Ένα μήνυμα που ήρθε στην ώρα του

Διαβάζοντας τα σχόλια στο προηγούμενο post προβληματίστηκα με εκείνο που με ρωτάει, «μήπως όμως γενικεύεις υπερβολικά;» και γενικά αναρωτήθηκα αν είναι σαφές ότι με όσα λέω δεν πρεσβεύω την ύπαρξη Δασκάλων, γκουρού, πνευματικών οδηγών και άλλες τέτοιες επινοήσεις της ανθρώπινης ψυχολογικής και πνευματικής τεμπελιάς. Ξεκίνησα ν’ απαντάω στα σχόλια αλλά επειδή το πράμα πήγαινε αλλού –όπως σημείωσα εκεί- αποφάσισα να γράψω αυτό το post.
Αναρωτήθηκα, λοιπόν, πρώτα αν μου ξέφυγε και έχω γενικεύσει ή αν δεν το έχω κάνει αυτό. Κατ’ αρχήν θεωρώ ότι η λέξη «γενικεύω», έχει και μια έννοια, «είμαι απόλυτος». Οπότε, ξαναδιαβάζοντας το κείμενο, έβγαλα μερικές φράσεις και λέξεις που δηλώνουν το αντίθετο, όπως: «μερικοί άνθρωποι εμφανίζονται κάποια στιγμή…»  «συνήθως…»  «καμιά φορά…»  «μπορεί κάποιες φορές…»  «άλλες φορές πάλι, μπορεί…» και λοιπά. Αυτές οι φράσεις, κατά τη γνώμη μου, είναι ένδειξη ότι δεν γενίκευσα και δεν ήμουν απόλυτος, αλλά ίσως το σχόλιο να εννοούσε κάτι διαφορετικό.
Ξαναδιαβάζοντας, όμως, στο post  τη φράση μου, «Έρχεται για να μας στηρίξει πρακτικά, ψυχολογικά ή πνευματικά, δείχνοντάς μας την ‘πόρτα’ απ’ όπου θα πρέπει να περάσουμε, αλλά που θα πρέπει να την ανοίξουμε μόνοι μας», σκέφτηκα ότι ίσως δεν έκανα ξεκάθαρο τι εννοώ με ένα τέτοιο άνθρωπο που μας «δείχνει μια πόρτα» και μου ήρθε στο νου ένα ανάλογο κείμενο από μια συζήτηση του Κρισναμούρτι που έχω μεταφράσει. Ίσως σε κάποιο άλλο post να μεταφέρω εδώ ένα απόσπασμα από αυτή τη συζήτηση, αλλά σήμερα θα ήθελα να πω κάτι προσωπικό που μου έχει συμβεί και δείχνει πώς στη ζωή μπορεί κάποτε να σου έρθει ένα μήνυμα από κάποιον, που ίσως να σε βοηθήσει να βγεις από κάποιο ψυχολογικό σκοτάδι που έχεις χωθεί.
Πριν από χρόνια – από το 1987 έως το 2008- όταν είχα τη δική μου επιχείρηση και με κυνηγούσαν: η Εφορία· το ΙΚΑ· έπρεπε να πληρώνω το προσωπικό· έπαιρνα δάνεια από Τράπεζες όπου ήδη χρωστούσα· πιεζόμουν για να καλύπτω τελευταία στιγμή τις επιταγές που έκοβα, κι έτρεχα για να φέρνω δουλειές στην εταιρία, που τελικά δεν μου «κάθονταν», ήρθε μια μέρα που έπιασα πάτο στην απελπισία. Δεν είχα διάθεση να κάνω τίποτα για τη δουλειά, δεν μ’ ενδιέφερε τίποτα σε σχέση μ’ αυτήν, αλλά ένοιωθα μια αδιάκοπη ανησυχία για τα επαγγελματικά και ήταν σαν να ‘χα παραλύσει, να είχα πιάσει πάτο, γιατί ένοιωθα ότι η κατάσταση ήταν απελπιστική!  (Θυμηθείτε αυτό πιο κάτω). Και τότε, ένα πρωί, ανοίγοντας την οικονομική εφημερίδα που ήμουν συνδρομητής κι ερχόταν κάθε μέρα, βλέπω στην πρώτη σελίδα τη συνέντευξη ενός ιδιοκτήτη Τράπεζας. Μόλις είδα Τράπεζα και ιδιοκτήτη Τράπεζας με φωτογραφία του όλο χαμόγελο, τα πήρα γιατί θυμήθηκα τα χρέη μου από δάνεια -στην Τράπεζά του μάλιστα- και κάνω να γυρίσω αμέσως εκνευρισμένος τη σελίδα. Εκείνη τη στιγμή, όμως, σαν κάτι μέσα μου να με κράτησε και να μου είπε να διαβάσω τη συνέντευξη. Το έκανα. Κι εκεί έπεσα αμέσως στη φράση που ήταν ο τίτλος της συνέντευξης και που ήταν το μήνυμα για το πρόβλημά μου! Υπάρχει στο κεφάλι μου ακόμα και σήμερα, γιατί όπως θα δείτε, είναι για τα πάντα: από τα οικονομικά προβλήματα, μέχρι τα ερωτικά ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να σε φέρει σε απελπισία. Η φράση του Τραπεζίτη στη συνέντευξή του, που λες και την είχε πει για μένα, ήταν: «Δεν υπάρχουν απελπιστικές καταστάσεις, αλλά άνθρωποι που έχουν απελπιστεί από την κατάσταση». Έμεινα! Αυτό ήταν εκείνο που μου συνέβαινε! Τόσο απλό! Κι αυτό, πήγε και κόλλησε με κάτι που μετέφραζα τότε από τον Κρισναμούρτι, κάτι για τις εικόνες που έχει κανείς για τον εαυτό του, για το «εγώ» του, κι άρχισα να βλέπω τι και πώς δημιούργησε την απελπισία μέσα μου κι όλο το πράγμα πήγε στη θέση του.  Από τότε, δεν την ξέχασα ποτέ αυτή τη φράση κι ίσως κάπου μέσα μου να υπάρχει μια ευγνωμοσύνη γι’ αυτόν τον άνθρωπο, που δεν τον ήξερα και δεν τον γνώρισα και ποτέ, και που ακόμα χρωστάω στην Τράπεζά του (780.000 €), αλλά –καλή του ώρα- δεν θα με πιάσει κι απελπισία γι’ αυτό. Κάτι θα γίνει… Χα, χα, χα… Εκείνη την ημέρα, λοιπόν, που διάβασα αυτή τη συνέντευξη, έκοψα αυτή τη φράση που ήταν ο τίτλος της και την καρφίτσωσα στον πίνακα πίσω από το γραφείο μου και υπάρχει ακόμα και σήμερα ανάμεσα σε κάποια προσωπικά μου πράγματα από εκείνη την εποχή. Την σκανάρισα για την ανεβάσω εδώ για σας. Κι όσοι τη χρειάζεστε, ιδίως στην εποχή μ’ αυτά τα ζόρια που περνάμε οι περισσότεροι, μέσα από την καρδιά μου σας λέω, γράφτε την καλά μέσα σας και συλλογιστείτε γύρω απ’ αυτήν.
Καλό Σαββατοκύριακο.
Σας φιλώ πολύ.
Π.

9 Σχόλια στο “Ένα μήνυμα που ήρθε στην ώρα του”

      Evie
      22 Ιουνίου 12 στις 20:06

      Εγω που σε διαβάζω παραμυθά, κατάλαβα απόλυτα τι εννοείς στην προηγούμενη ανάρτησή σου και συμφωνώ μαζί σου! Ακριβώς ετσι συμβαίνει στην ζωή μας, για όλα υπάρχει κάποιο αίτιο και κάποια εξήγηση που μπορεί να διαπιστώσουμε ίσως και μετά από χρόνια. Η ζωή είναι το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο του κόσμου και εμείς οι μαθητές της.

      Καλό Σαββατοκύριακο !

      Μαριανθη Γιανναρακη
      22 Ιουνίου 12 στις 21:02

      Δηλαδη ολοι λιγο-πολυ συμμετεχουν στο δουναι και λαβειν κι ο κοσμος βαινει βελτιουμενος.
      Αφου μαλιστα δεν υπαρχουν απελπιστικες καταστασεις,πρεπει να βασιλευει ο παραλογισμος
      καθως περισσεψαν ηδη οι διαμαρτυριες.
      Μηπως εδω χρειαζεται διακριση του απελπιζουσα απο το απελπισμενη κατασταση;
      (βλ.μτφρ.του απελπιστικος)

      Παραμυθάς
      23 Ιουνίου 12 στις 10:16

      Αν δεν βαριέσαι Μαριάνθη, ρίξε μια ματιά σε ένα παλιότερο ποστ εδώ http://www.paramithas.gr/potiri-2/ που είναι καμιά εικοσαριά σειρές κι αν το βρεις ενδιαφέρον υπάρχει κι άλλο ένα σχετικό εδώ: http://www.paramithas.gr/tehni-na-vlepis/ Τώρα, όσο για το «δούναι και λαβείν» δυστυχώς δεν «συμμετέχουν λίγο-πολύ όλοι» γι’ αυτό και ο κόσμος ΔΕΝ «βαίνει βελτιούμενος» και όντως, βασιλεύει ο παραλογισμός. Είναι παραλογισμός, για να μην πω «εγωκεντρισμός», να πηδάς από το μπαλκόνι λέγοντας ότι δεν αντέχεις να ψάχνεις στα σκουπίδια να βρεις φαγητό για τα παιδιά σου κι έτσι ν’ αφήνεις τα παιδιά σου μόνα τους να ψάχνουν εκείνα στα σκουπίδια, ενώ εσύ που αποφάσισες να έρθουν στον κόσμο, να την «κάνεις» με … ένα πηδηματάκι.
      Να συμπληρώσω ότι σ’ ευχαριστώ πολύ Μαριάνθη γιατί με το προηγούμενο σχόλιο μου έδωσες την ιδέα αυτού του ποστ και με το τωρινό μού ήρθε ιδέα για άλλα δύο. Χα, χα, χα… κουράγιο… Και συγνώμη από τους υπόλοιπους για το μακρινάρι σχόλιο.

      me (maria)
      23 Ιουνίου 12 στις 10:23

      Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή…παρακολουθούσα τις εκπομπές σας σαν παιδί και σήμερα που σας ανακάλυψα από δω (http://profanws8adunatisw.blogspot.gr/) πήρα ένα ένα ακόμα μάθημα ζωής….θα τη συλλογιστώ πολύ τη φράση…

      Μαριανθη Γιανναρακη
      24 Ιουνίου 12 στις 9:59

      Τα διαβασα και συμφωνησα.Προς το τελος μονο μου’ρθαν στο μυαλο τα
      »Παντων χρηματων μετρον ανθρωπος »απο τον Πρωταγορα και
      »Ετσι ειναι αν ετσι νομιζετε»του Λ.Πιραντελλο
      Δεν ειχα ακομη την ευκαιρια να δω αν πραγματι σχετιζονται με οσα συζητουμε εδω.
      Ελπιζω να καταφερω να ξεδιαλυνω δυο-τρια πραγματα.

      δημήτρης
      24 Ιουνίου 12 στις 19:09

      Ένα σημερινό παράδειγμα, ανάλογο με του ποτηριού που έχει νερό μέχρι τη μέση, είναι το γεγονός της ευθύνης που έχουμε για όλα όσα βιώνουμε.
      Το ότι είμαστε υπεύθυνοι ,έχουμε όλοι ευθύνη με τον έναν ή τον άλλο τρόπο για ό,τι συμβαίνει σήμερα νομίζω πως είναι αντικειμενικά γεγονός αναμφισβήτητο.
      Αλλά το να λέμε πως «έχω ευθύνη για ό,τι συμβαίνει» το μπλέκουμε συχνά στο μυαλό μας με το «είμαι ένοχος για ό,τι συμβαίνει» όπου εδώ δεν υπάρχει αντικειμενικό γεγονός αλλά υποκειμενική κριτική που έχει ως αποτέλεσμα αχρείαστους συναισθηματισμούς που γίνονται εμπόδιο για να κοιτάξουμε καθαρά το γεγονός.
      Όπως λέει κι ο Ρασούλης σε κάποιο τραγούδι «…φαντάσου φτάνει και μια νότα κι αλλάζεις όλο το σκοπό»

      Μαριανθη Γιανναρακη
      25 Ιουνίου 12 στις 4:42

      Η διακριση που κανει ο Δημητρης μεταξυ αντικειμενικης και υποκειμενικης κρισης
      με οδηγει στο να επανεξετασω τη σταση μου απεναντι σε καποιο σοβαρο προβλημα
      που αντιμετωπιζει ενα απο τα παιδια μου.Θα φανω αραγε αποτελεσματικη;

      Μαριανθη Γιανναρακη
      25 Ιουνίου 12 στις 7:00

      Τελικα καταλαβα οτι ο Πλατων δεν ειναι υμνητης του υποκειμενιισμου αλλα καταβαλλει
      προσπαθεια για κατοχυρωση των ατομικων δικαιωματων θετοντας τις βασεις της
      Δημοκρατιας.
      Οσο για τον Πιραντελλο αναζητωντας την αληθεια διαχωριζει τον υπερφιαλο ξερολα
      απ’οποιον την ατενιζει αφοβα,ωστε να την αντιμετωπισει πραγματικα.

Σχολιάστε