«Οι μετανάστες»

Brecht

Σήμερα, λέω να βάλω κάτι διαφορετικό από όσα βάζω συνήθως: Ένα ποίημα που έχει σχέση με την επικαιρότητα, μια θλιβερή επικαιρότητα.  Είναι ένα ποίημα του Μπέρτολτ Μπρεχτ, με τίτλο «Μετανάστες», που το έγραψε  το 1937, όταν  ήταν αυτοεξόριστος στην Σουηδία, λίγα χρόνια πριν ξεσπάσει ο Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος αλλά με τις φασιστικές θηριωδίες και τις διώξεις να κυριαρχούν στην Γερμανία του Χίτλερ. Η μετάφραση από τα Γερμανικά είναι του Μάριου Πλωρίτη.
Καλή εβδομάδα.
Π.

Λαθεμένο μού φαινόταν πάντα τ” όνομα που μας δίναν: «Μετανάστες».
Μετανάστες θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο,
δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,
λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη. Ούτε
και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε
να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.
Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.
Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα “ναι, μα εξορία.
Έτσι, απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιο κοντά
στα σύνορα,
προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό
σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη, πνίγοντας μ” ερωτήσεις
κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα
ν” απαρνιόμαστε,
χωρίς να συχωράμε τίποτ” απ” όσα έγιναν, τίποτα δε συχωράμε.
Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμ” εδώ
τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ” τα στρατόπεδά τους. Εμείς
οι ίδιοι
μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχος, που κατάφερε
τα σύνορα να δρασκελίσει. Ο καθένας μας,
περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα,
μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.
Όμως κανένας μας
δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη
δεν ειπώθηκε ακόμα.

 

 

Σχολιάστε