«Μεσαιωνικό τοπίο»

Στα δέκα χρόνια που έχω αυτό το blog, μόλις δύο χρονιές έβαλα post για την επέτειο της Δικτατορίας της 21 Απριλίου 1967, καθώς είναι από τις πολύ δυσάρεστες περιπτώσεις στη ζωή μου. Ούτε σήμερα ήθελα να γράψω κάτι σχετικό, παρόλο που φέτος κλείνει μισός αιώνας (!!!) από τότε που έγινε. Αλλά ψάχνοντας να βρω τι έχω γράψει γι’ αυτήν εδώ, βήκα  2 παλιά posts που έχουν ποιήματά μου γραμμένα  γι’ αυτήν τη μέρα, Το 2008  και το 2010. Και για μεγάλη μου έκπληξη, ανακάλυψα ότι ένα από αυτά τα ποιήματα, γραμμένο το 1968, (στα 25 μου) μιλάει για εκείνο που που θα έκανα επαγγελματικά  στη ζωή μου μετά από λίγα χρόνια και μέχρι σήμερα!   Ένα χρόνο και κάτι μήνες μετά το πέσιμο της δικτατορίας, τον Οκτώβριο του 1975, άρχισα να κάνω ραδιοφωνική εκπομπή για παιδιά στην ΕΡΤ! Από τότε, ό,τι κάνω έχει στόχο τα παιδιά. Διαβάζοντας το ποίημα που το ανέβασα εδώ θα καταλάβετε. Η φωτογραφία έχει σχέση με αυτό το ποίημα.
Καλό Σαββατοκύριακο
Σας φιλώ
Π.

ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΟ ΤΟΠΙΟ
Μοιάζει σαν να ‘γινε σεισμός!
Στα δυο ανοίχτηκε η γη
κι  ορμήσανε τα τέρατα
που μέσα της είχανε κρυφτεί.
Κάτι άντρες μ’ έξι γλώσσες
και χέρια κολλημένα στα πλευρά,
σπάζουν συνέχεια τις μέσες τους,
σκύβοντας το κεφάλι χαμηλά.
Μάτια που σε κοιτούν νεκρά.

Και στη γωνιά,
εκείνο το παιδί με το μπαλόνι,
τα τέρατα τριγύρω του χαζεύει,
δεν ξέρει σε τι κόσμο μεγαλώνει.

Έπρεπε να ‘χω αφήσει
την πόλη από το πρωί,
νύχτωσε όμως κι έμενα
στην ίδια θέση που ‘χα ‘ρθει.
Επάνω στη βαλίτσα μου
όλη μέρα καθιστός,
ολόκληρη τη μέρα εκεί
με πίεζε ο σταθμός.
Στις άμαξες που φεύγανε
Δεν ήθελα να μπω.
«Εδώ θα μείνω», έλεγα,
«να ζωγραφίσω  ό,τι μπορώ,
για ‘κείνο το παιδί με το μπαλόνι,
που τα τέρατα τριγύρω του χαζεύει,
χωρίς να ξέρει σε τι κόσμο μεγαλώνει».

 

ένα σχόλιο στο “«Μεσαιωνικό τοπίο»”

      Χριστίνα
      22 Απριλίου 17 στις 18:17

      Και βγήκε σε Καλό…! Αξίζει ο κόπος, η στενοχώρια, η ταλαιπωρία και άλλα ακόμα που οι λέξεις κάποιες φορές είναι μάλλον λίγες. ☺

Σχολιάστε