Μικρό κορίτσι στη μέση του κόσμου απορημένο…

Ανακάλυψα κάποιους παλιούς σκληρούς εξωτερικούς δίσκους,  με αρχεία μου που δεν τα θυμόμουν. Ψάχνοντάς τα, βρήκα κάποια κείμενα που νομίζω ότι μπορώ να τα ανεβάσω εδώ. Ένα από αυτά είναι και ένα ποίημα που είχα γράψει πριν μερικά χρόνια κι αποφάσισα να το ανεβάσω πρώτο. Ε, δεν είναι και πολύ χαρούμενο, αλλά το είχα ξεχάσει και μου έκανε πολύ εντύπωση. Ελπίζω να σας αρέσει.
Καλή Κυριακή.

Π.


ΜΙΚΡΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΠΟΡΗΜΕΝΟ

Φεύγοντας του έδωσε εκείνη ένα φιλί,
– κάτι σπάνιο στα εικοσιπέντε χρόνια γάμου –
κι εκείνος, φευγαλέα , της χάιδεψε το χέρι,
-το ίδιο σπάνιο κι αυτό…

Κάποια στιγμή αργότερα, στη δουλειά του,
σκέφτηκε τη σκηνή και βούρκωσε…
«Τόση τρυφερότητα κρυμμένη μέσα της, φυλακισμένη!
Τόση ανάγκη για τρυφερότητα θαμμένη μέσα της»!
Σκέφτηκε και τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα…
Κι ύστερα, ο νους του πήγε πιο πέρα:
«Πόσα παιδιά μεγαλώνουν δίχως τρυφερότητα,
δίχως αληθινή αγάπη…»!

Τώρα πια έκλαιγε κανονικά,
κι άρχισε να λέει στη γυναίκα του
όσα τόσα χρόνια δεν τόλμησε να της πει,
σαν να ήταν μπροστά του:
«Πόσα παιδιά μεγαλώνουν δίχως τρυφερότητα,
δίχως αληθινή αγάπη… Κι εσύ, κάποτε
να στέκεσαι
ένα μικρό κορίτσι στη μέση του κόσμου απορημένο,
χωρίς το χάδι του πατέρα σου
ν’ αποθηκεύει τρυφερότητα για το μέλλον
στο μάγουλό σου·
με μια μητέρα που όντας άρρωστη να πεθαίνει,
κι εσύ να λες: ‘δεν πειράζει μπαμπά, θα πάρουμε άλλη’,
αφού έτσι κι αλλιώς η αγκαλιά της,
δεν σε παρηγόρησε ποτέ».

Τώρα πια κλαίει με λυγμούς
— για ‘κείνη.
Τώρα πια κλαίει με λυγμούς
— για όλα τα παιδιά του κόσμου,
που μεγάλωσαν χωρίς αγάπη…

Με τίποτα δεν σταματούνε πια τα δάκρυα
να τρέχουνε από τα μάτια του…
1 Little Girl

12 Σχόλια στο “Μικρό κορίτσι στη μέση του κόσμου απορημένο…”

      Παπαστρατής Ιωάννης
      5 Σεπτεμβρίου 09 στις 22:16

      Πολύ ωραίο το ποιηματάκι Νίκο μας.Μακάρι όλα τα παιδια να μεγαλώνουν με αγαπή και μόνο με αγάπη.εγω δε θα το έλεγα λυπητερό.διδακτικό θα το έλεγα…

      Υ.Γ.:Μήπως μπορείς να μου πεις ποιός το έγραψε σε παρακαλώ;

      Σε φιλώ

      Καληνύχτα σε όλους!!!

      Fwtino_Asteraki
      5 Σεπτεμβρίου 09 στις 23:22

      Καλησπέρααααα σε όλους!

      Πάντα όταν ψάχνουμε κάπου στα «παραπεταμένα» βρίσκουμε θησαυρούς δικούς μας θησαυρός που μπορεί για άλλους να ναι κοινά αλλά δεν έχει σημασία αυτό!

      Ωραίο το ποιηματοιστοριούλα! Μακάρι να ΄χαμε και μείς ως άνθρωποι λιγάκι απ αυτό!Μακάρι να μασταν αληθινοί..μακάρι να καταλαβαίναμε πιο πριν ποιος μας νοιάζεται πραγματικά και μας αγαπάει πριν να ναι αργά..

      Αν ήμασταν εμείς και δεν φοβόμασταν τον ίδιο το εαυτό μας,να αγαπήσουμε και να δείξουμε την αγάπη μας ίσως όλοι μας να ήμασταν καλύτεροι και σύγουρα κανείς δεν θα ταν μόνος του!

      dimitrisp
      6 Σεπτεμβρίου 09 στις 0:15

      «…χωρίς το χάδι του πατέρα σου να αποθηκεύει τρυφερότητα για το μέλλον στο μάγουλό σου…»
      υπέροχο ποίημα με αυτό το στίχο όμως να χτυπάει δυνατά στην καρδιά μας…είναι αρκετή λοιπόν μια στιγμιαία ματιά σαν αυτή για να λύσει αινίγματα του εαυτού μας ανεξήγητα!
      μια τρυφερή σε όλους καληνύχτα και ένα γλυκό Φιλί στον Π. μας!

      Karapiperis John
      6 Σεπτεμβρίου 09 στις 3:46

      Αυτό το post όχι απλά αγγίζει, αλλά σπάει όλα τα φράγματα και τις παρωπίδες που έχουμε ‘φτιάξει’… Δεν ξέρω αν πρόκειται για προσωπική εμπειρία-ούτε με ενδιαφέρει άλλωστε-, αλλά τις στιγμές που τα γράφω αυτά το πληκτρολόγιο έχει ποτίσει με δάκρυα…
      Υ.Γ. εγώ ήμουν απ’τους τυχερούς που ένιωσα πατρική και μητρική στοργίδα… Αλλά έχω πολλά παραδείγματα από γνωστούς που δεν είχαν αυτή τη τύχη… Δεν θα επεκταθώ άλλο στο θέμα, διότι δε θέλω να κουράσω…
      Παραμυθά ευχαριστώ, με έκανες να γελάω στα παιδικά μου χρόνια, με κάνεις να συγκινούμαι και να σκέφτομαι τώρα…

      Karapiperis John
      6 Σεπτεμβρίου 09 στις 15:15

      ΥΓ. Συγνώμη (δεν μου αρέσει με 1 ‘γ’ η λέξη!) για την παρέμβαση, αλλά όποτε έχεις χρόνο διόρθωσε στο post τους σκληρούς ‘δίκους’ σε δίσκους! Επειδή η δουλειά μου βασίζεται σε ΙΤ, θα παραθέσω το εξής μπας και σας κάνω να γελάσετε: Εργαζόμενος σε ναυτιλιακή στο ΙΤ, πριν από λίγους μήνες ‘έσκασε΄ο σκληρός δίσκος του καπετάνιου(Ρώσος γαρ) σε ένα καράβι και μας ζήτησε άλλον… Αφού του στείλαμε καινούριο και με οδηγίες αντικατάστασης, λάβαμε το εξής μήνυμα: ‘ Hard Dick successfully replaced’
      -Eίδατε τι κάνει ένα ‘c’ αντί για ‘s’ ? Ti να του απαντήσεις τώρα? Καλές στροφές και καλά defragmentations ?!!!
      – Kαι πάλι συγνώμη για την παρέμβαση…

      dimitrisp
      6 Σεπτεμβρίου 09 στις 20:12

      οι υπνοβάτες

      στην πόλη που γεννήθηκα:μάνα και κόρη ζούσαν
      στον ύπνο τους που , πότε πότε , νυχτοπερπατούσαν.

      μια νύχτα που ησυχία γλυκιά πλάνευε όλη την πλάση,
      κόρη και μάνα, υπνοβατώντας, ήρθαν κι οι δυο κάτου
      και, στην ομίχλη που τον κήπο γύρω είχε σκεπάσει,
      αντάμωσαν στον ύπνο, ως λεν’ τ’ αδέρφι του θανάτου.

      μίλη’ η μάνα:»ω! πιο φρικτός εχθρός μου, στους ανθρώπους,
      εσύ ‘σαι που κατάστρεψες τη θαλλερή μου νιότη.
      τ΄ανθί της ζωής σου λίπανες με τους δικούς μου κόπους.
      αν ,ανθρωπο εγώ σκότωνα, εσύ θα’σουν η πρώτη.»

      κι η κόρη:»ω μισητή γυναίκα,γριά ξεκουτιασμένη
      π’ ο εγωισμός σου, εμπόδιό μου, για κάθ’ ελευθερία!
      που θέλεις τη ζωή μου ηχώ σου-ζωή, συ, μαραμένη.
      ας ήτανε να πέθαινες, να λήξει αυτή η ιστορία».

      κείνη την ώρα ξύπνησαν, λάλησε το κοκόρι.
      κι η μάνα αγκάλιασε την κόρη και της λέει γλυκά:
      «εσύ ‘σαι΄, αγαπούλα μου;» και μ΄όμοια γλύκα η κόρη:
      «ναι, εγώ χρυσή μανούλα μου», και πάνε αγκαλιαστά.
      χ.γκιμπράν

      μια και όπως λέει ο φίλος Γιάννης Κ.»… εδώ σπάμε τα φράγματα που έχουμε φτιάξει …» ,ας συνεχίσουμε!
      πολλά φιλιά και καλό βράδυ!

      Zacharoula
      6 Σεπτεμβρίου 09 στις 23:09

      Πάντα το εξέταζα ως ενδεχόμενο, μέσα σε όλες του τις δυσκολίες, αλλά – ω, τί αλλόκοτο! – από τότε που γέννησα την κόρη μου, είμαι πλέον σίγουρη ότι μπορώ και να το κάνω: να υιοθετήσω ένα παιδάκι. Από τότε που έφερα στον κόσμο το παιδί μου, σα να έγιναν όλα τα παιδιά του κόσμου, παιδιά μου. Και όσο δύσκολο κι αν είναι να ξεφύγω κι εγώ από τη εγωιστική λατρεία των γονιδίων μου – η κόρη μου με έκανε μάνα και έγινε ο πιο αυστηρός, γλυκός καθρέπτης μου – το να ΕΙΜΑΙ μάνα όμως… έπαψε να χρειάζεται προσδιορισμό…

      Mika
      7 Σεπτεμβρίου 09 στις 10:12

      Η σχέση με τους γονείς μας, η βάση για την ζωή μας…
      Πολύ ωραίο Παραμυθά μου!
      Καλή σου μέρα και καλή εβδομάδα!

      ΑΝΔΡΟΜΑΧΗ ΕΛΕΝΗ
      11 Σεπτεμβρίου 09 στις 18:37

      Τα παραμυθια διδακτικα μακαρι ολα τα παιδακια να μεγαλονουν με στοργη και αληθηνη απο τους γονεις τους τους αληθινους η απο θετους γονεις που πραγματικα αγαπανε τα παιδια και δεν εχουν αποκτησει .

      Εμεις εγω και ο αντρας μου λατρευουμε τα παιδια και δεν εχουμε θα σας παρακαλουσα αν υπαρχει παιδακι ορφανο για υιοθεσια και γερο να μου στειλαι μηνυμα .

Σχολιάστε