Ο νους και το μυαλό

SKIATHOS VIEW

Σήμερα τέλειωσα το βιβλίο του Κρισναμούρτι που μεταφράζω αυτόν τον καιρό και αποφάσισα να βάλω το τελευταίο μέρος από την απάντηση στην τελευταία ερώτηση που του κάνανε – πολύ τέλος έχει πέσει, χα, χα, χα… Έχω βάλει αυτή τη φωτογραφία -που έχω ξαναβάλει εδώ- από τη θέα της βεράντας του σπιτιού στην Σκιάθο, γιατί εδώ βρισκόμαστε από χθες και μέχρι το άλλο Σάββατο, και εδώ τέλειωσα τη μετάφραση του βιβλίου, από τις τελευταίες ομιλίες του Κρισναμούρτι στη Βομβάη το 1985. Σας έχω ξαναμιλήσει γι’ αυτό εδώ, βάζοντας τον τίτλο, «Η ευλογία είναι εκεί που είσαι». Επειδή, όμως, αποφασίστηκε να μην βάλουμε αυτό για τίτλο, αλλά κάποιον άλλο που δεν έχουμε βρει, χρησιμοποίησα τον υπότιτλο του βιβλίου. Αλλά αρκετό το μπλα-μπλα. Αν θέλετε, διαβάστε το απόσπασμα.
Καλό βράδυ
Π.

«Και γιατί» – ρωτάει εκείνος που έκανε την ερώτηση- «γιατί φτιάχνουμε μία αφηρημένη ιδέα από ένα γεγονός»; Το γεγονός είναι ότι εγώ είμαι ο θυμός, εγώ είμαι ζηλιάρης, εγώ νοιώθω μοναξιά. Γιατί, λοιπόν,  κάνουμε απ’ αυτό μια ιδέα,  μια αφηρημένη έννοια; Μήπως είναι ευκολότερο να κάνω μια ιδέα από το να αντιμετωπίσω το γεγονός, επειδή μπορώ να παίξω με την ιδέα; Μπορώ να συνεχίσω να είμαι αυτό που βλέπω; Χωρίζω τον εαυτό μου από αυτό που βλέπω και λέω: «Πρέπει να κάνω κάτι γι’ αυτό». Αλλά όταν δεν υπάρχει ιδέα, δεν υπάρχει αφηρημένη έννοια, είμαι υποχρεωμένος να αντιμετωπίσω το γεγονός. Όταν συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει διαχωρισμός ανάμεσα σε σένα και σ’ αυτό που είσαι, όταν βλέπεις ότι είσαι: άθλιος, βίαιος, φθονερός, ότι νιώθεις μοναξιά και λοιπά, έχεις σβήσει εντελώς την αίσθηση της διαίρεσης μέσα σου κι επομένως δεν υπάρχει σύγκρουση. Ξέρετε πώς είναι ο εγκέφαλος, το μυαλό, όταν βρίσκεται σε αδιάκοπη σύγκρουση; Είναι τραυματισμένο, πληγωμένο.
Πιθανόν να έχετε ζήσει πολύ καιρό μέσα στη σύγκρουση, στον πόνο, στη θλίψη, στο φόβο και να λέτε, «η σύγκρουση είναι μέρος της ζωής μου» και να συνεχίζετε έτσι. Αλλά δεν έχετε ερευνήσει ποτέ τι κάνει η εσωτερική σύγκρουση στο εγκέφαλο, στον άνθρωπο, στην ψυχή. Όταν κάποιο τον δέρνουν διαρκώς σωματικά ξέρετε τι του συμβαίνει. Αλλά όταν ο εγκέφαλος βομβαρδίζεται συνέχεια με σύγκρουση, τι του συμβαίνει; Ζαρώνει. Γίνεται πολύ μικρός, περιορισμένος, άσχημος. Αυτό είναι εκείνο που συμβαίνει σε όλους μας. Τότε ένας άνθρωπος με αρκετή νοημοσύνη αναρωτιέται: «Γιατί θα πρέπει να ζήσω μέσα στη σύγκρουση την υπόλοιπη ζωή μου»; Κι έτσι, αρχίζει να ερευνά τι είναι η σύγκρουση. Σύγκρουση πρέπει να υπάρχει όπου υπάρχει διαίρεση, τόσο μέσα μας όσο και εξωτερικά. Και αυτή η διαίρεση είναι βασικά, βαθιά, θεμελιακά, το «εγώ», ο παρατηρητής και εκείνο που παρατηρεί. Όταν, λοιπόν, φτάσεις στο σημείο να συνειδητοποιήσεις ότι ο παρατηρητής είναι το παρατηρούμενο, τότε γίνεται μία εντελώς διαφορετική δραστηριότητα.
Αν μπορούσαμε να δούμε και μόνο για μια μέρα ή για μία ώρα, τι είναι η σύγκρουση, γιατί εμείς οι άνθρωποι είμαστε παγιδευμένοι στη σύγκρουση, με όλο τον πόνο, την ανησυχία, την μοναξιά κι όλα αυτά, τότε –ίσως- να μπορούσαμε να ζήσουμε μια ζωή έχοντας έναν εγκέφαλο που δεν έχει ποτέ τραυματιστεί, δεν έχει καμιά πληγή, δεν έχει περάσει κανένα σοκ, κι έτσι είναι ένας ελεύθερος εγκέφαλος. Και είναι μόνο τότε που ίσως ο νους –που είναι αγάπη- να μπορεί να έρθει σε επαφή με το εγκέφαλο, με το μυαλό.

 

 

 

5 Σχόλια στο “Ο νους και το μυαλό”

      δημητρης
      6 Αυγούστου 15 στις 21:19

      Στα περισσότερα βιβλία του Κρισναμούρτι υπάρχει πίσω στις σημειώσεις μια σημαντική σημείωση που αφορά το διαχωρισμό του νου από το μυαλό που μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε ακόμα καλύτερα το πολύ «δυνατό» απόσπασμα του ποστ.Ψάχνω να βρω μήπως έχω «ανεβάσει» τη σημείωση αυτή. Καλό βράδυ και καλές διακοπές και στους δυο σας.

      δημητρης
      6 Αυγούστου 15 στις 21:24

      …και αυτό μου θύμησε το άλλο 🙂 :
      Μπορείς, φίλε, να μου πεις

      από πού έρχεται αυτή η αναζήτηση

      για μεγάλη ασφάλεια

      και οι στόχοι που μαζί της φέρνει;

      Η αιτία του ακατάπαυστου αγώνα,

      η άγρια επιθυμία για πλούτη αμέτρητα,

      η απέραντη δίψα για ζωή,

      αυτό το ατέλειωτο κυνήγι για λίγη πρόσκαιρη ευτυχία;

      Τι γρήγορα που μαραίνεται

      το πανέμορφο τριαντάφυλλο.

      Τι εύκολα,

      φίλε,

      η θλίψη που γεννιέται.

      Α, φίλε!

      Την παντοτινή ευτυχία σου

      δε θα τη βρεις μέσα σε ναούς,

      μέσα σε βιβλία,

      ούτε στο ανθρώπινο μυαλό,

      ούτε στους θεούς που έφτιαξες εσύ.

      Μην τρέχεις σε άγιους τόπους,

      μη θυσιάζεις σε βωμούς.

      Τι εύκολα που ταράζεται

      η γαλήνια λίμνη

      κι ό,τι πάνω της καθρεφτίζεται.

      Όχι , φίλε,

      μην ψάχνεις την ευτυχία σου

      σε πράγματα εφήμερα.

      Βρες την ψυχή σου, φίλε,

      γιατί μόνο σ’ αυτήν

      κατοικεί ο Αγαπημένος σου.

      «Παραβολές και ποιήματα» Κρισναμούρτι,μεταφρ.Ν.Πιλάβιος,εκδ. κέδρος

      Νικολας
      6 Αυγούστου 15 στις 22:33

      Αυτό το -ίσως- εχει παγιδεύσει τους περισσότερους μας, το περνούμε για δεδομένο ότι η ελευθερία ειναι εκεί να επιτευχθεί. Η αυτοπαρτηση πρέπει να εχει αρχή και τέλος για να δίνει χώρο στην αγάπη να ανθίσει. Τι νομίζετε;

      Παραμυθάς
      7 Αυγούστου 15 στις 10:42

      Ωραία. Μου δώσατε ιδέα για ένα ακόμα post πάνω στο μυαλό και στο νου, και μου αρέσει πολύ και ας με συγχωρέσουν όσοι φίλοι του blog, δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για όσα λέει ο Κρισναμούρτι. Δεν θα πω τίποτα εδώ, γιατί θέλει κάποια δουλειά να εντοπίσω πού το έχει ξαναπεί. Επίσης θα ήθελα να ρωτήσω τον «νικόλα» αν με τη λέξη «αυτοπαρτηση» που γράφει εννοεί, «αυταπάρνηση». Ευχαριστώ.

Σχολιάστε