Να ‘μαστε και πάλι…

Να’ μαστε και πάλι εδώ μαζίιιι…  Όπως έλεγα και στο προηγούμενο post, «Όσοι αγαπιούνται αληθινά, ακόμα κι αν χαθούν, ξαναβρίσκονται κάποια στιγμή». Έχει όντως πλάκα, όπως σχολίασε η Νατάσσα και έμμεσα ο Δημήτρης: με το που έβαλα  post  που έλεγε για αγάπες και τέτοια, μας την πέσανε hackers. Και φαίνεται πως όντως ήταν hackers, γιατί  καθώς εγώ έμπαινα κανονικά από το OPERA (να το ξέρετε άλλη φορά), μόλις  έγραψα μετά από δύο μέρες ότι ο «μάστορας» προσπαθεί να το φτιάξει, την άλλη μέρα έγινε το ίδιο και στο δικό του blog! Επίσης, καθώς έμπαινα κάθε τόσο για να σβήνω  τα «ανεπιθύμητα», μια μέρα είδα το εξής σχόλιο: «Stop hacking this blog, jerk». Χα, χα, χα… Αγανάκτησε ο άνθρωπος.
Τη μέρα, λοιπόν, που…  μπλοκάρανε το μπλοκ, με τη φοβερή προειδοποίηση,  «Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΥΤΗ ΕΧΕΙ ΑΝΑΦΕΡΘΕΙ ΩΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΚΑΙ ΒΛΑΒΕΡΗ ΚΑΙ ΚΑΚΟΒΟΥΛΗ … και βάλε…» ήθελα να δω τελικά πόσοι έχουμε ξαναβρεθεί  εδώ – είτε μόνιμα είτε ευκαιριακά για λίγο – και πήγα να δω τα στοιχεία επισκεψιμότητας του blog, που είχα καιρό να τα κοιτάξω. Έχει πλάκα, λοιπόν:   Από τον Φεβρουάριο του 2007 που έχει ανοίξει το blog έως σήμερα, τα computers που έχουν μπει για πρώτη φορά στο blog (UNIQUES)  είναι 201.319, ενώ οι επισκέψεις (TOTAL) είναι 715.313 — πολύ πράγμα, ε; Και το 10% να είναι «Παραμυθόπαιδα»  (20.131 και 71.531), πάλι είναι πολύ πράγμα! Ακόμα, αυτή τη μέρα, ήθελα να πω στον Παναγιώτη που έκανε εκείνο το σχόλιο για τη στενοχώρια της  Εύης και των παιδιών της τάξης της, ότι αυτή η στενοχώρια τους είναι επειδή  η Εύη δεν θα είναι πια από του χρόνου σ’ αυτό το σχολείο, κι όχι επειδή απλώς θ’ αλλάξει τάξη.
Επίσης, τη μέρα που έγινε αυτό στο blog, μου είχε συμβεί κάτι  που άρχισα να το  γυροφέρνω στο νου μου για post,  καθώς περνούσαν οι μέρες και δεν μπορούσαμε να το ξεμπλοκάρουμε, να το καθαρίσουμε. Αυτό που μου συνέβη, λοιπόν, έχει σχέση με μία κατσαρίδα. Ναι, με μία κατσαρίδα. Θα ξέρετε, βέβαια, ότι η κατσαρίδα είναι το μόνο είδος που δεν ανήκει στη διατροφική αλυσίδα: δεν την τρώει κανένα άλλο είδος από το ζωικό βασίλειο.  Και ίσως θα έχετε ακούσει ότι όταν έγινε το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ το 1986, το μόνο είδος που δεν έπαθε τίποτα και εξακολουθούσε να κυκλοφορεί εκεί απτόητο, ήταν οι κατσαρίδες! Είναι, λοιπόν,  και το μόνο είδος που όταν το δω το σκοτώνω. Ούτε μύγες, ούτε κουνούπια, ούτε αράχνες, ούτε σφίγγες, ούτε σαρανταποδαρούσες, ούτε ακρίδες, ούτε τίποτα — μόνο τις κατσαρίδες. Σημειώστε δε ότι το θέμα δεν είναι ότι τις σιχαίνομαι – αφού όταν δεν μπορώ να κάνω αλλιώς τις λιώνω με το χέρι (χα, χα, χα.. εδώ θα αηδιάσατε κορίτσια όπως και η γυναίκα μου, που δεν αντέχει κανένα έντομο και με φωνάζει να τη γλυτώνω απ’ αυτά). Για κάποιο λόγο τις κατσαρίδες τις έχω στο νου μου σαν κάτι που έρχεται από τα σκοτάδια και τη βρώμα των υπονόμων, όπως και διάφοροι άνθρωποι  που άχρηστοι κι αυτοί σαν τις κατσαρίδες, απλώς παρασιτούν  πάνω στους υπόλοιπους κάνοντας διάφορες αθλιότητες, όπως ας πούμε οι διάφοροι  hackers που βάζουν  ιούς ή δημιουργούν διάφορα προβλήματα στο internet.  Το πρωί, λοιπόν, της μέρας που δημιουργήθηκε το πρόβλημα στο blog, σε ένα μικρό χώρο που έχω και δουλεύω στην Αθήνα, εμφανίστηκε μία κατσαρίδα στη κουζίνα. Με το που τη βλέπω πάω να την  πατήσω, αλλά τελευταία στιγμή μου ξεφεύγει προς τ’ αριστερά. Ξαναδοκιμάζω να την πατήσω, αλλά και πάλι μου ξεφεύγει κάτω από το πόδι μου και πάει να χωθεί στο μπάνιο που ήταν η πόρτα ανοιχτή. Κάνω γρήγορα να την πατήσω, αλλά μου γλυτώνει και τη βλέπω να χώνεται πίσω από το σκουπάκι της τουαλέτας. Το σπρώχνω για να τη λιώσω στον τοίχο, αλλά ξεφεύγει και πάει να βγει από το μπάνιο. Βγαίνω γρήγορα στην κουζίνα, αλλά δεν τη βλέπω πουθενά. Και τότε αρχίζει να με διασκεδάζει το πράγμα, γιατί νοιώθω ότι η κατσαρίδα έχει κάποιο είδος νοημοσύνης και μου κρύβεται! Κρύβεται κάπου στο μπάνιο και περιμένει να φύγω! Μπαίνω μέσα και κοιτάω γύρω. Υπολογίζω ότι πρέπει να είναι κάπου κάτω από τον νιπτήρα που είναι δίπλα στην τουαλέτα και κάθομαι στο γόνατα ακίνητος. Κοιτάζω προσεκτικά παντού. Χα, χα, χα… Την πρόδωσαν οι κεραίες της, που καθώς τις κουνούσε για να … με εντοπίσει, βγήκε η άκρη της μιας κεραίας πίσω από το σωλήνα του μικρού καλοριφέρ που είναι κάτω από τον νιπτήρα. Σηκώθηκα πολύ αργά και ήσυχα, και χωρίς να τη χάσω από τα μάτια μου πήγα στην κουζίνα και πήρα το  AZAX  -γιατί δεν χρησιμοποιώ εντομοκτόνα- και γρήγορα άρχισα να την ψεκάζω. Ξεπετάχτηκε σαν τρελή πίσω από το σωλήνα και αυτό ήταν το τέλος της.
Και για να γιορτάσουμε το καθάρισμα του blog  από τις κατσαρίδες… ε, από τον ιό ήθελα να πω, όπως και για να τιμήσουμε τον «μάστορα» που τον σκότωσε… ε, που τον καθάρισε ήθελα να πω, θα σας δείξω μία ταινία μικρού μήκους που έχει κάνει για μία κατσαρίδα! Χα, χα, χα… Τυχαίο; Δεν νομίζω. Προφητικό για τον μπαμπά του.
Σας φιλώ πολύ
Καλό βράδυ.
Π.

http://vimeo.com/14066436

9 Σχόλια στο “Να ‘μαστε και πάλι…”

      να-τασσσάκι
      11 Αυγούστου 10 στις 20:30

      Χμμ…
      -είμαστε «πολλά» τα παραμυθόπαιδα, όπως κι αν μας μετρήσεις -κι ακόμα κι αν δεν είμαστε ανθεκτικά σαν τις κατσαρίδες, αντέχουμε 😉

      -όσο διάβαζα τη σκηνή και σε φανταζόμουν να κυνηγάς την κατσαρίδα…. 😆 😆

      -σου έχω πει το χειρότερο που μου έχει συμβεί, με μια κατσαρίδα; Μια μέρα που φορούσα ένα κάπως φαρδύ παντελόνι, μπήκε μέσα στο μπατζάκι από το πάτωμα -ποιος ξέρει τι έψαχνε 😛 Το χειρότερο είναι ότι δεν κατάλαβα τι ήταν, απλά ένιωσα κάτι να περπατάει πάνω στο πόδι μου, κατέβασα το παντελόνι μου για να φύγει, κι έκατσα ξανά στο ξύλινο κάθισμα μου. Και όταν ξανασηκώθηκα, βρήκα -κι έβαλα τα γέλια μαζί με το φίλο μου που είχε δει όλο το σκηνικό- την κατσαρίδα λιωμένη από το βάρος μου

      -επίσης ο Άκης εχθές κυνηγούσε μια ιπτάμενη κατσαρίδα με ένα ψεκαστήρι με νερό -την κατάφερε, τελικά, αφού έκανε το σύμπαν μούσκεμα :p
      και μου είπε να σου στείλω να δεις αυτό:

      http://www.youtube.com/watch?v=k9Wz2hBACpw

      – Άψογος ο «μάστορας», με όλα τα ανθεκτικά «ζουζούνια»!!!
      Μπράβο ξανά

      Φιλί!

      Παπαστρατής "Το Θηρίο" Ιωάννης
      12 Αυγούστου 10 στις 7:47

      Καλημέρα!

      Εγώ,όπως είχα γράψει και παλιότερα,έχω ένα μεγάλο προβληματάκι με τις ακρίδες.

      Τελικά τη σκότωσες ή την έκανες αόρατη? 🙂

      Πάντως για το κακόβουλο θέμα και εμένα ο Μozilla δε με άφηνε να μπω για τρεις μέρες.Να είναι καλά ο Καραπιπέρης.Εσύ εξάλλου έχεις τον ειδικό μέσα στο σπίτι σου οπότε μπορείς να είσαι ήσυχος.

      Θα επιστρέψω για το βιντεάκι γιατί τώρα δε μπορώ να το δω.

      Μα είναι σωστό να «εκθέτεις» έτσι την ΚυρίαΠαραμυθά? 🙂

      Τα παραμυθόπαιδα είμαστε πιο πολλά από ότι φαντάζεσαι!!!

      !!ΑΦ!!

      Παπαστρατής Ιωάννης
      12 Αυγούστου 10 στις 11:27

      Τέλεια η,πάρα πολύ,μικρού μήκους.

      Βέβαια χαλάστηκα λίγο ότι μας αποκάλυψες σε τι αναφέρεται.Χάθηκε το στοιχείο της έκπληξης.Γιατί ήξερες,περίπου,τι να περιμένεις.

      !!ΑΦ!!

      Καραπιπέρης Γιάννης
      12 Αυγούστου 10 στις 12:35

      Δεν ξέρω, αλλά από τότε που πρωτοδιάβασα την «Μεταμόρφωση» του Κάφκα, βλέπω τις κατσαρίδες με άλλο μάτι. Βλέπω έναν παραγκωνισμένο αποστάτη Gregor που το μόνο που κάνει η κοινωνία είναι να του «πετάει μήλα», τραυματίζοντάς τον θανάσιμα.
      Ασφαλώς και η περίπτωση στο site σου δεν έχει να κάνει με hackers, η «ηθική» των οποίων είναι εντελώς διαφορετική από το να γράφουν κακόβουλο ενοχλητικό κώδικα και να τον εμφυτεύουν σε ιστοσελίδες. Πρόκειται για τα λεγόμενα «script kiddies» δηλαδή κακομαθημένα «παιδάκια» που πειραματίζονται ενοχλώντας προσπαθώντας κάτι να αποδείξουν στην «ελίτ».

      Υ.Γ. την επόμενη φορά, λίγο πριν σκοτώσετε μια κατσαρίδα, αφουγκραστείτε λίγο τις κεραίες της, μπορεί «κάτι» να θέλουν να σας πουν…

      Hengeo
      12 Αυγούστου 10 στις 14:54

      Εμένα πάντως πιο πολύ με ενοχλούν οι σφήκες και τα κουνούπια. Οι κατσαρίδες είναι αηδιαστικές μεν, αλλά όχι επιθετικές. Όσο για τους ιούς και τα κακόβουλα script (πράγματι δεν πρέπει να ταυτίζονται με τους hacker, που είναι κάτι πιο γενικό), με λίγη προσοχή και γνώση του θέματος τα αποφεύγει εύκολα κάποιος.

      Και ένα σχόλιο που δεν μπόρεσα να κάνω νωρίτερα λόγο διακοπών και του προβλήματος στο blog: Γιατί πρέπει να βαρύνει κάποιος για να βοηθήσει τον άλλο; Αποκλείεται να το έκανε απλώς γιατί το ήθελε;

      Καλή συνέχεια! 🙂

      dimitrisp
      12 Αυγούστου 10 στις 15:11

      αχ! όχι άλλες κατσαρίδες…έχω βαρεθεί να τις κυνηγάω και όταν σκοτώνω καμιά τη σιχαίνομαι περισσότερο.
      αλλά και τι να κάνω… η γυναίκα μου αντέχει πολλά ,αντέχει εμένα αλλά δεν αντέχει να δει κατσαρίδα.Έτσι κι εγώ (…που κανέναν δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω) μεταμορφώνομαι σε αδίστακτο εκτελεστή για να γλυτώσω τη μουρμούρα.Οι κατσαρίδες ήταν και η αιτία να φύγουμε από το σπίτι που είχαμε νοικιάσει στις Ροβιές.
      Πάντως χάκερ ή κατσαρίδες ή ότι άλλο και να είναι φαίνεται ότι το μπλογκ ενοχλεί κάποιους και ίσως ακόμη περισσότερο να ενοχλεί όλος αυτός ο κόσμος που έχει αγαπήσει τον Παραμυθά Νίκο Πιλάβιο και του το δείχνει…και έρχεται η στιγμή που θα αγαπηθεί και από τα πιτσιρίκια μας.(ο γιος μου για βραδυνό θέλει δυο παραμύθια από τον Π.)
      Κάποια στιγμή βέβαια ακόμη και οι κατσαρίδες θα μάθουν ότι το πιο ανθεκτικό πράγμα στον κόσμο είναι η ΑΓΑΠΗ.

      Παναγιώτης
      12 Αυγούστου 10 στις 16:42

      Κι εγώ όταν βλέπω κατσαρίδα μετατρέπομαι στο δολοφόνο με τη σαγιονάρα και δεν ησυχάζω μέχρι να την εξολοθρέυσω. Δεν ξέρω γιατί γίνεται αυτό. Πιθανολογώ όμως ότι επειδή όποτε εμφανιζόταν κατσαρίδα γινόταν ένας πανικός στο σπίτι μου έχει μείνει κι εμένα αυτή η τάση.

Σχολιάστε