«Η Γοργόνα και η Νεράιδα»

Όπως ίσως θα καταλάβατε από προηγούμενα pοsts, Παρασκευοσαββατοκύριακο, είχα πάει να δω τη Μαρία, την κόρη μου, που μένουν με τη Τζο στα Χανιά, εδώ και κάποιους μήνες. Όλες αυτές τις μέρες γύριζα διάφορα με τη βιντεοκάμερα, γιατί είχα βάλει στο νου μου να φτιάξω ένα βίντεο γι’ αυτή την επίσκεψη με μουσική στο φόντο ένα κομμάτι του Σαββόπουλου που το έχω συνδέσει μ’ εκείνη από μικρή. Σήμερα, όμως, έγινε κάτι που άλλαξε τα πράγματα!
Την Κυριακή το μεσημέρι που κατεβήκαμε να φάμε στο λιμάνι, κάποια στιγμή μας πλησίασε ένα πολύ συμπαθητικός νεαρός που μας άφησε ένα CD στο τραπέζι, που έγραφε πάνω με μαρκαδόρο, «Η Γοργόνα και η Νεράιδα» κι είχε και μια πορτοκαλί κάρτα μαζί που έγραφε τι είναι κι αν θέλαμε να αγοράσουμε το CD με 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 ευρώ. Δεν πρόσεξα τα υπόλοιπα που έγραφε, και γέλασα γιατί θεώρησα, ότι αυτό το CD είχε κάποιο παραμύθι με τον τίτλο, «Η Γοργόνα και η Νεράιδα» και είπα: «Πλάκα, ε; Χαρίζουν στον Παραμυθά ένα παραμύθι! Καλό! Θα το πάρω». Η Μαρία κι η Τζο γελάσανε, κι έδωσα στο νεαρό, όταν ξαναπέρασε, τα 6 ευρώ που είχα στη τσέπη μου. Λίγο αργότερα, κοίταξα την πορτοκαλί καρτέλα κι είδα ότι το CD δεν είχε παραμύθι, αλλά τραγούδια, σε στίχους, μουσική, τραγούδι και κιθάρα, του νεαρού που πουλούσε το CD! Και σήμερα, οδηγώντας από το Καπανδρίτι στην Αθήνα, έβαλα να το ακούσω στο αυτοκίνητο. Κράτησε σχεδόν σε όλη τη διαδρομή, όπως και σε όλη τη διαδρομή κράτησε η συγκίνηση που μου προκάλεσαν οι στίχοι, η μουσική και η φωνή αυτού του παιδιού που έβγαινε από την καρδιά του κι έκανε τα μάτια μου να τρέχουν ασταμάτητα δάκρυα! Έχω αποφασίσει να κάνω κάτι γι’ αυτό το παιδί, και ειδοποίησα τη Μαρία να ψάξει να τον βρει και να του δώσει το τηλέφωνό μου. Κι αποφάσισα να ανεβάσω όλα τα τραγούδια του εδώ και για σήμερα να φτιάξω από το υλικό που έχω γυρίσει στα Χανιά, ένα  νideοclip για το πρώτο τραγούδι του δίσκου που έχει τίτλο, «Η Γοργόνα και η Νεράιδα». Και θα ήθελα να το αφιερώσω με όλη μου την καρδιά σε όλες τις «γοργόνες» και τις «νεράιδες» που γνώρισα στη ζωή μου, σε όλες αυτές τις γυναίκες –που ανάμεσά τους είναι και η κόρη μου- που μέσα από τον πόνο, την τρυφερότητα, τη χαρά, τη μελαγχολία και την ευτυχία που μου χάρισαν μου έμαθαν όλα όσα ξέρω για τη ζωή — ακόμα και τον Κρισναμούρτι, γυναίκα μου τον γνώρισε, που είναι εκείνος που μου έμαθε τα πιο όμορφα, αληθινά και βαθιά πράγματα για τις γυναίκες, την αγάπη και τον έρωτα, με λόγια όπως αυτά:

«Εκείνο που προσπαθώ να πω είναι ότι για να ζει κανείς αληθινά, να σκέφτεται δημιουργικά, πρέπει να είναι ανοικτός στη ζωή, χωρίς καμιά αντίδραση αυτοάμυνας, έτσι όπως είσαι όταν είσαι ερωτευμένος.» Νέα Υόρκη, Τρίτη Ομιλία, 1935

«Η ερωτική πράξη παίζει έναν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στη ζωή μας γιατί ίσως είναι η μοναδική βαθιά και από πρώτο χέρι εμπειρία που έχουμε. Διανοητικά και συναισθηματικά, προσαρμοζόμαστε, μιμούμαστε, ακολουθούμε, υπακούμε. Υπάρχει πόνος και σύγκρουση σε όλες τις σχέσεις μας εκτός από τη σχέση που υπάρχει στη διάρκεια της ερωτικής πράξης. Καθώς αυτή η πράξη είναι τόσο διαφορετική και όμορφη εθιζόμαστε σ’ αυτήν κι έτσι αναποδογυρίζει και γίνεται σκλαβιά. Κι η σκλαβιά είναι εκείνη ακριβώς η απαίτηση για συνεχή επανάληψή της…». «Η Αναγκαιότητα της Αλλαγής». Κεφ. 15

Από αγάπη τι μπορείς να ξέρεις
αν απ’ του έρωτα το δίχτυ
δεν έχεις την απελευθέρωση αναζητήσει;
ΠΑΡΑΒΟΛΕΣ ΚΑI ΠΟIΗΜΑΤΑ

«Οι καρδιές μας είναι τόσο άδειες, τόσο αναίσθητες! Δεν ξέρουμε ν’ αγαπάμε. ΄Οταν λέμε σ’ ένα πρόσωπο, «σ’ αγαπώ» αυτή η «αγάπη» είναι καθαρή ευχαρίστηση -σεξουαλική ευχαρίστηση- ή περηφάνεια για το απόκτημα, για την ιδιοκτησία μας. Η απλή ευχαρίστηση και η υπερηφάνεια για την ιδιοκτησία ολοφάνερα δεν είναι αγάπη. Αλλά μόνο γι’ αυτά τα δύο νοιαζόμαστε· δεν νοιαζόμαστε για τον συνάνθρωπό μας 5η Ομιλία,  Πούνα, Iνδία, 1948.

«Αυτή η εξωτερική διέγερση μιας φαινομενικής ενότητας με τον άλλον, είναι παρασιτική επιβίωση του ενός πάνω στον άλλον· δεν είναι αγάπη, γιατί εσωτερικά υπάρχει κενότητα, μοναξιά και ανάγκη για εξάρτηση. Και η εξάρτηση θρέφει το φόβο, όχι την αγάπη. Χωρίς την κατανόηση του αισθήματος τού ανικανοποίητου, υπάρχει κυριαρχία πάνω στον άλλον,  υπάρχει καταπίεση που φοράει τη μάσκα της αγάπης. Στη σχέση με τον έναν ή με τους πολλούς, μια τέτοιου είδους αγάπη εξουσίας και κυριαρχίας, με την ενδοτικότητά και την ανοχή που κουβαλάει, φέρνει σύγκρουση, ανταγωνισμό και θλίψη». 6ηΟμιλία, ΄Οχαϊ, 1944

«Ξέρετε, το ν’ αγαπάς σημαίνει να είσαι ελεύθερος· και οι δύο να είναι ελεύθεροι. Όπου υπάρχει πιθανότητα να υποφέρεις, όπου υπάρχει πιθανότητα πόνου στην αγάπη, δεν είναι αγάπη, είναι απλώς μια λεπτή μορφή ιδιοκτησίας, κτητικότητας. (…) Κι έτσι καθετί που κάνεις χωριστά, ανεξάρτητα από τον άλλον, είναι φυσικό να δημιουργεί ταραχή, πόνο και δυστυχία· και ο ένας πρέπει να καταπιέσει αυτά που πραγματικά νιώθει προκειμένου να προσαρμόσει τον εαυτό του με τον άλλον. Με άλλα λόγια, αυτή η συνεχής απώθηση παρορμήσεων που φέρνει αυτή η λεγόμενη αγάπη, καταστρέφει και τους δύο. Σ’ αυτού του είδους την «αγάπη», δεν υπάρχει ελευθερία· είναι απλώς μία λεπτής μορφής σκλαβιά…». 4ηΟμιλία, ΄Οχαϊ, 1934.

«Η αγάπη είναι το μόνο πράγμα που μεταμορφώνει. Μπορείτε και οι ίδιοι να έχετε πραγματική εμπειρία αυτού του πράγματος. Δεν έχετε ερωτευτεί ποτέ σας; Δεν έχετε νιώσει ποτέ αυθόρμητη τρυφερότητα για κάποιον;» 31η Συζήτηση, Μαδράς, 1948

Και να κλείσω με τα λόγια του τραγουδιού, στέλνοντάς σας όση αγάπη έχω μέσα στην καρδιά μου, παιδιά μου. Η ηλικία μου, μού επιτρέπει να σας νοιώθω, αν όχι όλους σας, τους περισσότερους πάντως, παιδιά μου.
Καλό βράδυ.
Π.

Η Γοργόνα και η Νεράιδα
Είχα μια φορά μια θάλασσα κι ένα βουνό.
Έπρεπε να πάω να ζήσω σε ένα από τα δυο.
Στη θάλασσα είχα μια Γοργόνα μέσα στο βυθό,
στο βουνό, μια Νεράιδα με περίμενε καιρό.

Πες μου βρε φίλε τι να κάνω,
ποια να πάω να βρω;
Η Γοργόνα πήρε την καρδιά μου,
μέσα στο βυθό.
Πες μου βρε φίλε τι να κάνω,
ποια να πάω να βρω;
Η Νεράιδα πήρε την ψυχή μου,
πάνω στο βουνό.

Καθόμουνα, σκεφτόμουνα, ρωτούσα την καρδιά,
μια με πήγαινε βουνό, την άλλη θάλασσα.
Μ’ αρέσουνε τα κύματα, το χιόνι κι ο βοριάς,
μα όταν τ’ αγαπάς όλα, δεν ξέρεις πού να πας!

Πες μου βρε φίλε τι να κάνω,
ποια να πάω να βρω;
Η Γοργόνα πήρε την καρδιά μου,
μέσα στο βυθό.
Πες μου βρε φίλε τι να κάνω,
ποια να πάω να βρω;
Η Νεράιδα πήρε την ψυχή μου,
πάνω στο βουνό.

 

4 Σχόλια στο “«Η Γοργόνα και η Νεράιδα»”

      Παπαστρατής Το "Θηρίο" Ιωάννης
      23 Νοεμβρίου 11 στις 9:22

      Υπέροχη φωνή. Μιλάμε ο άνθρωπος έχει ταλέντο. Η μουσική ειδικά με τραβηξε από τις πρώτες νότες. Μακάρι να μπορέσεις να τον βοηθήσεις. Του αξίζει.

      Εκτός από την υπέροχη εικόνα πατέρα και κόρης να περπατάνε αγαπημένοι αγκαζέ χαίρομαι που το λιμάνι των Χανίων εχει παραμείνει το ίδιο όμορφο 12 χρόνια μετά.

      » Και να κλείσω με τα λόγια του τραγουδιού, στέλνοντάς σας όση αγάπη έχω μέσα στην καρδιά μου, παιδιά μου. Η ηλικία μου, μού επιτρέπει να σας νοιώθω, αν όχι όλους σας, τους περισσότερους πάντως, παιδιά μου».

      Χαρτομαντηλάκι κανείς?

      Φιλί πολύ-πολύ γλυκό…

      ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!!!

      Ανατολή
      25 Νοεμβρίου 11 στις 18:00

      Παραμυθένιο τραγούδι…Μπράβο στο παληκάρι μπράβο και σε σένα που το ανακάλυψες καλέ μου παραμυθά!!!!

Σχολιάστε