Ο Αντώνης Καπερώνης, η Βάσω και ο Τάκης.

Κάπου εκεί γύρω στα 1984, παρατηρώντας στα παιδικά πάρτι ή σε επισκέψεις σε σπίτια φίλων που είχαν παιδιά, ότι ταstoryteller-with-finger.jpg περισσότερα παιδιά ήταν είτε ανάγωγα, είτε λαίμαργα ή λέγανε χοντρά ψέματα και άλλα πολλά αντιαισθητικά, μου ήρθε μια ιδέα: να φτιάξω μερικές γρήγορες ταινίες μικρές σαν διαφημιστικά, που μέσα από ένα διασκεδαστικό τρόπο θα περνούσαν στα παιδιά που έβλεπαν παιδικό πρόγραμμα – σε σας δηλαδή μωρά μου – μηνύματα σχετικά με τη συμπεριφορά τους, τη διατροφή τους κ.λπ. Έφτιαξα μια ομάδα από: μία παιδοψυχολόγο (δεν τη θυμάμαι, συγνώμη), μία σεναριογράφο-στιχουργό, την Ειρήνη Λεβίδη, ένα μουσικό τον Δημήτρη Λέκκα (τραγουδάει κι όλας) κι ένα σκηνοθέτη-παραγωγό, τον Νίκο Γκίνη. Όπως πάντα δεν μπόρεσα να πάρω τα χρήματα που ζήτησα από την Ε.Ρ.Τ. για να κάνω 100% κινούμενο σχέδιο, αλλά αρκετά λιγότερα οπότε καταλήξαμε στην τεχνική του «cut-out». Ο γενικός τίτλος αυτών των μικρών ταινιών ήταν: «ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ».
Όλο αυτό τον καιρό που έχω το blog (κλείνει ένα χρόνο στις 2 Φεβρουαρίου, όχι τώρα όπως έγραψε κάποιο παιδί από σας), μου έχετε δείξει ότι θυμάστε όλες τις παραγωγές που έκανα. Άραγε από αυτήν σας έχει μείνει τίποτα;
Για σήμερα έχω τρεις ταινίες: Τον «Αντώνη Καπερώνη» με θέμα την παχυσαρκία, την «Βάσω» με θέμα τα ψέμματα και τον «Τάκη» με θέμα την αγένεια να διακόπτεις τους άλλους όταν μιλάνε.

Σας φιλώ.
Καλό Σαββατοκύριακο (ίσως, αν προλάβω, με ένα παραμύθι-έκπληξη)
Π.

14 Σχόλια στο “Ο Αντώνης Καπερώνης, η Βάσω και ο Τάκης.”

      natassaki
      15 Δεκεμβρίου 07 στις 0:41

      Τα θυμάμαι πολύ καλά, ειδικά τον Τάκη, μα ήταν κι άλλα, ε; – δεν ήξερα ότι είναι δικά σου, παππού-Παραμυθά μου!
      🙂

      Φιλιά – και καλό Σαββατοκύριακο κι από μένα!

      (αν και θα το περιμένουμε το παραμύθι – μη μας τάζεις! 😉 )

      Νίνα
      15 Δεκεμβρίου 07 στις 4:00

      Καλέ μου Παραμυθά,

      κι εγώ το θυμάμαι! Ειδικά την Βάσω αλλά και γενικά το animation- πολύ χαρακτηριστικό!Ιδιαίτερα τα συννεφάκια της αρχής που γίνονται χεράκια και κτυπούν παλαμάκια ρυθμικά! Απίστευτη ανάμνηση! Νομίζω προβάλλονταν ως «σφήνες» ανάμεσα στις διάφορες εκπομπές της παιδικής ζώνης;

      Και τούτο λοιπόν παραγωγή δική σου;
      Τελικά όποια πέτρα κρατικού παιδικού προγράμματος και να σηκώσουμε Πιλάβιο θα βρούμε από κάτω; 🙂

      Πληροφοριακά, αν θυμάσαι, πιστεύω αξίζει να μας αναφέρεις ποιος σχεδίασε τα σκίτσα και ποιος έγραψε την μουσική.

      marilia
      15 Δεκεμβρίου 07 στις 9:41

      Ιιιιιιιιιιιι!!! Καλέ, κι εγώ αυτά τα συννεφοχεράκια τα θυμάμαι πολύ καλά! Και τη Βάσω, επίσης!!!!

      Καλημεροφιλίιιιιιιιιιιι!

      nellinezi
      15 Δεκεμβρίου 07 στις 9:56

      Kαλά….εγώ γιατί δεν θυμάμαι τίποτα απ αυτά;;; Μα τίποτα όμως! ….Τώρα τα είδα πρώτη φορά, αλλά χάζεψα και πάλι 🙂

      Φαίνεται ότι ως κοριτσάκι , ήμουν πολύ αδύνατη, πολύ ευγενική και καθόλου ψευτρού κι έτσι δεν χρειαζόταν να τα δω! …..:D 😛 😛

      Κarellen
      16 Δεκεμβρίου 07 στις 22:52

      Θυμάμαι πολύ καλά τον Αντώνη. Μάλιστα τον συμπονούσα τόσο πολύ έτσι που έκλαιγε στο τέλος ανήμπορος δίπλα στο παγωτό! Τι θυμήθηκα τώρα!
      Ούτε εγώ δεν ήξερα ότι ήταν (κι αυτά) δικά σου, αγαπημένε μας Παραμυθά. Όλοι μας, που ως παιδιά βλέπαμε τις τόσες δημιουργίες σου, χρωστάμε ξανά ένα μεγάλο «ευχαριστώ».

      Σταμάτης Πουλακιδάκος
      18 Δεκεμβρίου 07 στις 10:58

      Aνήκω κι εγώ σ’ αυτούς που μπαίνουν από τη δουλειά τους στο blog…
      …μόνο που το macintosh που έχω είναι λίιιιγο παλιό και «δεν τα πάει καλά» με κάποια «κομμάτια» του ίντερνετ, όπως τα βιντεάκια…

      Όλον αυτόν τον πρόλογο τον έκανα για να σου πω, Παραμυθά μου, πως ΔEN έχω δει το βιντεάκι που έβαλες εδώ, όμως:

      Θυμάμαι ότι αυτά τα τραγούδια τα έπαιζες και στη «Xιλιοποδαρούσα» αρκετά συχνά, και πως σε ένα της σημείο, η «Bάσω» έλεγε:

      «Aέρας φύσηξε, λίβας καυτός
      και μαύρος έγινε ο ουρανός.
      Aν δεν πιστεύετε, να μη γεράσω»,
      είπε η Bάααα-ααα-σωωωωω…..

      Tο θυμάμαι καλά; Aν όχι, ας με διορθώσει είτε κάποιος από την παρέα, είτε εσύ, Παραμυθά! Mε την πρώτη ευκαιρία που θα δω το βίντεο, είμαι σίγουρος πως θα θυμηθώ πολλά περισσότερα…

      to mikro manini
      18 Δεκεμβρίου 07 στις 14:43

      είναι όπως βλέπεις φωτογραφίες από τότε που ήσουν μικρός και σου έρχονται αναμνήσεις από κάτι που είχες ξεχάσει….εγώ θυμήθηκα την κυρία νταίζη και τον τάκη…μάλλον γιατί έχω το κακό συνήθειο να διακόπτω τον κόσμο όταν μιλάει….(πολύ ωραία!!!!!!!!)

      NailGuN
      20 Δεκεμβρίου 07 στις 1:43

      Το clip της Βάσως είναι το πιο προχωρημένο σε σενάριο! Είναι πραγματικά αλλού! Εύγε!

      Τώρα στον τομέα artwork, o Tάκης δίνει και πέρνει: ιδιαίτερο στυλάκι με χαρακτήρα και άποψη. Πολύ καλή δουλιά!

      Σταμάτης Πουλακιδάκος
      21 Δεκεμβρίου 07 στις 10:19

      Aπαντώ στο φίλο NailGun:

      Όταν το mac είναι… τουλάχιστον 5 ετών (όπως έμαθα) και λειτουργεί με Mac Os 9, ναι, έχω παράπονα!!!
      Έχω δουλέψει και σε ολοκαίνουριο (αυτούς που «μόνο οθόνη έχουν»), με καινούριο λογισμικό, αλλά ακόμα δεν μπορώ να τα συγκρίνω σε ευκολία χειρισμού ακόμα και με PC με Windows 98!!!
      Sorry αν σε απογοήτευσα, εκτός και αν έκανες χιούμορ, οπότε με καταλαβαίνεις…!!!

      NailGuN
      25 Δεκεμβρίου 07 στις 2:29

      χιούμορ έκανα φυσικά φίλε μου!
      Τα Mac είναι το απόλυτο power (τουλάχιστον στα γραφικά), δεν κολλάνε ούτε μασάνε ούτε θέλουν 38 Patch για να συνέλθουν!

      Ξεφύγαμε όμως, σόρρυ 🙂

      Αντώνης (όχι Καπερώνης)
      22 Αυγούστου 09 στις 16:02

      Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 -αν θυμάμαι καλά- είχα πετύχει αυτό το μικρό σποτάκι στην κρατική τηλεόραση, και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση αφενός γιατι ο καημένος ο νέος ήταν συνωνόματός μου και αφετέρου για το χουνέρι που έπαθε. Το μόνο που θυμόμουν ήταν το όνομα του. Μάλιστα, είχα ρωτήσει αρκετούς cult lovers αν το θυμόταν, λαμβάνοντας φυσικα αρνητικές απαντήσεις. Τώρα, τι φλασιά μου ηρθε και το googlαρα σήμερα, ο θεός κι η ψυχή μου. Δε ξέρω αν σε κολακεύει αυτό, αλλά το να θυμάται κάποιος ένα σποτάκι που είδε μικρό παιδι πριν απο σχεδόν είκοσι χρονια, φαντάζομαι ότι κάτι λέει. Αν μη τι άλλο, ο σκοπός για τον οποίο γράφεις ότι το έφτιαξες, νομίζω ότι επετεύχθη. Να ‘σαι καλά.

      Fwtino_Asteraki
      22 Αυγούστου 09 στις 17:24

      Καλησπερες Καλησπερες σε όλα τα παιδακια..
      Παλιο σεντονακι αλλα παντα θαυματουργο 🙂 τα «βιντεακιᨻ αυτα τα έχω δει και μάλιστα αρκετες φορες και αν δεν κανω λαθος στην τηλεοραση πριν αρκετουστικο καιρο βεβαια ισως ακομα και πριν βρω τυχαια την παιδικη χαρα μας!Και φυσικα δεν ηξερα οτι ηταν δικα σου παραμυθοΦιλαρακι μας! ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

      Το περιεργο ειναι ενα πραγμα…Ειναι οτι εγιναν «Κάπου εκεί γύρω στα 1984» δηλαδη 5χρονια περιπου πριν γεννηθω οποτε πως που ποτε τι τα ειδα??
      Νομιζω θα παραμεινει ενα μυστηριο… 🙂 😉
      xixixi!

      Aν δεν κανω λαθος πρεπει να τα ξαναεδειξε η τηλεοραση πριν 2-3χρονια το πολυ σε συγκεκριμενο καναλι μεσιμεριανη ζωνη αν θυμαμαι καλα καπου μεταξυ τα διαφορα παιδικα προγραμματα εδειχνε κατι σαν «διαφημησεις» ειχε αυτα τα 3 και ενα αλλο που ελεγε τα φαρμακα η χαπια δεν ειναι καραμελες καπως ετσι το θυμαμαι εγω… ισως και να κανω και λαθος!

Σχολιάστε