόλη; Από τροχονόμους που με πιάνουν και μ’ αφήνουν μέχρι το ΙΚΑ που πήγα σήμερα να κάνω ρύθμιση και μ’ έσωσε καλή του ώρα ο άνθρωπος, παντού «παραμυθομεγαλωμένοι»! Άσε που εκεί όπου πήγαμε σήμερα με το «μάστορα» για να μιλήσουμε περί δημιουργίας paramithas.tv website ή διαφήμισης στο blog, είδα και συζήτησα με τέσσερις «παραμυθομεγαλωμένους»! Για να μην πω ότι μου την άναψε άσχημα το ένα από τα κορίτσια εκεί, γιατί μου είπε ότι γράφει στο blog, αλλά δεν μου είπε με τι όνομα γράφει και θα σκάσω από την περιέργειά μου… Αληθινά, τα έχω χάσει! Πόσοι είσαστε πια που βλέπατε αυτή την εκπομπή; Και πάλι αναρωτιέμαι, μα ήταν όντως τέτοια που να σας κάνει ακόμα και σήμερα να γεμίζουν τέτοια γλύκα και τρυφερότητα τα μάτια σας; Πραγματικά περνάω μερικές από τις πιο ωραίες στιγμές της ζωής μου – είναι σαν να ζω στην Παραμυθοχώρα!!! Τι να πω!!! Τέλος πάντων…
Τι έγινε στη σημερινή συνάντηση θα σας το πω αύριο γιατί θέλω πρώτα να το σκεφτώ όλο αυτό που συζητήθηκε. (Σκάω τώρα που σκέφτομαι ότι ένα από σας τα κορίτσια που το διαβάζετε αυτό τώρα, ξέρει τι έγινε κι εγώ δεν ξέρω ποια είναι. Αααααχ, θα με φάει η περιέργειά μου, όπως έλεγε κι η μάνα μου).
Λοιπόν, επειδή στο τελευταίο post, στην ουσία έλεγα ότι ψάχνω για χρήματα, θα σας πω μια ιστορία με το Θεό που μ’ αρέσει πολύ κι έχει σχέση με χρήματα.

god.jpgΜια φορά ήταν ένας άνθρωπος που γονάτισε να προσευχηθεί στο Θεό και άρχισε λέγοντας: «Θεέ μου…».
«Ορίστε…» απάντησε αμέσως ο Θεός. Και ο τύπος, χωρίς να τα χάσει τον ρωτάει:
«Μπορώ, Θεέ μου, να σου κάνω μια ερώτηση;»
«Παρακαλώ…», λέει ο Θεός.
«Πες μου, Θεέ μου, πόσο είναι για σένα ένα εκατομμύριο χρόνια;» Κι ο Θεός του απαντάει:
«Ένα εκατομμύριο χρόνια ανθρώπινα, για μένα είναι μόλις μια στιγμή».
«Μμμμ…» έκανε ο τύπος καθώς σκεφτόταν κι ύστερα ξαναρώτησε: «Και για πες μου Θεέ μου, πόσο είναι για σένα ένα εκατομμύριο ευρώ;» Και ο Θεός του απαντάει:
«Ένα εκατομμύριο ευρώ, αφού το ένα ευρώ έχει εκατό λεπτά, το ένα εκατομμύριο ευρώ για μένα είναι μόνο ένα λεπτό». Οπότε ο τύπος τού λέει:
«Μπορείς σε παρακαλώ, Θεέ μου να κάνεις να μου πέσει μια κληρονομιά μόνο ένα λεπτό;» Και ο Θεός του απαντάει:
«Βεβαίως… Περίμενε μια στιγμή».

Καλό βράδυ.
Π.

11 Σχόλια στο “«Μια στιγμή…»”

      Γιώργος Παναγόπουλος
      6 Ιουνίου 07 στις 23:00

      Αγαπητέ κ. Πιλλάβιε,

      από τότε που ανακάλυψα την ιστοσελίδα σας, την επισκέφτομαι σχεδόν καθημερινά! Χαίρομαι πάρα πολύ που υπάρχουν τόσοι άλλοι άνθρωποι που έχουν ακριβώς τα ίδια με μένα συναισθήματα όσον αφορά στα παιδικά μας χρόνια και τα τόσα που μας έχετε προσφέρει!! Έιλικρινά δεν γνωρίζω, αν με τη δική σας παρέμβαση θα μπορούσε η κρατική τηλεόραση να ξαναπροβάλλει σειρές όπως «ο θησαυρός της Βαγίας» ή «ο κήπος με τα αγάλματα» ή «ο παραμυθάς» έτσι ώστε να δοθεί η ευκαιρία και στην νέα γενιά να ζήσει αυτά που ζήσαμε εμείς μαζί σας!!!! Συναισθήματα και συγκινήσεις ανεξίτιλες! Επίσης θα με χαροποιούσε ιδιαίτερα, και πολλούς άλλους φαντάζομαι, αν υπήρχε ένας τρόπος να μαζευόμασταν κάπου όλοι μαζί να τα λέγαμε από κοντά. Έστω, αν μπορούσαμε να καθιερώσουμε μια μέρα κάθε χρόνο όπου θα βρισκόμασταν και θα γελάγαμε και σίγουρα κλαίγαμε μαζί!!! Θα είναι η μέρα του παραμυθά, η μέρα της αθωότητας, της ανάμνησης, αυτής της γλυκιάς!!!

      p.s. υπάρχει τρόπος άραγε να συλλέξω όλη τη σειρά του παραμυθά, του θησαυρού της βαγίας, του κήπου με τα αγάλματα……

      unamama
      7 Ιουνίου 07 στις 0:50

      κυριε νικο πιλαβιε, καλε μας παραμυθα , αγαπητε συνμπλογγερ μαλλον ηρθε η ωρα να δειτε τους κοπους σας να δινουν καρπους με την ευτυτερη εννοια. ειτε μεσω των παιδιων σας , ειτε μεσω των καινουριων οριζοντων που ανοιγονται, ειτε μεσω της αγαπης των τοσων παιδιων που καθε χρονο προστιθονταν στη δειαρκεια των 12 ετων της εκπομπης. ζειστε το, το αξιζετε και ευχομαι για τον καθε ενα απο εμας που στη ζωη του λιγο εχει προσπαθησει και κακο δεν εχει κανει μια μερα να δουμε τους κοπους μας να καρποφορουν. καληνυχτα ασς και ονειρα τετοια που να πορευονται με αυτα της ζωης!

      tsaperdona
      7 Ιουνίου 07 στις 11:01

      και πάλι κομψά του απάντησε ο θεός…….

      ο θησαυτό της Βάγιας πάλι? Τι μου θήμησες τώρα…! Μαγικές στιγμές…

      Το ζήτημα είναι ότι είναι να γίνει σύντομα.
      Γιατί άντε πες εγώ δεν βιάζομαι να καταξιωθώ στην τηλεόραση,γιατί έχω να αποδέιξω διάφορα σε πολλούς.

      Εσύ όμως έχεις back up.Το μόνο θέμα είναι να τους πείσεις πως αυτό που τότε ήταν (τελικά ) τόσο αγαπημένο προιν ( προιόν γι αυτούς) θα εξακολουθεί να είναι και τώρα.

      με αγάπη
      Αυτοί…………

      υγ

      μλ
      7 Ιουνίου 07 στις 13:59

      ..το κοριτσάκι αναπολεί τις στιγμές που ήταν ελεύθερες και θα ήθελε να είναι όπως τότε χωρίς να σκέφτεται και να αναζητά να μεγαλώσει τόσο γρήγορα.. ηρεμώ με τη ζεστασιά που μου θυμίζουν τα λόγια σου

      natassaki
      7 Ιουνίου 07 στις 15:10

      Παππού-Παραμυθά,μπορώ να ζητήσω μια χάρη; Στο βιβλίο σου » Το τσίρκο» έχεις μια ιστορία «Πως έκαναν το τραπέζι στο γιλέκο μου».Επειδή έχουμε ένα θέμα εδώ που νομίζω πως ταιριάζει, και μια και όλοι σε αγαπάμε, μπορείς να την διηγηθείς για όλους; Ή κάτι ανάλογο, από τις ιστορίες του Χότζα,για παράδειγμα;

      Σ’ ευχαριστώ.

      Κωστής
      8 Ιουνίου 07 στις 3:47

      Αγαπητέ Παραμυθά, μεγάλωσα και εγώ με τα παραμύθια σου και πραγματικά ζω πάλι στα παιδικά μου χρόνια κάθε φορά που επισκέπτομαι το blog σου. Είμαι 34 ετών πια και ό,τι θυμάμαι από τα απογεύματά μου ως παιδί προτού να αρχίσω να αλλοτριώνομαι στο σχολείο, είναι οι εκπομπές σου και τα απογεύματα με την γιαγιά μου στο Πάρκο Ελευθερίας (τον γνωστό… Βενιζέλο) στη Βασιλίσσης Σοφίας. Εκεί όπου έπαιζα με τους φίλους μου από τη γειτονιά, που τώρα πια δεν θυμάμαι ούτε τα ονόματά τους, πέφταμε στα χώματα, χτυπάγαμε τα γόνατα μας, σκίζαμε τα χέρια μας, σκαρφαλώναμε στα δέντρα, παίζαμε κρυφτό πίσω από τα κτίρια του ΕΑΤ ΕΣΑ και γενικά μεγαλώναμε σαν φυσιολογικά παιδιά.

      Θέλησα να επικοινωνήσω μαζί σου για ένα θέμα που, πέστο από επαγγελματική διαστροφή (είμαι ψυχολόγος), πέστο από αγωνία ως μελλοντικός πατέρας (όποτε κάτσει), με απασχολεί. Είναι το γεγονός πως όλο και λιγότερα παιδάκια βλέπουμε να παίζουν στους λιγοστούς ελεύθερους χώρους της Αθήνας, όλο και πιο φοβισμένους γονείς να τα συνοδεύουν και όλο και πιο πολύ βλέπουμε τους λιγοστούς ελεύθερους χώρους να κλείνουν, να λιγοστεύουν, ή να διατίθενται προς άλλες χρήσεις.

      Ένα παράδειγμα είναι το Πάρκο Ελευθερίας, εκεί που σου είπα ότι μεγάλωσα, το οποίο για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, κάπου 5 ίσως και περισσότερα χρόνια, έμεινε κλειστό για να γίνει το μετρό και η επέκταση του Μεγάρου Μουσικής. Σκεφτόμουν, κάθε φορά που πέρναγα από μπροστά, ότι τα παιδάκια της περιοχής για όλα αυτά τα χρόνια, και μιλάμε για μια γενιά παιδιών, δεν είχαν ελεύθερο χώρο να παίζουν και άρα μεγάλωναν κλεισμένα στο σπίτι, βλέποντας τηλεόραση, δυστυχώς όχι τον Παραμυθά ή την Χιλιοποδαρούσα, και παίζοντας παιχνίδια στον υπολογιστή ή στην παιχνιδομηχανή.
      Δυστυχώς, αυτά τα παιδιά δεν έμαθαν να τρέχουν με τους φίλους τους, δεν είδαν τα γόνατά τους να ματώνουν ούτε ανέβηκαν σε δέντρα ή λερώθηκαν με χώματα. Βέβαια, θά έλεγα με αρκετή δόση ειρωνείας, ότι ίσως ο προβληματισμός μου να είναι αδόκιμος μια που η Αθήνα πιθανόν να χρειαζόταν την επέκταση του Μεγάρου της Μουσικής (στο οποίο φαντάζομαι ότι γινόταν το αδιαχώρητο). Εξάλλου, τα παιδάκια θα μπορούν πάντα να παρακολουθήσουν μια παρουσίαση βιβλίου ή ένα συνέδριο στους νέους χώρους που καλύπτουν το μισό Πάρκο, αντί να λερώνουν τα ρούχα τους με χώματα ή να παίζουν «ανόητỨπαιχνίδια…

      Αντίστοιχη περίπτωση ελεύθερου χώρου αποτελεί το Άλσος Παγκρατίου. Αν θελήσεις ποτέ να το περπατήσεις κατά τις 6 το απόγευμα θα δεις εκατοντάδες παιδάκια να τρέχουν, να κάνουν ποδήλατο και να παίζουν στην παιδική χαρά ενώ οι γονείς τους, οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους κάθονται και τα χαζεύουν και μιλούν μεταξύ τους. Θα δεις το πρωί να περπατάνε ηλικιωμένοι, παρέες-παρέες ή μόνοι τους (οι ηλικιωμένοι είναι η άλλη μου διαστροφή, γεροντολόγος γαρ) ενώ παράλληλα αρκετοί συμπολίτες μας, μεταξύ των οποίων και εγώ, δίνουν ραντεβού και βγάζουν τα σκυλιά τους για να τρέξουν μαζί νωρίς το πρωί ή αργότερα το βράδυ. Διάφορες δραστηριότητες, από διαφορετικές ηλικιακές ομάδες που συνυπάρχουν σε έναν από τους χώρους πρασίνου της Αθήνας ανεξάρτητα από εθνικότητες, χρώμα ή μορφωτικό επίπεδο.

      Και πάμε στο προκείμενο…
      Αφορμή που σου γράφω είναι η ανθοκομική έκθεση στο Άλσος Παγκρατίου, η οποία ξεκινά αύριο και τελειώνει στις 17 του Ιούνη. Με έκπληξη διαπίστωσα εχθές που έβγαζα βόλτα τον σκύλο μου ότι το άλσος έχει γεμίσει από ξύλινες κατασκευές που εμποδίζουν πια τα παιδιά να παίξουν και τους ηλικιωμένους να περάσουν. Μια ανθοκομική έκθεση, η οποία, ας μην γελιόμαστε, αποτελεί εμπορικό γεγονός, διαταράζει, για ποιον λόγο άραγε, την ζωή πολλών από εμάς ένεκα του κέρδους των ανθοπωλών και πιθανώς και του Δήμου Αθηναίων.

      Λες και δεν γινόταν να στηθούν τα περίπτερα με τρόπο που να σέβονται τους χρήστες του πάρκου, την καθημερινότητα εκατοντάδων παιδιών και ηλικιωμένων που δεν μπορούν να παίξουν, να κάνουν ποδήλατο ή να περπατήσουν για τις υπόλοιπες 10 μέρες σε ένα από τα λίγα πάρκα της περιοχής τους…

      Πραγματικά νοσταλγώ τις εκπομπές σου και την παρουσία σου στην τηλεόραση αλλά νοσταλγώ και την δυνατότητα που είχα ως παιδί της πόλης να παίζω ελεύθερος σε ένα πάρκο (ίσως αυτό να ακούγεται τραγικό σε όσους μεγάλωσαν στην επαρχία, αλλά είναι η αλήθεια για όσους μεγαλώσαμε σε μεγαλουπόλεις).

      Ενοχλούμαι πια, και αισθάνομαι εντελώς αποδυναμωμένος ως πολίτης, όταν βλέπω τους ελεύθερους χώρους να καταστρατηγούνται, τη ζωή όσων τους χρησιμοποιούν να διαταράσσεται και το εμπορικό δαιμόνιο κάποιων να μεγαλουργεί.

      Ενοχλούμαι όταν ξέρω ότι τα παιδιά που παίζουν στο Άλσος Παγκρατίου θα είναι κλεισμένα στο σπίτι τους κάθε απόγευμα για τις επόμενες 10 μέρες, ότι οι ηλικιωμένοι περιπατητές θα βγουν στα πεζοδρόμια για να περπατήσουν, με όσους κινδύνους αυτό επιφυλάσσει, και ότι οι υπόλοιποι θα βγάζουμε τα σκυλιά μας δεμένα για να μην χαλάσουν οι γλαστρούλες.

      Διαβάζω το blog σου αναζητώντας ίσως λίγο από την παιδικότητά ή την εποχή της αθωότητάς μας. Αυτό με παρακίνησε να σου γράψω γιατί το δικαίωμα στην πρόσβαση στα αστικά πάρκα αποτελούν μέρος τους.

      Σου εύχομαι καλή δύναμη σε ό,τι σκέφτεσαι να κάνεις. Φαντάζομαι ότι αρκετοί από εμάς θα βρεθούμε δίπλα σου απλά και μόνο γιατί μας συντρόφευες όταν γυρνάγαμε σπίτι με ματωμένα γόνατα και λερωμένα ρούχα.

      Να είσαι καλά,

      Κωστής

Σχολιάστε