Ο Κρισναμούρτι για την ομοφυλοφιλία

cover

Προχθές πέθανε ο εξαιρετικός ηθοποιός, Μηνάς Χατζησάββας που του έχω αφιερώσει το προηγούμενο post. Ίσως πήρατε χαμπάρι τις διάφορες αθλιότητες που γράφτηκαν σχετικά με την ομοφυλοφιλία του. Συμπτωματικά, πριν μερικές ημέρες τέλειωσα την μετάφραση ενός ακόμα κεφαλαίου από το βιβλίο του Κρισναμούρτι που όπως σας έχω πει μεταφράζω αυτόν τον καιρό, με τίτλο, «Για την ομοφυλοφιλία». Η οπτική γωνία που το βλέπει ο Κρισναμούρτι είναι κατά τη γνώμη μου  από μία οπτική γωνία  που έχει γενικότερο ενδιαφέρον.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Π.

Ο Σ. Κ., ήταν ένας νέος άντρας, που έδειχνε αναποφάσιστος και μπερδεμένος. Ύστερα από μια συζήτηση για την κουταμάρα τού Παγκόσμιου Πόλεμου, είπε ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Πάλευε εναντίον αυτού του πράγματος και το καταδίκαζε ως αμαρτία, γιατί ο ιερείς τού το είχαν πει αυτό· το καταδίκαζε ως κάτι τρομερά ανήθικο και μεγάλη ντροπή, γιατί η οικογένειά του το θεωρούσε έτσι. Ήταν μελαγχολικός και μπερδεμένος κι αναρωτιόταν τι έπρεπε να κάνει.
Η σύγκρουση ανάμεσα σε δύο αντίθετες επιθυμίες, πρέπει πρώτα να κατανοηθεί πέρα για πέρα. Αυτή η σύγκρουση δεν έφερνε τα αποτελέσματα που ήθελε, όπως παραδέχτηκε κι ο ίδιος, οπότε ήταν σπατάλη χρόνου και ενέργειας. Όταν η έντονη επιθυμία τον γέμιζε την δεχότανε κι αργότερα την αρνιόταν· αυτή η αποδοχή και η άρνηση, απλώς δημιουργούσε διανοητική και συναισθηματική εξάντληση και μία αδυναμία ανταπόκρισης στα εξωτερικά ερεθίσματα, που του έφερνε έλλειψη αυτοπεποίθησης και του θόλωνε τον νου. Η σύγκρουση δεν τον βοηθούσε να κατανοήσει το ίδιο το πρόβλημα και απλώς δημιουργούσε το αντίθετό του, με την καταδικαστική του προσέγγιση· έτσι, είχε δύο προβλήματα αντί για ένα.
Για να κατανοήσεις οποιοδήποτε πρόβλημα πρέπει να του δώσεις όλη σου την αδιαίρετη προσοχή. Όταν αποδέχεσαι ή καταδικάζεις κάτι, δεν του δίνεις ολόκληρη και πλήρη την προσοχή σου· η σκέψη σου και το συναίσθημά σου είναι κομματιασμένα κι έτσι είναι ανίκανα να κατανοήσουν το πρόβλημα. Όταν αποδέχεσαι ένα γεγονός, δεν μπορεί να εμφανιστεί κανένα πρόβλημα, αλλά όταν το αρνείσαι, τότε υπάρχει εξαντλητική σύγκρουση. Αν κανείς αποδεχτεί ότι είναι ψεύτης και αν ενδιαφέρεται να μάθει γι’ αυτό το γεγονός, τότε μπορεί να το αντιμετωπίσει· αλλά αν το αρνηθεί ή το καταδικάσει, τότε βάζει στη μέση κι άλλα άχρηστα και «μπερδευτικά» θέματα. Αυτό έκανε ο επισκέπτης. Έπρεπε, λοιπόν, να αποκτήσει επίγνωση ότι έβαζε στη μέση ένα δευτερεύον θέμα κι έτσι να το πετάξει.
Είπε ότι δεν μπορούσε να σταματήσει να το καταδικάζει και ότι δεν ήξερε γιατί το έκανε.
Τον ρώτησα μήπως το έκανε αυτό επειδή λειτουργούσε σαν φρένο στην επιθυμία του; Μήπως φοβόταν ότι χωρίς να το καταδικάζει θα γινόταν ίσως χειρότερο; Αν δεν το καταδίκαζε, θα μπορούσε να το αποδεχτεί και να ζήσει μ’ αυτό.
Με ρώτησε αν, τότε, εγκρίνω να το αποδεχτεί.
Συνέχισα λέγοντας μήπως με ρωτούσε επειδή με την έγκρισή μου,  θα μπορούσε να συνεχίσει αυτόν τον τρόπο ζωής;
Και τότε, απάντησε ότι πρέπει να τον καταδικάζει αυτόν τον τρόπο.
Η καταδίκη ή η αποδοχή δεν θα τον βοηθούσαν να λύσει το πρόβλημα που αντιμετώπιζε. Αυτή την καταδίκη και την επιθυμία για αποδοχή, ήταν εκείνο που θα έπρεπε να κατανοήσει βαθιά και πλατιά. Η καταδίκη και το αντίθετό της, εμποδίζουν την ροή της κατανόησης και η κατανόηση είναι εκείνο που θα του έλυνε το πρόβλημα. Αυτή την άνθιση της κατανόησης την αρνείται αν κάνει επικρίνει. Αν θα ήθελε να κατανοήσει κάποιον, δεν θα έπρεπε να τον κρίνει από τη φυλή του, το χρώμα του, το όνομα και λοιπά· θα πρέπει να βάλει κατά μέρος τις προκαταλήψεις του και να τον αντιμετωπίσει με καλοσυνάτη και ανοιχτή προσοχή. Το ίδιο, αν ήθελε να κατανοήσει το πρόβλημά του, θα έπρεπε να πάψει να το επικρίνει ή να το δικαιολογεί, και σ’ αυτό το σημείο βρισκόταν η δυσκολία του. Το να καταδικάζεις είναι εύκολο και το να αποδέχεσαι ευκολότερο, αλλά κανένα από τα δύο δεν φέρνει κατανόηση. Στη φλόγα της κατανόησης το πρόβλημά του θα εξαφανιζόταν.
Θα πρέπει, λοιπόν, να αποκτήσει επίγνωση της προσέγγισής του να καταδικάζει  και να δοκιμάσει  να ανακαλύψει γιατί την έχει θρέψει αυτή τη προσέγγιση. Δίνοντάς της ένα όνομα δεν έλυσε και δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημά του. Κατανοώντας την προσέγγιση της καταδίκης και του αντίθετού της, θα καταπιαστεί με ένα πολύ μεγαλύτερο ζήτημα το οποίο, καθώς θα κατανοεί θα εξελίξει τη σωστή σκέψη και τότε θα μάθει τι είναι σωστό να κάνει σε σχέση με το πρόβλημά του. Ακόμα κι αν μπορέσει να λύσει το πρόβλημά του, θα συνεχίσει να υπάρχει το μεγαλύτερο πρόβλημα της σωστής σκέψης και της σωστής δράσης, αλλά αν δοκιμάσει να κατανοήσει το μεγαλύτερο, το μικρότερο θα υπάρχει μέσα σ’ αυτό. Η λύση ενός προβλήματος μέσα στα όριά του, αφήνει τη σκέψη και το συναίσθημα μικρά, ασήμαντα και μπερδεμένα· αλλά αποκτώντας επίγνωση των μεγαλύτερων θεμάτων που περιέχονται σ’ αυτό το πρόβλημά του, υπάρχει διαύγεια και αυξημένη κατανόηση.
Ο φόβος για το τι σκέφτονται και λένε οι άλλοι μπορεί να λειτουργεί σαν κάτι αποτρεπτικό, αλλά το πρόβλημα εξακολουθεί να παραμένει. Μόνο με την κατανόηση που έρχεται με το αδιαίρετο ενδιαφέρον και την αδιαίρετη προσοχή μπορεί να λυθεί το πρόβλημα και να ξεπεραστεί. Το να δώσεις αυτό το αδιαίρετο ενδιαφέρον και την αδιαίρετη προσοχή είναι πολύ πιο δύσκολο από το ίδιο το πρόβλημα· αλλά το μικρότερο, εξαφανίζεται μέσα στο μεγαλύτερο.

 

 

ένα σχόλιο στο “Ο Κρισναμούρτι για την ομοφυλοφιλία”

Σχολιάστε