Μικρό αλληγορικό παραμύθι

Πριν μερικές μέρες, πάνω που είχα σχεδόν έτοιμα δύο σχέδια για «σεντόνια»  ν’ ανεβάσω μέσα στον υπόλοιπο μήνα, άρχισα να σκέφτομαι σοβαρά να σταματήσω πια να γράφω στο blog. Κράτησα κάποιες σημειώσεις για το κείμενο που θα έβαζα ως αποχαιρετιστήριο κι ανέβασα – για να είναι έτοιμο – κάποιο τραγούδι που δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα και που σκέφτηκα να σας το αφιερώσω. Και πάνω εκεί, είναι η τρίτη φορά που επαναλαμβάνεται αυτή η  σύμπτωση (τυχαίο;) ήρθε το σχόλιο ενός κοριτσιού στα βιογραφικά του  blog. Δεν αντέχω, θα σας το αντιγράψω εδώ.

Αγαπημένε μου Παραμυθά,
Πόσο χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω…. Ήμουν στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού όταν έγινα πιστό Παραμυθόπουλο και τώρα είμαι τριαντάρα!!!!Τα έχω χαμένα που σε ξαναβρήκα… Ξέρεις. το αγαπημένο μου κομμάτι ήταν πάντα η εισαγωγή (της εκπομπής)! Γιατί; Μα φυσικά επειδή πετούσες! Και νευρίαζα με τον πατέρα μου που δεν μπορούσε να πετάξει σαν εσένα! Εύχομαι να τα χιλιάσεις και τα χρόνια σου και τα χρόνια του blog και τα ανεπανάληπτα παραμύθια σου για να μπορούν να σε δουν και τα παιδιά μου!
Σε ευχαριστώ τόσο μα τόσο πολύ για τις βόλτες στο όνειρο και στην φαντασία που μου χάρισες στα πιο αθώα μου χρόνια!!!!!
Σε φιλώ και σου στέλνω την πιο ζεστή μου αγκαλιά,
Η (μικρή) Κυριακούλα.

Τι της λες τώρα!!! Τίποτα. Απλώς μετά από αυτό, ΔΕΝ κλείνεις το blog. Είναι 32 χρόνια που έχει γίνει αυτή η εκπομπή, πάνε τρία χρόνια που υπάρχει αυτό το blog, μου έχουν πει και μου έχουν γράψει διάφορα καλά, συγκινητικά, τρυφερά και τέτοια, αλλά αυτό δεν μου το έχουν ξαναπεί ποτέ: «Και νευρίαζα με τον πατέρα μου που δεν μπορούσε να πετάξει σαν εσένα»!
Πα, πα, πα, πα… Αν μου είχε πει κάτι τέτοιο η κόρη μου όταν ήταν μικρή, θα είχα σκάσει από το κακό μου και θα τα ‘χωνα μέσα μου σ’ αυτόν τον τύπο που μας το παίζει, «Υπεράνθρωπος»… Θα ήθελα, λοιπόν,  να ζητήσω αναδρομικά συγνώμη από τον πατέρα τής Κυριακούλας, αν τότε του δημιούργησα οποιαδήποτε ενόχληση…
Και για να κάνουμε μια… «καινούργια αρχή» , θα σας ανεβάσω εδώ κάτι πολύ προσωπικό μου. Αυτόν τον καιρό, αποφάσισα να αντιγράψω στο WORD το ημερολόγιο που άρχισα να κρατάω το 1965 (22 χρονών), λίγο πριν απολυθώ από το στρατό. Από τότε και μέχρι το 1994, που αγόρασα για πρώτη φορά lap top, το ημερολόγιό μου είναι χειρόγραφο. Έτσι, αποφάσισα, όσα είχα γράψει αυτά τα 29 χρόνια, να τα αντιγράψω στο computer μου. Σήμερα το πρωί, λοιπόν, λίγο μετά που βρήκα το σχόλιο της Κυριακούλας, εκεί που αντέγραφα κάτι που είχα γράψει στις 11 Αυγούστου του 1980 –πριν είκοσι χρόνια, δηλαδή- σκέφτηκα να του βάλω τον τίτλο, «Μικρό αλληγορικό παραμύθι» και να το ανεβάσω εδώ. Μην μου ζητήσετε διευκρινίσεις, ό,τι πιάσετε, δεν πειράζει…
Σας φιλώ πολύ
Καλό βράδυ
Ο Παραμυθάς.

ΜΙΚΡΟ ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Είναι ένα μακρινό «ταξίδι», που δεν ξέρεις πότε άρχισε και πότε θα τελειώσει· πόσο θα κρατήσει και από ποια «μέρη» θα σε περάσει.  Όταν φεύγεις ξεχνάς το «σπίτι» σου, χάνεις κάθε επαφή μαζί του, κι όμως εκεί θα γυρίσεις. Μόνο που δεν ξέρεις πότε, από πού και πώς.
Στην «πόρτα» σ’ αποχαιρετάει ο «Πατέρας». Πονάει για σένα. Όμως, ξέρει πώς δεν γίνεται αλλιώς. Πρέπει να «μάθεις». Από Αγάπη Εκείνος σου δίνει Εφόδια που εσύ θα τα περιφρονήσεις, θα τα ξεχάσεις. Κι ύστερα από πολύ – πολύ καιρό θα τα ξαναθυμηθείς. Λίγα – λίγα στην αρχή… Με κόπο… Και θ’ ανακαλύπτεις, σιγά – σιγά,  πως η «γνώση»  από τα «ταξίδια» δεν είναι για τίποτ’ άλλο παρά για να μάθεις να χρησιμοποιείς τα Εφόδια που σου ‘δωσε ο «Πατέρας». Αυτό θα γίνει ύστερα από πολύ καιρό… και σιγά – σιγά, λίγο – λίγο στην αρχή. Μα αυτό το λίγο, θα ΄ναι σημάδι ότι γυρνάς στο «σπίτι». Κι ας έχεις άλλο τόσο δρόμο για να κάνεις. Δεν έχει σημασία ο χρόνος. Σημασία έχει ότι γυρνάς στο «σπίτι».
Ψάχνοντας το μονοπάτι με το φως
έχει δρόμους σκοτεινούς,
γεμάτους τρόμο.
Μην φοβηθείς.

14 Σχόλια στο “Μικρό αλληγορικό παραμύθι”

      Παπαστρατής "Το Θηρίο" Ιωάννης
      18 Αυγούστου 10 στις 19:00

      Πρώτα από όλα ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Κυριακή.

      Να μας φύγει,στα σίγουρα ελπίζω πια,το άγχος ότι δε θα σε χάσουμε τώρα που σε ξαναβρήκαμε.Καταλαβαίνω ότι ίσως έχεις κουραστεί λίγο όσο αφορά την ιστοσελίδα σου.Αλλά θυμήσου τη χαρά,και των δύο πλευρών,όταν όλοι εμείς ξαναβρεθήκαμε.

      Η ιστορία νοιώθω ότι αναφέρεται στο ταξίδι που ξεκινάει κανείς όταν φεύγει εφοδιασμένος από την πατρική στέγη και ανοίγει πανιά μόνος του στη ζωή.Και αν λησμονήσει τα εφόδια που του δόθηκαν όταν τα χρειαστεί θα τα αναζητήσει.

      Και όλα θα πάνε καλά.

      Καλά να περνάς.

      !!ΑΦ!!

      Υ.Γ.:Θα ήθελα να αντιγράψω το παραμύθι σου στο blog μου.Με την άδειά σου όμως.

      amalia
      18 Αυγούστου 10 στις 19:45

      Αρχικά σκέφτηκα «όχι,γιατί να το κλείσει το blog ;»
      Μετά βέβαια αναρωτήθηκα τους λόγους που σας οδηγούν σε τέτοιες σκέψεις.Θα υπάρχουν κάποιοι βέβαια και την σοβαρότητά τους την γνωρίζετε εσείς.Οπότε πρέπει να κάνετε αυτό που νιώθετε καλύτερο.Απλά απο την μεριά μου να ζητήσω να το σκεφτείτε καλά γιατι θα μας λείψετε πολύ.
      Μου άρεσε το παραμυθάκι.Και κυρίως οτι τα εφόδια τα μεταφράζει ο καθένας όπως θέλει, και πάλι σωστά είναι.Ευχαριστώ.

      Καραπιπέρης Γιάννης
      18 Αυγούστου 10 στις 19:58

      Κάτι πιάσαμε κι εμείς…
      και δεν φοβόμαστε να φοβηθούμε…
      πάντα σε καθετί σκοτεινό περιμένει μιά δειλή ακτίδα φωτός να εμφανιστεί… και ιδιαίτερα αν αυτή πέσει πάνω στην επιγραφή που λέει: «Welcome Home».

      Σ’ευχαριστούμε (και είμαστε πολλοί…)

      maria
      18 Αυγούστου 10 στις 20:52

      από το δικό μου ημερολόγιο πριν 13 χρόνια..

      The light

      When at the end of the tunnel
      you finally see the light,
      and when the smile of life
      takes over your soul,
      look back one last time
      and watch fear leaving you forever.

      Then passion’ s strength will give you wings to fly
      together with the emotions that are beyond others’ reach.

      This way you will see the world
      with different eyes,
      pure and beautiful,
      destroying every single human meaning and purpose
      for life or death.

      να-τασσσάκι
      18 Αυγούστου 10 στις 20:55

      Ψάχνοντας το μονοπάτι με το φως
      έχει δρόμους σκοτεινούς,
      γεμάτους τρόμο.
      Μην φοβηθείς.

      Ευχαριστούμε

      (και, όπως καταλαβαίνεις, έχουμε γίνει μεγαλώνοντας κάτι σαν «μικροί δικτάτορες» -σιγά που θα σ’ αφήναμε να κλείσεις το blog! 😉 )

      Φιλί

      υγ. Μαρία,
      xxx

      Καραπιπέρης Γιάννης
      18 Αυγούστου 10 στις 22:12

      The Light Will Stay On (και το ξέρεις…)

      «I go to sleep, before
      the devil wakes
      and I wake up, before
      the angels take
      all my worldly desires
      all my yardsticks of fear
      all my secrets untold
      all my motives unclear
      hangin’ down in the fire
      burnin’ them higher
      won’t take them away from here
      and long after we’re gone
      the light will stay on
      watched the city … city of crows
      watched them fly, watched
      ’em all flyin’ low
      out above the flood plain
      just above the dirt road
      they were hungry as winter,
      hungry as us
      not afraid to be flyin’, not
      afraid to be lost
      and long after we’re gone
      the light will stay on
      and if you bury me, add
      three feet to it
      one for your sorrow, two
      for your sweat
      three for the strange
      things we never forget
      and long after we’re gone
      the light will stay on
      and long after we’re safe
      the lights will not fade… «

      http://www.youtube.com/watch?v=LJpjcYqGjhw

      (Νίκο, Μαρία και λοιποί συγχωρήστε με, αλλά ποτέ δεν «κράταγα» ημερολόγιο… ποτέ δεν είχα πρόχειρα στην έκθεση… κατευθείαν στο «καλό»… ότι γράφεται ζει και εκφράζεται μόνο για το παρόν-άντε και για το πολύ άμεσο μέλλον- μετά χάνει το νόημά του… η αναπόληση είναι ωραία και γλυκιά, αλλά κρύβει τη χειρότερη παγίδα: τη λήθη…)

      Καλό σας blogging στη Σκιάθο !!!

      Παναγιώτης
      19 Αυγούστου 10 στις 9:57

      Οι hackers δεν κατάφεραν να διαλύσουν το blog όμως όπως λέει και το ρητό τα κάστρα πέφτουν από μέσα…

      Είναι λογικό μετά από 3 χρόνια να βαρέθηκες. Και ποιος δεν θα βαριόταν άλλωστε. Και πιστεύω ότι το μήνυμα του κοριτσιού θα σε κάνει να ξεχάσεις για λίγο καιρό αυτή τη βαρεμάρα, αλλά κάποια στιγμή θα επανέλθει. Ότι και να κάνεις, όποτε και να αποφασίσεις να το κλείσεις να ξέρεις ότι εμείς σε αγαπάμε.

      dimitrisp
      19 Αυγούστου 10 στις 15:32

      Μου λεν αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
      καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι.
      Και πως αν θέλω περισσότερα να δω,
      σ’ ένα καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι.
      Κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
      μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω.
      Και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό
      είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ’ αλλάξω.

      Μα εγώ μ΄ένα άγριο περήφανο χορό
      σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.
      Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
      σιγά μην κλάψω…(εντάξει,έκλαψα με το σημερινό παραμύθι…και τί έγινε;)
      Πιάσε και ένα τραγουδακι άγγλων οπαδών:
      you ‘ll never walk (or fly;) )alone…
      http://www.youtube.com/watch?v=ma3Nax8yyOE

      ΥΓ…και να δεις Κυριακούλα που εδώ πετάμε κι εμεις με τον Παραμυθά, χωρίς κανείς να το γνωρίζει… μόνο όταν μας κάνουν νόημα από κάτω να προσγειωθούμε αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε…

      ainafets
      19 Αυγούστου 10 στις 16:51

      Σαν απάντηση στον Jean…σχετικά με το ποίημα της Μαρίας, τα ποιήματα… τα ημερολόγια, άκου:
      «Να’ σαι ανοιχτός. Ζήσε το παρελθόν αν πρέπει, αλλά μην το μάχεσαι. Όταν έρχεται το παρελθόν, ερεύνησε το, ούτε να βιάζεσαι να το διώξεις ούτε να το κρατάς και πάρα πολύ. Η εμπειρία απ’ όλα αυτά τα χρόνια , ο πόνος η χαρά, τα χτυπήματα της ζωής, οι φευγαλέες στιγμές χωρισμού, κάποια μακρινή αίσθηση, όλα αυτά θα προσθέσουν πλούτο και ομορφιά. Εκείνο που έχει σημασία είναι τι έχεις στην καρδιά σου και από τη στιγμή που αυτό ξεχειλίζει. έχεις τα πάντα…είσαι τα πάντα».
      Από τα «Γράμματα σε μια νεαρή Φίλη»…Τζ. Κρισναμούρτι.
      Αγαπημένο σου βιβλίο Jean, αν θυμάμαι καλά!
      ΑΦιλιά σε όλους! 🙂

      Καραπιπέρης Γιάννης
      19 Αυγούστου 10 στις 18:46

      Σωστά ΚΜΝΒ, σημασία έχει τι έχουμε στην καρδιά μας. Και ο Π. πάντα θα έχει μιά περίοπτη θέση σ’αυτήν. Εμένα πάντως με συγκίνησε η τελευταία παράγραφος στο σχόλιο του Παναγιώτη. Σκληρή, αλλά ξέρω ότι είναι αληθινή…

      Παναγιώτης
      19 Αυγούστου 10 στις 19:11

      Empty spaces – what are we living for?
      Abandoned places – I guess we know the score..
      On and on!
      Does anybody know what we are looking for?

      Another hero – another mindless crime.
      Behind the curtain, in the pantomime.
      Hold the line!
      Does anybody want to take it anymore?
      The Show must go on!
      The Show must go on!Yeah!
      Inside my heart is breaking,
      My make-up may be flaking,
      But my smile, still, stays on!

      Whatever happens, I’ll leave it all to chance.
      Another heartache – another failed romance.
      On and on…
      Does anybody know what we are living for?
      I guess i’m learning
      I must be warmer now..
      I’ll soon be turning, round the corner now.
      Outside the dawn is breaking,
      But inside in the dark I’m aching to be free!

      The Show must go on!
      The Show must go on! Yeah,yeah!
      Ooh! Inside my heart is breaking!
      My make-up may be flaking…
      But my smile, still, stays on!
      Yeah! oh oh oh

      My soul is painted like the wings of butterflies,
      Fairy tales of yesterday, will grow but never die,
      I can fly, my friends!

      The Show must go on! Yeah!
      The Show must go on!
      I’ll face it with a grin!
      I’m never giving in!
      On with the show!

      I’ll top the bill!
      I’ll overkill!
      I have to find the will to carry on!
      On with the,
      On with the show!

      The Show must go on.

      http://www.youtube.com/watch?v=9BdFUrCwhqc&feature=related

      Nelli Nezi
      23 Αυγούστου 10 στις 18:43

      Kάτσε γιατί τα διαβάζω μαζεμένα και μου ρθε κάπως…..έτσι έγραφες εσύ στο ημερολόγιο;;;; Το χες ! Πάει , τελείωσε! Το χες!

      Εγώ πάλι, όταν θέλησα να κρατήσω για λίγο ημερολόγιο στην εφηβεία μου ( για λίγο ξαναλέω γιατί μετά άρχισε να μου προκαλεί άγχος του στυλ «τώρα τι θέλει αυτό από μένα; πρέπει να γράψω ; » και φυσικά μόνο με την ιδέα της πίεσης το παράτησα, να μάθει! ) , ξεκινούσα τα γραφόμενα ως εξής «αγαπητό ημερόλογιο, τι χαμπάρια;» μου χα χα χα χα …και μετά καθώς έγραφα, έγραφα «μμμμ τι άλλο να σου πω; για να θυμηθώ! Α ναι !» κ.τ.λ κ.τ.λ

      Οπως καταλαβαίνεις, ουδεμία σχέση είχε με το στυλ το δικό σου ! 😛

      Mika
      1 Σεπτεμβρίου 10 στις 10:11

      γεια σας!
      που να πας παραμυθά μου? που να πας? ετσι εύκολα νομίζεις οτι φεύγεις απο αυτά τα «μονοπάτια»? εδω έχουνε συμβεί πράγματα και θαυματα απο τότε που σε ανακαλύψαμε ξανά!!!

      και αυτό το blog μέρος του «ταξιδιού» σου είναι…
      και του δικού μας…

      καλώς σας βρήκα!!
      φιλιά

      Κυριακή
      15 Οκτωβρίου 10 στις 10:12

      Καλημέρα γλυκέ μου Παραμυθά!!
      Ελπίζω το γραμμα μου να σε βρίσκει γερό και όχι γέρο ( γιατί νομίζω ότι δεν θα γεράσεις ποτέ).Σου είχα στείλει ένα mail αλλά επειδή ξέρω οτι σαν το Αη-Βασίλη κι εσυ έχεις πολλές (παραμυθο)υποχρεώσεις και δεν ξάρω αν το διάβασες σου κάνω ένα copy paste εδώ με την βοήθεια βεβαιως βεβαίως του Γιώργου.Θα καταλάβεις στη συνέχεια ποιος είναι ο Γιώργος.
      Μακάρι να μπορούσα να σου περιγράψω έστω και στο ελάχιστο την χαρά και την συγκίνηση που ένιωσα όταν μου είπες ότι σου έδωσα νέο αέρα στα ηλεκτρονικά πανιά σου!!!!!
      Είμαι 29 χρονών-21 Οκτώμβρη έχω γενέθλια- από την Κομοτηνή, ζω και εργάζομαι όμως εδώ και 10 χρόνια στα Γιάννενα.Τελείωσα μηχανικός,μεταπτυχιακό στο χημικό και θα μου πεις τι με ενδιαφέρει εμένα τι δουλειά κάνεις…Θα καταλάβεις στην συνέχεια..10 χρόνια ήμουν εθελοντικά σε προγράμματα κοινωνικοποίησης παιδιών με ειδικές ανάγκες.Έχει 2 χρόνια που αυτό το έκανα επάγγελμα..Είδες τελικά?Πόσα Ξεκινήματα και πόσα Τέλος βάζει τελικά ένας άνθρωπος στη ζωή του?Μάλλον όσα χρειάζεται η γραμμή της Καρδιάς που λες και εσυ!Είμαι συνοδός σε 2 υπέροχα παιδιά με ειδικές ανάγκες και προσπαθώ κάθε μέρα να κάνω το χαμόγελο τους λίγο μεγαλύτερο…Μια από τις δραστηριότητες που έχουν μάθει είναι το σερφάρισμα στο ίντερνετ. Και μόλις βλέπουμε τα παραμύθια σου τα μάτια τους λάμπουν όπως τα δικά μου πριν 23 χρόνια που σε έβλεπα να πετάς!!!Δεν είμαι παντρεμένη ακόμη, δεν έχω «δικά μου» παιδιά ακόμη αλλά στην ερώτηση σου πόσα παιδιά έχεις απαντώ 3.Τον Γιώργη μου, τον Βαγγέλη μου και τον ανιψιό μου και πνευματικό μου παιδί Ορέστη τα οποία λατρεύω και έχω μετατρέψει με μεγάλη ευκολία χάρη σε σένα στην νέα γενιά Παραμυθόπουλων!!!
      Πάντως να θυμάσαι αυτό που σου είπαμε πολλά παραμυθόπουλα στο blog!Αν εσύ νιώσεις κάποια στιγμή ότι η ψυχούλα σου θέλει να ηρεμήσει και θέλεις να πας μια «βόλτα» έτσι για να ξεσκάσεις βρε αδερφέ μακριά από το blog τα παραμυθόπουλα σε αγαπάνε τόσο πολύ που θα σου κάνουν μια μεγάλη αγκαλιά και θα σε αφήσουν να φύγεις….Και θα σε περιμένουν πίσω όποτε και αν εσύ θελήσεις….Και σε ευχαριστούν για όλα όσα μας έδωσες!!!!
      Σε φιλώ,
      η (μικρή) Κυριακούλα
      Υ.Γ. Ο πατέρας μου σε συγχωρεί και μου είπε να σου πω ότι και αυτός πετάει…Ήταν εναερίτης της ΔΕΗ!!!Χα χα!!

Σχολιάστε