Ο Νικολάκης και ο Γιάννης

Μια και το τελευταίο post ήταν πολύ βαρύ – μέχρι και σκέψεις για επαναφορά της θανατικής ποινής γέννησε – ας το αφήσουμε να «κάτσει» εντελώς (αυτό είναι «καταθλιπτικό» φιλενάδα, όχι η «απερισκεψία μου» – ξέρει εκείνη για την οποία το λέω…), πριν γράψω κάνα δυο πράγματα που έχω στο νου μου και τελειώσω το παραμύθι για τον Αλέξανδρο που έχω αφήσει στη μέση. Ωχ! Μαρτύρησα την έκπληξη που είχα πει… Επειδή, λοιπόν, με συγκινήσατε πάλι με κάποια σχόλια για τα «Μηνύματα Κοινωνικής Συμπεριφοράς», που έβαλα πριν λίγες μέρες – μέχρι και στίχους θυμόσαστε ρε μπαγάσικα! – για πιάστε σήμερα άλλα δύο. Το ένα είναι, Ο ΝΙΚΟΛΑΚΗΣ – για το αίσθημα της ιδιοκτησίας – και το άλλο είναι Ο ΓΙΑΝΝΗΣ – για την αρνητικότητα στη συμπεριφορά και στα αισθήματα.Σας φιλώ.
Π.

17 Σχόλια στο “Ο Νικολάκης και ο Γιάννης”

      natassaki
      19 Δεκεμβρίου 07 στις 16:48

      Το Νικολάκη τον θυμάμαι πού καλά – σαν τώρα! Μάλλον με είχε εντυπωσιάσει…
      🙂
      Το περίεργο είναι ότι τα έδειξα στο γιο μου που είναι 8, και μου είπε ότι τα έχει δει – μάλλον κάποια στιγμή τα ξανάβαλε η Ερτ..

      Πολλά φιλιά

      NailGuN
      20 Δεκεμβρίου 07 στις 1:28

      O Γιάννης είναι λίγο avant garde θα έλεγα, πολύ σκοτεινιά clubo-κατάσταση, λιοντάρι neon με synth φωνή… Προχωρημένα πράγματα! Μου φαίνεται ότι κάθε φορά που θα το βλέπω θα ανακαλύπτω καινούργια στοιχεία.

      Εκείνες οι 4 μορφές με τα (φτερά ???) δεν κατάλαβα τι ρόλο παίζουν… Εiναι το χορευτικό της υπόθεσης?
      😀

      To πρωτο clip με τον Νίκο έχει πολύ magenta στην εικόνα του. Λόγω πολυκαιρισμένου reel?

      to mikro manini
      20 Δεκεμβρίου 07 στις 15:54

      ωωω τι ωραία!!! και ο Γιάννης πράγματι..είναι πολύ hard rock για την εποχή του…πολύ ωραία..πρόσφατα ξανα είδα την ταινία «ο τσάρλι και το εργοστάσιο σοκολάτας» και νομίζω ότι τα τραγούδακια των ούμπα λούμπα έχουν περίπου την ίδια φιλοσοφία με αυτά τα βιντεάκια…λέτε και ο tim barton να τα παρακουλουθούσε μικρός ?
      φιλάκια…προχριστουγεννιάτικα!!!

      ΕΥΡΙΔΙΚΗ
      20 Δεκεμβρίου 07 στις 22:05

      Θυμαμαι το Νικολακη αρκετα καλα ….Μου θυμιζε καποιον και το ρεφρεν μου ειχε «κολλησει»…

      Ασχετο αλλα εχετε και εσεις την αισθηση οτι ο χρονος κυλαει πολυ γρηγορα???

      Μεχρι να μας πειτε καλη εβδομαδα …παει κι αυτη…Καλα να ειμαστε ολοι…Φιλακια και καλες γιορτες!!!

      πρωτάκια
      18 Νοεμβρίου 11 στις 8:56

      Κύριε Παραμυθά, μας αρέσουν πάρα πολύ όλα αυτά τα βιντεάκια με τα μηνύματα κοινωνικής συμπεριφοράς και λέμε στη δασκάλα μας να μας τα βάζει συνέχεια και τα έχουμε μάθει όλα απ’ έξω!!!!!
      Πολλά φιλιά!!!

      πρωτάκια
      18 Νοεμβρίου 11 στις 8:58

      Κύριε Παραμυθά, μας αρέσουν πάρα πολύ όλα αυτά τα βιντεάκια με τα μηνύματα κοινωνικής συμπεριφοράς και λέμε στη δασκάλα μας να μας τα βάζει συνέχεια και τα έχουμε μάθει όλα απ’ έξω!!!!!!!!!!!
      Πολλά πολλά φιλιά!!!

      πρωτάκια
      18 Νοεμβρίου 11 στις 9:00

      Ουπς! Τώρα μαθαίνουμε το ίντερνετ και το έστειλε δύο φορές το σχόλιό μας!!!! Χιχιχιχι…

      Hokanis
      16 Μαΐου 13 στις 14:12

      Μου είχανε μαυρίσει την ψυχή σαν παιδί όταν τα πετύχαινα στην ΕΤ-1 πριν τους Cebollitas.Τα ξαναπέτυχα τώρα και καταράστηκα την ώρα και τη στιγμή,μου χαλάσανε τη μέρα.Παραμυθά άλλαξε επάγγελμα.Φιλικά.

      Παραμυθάς
      16 Μαΐου 13 στις 16:26

      Αχ, ποιος ξέρει τι παιδική ηλικία είχες κι εσύ «hokani» φουκαρά μου, για να αντιδρούσες έτσι (και το χειρότερο να αντιδράς έτσι ακόμα και σήμερα) στην πιο πλακατζίδικη εκπομπή, αλλά και τη μόνη με παιδοψυχολόγο σύμβουλο που είχα κάνει ποτέ. Πρώτη και μοναδική φορά ακούω τέτοιο σχόλιο γι΄ αυτή τη σειρά και τότε και τώρα, όπως βλέπεις σ΄ αυτά τα δύο, αλλά και στα υπολοιπα επεισόδια που έχω ανεβάσει εδώ. Ποιος ξέρει τι βαθιά βλάβη σου έχουν κάνει παιδί μου μεγαλώνοντάς σε! Όσο, για το επάγγελμά μου, δεν χρειάζεται να αλλάξω, γιατί είμαι συνταξιούχος πια. Χα, χα, χα… Να΄ σαι καλά, εμένα μου έφτιαξες το απόγευμα.

      Hokanis
      16 Μαΐου 13 στις 18:21

      Δε σου αρέσουν τα αρνητικά σχόλια ε;Φαίνεται πως δε τα σηκώνεις από τον τρόπο που απάντησες.Εφόσον βγάζεις μια δουλειά προς τα έξω,οφείλεις να ακούσεις και αυτά.
      Στα υπόλοιπα υποθετικά σου σχόλια περί βλαβών και παιδικής ηλικίας δε μπαίνω καν στον κόπο να απαντήσω καθώς είναι φανερό πως έχουν σκοπό απλά να προκαλέσουν καθώς δε σου άρεσε το πρώτο σχόλιό μου.

      nemanja dikic
      16 Μαΐου 13 στις 22:39

      Παραμυθά μιλάς για παιδικές ηλικίες που είσαι πόσων ετών και αναρτείς παραμύθια?Μήπως δεν έχεις επίγνωση τι σου γίνεται φίλε?Από τον τρόπο που μιλάς και μόνο εκεί έχεις μείνει.Εντελώς πληροφοριακά να προσθέσω πως όντως ήταν κάτι μη ωραίο αυτό το ,ο Θεός να το κάνει, καρτούν και είναι η γνώμη μου όπως και του hokanis και δεν σου επιτέθηκε κανείς ώστε να προσβάλεις τον κόσμο που λέει τη γνώμη του.Λέω να επιμεληθώ ένα καρτούν που θα δείχνει πως μαθαίνουμε να μιλάμε και να εκφραζόμαστε μετά από κάποια ηλικία,εισαί μέσα?

      nemanja dikic
      16 Μαΐου 13 στις 22:46

      Να μου πείς εσείς στον Ψυχογιό όλοι Ψυχοτέτοιοι είσαστε σας ξέρω κάλα!!!Τούλαχιστον όσα χρόνια είμαι στον Πατάκη,έχουμε ένα πάτημα για να γράψουμε κάτι βρε παιδί μου,αυτό που λέμε επαγγελματισμός…

      δημήτρης μεγαριτης
      17 Μαΐου 13 στις 15:11

      Σήμερα κατα τύχη βρήκα το μπλογκ του αγαπημένου μου από τα παιδικά μου χρόνια Παραμυθά!
      Διάβασα και τα σχόλιά του χοκανη και του νεμαντζα και σκέφτηκα ότι κάποιοι για να καταλάβουν κάποια πράγματα δεν τους φτάνει μια ζωή…

      marilia
      17 Μαΐου 13 στις 15:20

      Μπα, άμα στραβοκοιτάς, όσες ζωές κι αν ζήσεις… στραβά θα βλέπεις. Το θέμα δεν είναι η γνώμη του καθενός μας, αλλά ο τρόπος έκφρασης, ευγένειας, ποιότητας και ήθους που βγαίνει ή δεν βγαίνει γιατί δεν υπάρχει.

      Ένα γλυκό γλυκό φιλάκι στο αθεράπευτο… (δεκα)εξαχρονάκι. 😉

      πρωτάκια
      17 Μαΐου 13 στις 15:44

      Εμάς, όπως γράφαμε στο σχόλιό μας τότε, μας άρεσαν πολύ τα μηνύματα κοινωνικής συμπεριφοράς!!

Σχολιάστε