Τι θα πει «ηθοποιός», μπαμπά;

Κάποιος από σας με ρωτάει τι δουλειά κάνω τώρα. Ως «Παραμυθάς» γράφω και λέω παραμύθια και εδώ και τρεις εβδομάδες – κατόπιν υποδείξεως και επιμονής του γιου μου, που είναι και ο blogmaster που λέω καμιά φορά -απέκτησα και αυτό το blog, το οποίο επειδή: γράφω, διαβάζω, ψάχνω τα αρχεία μου της τηλεόρασης από το 1978, αντιγράφω από βιντεοταινίες σε DVD RECORDER, από εκεί σε σκληρό δίσκο, και μετά κάνω και ξεσκαρτάρισμα, νομίζω ότι είναι κανονική δουλειά κι αυτό, άσχετα αν γίνεται για το κέφι μου κι επειδή με συγκινήσατε. Τώρα: αν ρωτάτε ως «Πιλάβιος» τι δουλειά κάνω, σας λέω ότι η φορολογική μου δήλωση λέει, «ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ-ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ», αλλά στο ΤΕΒΕ είμαι καταχωρημένος ως «ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ», και τέλος η ταυτότητά μου γράφει το επάγγελμα που έκανα από τα 8 μου χρόνια (1951) έως τα 31 μου (1974) και που είναι: «ΗΘΟΠΟΙΟΣ». (Εδώ μπήκε ο γιος μου και βλέποντας αυτό που γράφω μου είπε να βάλουμε να υπάρχει κάπου στο blog το βιογραφικό μου, όπως το δίνω σε διάφορες δουλειές. Χα, χα, χα… παρ’ όλο που σας έχω πει «χέστε τον Πιλάβιο» θα το βάλω εδώ μπας και το δει κανείς από την τηλεόραση και πάρω και καμιά δουλειά.) Αυτό, λοιπόν, το «ΗΘΟΠΟΙΟΣ» που γράφει ως επάγγελμα η ταυτότητά μου, μ’ έκανε τώρα να θυμηθώ κάτι που είχα σε ένα βιβλίο με παραμύθια του ΠΑΡΑΜΥΘΑ, που έβγαλα πριν πολλά χρόνια. Είχα πάει τότε να κάνω φωτογράφιση με τα ρούχα του «ΠΑΡΑΜΥΘΑ» για το βιβλίο, παίρνοντας μαζί και την κόρη μου που ήταν τότε 7 χρονών. Κάποια στιγμή με ρώτησε: «Τι είναι ηθοποιός μπαμπά»; Κι έτσι έφτιαξα αυτό που θα διαβάσετε και θα δείτε.

ithopoios1.jpg
Πριν γράψω όσα θα διαβάσετε εδώ, παιδεύτηκα πολύ. «Πρέπει ή δεν πρέπει», αναρωτιόμουν μέσα μου.
«Όχι, δεν πρέπει να τα γράψεις», με συμβούλευσαν μερικοί φίλοι μου που τους ρώτησα, «καλύτερα ν’ αφήσεις τα παιδιά να πιστεύουν ό,τι θέλουν για σένα».
«Μα τα παιδιά», τους έλεγα, «είναι φίλοι μου. Θέλω να τους πω την αλήθεια. Κι αν δεν τους πω την αλήθεια, δεν μπορώ να τους πω, πώς εξήγησα σ’ ένα κοριτσάκι τι θα πει ηθοποιός¨.
Έτσι απαντούσα στους μεγάλους και στο τέλος το αποφάσισα. Λοιπόν: Δεν είμαι ο Παραμυθάς. Με λένε Νίκο και κάνω τον Παραμυθά, όπως κάνει ένας ηθοποιός. Τώρα θα μου πείτε, «τι σημαίνει ηθοποιός;» Ε, το ίδιο με ρώτησε κι η κόρη μου. Ναι, έχω και μια κόρη, που είναι εφτά χρονών και τη λένε Μαρία. Καλύτερα, όμως, να σας τα πω από την αρχή.
Προχτές τ’ απόγευμα που γύρισα από τη δουλειά στην τηλεόραση, με ρώτησε η κόρη μου:
– Τι θα πει «ηθοποιός» μπαμπά;
ithopoios2.jpg – Ηθοποιός παιδί μου, της είπα εγώ, είναι ένας άνθρωπος που η δουλειά του είναι να λέει με ειλικρίνεια ψέμματα. Όπως κάνουν και οι δικηγόροι και οι πολιτικοί. Μόνο που ο ηθοποιός δεν λέει απλώς ψέμματα, αλλά «κάνει», «παίζει», άλλους ανθρώπους σαν να μην είναι ο εαυτός του, αλλά οι άλλοι άνθρωποι που παριστάνει στο θέατρο, στο κινηματογράφο, στα ραδιόφωνο, στην τηλεόραση και που λέγονται «ρόλοι».
– Δεν καταταλαβαίνω πολύ καλά μπαμπά, είπε η κόρη μου.
– Πρόσεξέ με: εγώ είμαι ο Νϊκος, ο μπάμπάς σου, αλλά στην τηλεόραση που δουλεύω κάνω πως είμαι ο «Παραμυθάς». «Παίζω», δηλαδή τον Παραμυθά. Είμαι ένας ηθοποιός που παίζει τον Παραμυθά. Κάτσε να σου το δείξω, καλύτερα.
Πήγα στο διπλανό δωμάτιο κι έβαλα τα ρούχα που φοράω όταν κάνω τον Παραμυθά. Έβαλα και την περούκα με τα άσπρα μαλλιά γιατί τα δικά μου είναι μαύρα, έβαψα άσπρα τα φρύδια και το μουστάκι μου, φόρεσα και τα ψεύτικα γυαλιά και ξαναγύρισα στο δωμάτιο που ήταν η κόρη μου και με περίμενε.

Και μια κι ήταν κι ένας φίλος μου φωτογράφος, έβγαζε φωτογτραφίες όσο μιλούσα στη Μαρία. Και τις φωτογραφίες τις έβαλα εδώ, για να καταλάβετε κι εσείς τι θα πει «ηθοποιός».
– Ορίστε: άσπρη περούκα, άσπρα φρύδια , άσπρο μουστάκι, γυαλιά, το «μαγικό» γιλέκο, κι έγινα ο Παραμυθάς. Είμαι, δηλαδή, ένας ηθοποιός που παίζει το ρόλο του Παραμυθά.
– Βγάζουμε μαζί μια φωτογραφία, μπαμπά;
– Και δε βγάζουμε, παιδί μου. Όσοι δεν σε ξέρουν θα λένε: «Αυτό κοριτσάκι θα είναι το εγγονάκι του Παραμυθά». Κι αν θέλεις, κάποια φορά θα σου γράψουμε ένα ρόλο να έρθεις στην τηλεόραση να «παίξεις» το εγγονάκι μου.

ithopoios5.jpg
– Μα αφού είμαι η κόρη σου μπαμπά, πώς θα είμαι εγγονάκι σου;
– Τι σου έλεγα πριν; Θα γίνεις ηθοποιός που θα παίζει ένα ρόλο: «το εγγονάκι του Παραμυθά».

ithopoios4.jpg
– Έλα τώρα να σου δώσω ένα φιλάκι στη μύτη.
– Στάσου, γιατί μου τραβάς τη μύτη;
– Εσύ γιατί μου φίλησες τη δική μου;

ithopoios6.jpg
– Μηηηη… Θα μου βγάλεις το άσπρο χρώμα από το μουστάκι…
– Θα μ’ αφήσεις να κάνω λίγο κι εγώ τον Παραμυθά;
– Ναι, ναι… σ’ αφήνω.

ithopoios7.jpg
– Ορίστε. Τώρα κατάλαβες πια τι θα πει «ηθοποιός».

5 Σχόλια στο “Τι θα πει «ηθοποιός», μπαμπά;”

      eρωτας
      8 Μαρτίου 07 στις 11:10

      Καλημέρα Παραμυθά μου,

      Με αυτά που γράφεις, ουσιαστικά μας δίνεις πολύτιμες και ανεκτίμητες συμβουλές, τόσο για όσους έχουν ήδη παιδιά όσο και για όσους πρόκειται να αποκτήσουν, στο πως να διαπαιδαγωγούμε σωστά τα παιδιά μας. Τη θαυμάσια αυτή δουλειά που έκανες σε εμάς όταν ήμασταν πιτσιρικάκια και μας αποκαλούσες «μωρά» σου, και δεν μπορούσαμε να τα κατανοήσουμε με την ενήλικη λογική αλλά με την καρδούλα μας, τώρα μας τα ξαναδίνεις εδώ. Έχοντας πια την ενήλικη λογική, τα κατανοούμε σε βάθος, και ταυτόχρονα, στη σκληρή σημερινή πραγματικότητα, μας ξυπνάς στις καρδούλες μας τα ίδια τρυφερά συναισθήματα που μας χάριζες και τότε.

      Ναι, είσαι ηθοποιός, γιατί ποιείς ήθος, και αυτό δεν θα μπορέσουμε δυστυχώς να σου το ξεπληρώσουμε ποτέ ως θα έπρεπε. Ελπίζω η αγάπη που νιώθουμε για σένα, ίδια με αυτή που νιώθουμε για τους γονείς και τους παππούδες μας, όσους μας μεγάλωσαν με αγάπη, ήθος και αρχές, να αποτελέσει ελάχιστο φόρο τιμής και να ζεσταίνει την καρδούλα σου.

      Πολλά φιλιά, σ’αγαπώ πολύ.

      Ένα από τα παιδιά σου που σε διαβάζουν με περισσή συγκίνηση.

      Nικη Μ.Θ.
      8 Μαρτίου 07 στις 13:09

      Αγαπητέ παραμυθά,

      σε διαβάζω συνήθως από το χώρο του γραφείου που δυστυχώς απέχει πολύ από το γλυκό κι ανθρώπινο πνεύμα των εκπομπών σου και των κειμένων σου. Κάθε φορά υπάρχει στα κείμενά σου κάτι που θα με συγκινήσει ή θα με προβληματίσει (εποικοδομητικά).
      Διαβάζοντας σήμερα το Βιογραφικό σου Σημείωμα θυμήθηκα τις αγαπημένες μου εκπομπες (που πάντα νοσταλγώ κι θα έδινα τα πάντα για να μπορέσω να τις ξαναδώ) «Ο κήπος με τ’ αγάλματα» (μικρή ήμουν «εξάρτημενη» από τα μουσεία και τους αρχ. χώρους!, στην ερώτηση του μπαμπά μουσείο ή παιδική χαρά η απάντηση ήταν ΠΑΝΤΑ μουσείο!) και «Ο κόσμος της μουσικής», θυμήθηκα επίσης τις «αγροτικές συνεταιριστικές εκδόσεις» που αν θυμάμαι καλά το λογότυπο τους ήταν ένας χαρταετός?! Τη μουσική των τίτλων από τον κήπο με τ’ αγάλματα ακόμη πιάνω τον εαυτό μου να τον σιγομουρμουρίζει κάποιες φορές!
      Αναπολώντας την παιδική μου ηλικία βλέπω ότι τελικά ήμουν εξαιρετικά ευτυχισμένη σαν παιδί και χρωστάω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ πρώτα στους γονείς μου και μετά σ’ εσάς που μου δώσατε όλα αυτά τα ερεθίσματα!

      Αλήθεια τα δικά μας παιδιά με τι θα μεγαλώσουν?!

      Συγνώμη αν σας κούρασα με την πολυλογία μου, αλλά είναι τόσες οι σκέψεις που μου γεννούν τα κείμενα και τα video σας!

      Νίκη

      Δημητρης
      8 Μαρτίου 07 στις 13:55

      χχχχμμμμ……
      μακαρι να το διαβαζαν αυτο και οι ηθοποιοι της συγχρονης εποχης….
      για πολλους λογους….
      οποιος γνωριζει καποιους ξερει γιατι πραγμα μιλαω….
      υπαρχουν 2 ειδων ηθοποιοι….
      πρωτο ειδος:
      το δικο σας κυριε Παραμυθα…..με την αγαπη και τη διασκεδαση για κινητρο…
      δευτερο ειδος:
      εδω δυσκολευομαι να εκφραστω οπως θα ηθελα γιατι θα θιχτουν ιερα τερατα του χωρου που εχουν προσφερει πολα στον τοπο και στον πολιτισμο του….
      οσα ομως και να προσεφερε αυτο το δευτερο ειδος….δεν νομιζετε θλιβερο και λυπερο ανθρωποι «μεγαλοι» οπως ο αυμνηστος Χορν (αλλου ειδους ηθοποιοι αυτοι) με γυναικα και παιδικα χαμογελα να τους περιμενουν εκτος σκηνης να δηλωνουν οτι οταν πεφτουν τα φωτα σταματα για αυτους η ζωη???
      αχ αυτα τα φωτα τυφλωνουν πολυ κοσμο….
      εξαρταται τι θεωρει κανεις πιο σημαντικο….
      το να ανακαλυψει πληρως το συμπαν μεσα του….
      η να το αφησει οπως ειναι και να προσφερει στους αλλους….

Σχολιάστε