Ένα πρωινό mail

Ε, εντάξει… Άνοιξα το κομπιούτερ μου αποφασισμένος να ανεβάσω ένα παραμύθι και για άλλη μια φορά αυτό που σχεδίαζα ανατράπηκε. Γίνεται τόσο συχνά που νομίζω ότι θα πάψω πια να το λέω. Η σημερινή ανατροπή είναι ζόρικη. Είναι ένα σχόλιο για το post «ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ»  που ήρθε κατ’ ευθείαν στο mail μου. Κι άλλες φορές έχω συγκινηθεί από πράγματα που μου γράφουν, αλλά αυτό, καθώς πίσω από τα λόγια μιας μεγάλης γυναίκας, ένοιωθα να βγαίνει το παράπονο ενός μικρού κοριτσιού… ε, κι όταν έχεις μεγαλώσει κόρη, δεν μπορείς να μη δακρύσεις…
Καλή εβδομάδα.
Π.

Αγαπημένε μου Παραμυθά,
Σ’ έβλεπα μικρή στην τηλεόραση και πετούσα μαζί σου μακριά από όλα αυτά που με πονούσαν. Το post που ανέβασες με το κείμενο της  «kassandra» μου δημιούργησε συγκεκριμένα ερωτήματα, που θα τα εκφράσω ακριβώς όπως τα αισθάνομαι, χωρίς να κρύβομαι πίσω από λογοτεχνικές εκφράσεις ή προσπαθώντας να ωραιοποιήσω καταστάσεις, αλλά και χωρίς να δραματοποιώ τίποτα.  Να, λοιπόν, κάποια από τα ερωτήματα που δημιουργήθηκαν διαβάζοντας το post:
— Πόσες γυναίκες έχουν δεχτεί ψυχολογική, λεκτική και ίσως και άλλου είδους βία στο γάμο τους από άντρες που τους έχουν ευνουχίσει οι μάνες τους και για το μόνο που τους προορίζουν είναι να γα#@ούν καλά; Γιατί σύμφωνα μ’ εκείνες (τις μάνες) αυτό σημαίνει άντρας: κάποιος που ξέρει να προσφέρει τη σεξουαλική ηδονή και μόνο. Κάτι σαν ζώο δηλαδή. Οποιαδήποτε εκδήλωση τρυφερότητας και ευγένειας είναι για τους gay, γιατί οι άντρες δεν πρέπει να δείχνουν αυτό που αισθάνονται, πρέπει να είναι δυνατοί, σκληροί, επιθετικοί· αυτοί είναι Άντρες με άλφα κεφαλαίο. Και οι γυναίκες, ως το ασθενές φύλο, πρέπει να γοητεύονται από αυτή την εικόνα και στην συνέχεια να υποτάσσονται στον εκπρόσωπο του δυνατού φύλλου.
— Πόσες γυναίκες ακούνε από τους άντρες τους πάνω σε μια έξαρση θυμού για το τίποτα να τις αποκαλούν «πουτάνες» και άλλα κοσμητικά ή και να τις χτυπάνε μπροστά στα παιδιά τους κι αυτό να το ανέχονται για χρόνια ολόκληρα, κοροϊδεύοντας οι ίδιες τον εαυτό τους με δικαιολογίες του τύπου:  «δεν ήξερε τι έλεγε και τι έκανε πάνω στο θυμό του», «τι να κάνεις, έτσι είναι η ζωή», «τι να κάνει κι αυτός, έχει περάσει δύσκολη παιδική ηλικία και η ζωή τον τσάκισε» και άλλα τέτοια πολλά.
— Πόσα κοριτσάκια, όπως έκανα εγώ, έχουν χωθεί στο κρεβάτι τους κάτω από τα σκεπάσματα, τρομοκρατημένα, ακούγοντας καυγάδες και βρισιές ή έχουν κρυφτεί κάτω από τραπέζια και για να επιβιώσουν απέναντι στην σκληρότητα, κι έτσι χρόνο με το χρόνο κλείνονται στον εαυτό τους και μεγαλώνουν μαζί με το φόβο. Και το χειρότερο: αναπτύσσουν και τα ίδια μια σκληρότητα μέσα τους, η οποία όμως είναι επιφανειακή και κρύβει μια μεγάλη πληγή. Και μεγαλώνοντας δυσκολεύονται τόσο πολύ να εμπιστευτούν έναν άντρα, που δημιουργούν σχέσεις εξ αποστάσεως –κάτι που πια βοηθάει και καλλιεργεί το internet- για να μην πονάνε, επειδή φοβούνται ότι ο ίδιος πόνος θα επαναληφθεί, επειδή φοβούνται ότι οι άντρες φεύγουν αν δεν γίνεται το δικό τους, επειδή φοβούνται ότι οι άντρες προσβάλλουν, ξεφτιλίζουν. Και μετά, φέρονται σαν να μην τρέχει τίποτα και άντε πάλι από την αρχή: εκεί που σε κάνουν να τους εμπιστευτείς, έχεις μια φοβερή αγωνία ότι αυτή την εμπιστοσύνη θα την σπάσουν και θα αρχίσουν πάλι τα ίδια και, όντως, τελικά αυτό συμβαίνει, οπότε εγκαταλείπεις κάθε προσπάθεια και απογοητεύεσαι και αυτή η απογοήτευση σε οδηγεί στην μοναξιά και στην απόγνωση· και κουβαλάς ένα βάρος μέσα σου, ένα σαράκι που σε τρώει, το φόβο ότι αυτό που έζησες χρόνια ολόκληρα, θα το ξαναζήσεις. Κι αυτό δεν το αντέχεις και δεν πρόκειται να το επιτρέψεις.
— Πόσα κοριτσάκια έχουν βαρεθεί να βλέπουν μια μάνα να κλαίει μετά από κάθε καυγά, και να κάθονται να της συμπαρασταθούν και κάθε φορά να γίνεται το ίδιο ξανά και ξανά… και να μην μπορούν άλλο πια…
— Πόσες γυναίκες και πόσα κοριτσάκια, που έχουν πρόβλημα φοβούνται να μιλήσουν για όλα αυτά; Και πόσοι άντρες που έχουν πρόβλημα φοβούνται να το παραδεχτούν για να μην τσαλακωθεί η αντρική εικόνα τους, και λένε πράγματα του τύπου: «ε, τόσο ευαίσθητες είναι πια αυτές οι γυναίκες; Δυο κουβέντες παραπάνω και τους πέσανε βαριές;»  Ναι… Δυο κουβέντες παραπάνω· πράγματα που έσπασαν· ένα χέρι που σήκωσαν αφήνοντας στον αέρα απειλές ή και που το κατέβασαν· φωνές που έβαλαν· προσβολές, ειρωνείες και βρισιές που ξεστόμισαν· και η εκδήλωση της αδιαφορίας για το πώς νοιώθει ο άλλος άνθρωπος –άνθρωπος, όχι σκέτα γυναίκα-  και η συμπεριφορά σαν να μην υπάρχει αγνοώντας την επιδεικτικά…  Και το χειρότερο όλων είναι ότι κι αυτοί οι ίδιοι είναι δυστυχισμένοι μέσα τους και όσο και να προσπαθούν να κάνουν γι’ αυτούς τους άντρες οι γυναίκες τους και τα κοριτσάκια τους -είτε μικρά είτε μεγαλώνοντας- είναι ΜΑΤΑΙΟ.
— Κι από την άλλη αυτές οι γυναίκες δεν έχουν ευθύνη; Που έχουν μάθει κι αυτές απ’ τα σπίτια τους ότι οι γυναίκες ανέχονται και υπομένουν γιατί: «έτσι είναι φτιαγμένοι οι άντρες από τη φύση τους, έχουν πιο πολλές ορμές, θυμώνουν πιο εύκολα,  αναπτύσσουν σε μεγαλύτερο βαθμό επιθετικά ένστικτα και οι γυναίκες πρέπει να κατανοούν και να συγχωρούν».
Τελικά ο καθένας μας παίζει ένα ρόλο στη ζωή,  άντρες και γυναίκες, το ρόλο του σκληρού, του επικριτικού, του υπεράνω, του θύματος, της ηρωίδας, της αφοσιωμένης, της θυσίας και πολλούς άλλους. Μήπως τελικά χανόμαστε μέσα στους ρόλους μας και τελικά δεν ξέρουμε ποιοι αληθινά είμαστε;
Σε φιλώ γλυκά Παραμυθά μου,
(κάποιο όνομα δεν έχει και σημασία)
Υ.Γ. Συγνώμη, μαμά, αλλά όλα όσα έγραψα είναι η αλήθεια. Ναι, ξέρω τι θα μου πεις, υπήρχαν και καλές στιγμές στη ζωή σου με τον μπαμπά, αλλά ήταν λίγες. Μεγάλωσα και όλα αυτά σιγά σιγά τελειώνουν μέσα μου. Έχω τη δική μου ζωή. Δεν μπορώ πια να ζω μέσα, «σ’ εκείνη τη σιωπή της αναμονής πριν από την καταιγίδα…». Κουράστηκα…

6 Σχόλια στο “Ένα πρωινό mail”

      ευαγγελία
      3 Ιουλίου 11 στις 13:39

      Κι όμως, καλή μου… Με αυτή τη σιωπή. Και με αυτή την Καταιγίδα θα ζείς πάντα…
      Θα είναι μέσα σου και θα την κουβαλάς πάντα μαζί σου…
      Κι όταν θα λές στον εαυτό σου πως ησύχασες, τότε θα φουντώνει και ειρωνικά, θα σου λέει:
      «τόσος πόνος…
      τόσος χρόνος…
      πώς θα χαθεί,
      κακόμοιρη,
      σε μιας στιγμής
      χαμόγελο…;»

      Εγώ
      που ξέρω καλά αυτά που είπες…
      και άλλα τόσα, που
      δε θέλησες,
      να πείς…

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      3 Ιουλίου 11 στις 14:42

      Δεν έχω να προσθέσω κάτι. Έχει περάσει πόλλά. Και, αν δε το κατάλαβες Νίκο, χάρη σε εσένα κατάφερε και ξέσπασε. Τα έβγαλε από μέσα της. Δεν έχει ηρεμήσει σίγουρα. Τουλάχιστον ίσως να αισθάνθηκε λίγο καλύτερα.

      Σκέψου πόσο καλό της έκανες όταν ήταν μικρή. Ήσουν το καταφύγιό της. Η απόδραση της από τη ζοφερή καθημερινότητά της.

      Τελικά υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κάνει τόσο πολλύ καλό. Ειδικά σε παιδιά…

      Μπράβο όμως και στο κορίτσι που αποφάσισε να πάρει τη ζωή της στα χέρια της. Να αποδιώξει, το κατα δύναμην, τους εφιάλτες του παρελθόντος. Μακάρι να μπορούσε να να τους διαγράψει τελείως. Αλλά αυτό δε γίνετε. Πάντα θα θυμάται για πιο λόγο είναι πιο ΔΥΝΑΤΗ σήμερα.

      Φιλί…

      να-τασσσάκι
      3 Ιουλίου 11 στις 19:46

      Πολλά. Πολλά κορίτσια, πολλές γυναίκες έχουν ζήσει -ή ζουν ακόμα-έτσι όπως τα περιγράφει η κοπέλα. Και πολλά αγόρια μεγαλώνουν έτσι, ευνουχισμένα από τις μανάδες τους, να φέρονται σκληρά, να «πηδούν και να δέρνουν»ή να φεύγουν, να αδιαφορούν για το τι βλέπουν δίπλα τους. Το έχουμε ζήσει, οι περισσότερες από μας. Και κάποιες το ζουν ακόμα, χωρίς καν να τολμούν να το πουν. Ή έστω να αντιδράσουν.
      [κάποιες άλλες, πιο τυχερές, κατάφεραν να φύγουν. Και με «λίγη βοήθεια από φίλους» 😉 ]

      Φιλιά πολλά!
      🙂

      Mika
      6 Ιουλίου 11 στις 12:03

      Δεν ξέρω τι να πω στην φίλη μας…μόνο ευχομαι να βρει τη δύναμη να ξεπεράσει αυτές τις φοβίες και τα τραύματα (αν ξεπερνιούνται…) και να ζήσει μια όμορφη και φωτεινή ζωή…
      Ο φόβος είναι το χειρότερο συναίσθημα γιατί σε «ακρωτηριάζει» και σε «παραλύει». Αλλά αν τον νικήσεις όλα αλλάζουν…
      Μια ευχή και μια νοητή αγκαλιά στο κορίτσι αυτό…

      Γιάννης Καραπιπέρης
      6 Ιουλίου 11 στις 13:47

      Aφιερωμένο στη φίλη μας και κατ’ επέκταση σε όλες τις γυναίκες:

      Γιορτή Γυναίκας

      Σήμερα δεν γιορτάζεις, ποτέ δεν γιόρτασες, σήμερα απλώς κοιτάς δυο μαύρα μάτια στον καθρέφτη.
      Μπορεί το μακιγιάζ να ξέβαψε από δάκρυα, μπορεί οι ρυτίδες να είναι τόσο έντονες, μπορεί τους μώλωπες να μην μπορείς να κρύψεις.
      Γεννήθηκες, μεγάλωσες ή μάλλον σε μεγάλωσαν με μια κουβέντα μόνο:
      «Είσαι γυναίκα, έτσι πρέπει», αυτό άκουγες πάντα, ακόμα τ’ ακούς.
      Τα στερεότυπα μια φαλλοκρατικής κοινωνίας και η πατριαρχική μονόπολη σου λείαιναν συνεχώς το δέρμα μα παράλληλα σου γδέρναν την ψυχή με τύψεις.
      Όσο πιο απαλό το δέρμα, τόσα αγκάθινα στεφάνια στην ψυχή σού έχουν φορέσει.
      Γέλασες, ερωτεύτηκες, αγάπησες, λάτρεψες, ποδοπατήθηκες, βιάστηκες, έκλαψες, μίσησες, αποστασιοποιήθηκες, δεν έχει σημασία, πάντα ένοχη ένιωθες.
      Μα έμαθες τι θα πει ζωή, γιατί μόνο εσύ που γεννάς, που μπορείς και προσφέρεις ζωή μπορείς να παλεύεις γι’ αυτήν.
      Συνήθισες τον πόνο, ζεις αγκαλιά με τον πόνο, ξέρεις να σφίγγεις τα δόντια και να τον υποφέρεις.
      Όπως και ξέρεις τι θα πει χαρά και ηδονή, αγκαλιά, στοργή και συντροφικότητα.
      Έτσι όπως ξέρεις τι θα πει το «σ’ αγαπώ», έτσι όπως ξεριζώνεις την καρδιά σου και την διπλώνεις σε μια βαλίτσα αποσκευών ενός συντρόφου σου που φεύγει για ταξίδι.
      Σήμερα εσύ δεν ξενυχτάς με σουφραζέτες ή με παρέες μπολσεβίκων,
      σήμερα εσύ δεν πίνεις σε ένα μπαρ ψάχνοντας κέρατο να ρίξεις.
      Σήμερα εσύ ταΐζεις το παιδί σου με υστέρημα όπως και άλλοτε
      σήμερα εσύ δειλά θα πνίξεις ένα δάκρυ, ίσως μ’ ένα «γιατί;» παρέα.

Σχολιάστε