«Ο άντρας που ήταν κάποτε γυναίκα»

skiathos-7309

Γεια σας και χρόνια πολλά κορίτσια. Σας έχω γράψει και παλιότερα τη γνώμη μου για όλες αυτές τις «ΗΜΕΡΕΣ» που γιορτάζουμε, οπότε δεν χρειάζεται να πω τίποτ΄άλλο. Η φωτογραφία που βλέπετε τραβήχτηκε χτες το βράδυ σε ένα εστιατόριο στη Σκιάθο. Ο «τύπος» στο βάθος είμαι εγώ, ο μόνος άντρας ανάμεσα σε καμιά σαρανταριά κυρίες και δεσποινίδες του Συλλόγου Γυναικών Σκιάθου, που με κάλεσαν να μιλήσω για τη σημερινή ημέρα. Αυτό έγινε χτες βράδυ, μπροστά σε καμιά διακοσαριά γυναίκες  από 7 ώς 80 χρονών και περίπου 9 άντρες. Βγάλανε κάποιο βίντεο και ίσως όταν πάω στην Αθήνα να ανεβάσω κάποια αποσπάσματα.
Τον τελευταίο καιρό ετοιμάζω ένα βιβλίο με  ιστορίες για «μεγάλα  παιδιά» που κατά καιρούς έχω ανεβάσει εδώ στο μπλογκ. Σήμερα, τέλειωσα μία ακόμα, οπότε επειδή έχει σχέση και με τη μέρα λέω να την ανεβάσω εδώ για σας – κάτι σαν «προδημοσίευση» που λένε. Χα, χα, χα… Βέβαια, είναι λίγο «βαριά» – «σεντόνι» κανονικό – αλλά αν δείτε ότι βαριέστε, μην τη διαβάσετε ως το τέλος. Θα ήθελα να την αφιερώσω στα παιδιά μου και σε σας, τα παιδιά αυτού του blog. Ο τίτλος είναι, «Ο άντρας που ήταν κάποτε γυναίκα». Η ιστορία είναι εντελώς φανταστική.
Φιλιά
Π.

«Ο άντρας που ήταν κάποτε γυναίκα».

Όλα άρχισαν σαν ένα αστείο. Ήταν με μια παρέα φίλων του και η συζήτηση είχε ανάψει γύρω από μεταφυσικά θέματα μετενσάρκωσης, ανατολικών φιλοσοφιών, θρησκειών και τέτοια, πράγματα που  εκείνος, άθρησκος και φανατικά υλιστής, κορόιδευε από πάντα.
Κάποια στιγμή, μία κυρία από την παρέα, που μόλις είχε αποχωρήσει από μία Ινδουιστική Σχολή, εξηγούσε ότι στον Ινδουισμό πίστευαν πως αν μια γυναίκα ζούσε όλη της τη ζωή αφοσιωμένη στον άντρα της και τον υπηρετούσε πιστά, τότε θα πετύχαινε, την επόμενη φορά που θα ξαναγεννιόταν, να γεννηθεί ως άντρας.
«Και τι κατάλαβα εγώ που το πέτυχα», άκουσε τον εαυτό του να λέει, χωρίς να έχει σκεφτεί αυτό που έλεγε. Οι άλλοι γέλασαν με το αστείο του – όπως κι ο ίδιος –  και η βραδιά συνεχίστηκε  ευχάριστα έως το τέλος της.
Όταν αργότερα βρέθηκε μόνος του στο σπίτι του, ξαναθυμήθηκε αυτό που είπε και ένοιωσε παράξενα. Ένα γρήγορο ρίγος πέρασε σαν κύμα το κορμί του. Απίστευτο, αλλά δεν το είχε πει για αστείο, όπως νόμισαν όλοι και ο ίδιος κάποια στιγμή. Δεν το είχε καν σκεφτεί να το πει. Του βγήκε ξαφνικά από μέσα του, από κάποια σκοτεινά βάθη του υποσυνείδητού του.  Κάτι δεν του «κόλλαγε» σε όλο αυτό! Αφηρημένα και μηχανικά κάθισε στον καναπέ. Και τότε μια ξαφνική εικόνα πέρασε από το νου του. Κράτησε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά ήταν τόσο ζωντανή που θα έπαιρνε όρκο ότι την είχε ζήσει. Ήταν η εικόνα μιας νέας και όμορφης Ινδής που σκούπιζε την αυλή ενός χωριάτικου φτωχόσπιτου. Εκείνο που τον έκανε να τα χάσει και να μην ξέρει πού βρίσκεται και τι του γίνεται, ήταν ότι  εκείνη η Ινδή όμορφη γυναίκα ήταν αυτός!
Έτσι άρχισαν όλα. Διάβασε, συζήτησε, έγραψε, ταξίδεψε, πέρασε από διάφορες λεγόμενες «πνευματικές σχολές» όπου εκμεταλλεύονται τον ανθρώπινο πόνο και την ανάγκη για αγάπη διάφοροι εξουσιομανείς «γκουρού», ζώντας εις βάρος των «μαθητών τους», μιλώντας ατέλειωτα για αγάπη, που όμως έχει φύγει από το παράθυρο και δεν το έχει πάρει χαμπάρι κανείς. Στην αναζήτησή του, μπορεί να μην πίστεψε τελικά σε αυτό που ονομάζουν μετενσάρκωση, αλλά ούτε και συνέχισε να μην πιστεύει. Απλώς, άφησε ένα παράθυρο ανοιχτό και στο να είναι έτσι και να μην είναι, παύοντας να πιστεύει οτιδήποτε και να δέχεται οριστικά ό,τι μπορούσε να δει ο ίδιος με τα μάτια του Και είδε ότι άλλο είναι θρήσκος και άλλο θρησκευόμενος, σε μια αναζήτηση που κράτησε χρόνια και του έμαθε ότι οι άντρες και οι γυναίκες, πέρα από τις βιολογικές τους διαφορές, ψυχολογικά είναι εντελώς ίδιοι, καθώς και οι δύο μοιράζονται την ίδια θλίψη, την ίδια μοναξιά, τον ίδιο φόβο, την ίδια ανάγκη να αγαπούν και να αγαπάνε.
Λίγο πριν πεθάνει, άφησε ένα σημείωμα για τα παιδιά του και τους φίλους του, λέγοντας με λίγα λόγια την ουσία όσων κατάλαβε σε αυτή την αναζήτηση, για τον έρωτα, για την αγάπη, τις γυναίκες και τους άντρες και τις σχέσεις τους ως εραστές, σύντροφοι, φίλοι ή συγγενείς:

« Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Κανείς έλκεται από  μια όμορφη γυναίκα ή από ένα όμορφο άντρα.  Έλκομαι από αυτό το πρόσωπο γι’ αυτό θέλω να είμαι κοντά του, το σώμα μου πρέπει να είναι κοντά στο σώμα αυτού του προσώπου. Και τότε τι συμβαίνει; Θέλω να είμαι μαζί του, θέλω να το αποκτήσω, θέλω να το έχω ΔΙΚΟ ΜΟΥ. Όταν ένα πρόσωπο είναι δικό μου, δεν θέλω να κοιτάει άλλους ή άλλες. Αλλά στο να θεωρώ ένα πρόσωπο ιδιοκτησία μου, υπάρχει αγάπη; Προφανώς όχι. Είναι γεγονός ότι όταν θέλω να μου ανήκει ένα πρόσωπο δεν υπάρχει αγάπη γι’ αυτό το πρόσωπο. Έτσι, από τη στιγμή που ο νους δημιουργεί το φράχτη του «δικό ΜΟΥ» γύρω από ένα πρόσωπο, τότε δεν υπάρχει αγάπη γι’ αυτό το πρόσωπο.
Κάπου εκεί μέσα γεννιέται κι η μεγάλη σκλαβιά. Η σκλαβιά στην ερωτική πράξη. Διανοητικά και συναισθηματικά, προσαρμοζόμαστε, μιμούμαστε, συμβιβαζόμαστε, ακολουθούμε, πειθαρχούμε, υπακούμε. Υπάρχει πόνος και σύγκρουση σε όλες σχεδόν τις σχέσεις μας εκτός από τη σχέση που δημιουργείται μόνο στη διάρκεια της ερωτικής πράξης, και πάλι μόνο αν αυτή δεν γίνεται για κάποιο αντάλλαγμα οποιουδήποτε είδους – τα χρήματα είναι, σχετικά, το πιο ανώδυνο. Καθώς, λοιπόν, αυτή η πράξη είναι τόσο διαφορετική και όμορφη εθιζόμαστε σ’ αυτήν, γίνεται η φυγή μας, η παρηγοριά μας, η επιβεβαίωσή μας κι έτσι αντιστρέφεται και γίνεται σκλαβιά. Και η σκλαβιά είναι εκείνη ακριβώς η απαίτηση για συνεχή επανάληψη αυτής της πράξης και το κυνήγι της που φέρνει αυτό.
Έτσι είναι που όταν λέμε σ’ ένα πρόσωπο, «σ’ αγαπώ», αυτή η «αγάπη» είναι καθαρή ευχαρίστηση -σεξουαλική ευχαρίστηση- ή είναι εκδήλωση υπερηφάνειας για το απόκτημα, για την ιδιοκτησία μας. Αλλά τόσο η απλή ευχαρίστηση όσο και η υπερηφάνεια για την ιδιοκτησία ολοφάνερα δεν είναι αγάπη. Αλλά μόνο γι’ αυτά τα δύο νοιαζόμαστε· δεν νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπό μας. Οι καρδιές μας είναι τόσο άδειες, τόσο αναίσθητες! Δεν ξέρουμε ν’ αγαπάμε.
Το είδος της αγάπης που νιώθουμε τώρα είναι κάτι γεμάτο θλίψη· η αγάπη που ξέρουμε έχει θλίψη, πίκρα, απογοήτευση· ο πόνος αυτής της αγάπης είναι μαρτυρικός· μέσα της γνωρίζουμε το φόβο και την πικρία. Και δεν μπορούμε να ξεφύγουμε απ’ αυτή την αγάπη, παρόλο που είναι μαρτύριο.
Σ’ αυτή την «αγάπη» υπάρχει μια φαινομενική ενότητα με τον άλλον που, όμως, είναι μία απλώς παρασιτική επιβίωση του ενός πάνω στον άλλον· δεν είναι αγάπη, γιατί εσωτερικά υπάρχει κενό, μοναξιά και ανάγκη για εξάρτηση.   Και η εξάρτηση θρέφει το φόβο, όχι την αγάπη. Υπάρχει κυριαρχία πάνω στον άλλον,  υπάρχει καταπίεση που φοράει τη μάσκα της αγάπης. Μια τέτοιου είδους αγάπη εξουσίας και κυριαρχίας, με την ενδοτικότητα και την ανοχή που κουβαλάει, φέρνει σύγκρουση, ανταγωνισμό και θλίψη, τόσο στην ερωτική σχέση με ένα πρόσωπο όσο και στις φιλικές ή συγγενικές με πολλά άλλα πρόσωπα, όπου κι εκεί θολώνεις. Μπορεί να κατηγορείς ένα φίλο σου ότι σε έχει «αδειάσει» χωρίς να βλέπεις ότι εκείνη τη στιγμή τον «αδειάζεις» κι εσύ κάνοντας το ίδιο ακριβώς ή να κρυφακούς κάποιον κι ύστερα να τον κατηγορείς γι’ αυτά που τον άκουσες να λέει κρυφακούγοντας!
Όταν είσαι ερωτευμένος, μπορεί, να βλέπεις ότι υπάρχει μια ανιδιοτέλεια ή μία ολοκληρωτική παράδοση του εαυτού σου στον άλλον· ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει -συνεχίζει να υπάρχει- και το «εγώ» που αναζητάει ευχαρίστηση για τις αισθήσεις στο παρόν ή στο μέλλον. Αυτό σημαίνει ότι η ανιδιοτέλεια, που συνεπάγεται η παράδοση ακόμα και της ζωής σου στο αγαπημένο σου πρόσωπο, λειτουργεί ταυτόχρονα με κάτι αντιφατικό, δηλαδή, με την παθολογική προσκόλληση στον εαυτό σου. Κι εδώ γεννιέται η αβεβαιότητα που θρέφει την κτητικότητα, τη ζήλεια, το φόβο. Σ’ αυτή την κτητικότητα, σ’ αυτή την εξάρτηση υπάρχει μια ψεύτικη αίσθηση ενότητας που συντηρεί και θρέφει την προσωρινή αίσθηση ότι όλα πάνε καλά, αλλά αυτό δεν είναι αγάπη, γιατί μέσα της υπάρχει εσωτερικός φόβος και καχυποψία. Κι αυτό είναι πραγματικά ένδειξη έλλειψης ελευθερίας.
Αλλά το ν’ αγαπάς αληθινά σημαίνει να είσαι ελεύθερος· και οι δύο να είναι ελεύθεροι. Όπου υπάρχει πιθανότητα να υποφέρεις, όπου υπάρχει πιθανότητα πόνου στην αγάπη, δεν είναι αγάπη, είναι απλώς μια λεπτή μορφή ιδιοκτησίας, κτητικότητας. Οπότε καθετί που κάνεις χωριστά, ανεξάρτητα από τον άλλον, είναι επόμενο να δημιουργεί ταραχή, πόνο και δυστυχία· κι έτσι ο ένας πρέπει να καταπιέσει αυτά που πραγματικά νιώθει προκειμένου να προσαρμόσει τον εαυτό του στον άλλον. Με άλλα λόγια, αυτή η συνεχής καταπίεση και απώθηση παρορμήσεων που απαιτεί αυτή η δήθεν αγάπη, καταστρέφει και τους δύο. Σ’ αυτού του είδους την «αγάπη», δεν υπάρχει ελευθερία· είναι απλώς μία λεπτή μορφή σκλαβιάς.
Και για να βγει κανείς από αυτή τη σκλαβιά χρειάζεται μία άλλου είδους ηθική και ευαισθησία απέναντι στο θέμα των σχέσεων. Κι όταν λέω «ευαισθησία», δεν εννοώ γλυκανάλατους ρομαντισμούς με λιγώματα κάτω απ’ το φεγγάρι· εννοώ την ευαισθησία που μπορεί να σε κάνει να συγκινηθείς από την αληθινή ομορφιά  -όπου κι αν τη βρεις- και να διακρίνεις ότι το σεξ είναι μια καθαρή και απλή λειτουργία, όπως της διατροφής, (όχι, όμως, όπως του κατουρήματος) που από μόνη της, αυτή η ίδια, δεν έχει κανένα πρόβλημα. Εμείς δημιουργούμε τα προβλήματα, με τις σκέψεις, τις ιδέες, τις εμμονές και τις νευρώσεις μας γύρω απ’ αυτήν. Νομίζω ότι μόνο μια τέτοια ευαισθησία μπορεί να σε κάνει να δεις τον έρωτα όπως πράγματι είναι και να καταλάβεις γιατί η ελληνική γλώσσα είναι σοφή που έχει δύο τελείως διαφορετικές λέξεις γι’ αυτά τα δύο τελείως διαφορετικά πράγματα: τον έρωτα και την αγάπη. Μόνο μια τέτοια ευαισθησία, μπορεί να κάνει αυτή τη – δήθεν φυσιολογική –  «πάλη των δύο φύλλων» να πάψει να υπάρχει, και να επιτρέψει να ανθίσει ένα άλλο είδος ερωτικών  και συντροφικών σχέσεων ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες».

6 Σχόλια στο “«Ο άντρας που ήταν κάποτε γυναίκα»”

      νατασσάκι
      8 Μαρτίου 09 στις 13:22

      Αλλά το ν’ αγαπάς αληθινά σημαίνει να είσαι ελεύθερος· και οι δύο να είναι ελεύθεροι.
      🙂

      (και μπορεί η ιστορία να είναι «εντελώς φανταστική», αλλά να είσαι καλά που έχεις τόση φαντασία!)

      Ευχαριστούμε, καλημέρα -να δούμε το βίντεο (χεχεχε)
      Φιλί

      Παναγιώτης
      9 Μαρτίου 09 στις 4:30

      Υπέροχο κείμενο. Είναι να υπάρχει έμπνευση. Αν υπάρχει, και λίγη οργάνωση σκέψης να έχεις και κανεις θαύματα. Για όλους το λέω αυτό. Να είσαι καλά παραμυθά!

      Nelli Nezi
      9 Μαρτίου 09 στις 11:34

      Είναι εντελώς…ΕΣΥ !!!!

      Ανατρίχιασα όταν το διάβασα και θες να σου πω γιατί?? Γιατί μόλις χτες συζητούσαμε τον Τζόνι, πόσο, κατά ένα περίεργο τρόπο, είσαι τόσο πολύ κοντά στη γυναίκα , τη φύση της και το μυαλό της …

      Αχ βρε Παραμυθάκο μου…τελικά…όντως τίποτα δεν είναι τυχαίο…τα δικά μου λέω τώρα, αλλά θα τα αναλύσω, άλλη στιγμή…

      Καλημεροφιλιά πολλά

      Nelli Nezi
      10 Μαρτίου 09 στις 12:02

      χαχαχαχχααχαχχααχαχαχχααχαχααχαχχαχααχα….τρελοαμερικάνε !!! Ξαναδιάβασέ το…αργά αργά αυτή τη φορά! Ε δεν μπορεί όλο και κάτι θα καταλάβεις 😛 Bεβαίως υπάρχει και ο άλλος τρόπος : μαθαίνεις να μαγειρευεις!! Τα χουμε πει αυτά! χχααχαχααχχα! Να…οι ουρές μετά!

Σχολιάστε