O παπουτσής και τα ξωτικά

Για σήμερα σας έχω ένα παραμύθι με … μεταφυσικό θέμα: ξωτικά! Και μια και δεν χρειάζεται να πω τίποτα γι’ αυτό, θα ήθελα να κλείσω το θέμα για το ΕΚΚΡΕΜΕΣ με δυο κουβέντες: Κατ’ αρχήν να σας πω να μην ανησυχείτε: ούτε το blog αναστατώνετε, ούτε εγώ ενοχλούμαι από σχόλιά σας, ό,τι κι αν λένε.Λοιπόν: Εδώ και τρία χρόνια, σας παρακαλώ και σας ξαναπαρακαλώ να διαβάζετε στο blog αυτά που γράφω κι όχι αυτά που έχετε στο κεφάλι σας ή θέλετε να βλέπετε εσείς. Μίλησα πουθενά εγώ για «ηχητικά κύματα»; Είπα εγώ ότι το ποστ είναι επιστημονικό και μου απαντάτε επιστημονικά; Αν δεν έχετε την ανάλογη φαντασία, ανοιχτή καρδιά και μια κάποια αθώα «ποιητική»  παιδική διάθεση, αφήστε το αυτό το blog. Αφού έχω ξαναπεί -δεκάδες φορές – δεν γράφω για να πιάσουμε συζήτηση ή να συμφωνήσετε μαζί μου. Σας γράφω πράγματα που για μένα ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ, κι αν θέλετε σκέφτεστε γι’ αυτά ή τα «γράφετε» κανονικά. «Δόξα τω Θεώ», που έλεγε κι η μάνα μου», υπάρχουν άπειρα blog για συζήτηση, ανταλλαγή θεωριών και τέτοια.
Επίσης, έγραψα εγώ πουθενά ότι το εκκρεμές το… κρεμάς και μετά το κοιτάς κι εκείνο αρχίζει να τριγυρνάει; Πού είναι γραμμένο αυτό;  Είπα ότι το κρατάς στο χέρι σου σταθερά και αν «το έχεις» που λέτε κι εσείς οι νέοι, τότες αρχίζει να κινείται, αλλιώς όχι. Τώρα αν τρέμει το χέρι σας ή αν έχετε πάρκινσον,  δεν γίνεται. Επίσης και 20 μέτρα αλυσίδα να του βάλετε και να το κρεμάσετε από ένα πεύκο και να καθήσετε να το κοιτάτε, δεν πρόκειται να κουνηθεί.  Και συγνώμη, αλλά αν κανείς επιμένει στην αντίθετη άποψή του μια, δυο, τρεις… είναι ύποπτος ότι ψάχνει για επιβεβαίωση. Και δεν  χρειάζεται. Όταν κανείς λέει κάτι από την καρδιά του, από ενδιαφέρον ή για τη χαρά να το μοιραστεί με άλλους, είναι στα παλιά του τα παπούτσια κάποια αντίθετη γνώμη. Εδώ δεν είναι επιστημονικοκοινωνικοπολιτικό blog για ανταλλαγή ανάλογων απόψεων. Εδώ, λέγονται με διάφορους τρόπους, παραμύθια που έχουν θέμα ή κρύβουν μέσα τους αλήθειες. Πιάστε, λοιπόν, μια αλήθεια για κάτι, κρυμμένη σε ένα παραμύθι για ένα παπουτσή και κάποια ξωτικά. Όποιος τη βρει, έχει τζάμπα είσοδο την άλλη Κυριακή στην Έκθεση Παιδικού Βιβλίου.
Σας φιλώ γλυκά.
Π.

[audio:http://www.fileden.com/files/2009/9/2/2562339/4.9.Papoutsis_kai_ta_kswtika.mp3]

37 Σχόλια στο “O παπουτσής και τα ξωτικά”

      να-τασσσάκι
      21 Ιανουαρίου 10 στις 21:39

      ναι ε;
      Κι αν δεν το βρούμε, τι θα πρέπει να πληρώσουμε δηλαδή;
      😆 😆 😆

      Εδώ, λέγονται με διάφορους τρόπους, παραμύθια που έχουν θέμα ή κρύβουν μέσα τους αλήθειες.

      Πιάσε ένα φιλί, τότε 😉
      Καλό ξημέρωμα!

      dimitrisp
      21 Ιανουαρίου 10 στις 21:47

      α! καλέ μου Π.! αδικία! δεν παίζω! όσες φορές προσπάθησα να κερδίσω κάτι τα έκανα μούσκεμα! άσε που για να βρω την κρυμμένη αλήθεια δε πρέπει να σκεφτώ αλλά να κοιμηθώ…και να τη δω στον ύπνο μου!
      το παραμύθι πολύ όμορφο και μια και μας ζέστανες ετούτη την κρύα νύχτα…
      πιάσε ενα φιλί (που λέει και το νατασσσάκι!) και ένα τραγουδάκι αφιερωμένο πρώτα σε εσένα αλλά και σε όλη την παρεούλα!

      http://www.youtube.com/watch?v=ybBE3Z1HNyc&feature=related

      Έλλη
      21 Ιανουαρίου 10 στις 22:22

      Καλέ μου κ.Παραμυθά, δεν υπάρχει λόγος να εκνευρίζεστε. Δεν ψάχνω για καμία επιβεβαίωση, προσπαθώ να εξηγήσω κάτι πολύ απλό και πραγματικά εντυπωσιάζομαι που αντιδράτε τόσο έντονα, σαν να κλείνετε τα αυτιά σας! Εγώ επειχειρήματα παρουσιάζω, αν δεν σας πείθουν, πάω πάσο. Και προφανώς το blog είναι δικό σας, και αν θέλετε, σβήνετε τα σχόλιά μου. Αλλά όπως εσείς λέτε πράγματα που πιστεύετε εσείς και μας παροτρύνετε να σας ακούσουμε, να τα σκεφτούμε και αν πειστούμε να τα υιοθετήσουμε, ετσι δεν θα έπρεπε να κάνετε και εσείς; Ακούστε τι λέω και σκεφτείτε το – αν δεν συμφωνείτε, δεν υπάρχει πρόβλημα. Έτσι όπως μιλάτε, καταλαβαίνω ότι θέλετε να λέτε τα «δικά σας» και οι υπόλοιποι είτε να συμφωνούν είτε να μη μιλάνε. Θέλετε πραγματικά κάτι τέτοιο; Θα κάνατε το ίδιο στα παιδιά σας;

      Επί του «εκκρεμούς»: δεν είπατε ότι το κρεμάει κανείς και το κοιτάει, αλλά ισχυριστήκατε ότι «δουλεύει» αν το κρατάς από το χέρι. Το πολύ απλό που είπα είναι ότι κανένα χέρι δεν είναι 100% σταθερό και κάνει μικρές ανεπαίσθητες κινήσεις που προκαλούν την κίνηση, ούτε Πάρκινσον χρειάζεται, ούτε τίποτα. Για να αποφύγετε αυτή την «παρεμβολή» λοιπόν, σας προτείνω να το κρεμάσετε κάπου σταθερά. Αν όντως υπάρχει η «αύρα» ή η «ενέργεια» που είπαν μερικοί και με κάποιο τρόπο που δεν καταλαβαίνουμε ακόμα κινεί το εκκρεμές, τότε θα το κινήσει ακόμα και αν είναι κρεμασμένο σε σταθερό σημείο. Αυτό είπα και είναι ένα μικρό τεστ που μπορεί να κάνει ο καθένας στο σπίτι του. Διότι τα λόγια λέγονται εύκολα, αλλά στην πράξη φαίνεται η πραγματικότητα.

      Ήθελα να κάνω περισσότερα σχόλια στο προηγούμενο ποστ, αλλά επειδή βλέπω ότι έχετε ενοχληθεί δεν θα πω αυτά που ήθελα. Θα κάνω μόνο 2 διευκρινήσεις, για να μην μένουν λανθασμένες εντυπώσεις:

      – η κβαντομηχανική δεν έχει καμία σχέση με «παράλληλα σύμπαντα», ούτε προέκυψε μελετώντας ανθρώπους που ασχολούνται με «μεταφυσικά» ή έχουν τέτοιες ικανότητες

      – αν διαβάσετε τα κόκκινα γράματα στο 1ο link που δώσατε, θα δείτε ότι η φωτογραφία Κίρλιαν δεν οφείλεται σε παραφυσικό πεδίο ενέργειας ή αύρας που λέτε και εξηγείται μια χαρά.

      Κλείνοντας, θα ήθελα να διευκρινίσω για άλλη μία φορά ότι κάνω αυτή τη συζήτηση, όχι για να ενοχλήσω ή κακοκαρδίσω κανένα, αλλά για να τονίσω πόσο σημαντική είναι η κριτική σκέψη. Το bottom line είναι «μην υιοθετείτε άκριτα ό,τι μπαρούφα κυκλοφορεί» – απο εκεί και πέρα ο καθένας προφανώς κάνει ό,τι νομίζει.

      Παραμυθάς
      21 Ιανουαρίου 10 στις 22:58

      Χα, χα, χα… Δεν αντέχω θα πω αυτά που σκέφτηκα: Θέλω να δηλώσω επισήμως ότι: 1.Γενικώς συνηθίζω να υιοθετώ άκριτα ότι μπαρούφα κυκλοφορεί. 2.Θεωρώ την κριτική σκέψη σαχλαμάρα. 3.Θέλω να λέω τα δικά μου και οι υπόλοιποι να συμφωνούν. 4.Όταν ακούω επιχειρήματα κλείνω τ’ αυτιά μου κι αντιδρώ έντονα. 5.Τα παιδιά μου έχουν ακόμα στα χέρια τους τα σημάδια από τις χειροπέδες που τα έδενα στο κρεβάτι και τα μαστίγωνα για να κάνουν το δικό μου. 6. Έχω την κακή συνήθεια να βάζω στο σπίτι μου ανθρώπους που συμφωνούμε, δηλαδή που βλέπουμε τα πράγματα από την ίδια γωνία.
      Τέλος, επιτρέψτε μου να αφιερώσω ένα ποίημα όχι σε όποιον διαφωνεί, αλλά σε όποιον νομίζει ότι καταλαβαίνει τι λέω. Το ποίημα αυτό το είχα γράψει πριν χρόνια, σαν προειδοποίηση στην αρχή ενός βιβλίου που ετοίμαζα:
      Ο νοών νοήτω
      Κι οποιοσδήποτε άλλος
      είναι βλήτο.
      Καλό ξημέρωμα

      Καραπιπέρης Γιάννης
      22 Ιανουαρίου 10 στις 0:19

      Μάλλον ο παπουτσής ανακάλυψε, αγάπησε και ανταπόδωσε αγάπη τελικά στον εαυτό του-τον οποίο είχε σε υποεκτίμηση- με τη βοήθεια των «ξωτικών»… Αυτοεκτίμηση και αυτοσεβασμός είναι το αρχικό στάδιο, μετά μπορείτε να προχωρήσετε στην ανταπόδωση και γενικά να «χαρίσετε» στους τριγύρω.
      Και καλό είναι πότε πότε να ακούμε και να βλέπουμε αυτά που λέει η καρδιά και η ψυχή μας, ανεξάρτητοι από τις βασικές αισθήσεις μας…

      Βρε Π., το παραπάνω το σαρκαστικοειρωνικό τί το έβαλες?!!! Αφού ξέρεις ότι θα το πάρουν πολλοί τοις μετρητοίς και θα χάσεις μέρος από το κοινό σου! -αλλά ίσως κερδίσεις κι άλλους ;-). Oι πρόβες για τη Κυριακή έτοιμες ?!!! (Και μη νομίζεις ότι θα τη βγάλεις ‘καθαρή’ μόνο με 1 ώρα παρουσίαση!!!!)

      Hengeo
      22 Ιανουαρίου 10 στις 1:51

      Ομολογώ ότι με προβλημάτισε η αντίδρασή σας στις δύο τελευταίες εγγραφές.

      Λέτε «Κατ’ αρχήν να σας πω να μην ανησυχείτε: ούτε το blog αναστατώνετε, ούτε εγώ ενοχλούμαι από σχόλιά σας, ό,τι κι αν λένε.»

      Και πιο κάτω αντιφάσκετε λέγοντας «Εδώ δεν είναι επιστημονικοκοινωνικοπολιτικό blog για ανταλλαγή ανάλογων απόψεων.»

      Και επίσης αντιφάσκετε εδώ «Είπα εγώ ότι το ποστ είναι επιστημονικό και μου απαντάτε επιστημονικά; Αν δεν έχετε την ανάλογη φαντασία, ανοιχτή καρδιά και μια κάποια αθώα ποιητική παιδική διάθεση, αφήστε το αυτό το blog.»

      Από τη μία λέτε ότι δεν ενοχλείστε από κανένα σχόλιο, από την άλλη όμως λέτε ότι δε θέλετε ανταλλαγή απόψεων εδώ. Από τη μία μιλάτε για φαντασία και ανοιχτή καρδιά, και από την άλλη λέτε εδώ δεν είναι επιστημονικόκοινωνικόπολιτικό blog και δεν πρέπει να απαντάτε επιστημονικά. Μα η επιστήμη, η πολιτική, η ανταλλαγή απόψεων, είναι και αυτά μέρος του ανοίγματος της καρδιάς και της φαντασίας για κάποιους!

      Τέλος πάντων, όπως ξεκαθάρισα στο προηγούμενο post μου δεν ψάχνω καμία επιβεβαίωση ούτε θέλω να επιβάλω τίποτα. Δεν πρόκειται να παρεξηγηθώ ούτε αν με αγνοήσετε, ούτε αν σβήσετε τα σχόλιά μου. Όπως είχατε γράψει παλιότερα και μου άρεσε «είναι σα να πετάω ένα μπουκάλι στη θάλασσα». Αν δεν θέλετε όμως να σχολιάζουμε καθόλου σε κάποια θέματα, θα ήταν πιο έντιμο αν αφήνατε κλειστά τα σχόλια ή αν βάζατε moderation και να δημοσιεύετε μόνο όσα θέλετε. Εκτός βέβαια αν για εσάς φαντασία και άνοιγμα καρδιάς είναι μόνο τα φιλάκια και οι καλημέρες (και ο νοών νοείτω..).

      Hengeo
      22 Ιανουαρίου 10 στις 1:56

      Κάτι δεν πήγε καλά με τα εισαγωγικά. Τα κομμάτια που δεν εμφανίστηκαν είναι με τη σειρά:

      Κατ’ αρχήν να σας πω να μην ανησυχείτε: ούτε το blog αναστατώνετε, ούτε εγώ ενοχλούμαι από σχόλιά σας, ό,τι κι αν λένε.

      Εδώ δεν είναι επιστημονικοκοινωνικοπολιτικό blog για ανταλλαγή ανάλογων απόψεων.

      Είπα εγώ ότι το ποστ είναι επιστημονικό και μου απαντάτε επιστημονικά; Αν δεν έχετε την ανάλογη φαντασία, ανοιχτή καρδιά και μια κάποια αθώα ποιητική παιδική διάθεση, αφήστε το αυτό το blog.

      είναι σα να πετάω ένα μπουκάλι στη θάλασσα

      να-τασσσάκι
      22 Ιανουαρίου 10 στις 2:18

      @ hengeo, επειδή με πέτυχες σε μέρα με αϋπνίες,
      σου διόρθωσα τις παραθέσεις στο σχόλιό σου -αν χρησιμοποιείς αυτά τα σύμβολα που είναι πάνω από την τελεία και το κόμμα (προς ενημέρωσή σου, δεν είναι εισαγωγικά αυτά, αλλά τα σύμβολα για το «μεγαλύτερο από» και «μικρότερο από» στα μαθηματικά), η WordPress «αναγνωρίζει» πως προσπαθείς να κάνεις «εισαγωγή κώδικα» στο σχόλιο, και αν δεν είναι σωστός ο κώδικας τον εξαφανίζει 🙂 Αν θες να βάζεις κάτι σε εισαγωγικά, καλύτερα να χρησιμοποιείς αυτά που είναι στο πλήκτρο δίπλα στον τόνο.

      Η «βοηθός μάστορα»

      ——————————————————————-
      υγ. «Παραμυθά, παραμυθά, πιάσε ακόμα μία αγκαλιά» 😉
      (έτσι, για να μην χαλάμε την παράδοση)

      Καλημέρες!

      dimitrisp
      22 Ιανουαρίου 10 στις 8:23

      χθες το βράδυ θυμήθηκα το σχόλιο ενός φίλου που το είχε γράψει στο φινάλε μιας μπλογκοαναστάτωσης στο Παραμυθένιο μπλογκ!
      η μνήμη μου ποτέ δεν ήταν το δυνατό μου σημείο αλλά αυτό το σχόλιο δεν το ξέχασα γιατί μου είχε κάνει εντύπωση η αντικειμενικότητα του γράφοντος που δεν ξέρω ποιος είναι και αν ξαναέγραψε εδώ.
      μην το προσπεράσετε αξίζει να το διαβάσετε!
      Φιλάκια και πολλές καλημέρες σε όλους!

      Δ.
      20 Ιουνίου 09 στις 18:28

      Πρέπει να σου πω ότι θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό αυτό που έγινε στα τελευταία post περί «αγάπης», γιατί όπως στη ζωή έτσι κι εδώ υπάρχουν τρεις ψυχολογικές προσεγγίσεις σ’ αυτά που γράφεις. Προσωπικά βλέπω να υπάρχει μια μερίδα, μια ομάδα ανθρώπων που βλέπει τα πράγματα όπως κι εσύ και νιώθουν με την καρδιά τους αυτά που γράφεις. Στη συνέχεια υπάρχει μια άλλη ομάδα που βλέπει και δεν βλέπει τα πράγματα απ’ την ίδια οπτική γωνία με σένα, αλλά επειδή από διαίσθηση πιάνει ότι υπάρχει κάτι «καλό» σ’ αυτά που λες, δεν διαφωνεί ανοιχτά μαζί σου. Ωστόσο είναι αυτοί οι ίδιοι όμως που επειδή είναι ασταθείς όταν θιχτεί κάτι προσωπικό ανεβάζουν «εγώ» και εναντιώνονται. Και τέλος υπάρχει κι άλλη μια μερίδα ανθρώπων που επειδή η ζωή τους έχει ξεσκίσει, ίσως από μικρά παιδιά, έχουν κλείσει κι ότι κι αν πεις το κοσκινίζουν με αυστηρή λογική. Όπως και να ’χει καλά κάνεις και βάζεις τάξη κάπου-κάπου γιατί διαφορετικά το blog θα πάει αλλού.Το θέμα είναι να νιώσουν ότι πρέπει να υπάρχει σεβασμός ανάμεσα τους κι όχι απέναντι σε σένα, εσύ δεν το χρειάζεσαι, γι’ αυτό και μπορείς ν’ αυτοσαρκάζεσαι μέσα απ’ αυτή τη φωτογραφία.

      marilia
      22 Ιανουαρίου 10 στις 18:42

      Τι ήταν αυτό τώρα; Τώρα, με τα νεύρα κάγκελο, ήταν ό,τι καλύτερο το παραμύθι. Και τι συγκίνηση! Το παραμύθι αυτό, «Ο παπουτσής και η καλή του τύχη», το άκουγα μικρή από μια κασέτα «Ο Μεγάλος Παραμυθάς για μικρά παιδιά» σε αφήγηση Στάθη Γαβάκη και Πόλυς Φιαμέγκου. Πριν λίγες μέρες μάζεψα από το πατρικό μου αυτές τις κασέτες -3 βρήκα να ‘χουν μείνει- για να τις ακούσουν τα παιδάκια μου στο σχολείο, αλλά το κασετόφωνό μου με πρόδοσε. 🙁

      Παραμυθά, επειδή τα νεύρα μου είναι τσατάλια, μπορώ να ‘χω μια ενισχυμένη δόση παραμυθιών το Σαββατοκύριακο; Τα ανταλλάζω με φιλάκι σνουπικό και αγκαλίτσα τόοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοση! Τι λες;

      ΦΥΡΔΗΝ ΜΙΓΔΗΝ
      22 Ιανουαρίου 10 στις 18:58

      Χαχα… τώρα εμένα να ήξερες από πόσο δύσκολη θέση με έβγαλες.
      Μου ..έλυσες τα χέρια που προχθές και βλέποντας τις επιστημονικές ερμηνείες και αναλύσεις των φίλων εδώ μέσα, πήρα το σχολιάκι μου και γύρισα στο e-σπιτικό μου ετοιμάζοντας ανάρτηση.
      ΄Ηρθε η ώρα να το δημοσιεύσω όπως ακριβώς το είχα γραμμενο:

      Νά ‘ξερες τι μου θύμισες τώρα, καλέ μου Παραμυθά.
      Πριν πολλά χρόνια (33 για την ακρίβεια και πού στο καλό το είχα μάθει δε θυμάμαι), πολύ νέα ήμουν, έφτιαχνα ένα αυτοσχέδιο εκκρεμές.
      Στο κάτω μέρος (το επίπεδο) ενός μολυβιού Faber κάρφωνα μια καρφίτσα, στο κεφάλι της οποίας είχα δέσει μια κλωστή 15 περίπου εκατοστών. Αυτή την κλωστή και με τη μύτη του μολυβιού να κρέμεται κάθετα, κρατούσα πάνω από τον αριστερό (δεξιό;…δε θυμάμαι) καρπό των γυναικών συναδέλφων και ανάλογα με τους κύκλους που έκανε (χαχα…το ‘χα ως φαίνεται…) βρίσκαμε τον αριθμό των παιδιών που θα έκαναν. Σε όλες ειχε βγει σωστό. Εμένα «προέβλεψε» 3 και αράδιασα …πέντε.
      Λες στον τρίτο κύκλο να θεωρούσα πως είμαι καλυμμένη και δεν περίμενα να ολοκληρωθεί η «πρόβλεψη»;…
      🙂

      Τώρα στη μέση ηλικία θα πειραματιστώ με το «χάρτη» …περί υγείας
      :-))))

      Καλό σου ξημέρωμα

      Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

      Παραμυθάς
      22 Ιανουαρίου 10 στις 19:02

      Έλα vre Blackpepper (είναι πιο σικ το «vre» με greeklish), μη γκρινιάζεις, θα σκάσω αν δεν βάλω άλλες τέσσερις επίσημες δηλώσεις, που σκέφτηκα από ένα άλλο σχόλιο. (Είδα το Λεξικό ΤΕΓΟΠΟΥΛΟΥ, για το «καρα» και όντως σημαίνει «μαύρο». Ορίστε και το σχετικό λήμα: καρα- ως α΄ συνθετικό δίνει στο β΄ τη σημασία του μαύρου (καραμπογιά) ή επιτείνει την έννοια (καραπουτάνα). Οι επίσημες δηλώσεις τώρα:
      1. Τρελαίνομαι για αντιφάσεις.
      2. Είμαι ανέντιμος.
      3. Είμαι μαζόχα γι΄αυτό μ’ αρέσει να αφήνω όλα τα σχόλια.(Εκτός από τα χυδαία και ασεβή)
      4. Για μένα, φαντασία και άνοιγμα καρδιάς είναι τα φιλάκια κι οι καλημέρες.
      Vre Blackpepper, λες να χάσω το κοινό μου; Δεν βαρυέσαι. Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα

      Fwtino_Asteraki
      22 Ιανουαρίου 10 στις 19:21

      Καλησπέρα σε όλους!
      Πολυ όμορφο το παραμυθάκι αυτό…το άκουγα απ μικρό σχετικά παιδάκι…μου άρεσε όλη αυτη η «μαγεια» και οτι ο καλώς ο άνθρωπος και ο τίμιος δεν χάνετε..πάντα απ κάπου κάπως με κάποιο τρόπο βοηθειέτε για να τα καταφέρει…Νομίζω κάτι τέτοιο όσο και αν δεν το πιστεύουμε ακόμα και σήμερα ησχυεί!Βέβαια τώρα μου αρέσει ακόμα πιο πολύ!Γιατί το είδα και εδώ και γιατί σύγουρα κάπου θα υπάρχουν και ξωτικούλια όπως και αστεράκια στην γη! 😉

      Η αλήθεια είναι το νέο έτος που ήρθε? 😛 😀 xaxaxa!
      Καλο απογευματάκι σε όλους!

      Έλλη
      22 Ιανουαρίου 10 στις 20:21

      «Ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα»
      Προσθέστε και το καλοσυνάτος! Δεν πειράζει, να είστε πάντα καλά!

      Καραπιπέρης Γιάννης
      23 Ιανουαρίου 10 στις 3:34

      Όταν δεν υπάρχουν «πόρτες» κάπου, δεν χρειάζεται ούτε να τις ανοίξεις, αλλά ούτε να τις κλείσεις, μόνο να τις διαβείς χρειάζεται… και στη χειρότερη αν φύγεις, πάλι ορθάνοιχτες θα είναι για να ξαναδιαβείς… Αυτό έχω μάθει στον λιγοστό μου καιρό εδώ- και παραδίπλα (με πιό ‘μαγικές’ έννοιες)
      Αληθινή ‘Πίστη’ χρειάζεται σε οτιδήποτε δεν μπορείς να κατανοήσεις, αλλά θες να συμβεί. Και αυτό θα συμβεί, να είστε σίγουροι, αν το πιστέψετε. Αν αμφιβάλλετε ή αν είστε βέροι απόγονοι του Descartes (Καρτέσιος ποτέ δεν μου έκανε ελληνιστί) και παραμένετε στο Cogito ergo sum, τότε με τίποτα δεν πρόκειται να συμβεί το παραμικρό-και να συμβεί θα το αγνοήσετε ούτως ή άλλως ή δε θα το πάρετε χαμπάρι καν…
      Απλά αν συμβεί, το δέχεσαι και το ευχαριστείς και το ανταμοίβεις αν μπορείς. Αν πιστεύεις κάτι πολύ, να είσαι σίγουρος ότι θα πραγματοποιηθεί, και ουσιαστικά εσύ ο ίδιος το έχεις προκαλέσει με την εσωτερική σου ενέργεια… Όλα συνομωτούν υπέρ σου, μέχρι και ο Πλούτωνας που τον αποκυρήξαμε πρόσφατα (άλλη πονεμένη ιστορία).

      ωρε Π. (για vre πήγαινα, αλλά είχα γυρίσει το πληκτρολόγιο!) Οπότε, ωρέ Π., το Blackpepper είχα να το ακούσω από το Δημοτικό !!! Συνήθως τα μετέπειτα ‘παρατσούκλια’ μου είχαν να κάνουν με Καρα-…κάτι… δεν τα γράφω, γιατί μας διαβάζουν και ‘μικρά κοριτσάκια!’ Τα αθώα ήταν το Καρα-αλάτης, Καρα-μπαχάρης κτλ. -τα άλλα από κοντά…

      Και μην πιάσω καμία να γελάει σαρδόνια, ε?!!!

      Παραμυθάς
      23 Ιανουαρίου 10 στις 13:32

      Καραπιπέρη, πρόσεχε: Νομίζεις ότι δεν σε βλέπω; (εκτός από το εκκρεμές μπορώ κι αυτό). Θα σου βάλω … πιπέρι στο στόμα. Σε βλέπω ότι ετοιμάζεσαι να πεις το προστυχόλογο, «Καρα-μανλής»

      Καραπιπέρης Γιάννης
      23 Ιανουαρίου 10 στις 14:24

      «Μεγάλωσα, Μα το παιδάκι κλαίει,
      Δεν είναι γιατί φταίει δεν έχει που να πάει
      Τα νύχια του μασάει και βρέχει τα σεντόνια
      Καλά να πάθει Καλά να πάθει- Καλά να πάθει…

      … Μεγάλωσα σημαίνει

      Να ζεις με αυτό που σ’ αρρωσταίνει
      Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια
      Να βγάζεις τόνους στα σκουπίδια
      Να ρίχνεις σ’ άλλους τα άδικα
      Να βλέπεις πρωινάδικα
      Να ακούς πιστά τις αναλύσεις
      Να αιμοδιψάς για ειδήσεις
      Να λες yes να λες no
      Να συνηθίσεις τα πορνό
      Να πολεμάς στον καναπέ
      Να μη μπορείς χωρίς φραπέ

      Πάντα για άλλους μιλάμε …

      Μεγαλώνω θα πεί να ‘ρχεται η ανατροπή
      Οι καιροί να στη φέρνουν
      Τα μυαλά σου να γδέρνουν
      Να ζητάς να κουρνιάσεις
      Να βρίσκεις οάσεις
      Στις ψυχώσεις των άλλων
      Που έχουν για περιβάλλον
      Ίδιες φάτσες με σένα
      Γόνατα λυγισμένα
      Όνειρα ξεχασμένα… »

      Α, ρε Χαρούλα, τα λες όλα…
      http://www.youtube.com/watch?v=mUuOtR3VwVw

      @ Π., είπαμε, μού έβγαζαν παρατσούκλια, αλλά όχι και κατάρες 🙂
      Καραμανλής είναι o μαυριδερός (!) ,καταγόμενος από την Καραμανία, περιοχή της Νοτιοανατολικής Μικράς Ασίας, που ορίζεται από τις πόλεις Κόνια (Ικόνιο) Ακσεχίρ (Φιλομήλιον), Νιτζ (Νίγδη), Ερεγκλί (Ηράκλειο) και Ερμενέκ.
      Παλιά, πολύ παλιά όμως, χαχαχα! (τώρα το είδος στρογγύλεψε, άσπρισε-άντε και να μαυρίσει με solarium- και πετάει χαρταετό με γαντάκια!)
      Υπάρχουν και χειρότερα όμως : Για φαντάσου το » Μητσο-πιπέρης» 😯

      Hengeo
      23 Ιανουαρίου 10 στις 17:04

      Οκ, τα έβγαλα τα συμπεράσματά μου.. No hard feelings από εμένα..

      να-τασσσάκι ευχαριστώ για τη διόρθωση 🙂

      Margo
      23 Ιανουαρίου 10 στις 21:52

      Εγώ ήρθα να μάθω για το εκκρεμές από την Άιναφετσ και βλέπω έχει γίνει μεγάλο θέμα. Δεν είμαι ούτε επιστήμων ούτε έχω κάποιο ιδιαίτερο λόγο να μιλώ για μεταφυσική. Θα καταθέσω όμως μια προσωπική εμπειρία. Όταν ψάχναμε πού θα κάνουμε πηγάδι ένας γείτονας ήρθε κρατώντας στα χέρια δυο σίδερα σε ορθή γωνία, όσο περπάταγε άλλοτε έβγαιναν προς τα έξω και άλλοτε προς τα μέσα ή έμεναν στην αρχική τους θέση. Όλοι γελούσαμε μαζί του.. όταν έφυγε έπιασα τα σίδερα στα χέρια για πλάκα.. καθώς περπατούσα αυτά ξαφνικά άνοιξαν προς τα έξω με μεγάλη δύναμη δεν μπορούσα να τα συγκρατήσω μετά ήρθαν ξανά στη θέση τους και μετά ξανά και ξανά σαν να μη τα όριζα εγώ. Δεν το έκανα εγώ και δεν είχα λόγο να πω ψέματα στον εαυτό μου. Κάτι συμβαίνει και είμαι σίγουρη ότι μπορεί και η επιστήμη να εξηγήσει.. αν θέλει!!!
      Ευχαριστώ πάντως για τις πληροφορίες, θα τις χρησιμοποιήσω σίγουρα και είμαι σίγουρη ότι τα δεντράκια μου θα με ευγνωμονούν.. και όχι μόνο:)
      Καλό βράδυ!

      Καραπιπέρης Γιάννης
      24 Ιανουαρίου 10 στις 6:45

      Margo, δυστυχώς «την πάτησες» . Τώρα πρέπει ν’ανέβεις σ’αυτή τη στοίβα με τα ξύλα, να σε περιλούσουμε με βενζίνη και να σου βάλουμε φωτιά…
      Α, κάτσε να φορέσω την «κουκούλα » μου πρώτα… έχω να τη φορέσω από τον Μεσαίωνα, έχει κιτρινίσει πιά, αλλά μου «κάνει » μια χαρά !

      Έλλη
      24 Ιανουαρίου 10 στις 11:19

      Ποια πυρά ρε συ Καραπιπέρη, δεν ντρέπεσαι να λες τέτοια πράγματα; Είπα εγώ ποτέ κάτι τέτοιο; Η κριτική δεν είναι «πυρά», αν είναι ποτέ δυνατόν! Και για να ξέρεις, όπως και οι υπόλοιποι εδώ μέσα που έκαναν ανάλογες αναφορές, ο μεσαίωνας δεν είναι μόνο κάψιμο μαγισσών. Είναι και επικράτηση κάθε λογής δοξασιών, προκαταλήψεων και αμάθειας – μη λέτε ό,τι σας βολεύει. Δεν φταίει κανείς άλλος, εγώ φταίω που το ξεκίνησα όλο αυτό. Αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα φτάναμε μέχρι εδώ. Λυπάμαι, λυπάμαι πάρα πολύ.

      marilia
      24 Ιανουαρίου 10 στις 13:59

      Πάλι κάνατε τα σχόλια κάτω από το παραμύθι (μου)… γήπεδο; Μην κλοτσάτε πολύ δυνατά, δεν έμεινε τζάμι για τζάμι και σπουργίτι για σπουργίτι.

      Σσσσσςςςς ησυχία, ν’ ακούσουμε τι λένε τα ξωτικά γιατί είναι μικρούλικα και δεν έχουν δυνατές φωνές.

      Καραπιπέρης Γιάννης
      24 Ιανουαρίου 10 στις 15:23

      Burn, witches, burn !
      Αλλά ξέχασα, σήμερα είναι Κυριακή, δεν καίμε… αύριο πρωί πρωί !

      Καραπιπέρης Γιάννης
      24 Ιανουαρίου 10 στις 16:04

      Kαι γιατί να μην έχω κεφάκια δεσποινίς παρακαλώ? Μπορεί να λατρεύω κάθε λογής δοξασίες, προκαταλήψεις και να ζω μες στην αμάθεια, αλλά τουλάχιστον απολαμβάνω το μαγισσο-μπάρμπεκιου μου ! Κοψίδι κανείς ?!

      Καραπιπέρης Γιάννης
      24 Ιανουαρίου 10 στις 18:01

      @ Έλλη και κάθε Έλλη: εγώ λυπάμαι που δεν σε καταλαβαίνω, καθώς τη λέξη «ντροπή» ή «ντροπής» που μου έλεγαν παλιά, τις έχω διαγράψει εδώ και καιρό. Τώρα πλέον δεν ντρέπομαι να μην ντρέπομαι…

      Και τώρα σοβαρά: Δεν βλάπτει να ονειρευόμαστε και να παραμυθιαζόμαστε πού και πού, γιατί τα ξωτικά υπάρχουν ακόμα, έστω και λαβωμένα:

      «Τώρα μπορώ να σου πω όταν θα σε δω
      πως μες τα μάτια σου εγώ ψάχνω καιρό
      λίγη απ’ τη φωτιά, λίγο από το παραμύθι
      και λίγο αγάπη να με σώσει από τη λήθη
      Γι’ αυτό θάψε όλες τις ψεύτικες χαρές σου
      έχω σκεπάσει όλο το αίμα απ’ τις πληγές σου
      βάλε όλα τα άστρα του ουρανού για νυφικό
      και έλα μαζί μου λαβωμένο ξωτικό. »

      http://www.youtube.com/watch?v=nQh0JMaVtxg

      Παραμυθά, τζάμπα είσοδο κανείς… Για double dot μας κόβω !

      Καραπιπέρης Γιάννης
      24 Ιανουαρίου 10 στις 18:09

      @Να-τασσάκι: βιολογικές μάγισσες σόγιας έχεις δοκιμάσει ? Χάνεις! 😈

      dimitrisp
      24 Ιανουαρίου 10 στις 18:26

      Παραμυθά Παραμυθά, βάλε τον ΦJK να κάτσει στα πρώτα θρανία με κανένα κοριτσάκι….μιλάει,πετάει σαίτες και δε με αφήνει να παρακολουθήσω! όλο φασαρία κάνει και μου έχει λαδώσει και το θρανίο με τα κοψίδια του….

      Καραπιπέρης Γιάννης
      24 Ιανουαρίου 10 στις 18:54

      όχι, όχι πρώτο θρανίο ΑΦ Δημήτρη και Παραμυθά!!! Πώς θα αντιγράφω? Και το κοριτσάκι θα με τσιμπάει, θα μου τραβάει τα μαλλιά και θα με γρατζουνάει συνέχεια… Και όσο για το θρανίο, θυμάστε παλιά που το χωρίζαμε στη μέση ?! Χαχαχα, ο ζωτικός μας χώρος ήτανε τότε, τώρα βλέπετε «εξημερωθήκαμε » και ώριμάσαμε… Πιάστε μια σαίτα όλοι… και ειδικά αυτοί που ξεχάσατε πώς φτιάχνονται… Θα σας έριχνα νερόμπομπα, αλλά είναι βλέπετε χειμώνας !

Σχολιάστε