Γεια σου Nikos, Ο Jiddu σας επιβεβαίωσε ως φίλο στο Facebook.

Χα, χα, χα… Ο τίτλος αυτού του post, όπως ίσως το αναγνωρίσατε, είναι ένα μήνυμα που μου ήρθε από το FACEBOOK. Πριν κάμποσες μέρες, βρήκα ένα μήνυμα που μου ζητούσε να επιβεβαιώσω ένα αίτημα φιλίας από τη σελίδα Jiddu Krishnamurti. Απάντησα θετικά και μου ήρθε αυτό το μήνυμα που έβαλα για τίτλο εδώ. Με το μήνυμα ανακάλυψα ότι δεν επρόκειτο για σελίδα όπως νόμιζα, αλλά για προσωπικό λογαριασμό!!! Μάλιστα, αυτός που τον έκανε, δεν ξέρει ότι οι Ινδοί γράφουν πρώτα το επίθετο και μετά το όνομα. Έτσι, το Κρισναμούρτι είναι το όνομα και το Τζίντου το επίθετο. Με αυτά και μ’ αυτά, μια και ο Κρισναμούρτι είναι πια φίλος μου και με τη σφραγίδα του facebook, σκέφτηκα να σας γράψω μια από τις ιστορίες που έχω μαζί του. Και λέω, πριν την αρχίσω, λέω να σας αντιγράψω εδώ και μια γελοιογραφία που είχε μπει σε εφημερίδα της Αθήνας, το 1930, όταν ο Κρισναμούρτι έκανε την πρώτη επίσκεψή του στην Ελλάδα  και ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν Πρωθυπουργός της Ελλάδας. Δυστυχώς, δεν την είχα ανακαλύψει όταν έγραφα το βιβλίο μου, Ο ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.  Η πρώτη ατάκα  στη γελοιογραφία, είναι του Κρισναμούρτι και η δεύτερη του Βενιζέλου.

Τον Ιούλιο του 1985 είμαστε στην Ελβετία για να παρακολουθήσουμε τις ομιλίες του Κρισναμούρτι στο Saanen, αλλά και να συναντηθούμε προσωπικά, όπως μου είχε ζητήσει ο ίδιος –πράγμα που δεν περίμενα- στην πρώτη μας συνάντηση,  τον προηγούμενο Φεβρουάριο στη Βομβάη. Στο τέλος κι αυτής της συνάντησης, που ήταν μαζί μου αυτή τη φορά και η Στεφανία, μας κάλεσε να ξαναβρεθούμε ένα μεσημέρι και να φάμε μαζί. Έτσι, μετά από μερικές μέρες, πήραμε το τοπικό τραινάκι  για το  Schoenried  όπου έμενε. Ήρθε και μας πήρε από το σταθμό του τραίνου η κυρία που έμενε μαζί του για να τον φροντίζει  – ήταν τότε πια στα 90 του – και ύστερα από λίγο βρεθήκαμε στο τραπέζι να τρώμε μαζί του. Κάποια στιγμή, πάνω στη συζήτηση, καθώς καθόμουν δίπλα του (με είχε βάλει στο κεφάλι του τραπεζιού κι εκείνος στο πλάι),  ξαφνικά μου ακουμπάει το χέρι και με ρωτάει: «Όταν βρίσκεστε στο εξωτερικό, νοιώθετε Έλληνας»;
Του απάντησα αμέσως: «Δεν ξέρω αν νοιώθω Έλληνας, αλλά σίγουρα αντιδρώ ως Έλληνας».
«Αυτό ακριβώς ήθελα ν’ ακούσω», μου λέει, «αλλά τι εννοείτε»;
( Χα, χα, χα… Μυαλό ξυράφι στα 90 του! Θα σκέφτηκε ότι μπορεί να έχω διαβάσει πολύ «Κρισναμούρτι» και να ξέρω  διάφορα «κρισναμούρτικα» για  ψευδαισθήσεις, συναισθηματισμούς,  το να θέλεις να είσαι άλλο από αυτό που είσαι κ.λ.π.  και να μιλάω θεωρητικά).
Και τότε, του διηγήθηκα  αυτό που είχε συμβεί μόλις μισή ώρα πριν στο σιδηροδρομικό σταθμό, που έδειχνε ακριβώς την αντίδρασή μου ως Έλληνα, δηλαδή την αντίδραση της ελληνικής λαμογιάς, που την μαθαίνουμε και στο σχολείο, καθώς από το Δημοτικό, μας εμπνέουν τον θαυμασμό για μία ακραία πράξη λαμογιάς, εξαπάτησης, που υπάρχει στη μυθολογία μας, και που έχει γίνει από τότε παγκόσμιο σύμβολο: τον Δούρειο ίππο. (Ακόμα και ιός στο internet είναι: Trojan Horse) Για σκεφτείτε το: δεν μπορούσαν να νικήσουν αλλιώς τους Τρώες οι Έλληνες, και η κουφάλα ο Οδυσσέας, έφτιαξε τον Δούρειο ίππο , τον γέμισε στρατιώτες, οι αγαθοί  Τρώες τον πέρασαν μέσα από τα τείχη τους και το βράδυ, την ώρα που κοιμόντουσαν, βγήκαν από τον Δούρειο ίππο οι Έλληνες στρατιώτες και κατάσφαξαν τους ανύποπτους Τρώες.
Έτσι και η ιστορία που διηγήθηκα στον Κρισναμούρτι, έδειχνε ότι και στο εξωτερικό, δρούσα ως Έλληνας, γνήσιος απόγονος του Οδυσσέα. Κρίνετε και μόνοι σας:
Η συνεννόηση  για την επίσκεψη εκείνης της ημέρας, ήταν ότι εμείς θα φτάναμε με το τοπικό τραινάκι στο σταθμό του Schoenried κι από εκεί θα ερχόταν να  μας πάρει ένα αυτοκίνητο που θα είχε στείλει ο Κρισναμούρτι. Όταν, όμως, φτάσαμε στο σταθμό, το αυτοκίνητο με την βοηθό του δεν ήταν εκεί. Ύστερα από κανένα πεντάλεπτο, η Στεφανία κι εγώ αναζητήσαμε κάποια τουαλέτα  γιατί κατουριόμαστε και οι δύο τρομερά. Όταν βρήκαμε την τουαλέτα  -ίδια για γυναίκες και άντρες- διαπιστώσαμε ότι για να ανοίξει, έπρεπε να βάλουμε στην υποδοχή που υπήρχε στο χερούλι, μισό ελβετικό φράγκο. Ψαχτήκαμε, αλλά και οι δύο είχαμε μόνο ένα μισό ελβετικό φράγκο. «Ωχ, τι θα κάνουμε τώρα», αναρωτήθηκε η Στεφανία, που καθώς είναι μισή Γαλλίδα από μάνα, δεν λειτουργεί 100% ελληνικά. «Να πάμε να χαλάσουμε, εκεί που βγάζουν τα εισιτήρια», πρότεινε. «Σιγά, μην τρέχουμε τώρα να κάνουμε ψιλά. Θα τα κάνουμε επάνω μας μέχρι να γυρίσουμε», της είπα και αμέσως έβαλα το μισό ελβετικό φράγκο που είχα, στην υποδοχή που υπήρχε στο χερούλι. «Μπες μέσα» της είπα. «Κι εσύ τι θα κάνεις;» με ρώτησε, καθώς η γαλλική της ανατροφή δεν την άφηνε να δει το σχέδιο που είχε καταστρώσει σε δευτερόλεπτα το ελληνικό μυαλό μου. «Μπες μέσα», επέμενα «και θα δεις». Μπήκε, γιατί δεν είχε άλλα περιθώρια να κρατηθεί για να το συζητάει, κι εγώ έκλεισα την πόρτα, αλλά βάζοντας το πόδι μου στην κάτω άκρη, ώστε να μην κλείσει εντελώς, καθώς την έσπρωχνα ελαφρά με το χέρι μου στο χερούλι για να μην κλείσει εντελώς και να κρατήσει και το νόμισμα επάνω, ενώ είχα και το νου μου μην έρθει και κανείς. Δεν ήρθε κανένας. Βγήκε εκείνη και μπήκα κι εγώ, αφήνοντας πάλι μισάνοιχτη την πόρτα. Όταν τέλειωσα, βγήκα, ξαναπήρα το νόμισμα που ήταν ακόμα στη σχισμή  αφού δεν είχε κλείσει η πόρτα και την έκλεισα κανονικά. Είχαμε κάνει τσίσα μας και οι δύο χωρίς  να πληρώσουμε τίποτα! Και τότε ήρθε και το αυτοκίνητο για να μας πάρει.
Αυτό ήταν που είπα στον Κρισναμούρτι, ως παράδειγμα τού ότι αντιδρώ ως Έλληνας και όταν είμαι στο εξωτερικό. Με το τέλος της ιστορίας, ξέσπασε σε ακράτητα γέλια, επαναλαμβάνοντας, «good… good…» και χτυπώντας ελαφρά το χέρι μου, ενθουσιασμένος  με την ιστορία που μόλις είχε ακούσει.
Είχε φοβερό χιούμορ και του άρεσαν πολύ τα ανέκδοτα. Του άρεσαν τρομερά ανέκδοτα με τον Θεό, με τον Χριστό, με τον Παράδεισο και την κόλαση και μου έχει πει μερικά από τα ωραιότερα που έχω ακούσει. Ίσως πρέπει κάποτε να τα θυμηθώ και να τα γράψω.
Πολλά χρόνια μετά από αυτό το μεσημεριανό με τον Κρισναμούρτι  στην Ελβετία, συζητούσα στην Αγγλία,  με μία φίλη στην Αγγλία που είχε δουλέψει  πολλά χρόνια  μαζί του. Της είπα για τις δύο συναντήσεις που είχαμε μαζί του στην Ελβετία, και μου είπε, ένα σχόλιο που είχε κάνει για μένα μετά από εκείνο το μεσημεριανό. Ήταν μαζεμένοι τέσσερις-πέντε άνθρωποι που ήταν πολύ κοντά του και τον βοηθούσαν σε όλη τη δουλειά που γινόταν με ομιλίες, εκδόσεις κ.λ.π. στην Ευρώπη  και σχολιάζανε τις συναντήσεις  που είχε κάνει με διάφορους ανθρώπους από όλα σχεδόν τα μέρη της Δυτικής –τότε- Ευρώπης.  Και κάποια στιγμή, μου είπε η Γερμανίδα φίλη μου, τους είπε κουνώντας το κεφάλι του: «They all take themselves very seriously… except the gentleman from Athens».
Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα.

Π.

14 Σχόλια στο “Γεια σου Nikos, Ο Jiddu σας επιβεβαίωσε ως φίλο στο Facebook.”

Σχολιάστε