Μόνο για … μπαμπάδες κοριτσιών

 Έχω καιρό να βάλω εδώ κάτι από τα κείμενα που έχω γράψει με τον γενικό τίτλο, ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ.  Αυτό το κάνω τώρα, γιατί θα ήθελα να ψιλοαποφύγω να σας πω τίποτα για τα σχόλιά σας για την εκπομπή του ALPHA που ήμουν το πρωί, επειδή για άλλη μια φορά με έχετε συγκινήσει ιδιαίτερα, οπότε … άστε το καλύτερα. Λοιπόν…

Αν και το «μόνο» που υπάρχει στον τίτλο είναι, ίσως, λίγο υπερβολικό, ωστόσο πράγματι αυτά που θ’ ακολουθήσουν είναι, κυρίως, για μπαμπάδες και, μάλιστα, για μπαμπάδες κοριτσιών. Ή, αν θέλετε να το πλατύνουμε, είναι μόνο για άντρες και πάντως -αν και έμμεσα- οπωσδήποτε υπέρ των παιδιών. (Και των γυναικών).
Είναι μια παλιά ιστορία – περίπου 20 χρόνια παλιά – κι έχει να κάνει με την κόρη μου όταν ήταν μικρή:
Ήταν καλοκαίρι του 1987, όταν προσπαθούσα να βάλω μια καινούργια γραμμή για τηλέφωνο στο σπίτι στην εξοχή κι όλα τα παιδιά είχαν κολλήσει κυριολεκτικά επάνω μου και κοίταζαν. Εκεί που είχα απορροφηθεί σ’ αυτό που έκανα, ξαφνικά ένιωσα ένα σκληρό γυναικείο στήθος να με ακουμπάει! Τι γύρευε μια γυναίκα ανάμεσα στα παιδιά; Γύρισα… Όπα!! Ήταν η κόρη μου! Τα ‘χασα, αλλά λίγο αργότερα, στην παραλία, πρόσεξα ότι το σώμα της κόντευε να γίνει πια γυναικείο και θυμήθηκα ότι ένα χρόνο σχεδόν πριν είχε αδιαθετήσει. Τότε συνειδητοποίησα για πρώτη φορά ότι το σεξ «χτυπούσε την πόρτα» της κόρης μου.
Η κόρη μου γεννήθηκε έπειτα από τέσσερις αποτυχημένες εγκυμοσύνες, λόγω «παλίνδρομης κύησης». Η δύσκολη, ψυχολογικά και σωματικά, εγκυμοσύνη που προηγήθηκε, είχε κάνει ράκος τη μητέρα της, και σαν να μην έφτανε αυτό της «χάλασε» το γάλα μέσα στην πρώτη εβδομάδα θηλασμού, κι έτσι μαζί με την έλλειψη οποιουδήποτε που θα μπορούσε να τη βοηθήσει είχε ως αποτέλεσμα να σηκώνομαι εγώ τις νύχτες για να ταΐζω και να αλλάζω το μωρό.
Ξέρετε – ή θα μάθετε – ότι όταν τα κορίτσια λερώνονται μέσα στις πάνες, το πλύσιμό τους δεν είναι τόσο απλό, όσο των αγοριών. Σύμφωνα με τις οδηγίες που μου είχε δώσει η παιδίατρος, αφού γινόταν το αρχικό πλύσιμο, έπρεπε όλο το λεπτοκαμωμένο γεννητικό όργανο να καθαριστεί πολύ προσεκτικά, κάπως βαθύτερα με καθαριστηράκια αυτιών, για να μην πάθει ουρολοίμωξη.
Καθώς έκανα, λοιπόν, έκανα αυτή τη «δουλειά», κάθε βράδυ για τρεις μήνες περίπου, άρχισα κάποια στιγμή να σκέφτομαι τις ερωτικές σχέσεις που είχα έως τότε με τις γυναίκες, αλλά κάτω από ένα καινούργιο πρίσμα. Η πρώτη σκέψη που μου ήρθε ήταν ότι αυτό το σημείο του σώματός όλων των γυναικών που είχα γνωρίσει, κάποτε βρισκόταν στην ίδια ευάλωτη, τρυφερά γυμνή, «σκατωμένη» κι ανυπεράσπιστη κατάσταση, όπως της κόρης μου κι ότι, όπως κι αυτή έτσι κι εκείνες, από τόση μικρή ηλικία, θ’ άρχιζαν να μαζεύουν από το περιβάλλον τους παρόμοιες ψυχολογικές πληγές σαν εκείνες που εγώ συνάντησα σ’ αυτές – και δεν κατανόησα.
Από ‘κει και πέρα, εκείνες οι στιγμές που τάιζα και καθάριζα το μωρό έγιναν στιγμές απολογισμού της μέχρι τότε ερωτικής μου ζωής κάτω από ένα άλλο πρίσμα. Κι αυτή η άλλου είδους επαφή με το -μέχρι τότε- αποκλειστικά και μόνο αντικείμενο των πόθων μου, των φόβων μου, αντικείμνεο ηδονής και οδύνης, έγινε αντικείμενο τρυφερότητας και στοργής, ελευθερώνοντας έτσι ένα ποτάμι από ερωτηματικά και αμφιβολίες γύρω από τη στάση που είχα στις σχέσεις μου με τις γυναίκες κι έβλεπα τον κίνδυνο να μεταφέρω αυτή τη στάση και στο παιδί μου.
Αν κανείς έχει δει ότι είναι άλλο το πραγματικό βάρος κι οι πραγματικές διαστάσεις που έχουν οι ερωτικές μας σχέσεις κι άλλο το βάρος που δίνουμε εμείς σ’ αυτές με το… «παραμύθιασμα» που κάνουμε στον άλλο ή στην άλλη και -κυρίως- σε μας τους ίδιους γι’ αυτές τις σχέσεις· αν κανείς έχει δει το ρόλο που παίζει το σεξ στη δημιουργία ψυχολογικών προβλημάτων κι έχει ν’ αναθρέψει παιδιά, τότε δεν οφείλει ν’ ασχοληθεί σοβαρά με το τι θα τους μεταδώσει γύρω απ’ αυτό το θέμα; Και, άραγε, φτάνουν τα λόγια ή αυτά είναι εύκολο να τα λέει κανείς και σημασία έχει ποια θα είναι η δική του σεξουαλική συμπεριφορά που -χωρίς λόγια- θα μεταδίδεται στο παιδί; Γιατί τα παιδιά «ρουφάνε» περισσότερο ό,τι υπάρχει στον αέρα, παρά το τι του λένε οι γονείς του.
Ό,τι και να πούμε στα παιδιά μας γύρω από τον έρωτα και τη θέση του στη ζωή, αν τα παιδιά μας μεγαλώνουν σ’ ένα σπίτι όπου στην ατμόσφαιρα υπάρχει υποκρισία γύρω από το σεξ που τη δημιουργεί το «άλλα λέω κι άλλα κάνω»,  μπορούν τα παιδιά – σε τέτοιες συνθήκες – να αναπτύξουν την ειλικρίνεια και την ευαισθησία που χρειάζεται απέναντι στο θέμα; Κι όταν λέω «ευαισθησία», δεν εννοώ γλυκανάλατους ρομαντισμούς με λιγώματα κάτω απ’ το φεγγάρι· εννοώ την ευαισθησία που μπορεί να σε κάνει να συγκινηθείς από την αληθινή ομορφιά των ανθρώπινων σχέσεων  – όπου κι αν τη βρεις – και να διακρίνεις ότι το σεξ είναι μια καθαρή και απλή λειτουργία  όπως της διατροφής, (όχι, όμως, όπως του κατουρήματος) που από μόνη της δεν έχει κανένα πρόβλημα, αλλά που εμείς δημιουργούμε τα προβλήματά της με τις σκέψεις, τις ιδέες, τις εμμονές και τις νευρώσεις μας γύρω απ’ αυτήν.
Νομίζω ότι μόνο μια τέτοια ευαισθησία μπορεί να σε κάνει να δεις τον έρωτα όπως πράγματι είναι και να καταλάβεις γιατί η ελληνική γλώσσα είναι σοφή που έχει δύο τελείως διαφορετικές λέξεις γι’ αυτά τα δύο τελείως διαφορετικά πράγματα: τον έρωτα και την αγάπη. Μόνο με μια τέτοια ευαισθησία, μπορεί να κάνει αυτή την δήθεν φυσική «πάλη των φύλλων» να πάψει να είναι «φυσική», να πάψει να υπάρχει, και να επιτρέψει να ανθίσει άλλο είδος ερωτικών – και συντροφικών σχέσεων ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες. Ξέρω, ότι αυτό τον καιρό γίνεται μπάχαλο στις σχέσεις: Διαζύγια περισσότερα από ποτέ, φοβισμένα αγόρια από την επιθετικότητα των κοριτσιών που «παίρνουν το αίμα τους πίσω» ύστερα από αιώνες αντρικής καταπίεσης. Ναι, αλλά ξέρετε, δεν μπορείς να χτίσεις πάνω σε κάτι παλιό, πρέπει πρώτα να γκρεμίσεις. Κι αυτή τη στιγμή ζούμε το γκρέμισμα. Αλλά ταυτόχρονα έχει αρχίσει να κτίζεται κάτι εξαιρετικά καλύτερο και ωραιότερο απ’ ό,τι έχουμε ζήσει. Ίσως κάποιοι από σας να έχουν ήδη αρχίσει να το ζουν. Σας το εύχομαι.

Πάλι θα με μαλώσει ο γιος μου που γράφω «σεντόνια».
Σας φιλώ.
Π.

10 Σχόλια στο “Μόνο για … μπαμπάδες κοριτσιών”

      Ανέζα
      23 Απριλίου 07 στις 0:02

      Είχα πολύ καιρό να διαβάσω τόσο ειλικρινές κείμενο, που να προσφέρει αγάπη, στοργή και τρυφερότητα στο γυναικείο φύλο κάθε ηλικίας…
      Κλείνει μικρές ή μεγάλες πληγές που έχουμε η κάθε μια μας, στην πορεία της ερωτικής μας ζωής.
      Σαν γυναίκα λοιπόν να το αφιερώσω στον αγαπημένο μου μπαμπά, αλλά και σε όλους τους άντρες που πέρασαν ή θα έρθουν στη ζωή μου. Να έχουν κάτι από τη τρυφερότητα αυτού του κειμένου..

      Καληνύχτα..

      indictos
      23 Απριλίου 07 στις 1:07

      Επ! Τι έγινε; Κάποιος διαβάζει τις σκέψεις μου 🙂

      Υπέροχο «σεντόνι».

      Από έναν Πατέρα δίδυμων τρίχρονων κοριτσιών.

      EYH
      23 Απριλίου 07 στις 9:21

      Κε Νικο,
      χαρηκα πολυ που σας ειδα μετα απο τοσα χρονια παλι στην τηλεοραση…ηταν πολυ ωραια Κυριακατικη εκπληξη! Δε θα με θυμαστε φυσικα γιατι εχουν περασει χρονια….ειμαι κι εγω μια απ’τους πολλους μικρους (τωρα πια 30ρηδες φιλους σας…) ειχα ερθει παλιοτερα και σας ειχα βρει πισω απ’το σταδιο του Παναθηναϊκου που ηταν τα γραφεια της εταιρειας σας γιατι ηθελα πολυ να σας γνωρισω. Τοτε σπουδαζα μαζι με την κορη σας στο Λονδινο (εκεινη νομιζω ηταν λιγο μικροτερη απο μενα και σε αλλο πανεπιστημιο αλλα η Ελληνικη κοινοτητα γνωριζεται…) Ο λογος που σας γραφω ειναι για να σας πω ενα μεγαλο ευχαριστω για τα τοσα ομορφα απογευματα των παιδικων μου χρονων που γεμισατε με φαντασια,χρωματα και ονειρα αλλα και για τα παραμυθια σε κασεττες που ειχατε βγαλει καποτε, τα οποια τα εχω μεταφερει σε cd για να μη χαλασουν και τ’ακουω ακομα, στο αυτοκινητο μου πηγαινοντας στη δουλεια! Οι δε γονεις μου που πρεπει να’ναι γυρω στη δικη σας ηλικια, οποτε κανουν καμια γκαφα ξερετε τι λενε;;; «ο γερος & η γρια ηταν κουτοι π’αφησαν το σπιτακι τους και κυνηγανε ονειρα…..» φιλια, με απεραντη αγαπη, Ευη

      natasaki
      23 Απριλίου 07 στις 22:55

      Ευχαριστούμε για το «σεντόνι».Είναι το πιο τρυφερό κείμενο που διάβασα….Και, στ’ αλήθεια πια ζηλεύω που δεν είχα κι εγώ έναν τέτοιο μπαμπά! Θα προσπαθήσω,πάντως,να «φτιάξω» έναν…..ελπίζω να είμαι σε καλό δρόμο, ο γιος μου είναι ακόμα 7,5!
      Φιλιά πολλά.

      Χρήστος
      29 Μαΐου 07 στις 2:13

      Μερικές ώρες πριν, η αδερφή μου κι εγώ μέσω διαδικτύου λέγαμε ακριβώς τα ίδια με αυτά που λέτε στο σεντόνι σας.

      Η διαφορά είναι ότι η αδερφή μου κι εγώ τα λέγαμε με πολύ θυμό.

      Ενώ εσείς τα λέτε με μια ήρεμη, αγαπητική διάθεση.

      Γι’αυτό εσείς είστε σοφός ενώ εμείς έχουμε αρκετό δρόμο ακόμα μπροστά μας.

      krotkaya
      3 Ιουλίου 07 στις 13:23

      ευχαριστώ πολύ.
      χαίρομαι που διάβασα αυτό το κείμενο.
      είδα κάποια -προσωπικά- πράγματα με πολύ καθαρό και «διαφορετικό» μάτι.

      Neraida
      9 Δεκεμβρίου 07 στις 18:25

      Αυτό σας το κείμενο… μου είχε ξεφύγει! Είναι υπέροχο και χαίρομαι πολύ που το διάβασα, έστω και σήμερα.

Σχολιάστε