Το μυρμηγκάκι και το κοριτσάκι που το λέγανε Μαρία

Ένα από τα πράγματα που μ’ αρέσει με το blog και βοηθάει να μην το βαριέμαι ύστερα από τρία -σχεδόν- χρόνια που υπάρχει, είναι ότι αφήνει τη δυνατότητα να ανατρέπεται κάτι που έχεις σχεδιάσει να ανεβάσεις  και άλλο να υπολόγιζες να βάλεις, σε άλλο να καταλήγεις και τελικά να ανεβάζεις ένα τρίτο. Για παράδειγμα, υπάρχει ένα post για το γάμο που το έχω αναβάλει πάνω από 5 φορές και μία έκτη φορά σήμερα, που θα το ανέβαζα επειδή χτες έκλεισα 40 χρόνια παντρεμένος. Μια σύντομη συνέντευξη, όμως, του «μάστορα»  γιου μου, σε ένα περιοδικό  που κυκλοφόρησε προχτές, μου άλλαξε τα σχέδια.
Αυτά που θα πω παρακάτω, ίσως ενδιαφέρουν κυρίως όσους από σας έχουν παιδιά. Σ’ αυτή τη συνέντευξή του, λοιπόν,  λέει ότι όταν ήταν μικρός του έλεγα παραμύθια με μυρμηγκάκια που τα έβγαζα από το νου μου. Έτσι ήταν, αλλά δεν το καλοθυμάται. Δεν έπαιρνα εγώ ένα χαπάκι, αλλά εκείνος ·και γινόταν πολύ μικρός, σαν μυρμήγκι, για να μπορεί να μπαίνει στη φωλιά ενός φίλου του μυρμηγκιού και να τα λένε. Και στα δύο παιδιά μου, εκτός από κάποια κλασσικά παραμύθια που τους έλεγα, είχα βρει ένα τρόπο να τους λέω κάποια παραμύθια που ήταν ήρωες τα ίδια κι έτσι μέσα από αυτά τα παραμύθια, μπορούσα να τους περνάω πράγματα που ήθελα να μάθουν για τη συμπεριφορά τους, για τις σχέσεις τους με άλλα παιδιά, για τη ζωή και πιο πολύ – καθώς έβλεπαν σαν παραμύθι κάτι που είτε είχαν ζήσει είτε είχε τα ίδια σαν ήρωες- να μάθουν να βλέπουν αυτά που τους συνέβαιναν από απόσταση και έτσι αργότερα να μην ταυτίζονται, όσο γίνεται,  συναισθηματικά και να μην θολώνει ο νους τους. Στη Μαρία, όταν ήταν μικρή -και σχεδόν μέχρι τα οχτώ της- έλεγα παραμύθια που ήταν πάντα ηρωίδα ένα κοριτσάκι που το λέγανε Μαρία, δηλαδή η ίδια, και οι ιστορίες ήταν πάντα κάτι που είχε συμβεί την ίδια μέρα ή πριν λίγες μέρες. Ένα πάρτυ, μια επίσκεψη στο Λούνα Παρκ, κάποιος καυγάς μας, κάποιο επεισόδιο με μια φίλη της ή ακόμα και ο θάνατος του παππού της (του πατέρα μου) ήταν τα θέματα των «παραμυθιών» μου. Ανάλογα ήταν κι εκείνα που έλεγα στον Κωνσταντίνο, μόνο που ενώ τα παραμύθια για τη Μαρία γίνονταν μέσα σε ένα ρεαλιστικό περιβάλλον, του Κωνσταντίνου ήταν σε ένα εντελώς φανταστικό κόσμο. Γινόταν μικρός με κάποιο μαγικό χάπι που του είχε χαρίσει ένα μυρμηγκάκι, έμπαινε και κυκλοφορούσε στη φωλιά των μυρμηγκιών, γνώριζε τους γονείς του φίλου του και τ’ αδέλφια του, και λέγαν ο ένας στον άλλον τις ιστορίες τους, που όλες, όμως, ήταν του Κωνσταντίνου.
Όλα αυτά τα θυμήθηκα, διαβάζοντας τη συνέντευξή του στο περιοδικό και για πρώτη φορά μου πέρασε κάτι από το νου: Αναρωτήθηκα μήπως κάποια διαφορετικά γνωρίσματα της συμπεριφοράς τους οφείλονται στα παραμύθια που τους έλεγα.  Νομίζω ότι σας έχω ξαναπεί ότι θα πρέπει κάποιοι που είναι γονείς μικρών παιδιών, να είναι πολύ προσεκτικοί στο τι λένε και τι κάνουν γιατί μέχρι τα έξι – επτά κυρίως, τα παιδιά ρουφάνε τα πάντα χωρίς να μπορούν να φιλτράρουν οτιδήποτε. Μία απότομη χειρονομία, ένα κακό βλέμμα, κάποιες άγριες φωνές ή άσχημα λόγια, μπορεί να χαραχτούν για πάντα στο παιδί και να παίζουν αργότερα, ασυνείδητα, ρόλο στη συμπεριφορά του. Μια προσπάθεια πολλών ωρών για να μάθεις το παιδί σου να λέει αλήθεια, μπορεί να χαθεί σε δευτερόλεπτα, αν κάποια στιγμή που χτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνει το παιδί, σου λέει ότι είναι ο τάδε, κι εσύ ψιθυριστά και γρήγορα του λες: «Πες ότι δεν είμαι εδώ, πες ότι δεν είμαι εδώ…»
Έτσι, λοιπόν, καθώς θυμήθηκα το στυλ των παραμυθιών που τους έλεγα, για πρώτη φορά μου πέρασε από το νου ότι αυτό το διαφορετικό στυλ των παραμυθιών μπορεί να έχει παίξει ρόλο. Όπως σας είπα, τα παραμύθια της Μαρίας είχαν ένα καθημερινό, πραγματικό περιβάλλον, ενώ του Κωνσταντίνου σε ένα εντελώς φανταστικό, μη πραγματικό. Αν και οι δύο έχουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά, από το ζώδιο έως κάποιες οπτικές γωνίες που βλέπουν τη ζωή και τις εσωτερικές τους αναζητήσεις υπάρχει μία βασική διαφορά στη συμπεριφορά τους. Ο ένας είναι ψιλοφευγάτος και  χύμα, ενώ η άλλη είναι πιο συγκεντρωμένη και οργανωμένη. Σίγουρα, αυτές οι διαφορές έχουν σχέση και με τον χαραχτήρα τους, αλλά μήπως έχουν παίξει και κάποιο ρόλο τα παραμύθια που τους έλεγα, στα 3 με  8 σε εκείνη  και 3 με 6 σ’ αυτόν; Δεν θα μάθω ποτέ. Αν σας τα είπα όλα αυτά εδώ, είναι για να σας πω γιατί πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί με τα παιδιά σας.
Διαβάζοντας τη συνέντευξη του «μάστορα» θυμήθηκα και κάτι άλλο: από πού μου γεννήθηκε η ιδέα να του λέω τις ιστορίες με το μυρμηγκάκι. Το 1987 – όταν ο Κωνσταντίνος ήταν 3 χρονών περίπου – με ένα φίλο μου, τον Άγγελο τον Ρούβα (όχι Ρουβά),από τους καλύτερους στο χώρο του animation σήμερα, σκεφτήκαμε να προτείνουμε στην ΕΡΤ (ήταν μερικούς μήνες πριν παραιτηθώ) μία σειρά με κινούμενα σχέδια για μικρά παιδιά, που θα είχαν για ήρωες δύο φίλους: ένα σαλιγκάρι και ένα μυρμήγκι, τον Γκάρι και τον Μήγκι! Μόλις το θυμήθηκα αυτό, έψαξα σε κάποιες κούτες που έχω με παλιές ιδέες και προτάσεις για τηλεοπτικές εκπομπές και βρήκα τα σχέδια δείγμα του Άγγελου!!! Δεν βρήκα το κείμενο που είχα γράψει τότε, αλλά κοιτώντας τα σχέδια, θυμήθηκα πάνω κάτω το κείμενο που συνόδευε αυτά τα σχέδια. Κι αποφάσισα να το βάλω εδώ. Ελπίζω να σας αρέσει.
Καλή Κυριακή.
Π.

Garry . Migi 1
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα σαλιγκάρι που το λέγαν Γκάρι. Ήταν ένα πολύ καλό σαλιγκάρι που το αγαπούσαν οι φίλοι του, που είχε ένα πρόβλημα. Ήταν πάντα μισοκοιμισμένος και τα μάτια του μισόκλειναν από τη νύστα. Αυτός ήταν ο καημός του. Δεν φτάνει που πήγαινε αργά – αργά από το ένα μέρος στο άλλο, ήταν και μισοκοιμισμένος. Γιατί να μην είναι κι αυτός ζωηρός και ξύπνιος όπως τα άλλα σαλιγκάρια; Ώσπου μια μέρα, άκουσε ότι είχε έρθει στην περιοχή, ένα σοφό μυρμήγκι, που είχε ταξιδέψει στις Ινδίες και μπορούσε να τον κάνει για πάντα ξύπνιο και ζωηρό. Μια και δυο, λοιπόν, ο Γκάρι, έμαθε που έμενε το σοφό μυρμήγκι, που το λέγαν Μήγκι.
Garry . Migi 2Ο Μήγκι, το σοφό μυρμήγκι, άκουσε προσεκτικά το πρόβλημα του Γκάρη, κι αφού εξέτασε το μισόκλειστο μάτι του, τον κοίταξε στα μάτια και του έστειλε  με το δάχτυλό του όση πιο πολλή ενέργεια μπορούσε. Του έδωσε ύστερα να φάει και κάτι ειδικά βότανα που είχε κόψει από το χωράφι.
Garry . Migi 3
Κι εκεί που ο Γκάρι μάσαγε τα βοτάνια, ξαφνικά… «παφ»,  ένοιωσε να ζωηρεύει και τα μάτια του άνοιξαν εντελώς και κοίταξαν γύρω χαρούμενα. Πω, πω, πω… Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Για πρώτη φορά στη ζωή του, ένοιωθε ξύπνιος και ζωηρός. «Σ’ ευχαριστώ πολύ, Μήγκι», είπε ο Γκάρι. «Ούτε να το συζητάς», απάντησε ο Μήγκι, «είναι κάτι  που το κάνω με την καρδιά μου και μου δίνει χαρά».

Garry . Migi 4


Κι από τότε, ο Γκάρι το σαλιγκάρι και ο Μήγκι το μυρμήγκι, έγιναν δυο καλοί φίλοι και έζησαν πολλές τρομερές  περιπέτειες μαζί.

21 Σχόλια στο “Το μυρμηγκάκι και το κοριτσάκι που το λέγανε Μαρία”

      αστάρτη
      5 Δεκεμβρίου 09 στις 23:05

      … και… κατά πού πέφτει, είπαμε, εκείνο το χωράφι με τα βότανα;!…
      χαααααααααχαχαχαχα!

      καληνύχτα, Μήγκι…

      σε φιλώ
      μία .Γκάρι
      😉

      αστάρτη
      5 Δεκεμβρίου 09 στις 23:50

      … εγώ πήγα και ευχήθηκα στην Κυρά σου…
      εδώ δε σου γράφω τίποτα για γάμους…
      ΑΚΟΜΑ!….
      χαααααααααααααααααχαχαχα!

      υ.γ.: επιφυλάττομαι…
      😉

      αστάρτη
      6 Δεκεμβρίου 09 στις 0:02

      αααα! ναι! και Χρόνια Πολλά!

      όχι, πάαααααααρα πολλά…
      όσα χρειάζονται!

      (πάνω που είχα συνηθίσει το ρολόι…)

      να-τασσσάκι
      6 Δεκεμβρίου 09 στις 2:31

      Εμείς -που μόλις επιστρέψαμε
      ευχαριστούμε για το «κέρασμα», για τη γιορτή σου -ο Άκης ενθουσιάστηκε με την ιστορία και τα σχέδια
      (όχι, δεν το είδε τώρα, πριν φύγουμε 😉 )

      Χρόνια Καλά, Γλυκά,
      τρυφερά
      όπως τα περασμένα
      και πολλά, κι όμορφα

      Να σε χαιρόμαστε όσοι στ’ αλήθεια σ’ αγαπάμε
      Φιλί!

      dimitrisp
      6 Δεκεμβρίου 09 στις 9:35

      επειδή ξέρουμε ότι δε σε ενδιαφέρει και πολύ πόσα πολλά χρόνια θα ζήσεις σου εύχομαι να είσαι γεμάτος υγεία και δύναμη όσο ζεις και να είμαστε εμείς τυχεροί να σε χαιρόμαστε πολλά -πολλά χρόνια !
      ελάχιστο δώρο στη γιορτή σου ένα παλιό αλλά αγαπημένο τραγούδι

      http://www.youtube.com/watch?v=DNT7uZf7lew&feature=related

      marilia
      6 Δεκεμβρίου 09 στις 10:39

      Χρόνια πολλά, γλυκά, ευτυχισμένα και δημιουργικά! 🙂

      Μμμμμμμααααααατς!

      Υ.Γ.1 Καθημερινά ανησυχώ μήπως «δεν τα λέω» καλά στο σχολείο. Καθημερινά νιώθω τύψεις γιατί δεν είμαι πάντα «παιδαγωγικά ορθή». Δυστυχώς δεν έχω καταφέρει να ελέγχω πάντα τον τόνο της φωνής μου ή το βλέμμα μου και, φέτος, έχω… μωρά. Ελπίζω να μάθω κάποτε…

      Y.Γ.2 Κι εγώ κάποτε είχα ξεκινήσει να γράφω κάτι με σαλιγκάρι και… σκουλήκι πρωταγωνιστές, αλλά έμεινε στο συρτάρι λόγω… ασχετοσύνης. 😛

      Selena
      6 Δεκεμβρίου 09 στις 12:36

      Σας εύχομαι χρόνια πολλά μα πάνω από όλα χρόνια καλά!!!Υγεία και Αγάπη στη ζωή σας!
      Να είστε πάντα τόσο δημιουργικός και να δίνετε χρώμα στα όνειρα όχι μόνο των μικρών αλλά και των μεγάλων!!!

      Τα φιλιά μου σας στέλνω και εύχομαι η σημερινή μέρα να είναι πολύ όμορφη για σας 🙂

      John Karapiperis
      6 Δεκεμβρίου 09 στις 17:27

      Και να θυμάσαι: ‘Παιδάκια’ δεν έχεις μόνο τα δικά σου… Η μεγαλύτερη ‘πιστολιά΄ήταν αυτή στην ΕΡΤ χρόνια πριν… κι έχεις πολλά ‘παιδιά’ να γαλουχήσεις ακόμα !!! Παραμυθά ή Παππού ή Μπαμπά ή Νίκο ή Πιλάβιε ή ιντερνετικό και τηλεοπτικό φιλαράκι!!!
      Να σε χαιρόμαστε και να μας διαπαιδαγωγείς… όπως ο Γρ.Ξενόπουλος και η Θεία Λένα παλιά…
      Για όσους αρνούνται να μεγαλώσουν, κι ας 40ίζουν σιγά σιγά…

      Mika
      6 Δεκεμβρίου 09 στις 19:19

      Πολύ γλυκεία ιστορία και τα σχέδια απίθανα!
      Χρόνια Πολλά και καλά για τη γιορτή σου Παραμυθά μου!!!!!!!!!!
      Να σαι καλά να χαίρεσαι τα όμορφα πρόσωπα στη ζωή σου…
      Φιλιά

      amalia
      6 Δεκεμβρίου 09 στις 20:41

      Χρόνια πολλά παραμυθένια,χαρούμενα,πολύχρωμα,δημιουργικά σας εύχομαι με όλη μου την αγάπη.

      Yianna
      6 Δεκεμβρίου 09 στις 23:43

      Εστω και λιγο αργοπορημενα… ακομα 6/12 ειναι ομως….
      Χρονια Πολλα αγαπημενε μας Παραμυθα!!!!!!!!
      Με υγεια, αγαπη και χαρα και σ’ ευχαριστουμε για τα δυο τελευταια που μας προσφερες πριν καααααποια χρονια και συνεχιζεις να μας προσφερεις και μεσα απο τις σελιδες του blog σου!
      Ευχομαι καλη επιτυχια και στην νεα προσπαθεια στην ψηφιακη tv. Ειμαι σιγουρη οτι τα παραμυθομεγαλωμενα παιδια, και τα παιδια τους θα περιμενουν με μεγαλη προσμονη και αγωνια να δουν τις ιστοριες σου, οπως κι εμεις τοτε τα απογευματα του Σαββατου 🙂
      Να εισαι παντα καλα ,να χαιρεσαι την οικογενεια σου και να σε χαιρομαστε κι εμεις τα παραμυθοπαιδια σου. 🙂

      Φιλια και την αγαπη μας απο την Θεσσαλονικη,
      (τα οποια ελπιζω να στα μετεφερε και ο «μαστορας» τον οποιο συναντησα προσφατα στο φεστιβαλ κινηματογραφου! Αν δε στα μετεφερε και τα κρατησε για τον εαυτο του….. εε, ας προσεχα !!! :p )
      Φιλια και σε ολα τα παραμυθοαδερφια!

      Ανατολή
      7 Δεκεμβρίου 09 στις 11:15

      Οι γιορτές κρατάνε 40 μέρες!
      Χρόνια Πολλά και οι ευχές σου να πραγματοποιηθούν αγαπημένε μας Παραμυθά!
      Πωπώ !!!! 40 χρόνια παντρεμένος!!!!!Ηρωίδα η Κυρία Παραμυθά!χαχαχαχα!
      Να είστε και για άλλα 40 μαζι!!!!!!
      Τα φιλιά μου και στους δυό σας!!!!!

      Κυρία Παραμυθά
      9 Δεκεμβρίου 09 στις 13:01

      Ανατολή,
      Όχι καλέ…με μένα, είναι 26 και πέντε μέρες, χι χι χι, δες αν δεν βαριέσαι, έγραψα στο blog μου, ένα ποστ για το πως γνωριστήκαμε, έχει «πλάκα». δλδ, ο Παραμυθοπαππούλης πριν από μένα ήταν 14 χρόνια παντρεμένος με μια άλλη Κυρία Παραμυθά, δεν «πρόλαβε» να μείνει μόνος… έτσι βγαίνει το 40!
      Ευχαριστώ…για τα άλλα 40 , ήδη θεωρώ τον εαυτό μου ηρωίδα για τα 26 και πέντε μέρες χι χι χι !
      Πολλά ΑΦ, Αληθινά Φιλιά και από μένα!
      ΥΓ κάνε κλικ στο Κυρία Παραμυθά και θα βγεις στο blog μου. Είμαι η άιναφετς…μια καλή Μάγισσα!

      Μαριάννα
      9 Δεκεμβρίου 09 στις 15:22

      Εγώ έψαχνα για τον κήπο με τα αγάλματα, επειδή ψιλοβαριέμαι… κι έπεσα πάνω στον παραμυθά! Όπου να ‘ναι, θα γίνω μαμά… και μου φαίνεται, ξαφνικά, τόσο περίεργο! Ωραία παιδική ηλικία είχαμε! Ωραία τηλεοπτική παιδική ηλικία, με τα παιδικά να αρχίζουν στις 17.00 ακριβώς, τους Σάλιβαν το μεσημέρι, τη Μάγια Μέλισσα και τον Παραμυθά το απόγευμα- Εικόνες…

Σχολιάστε