«Γιατί μας φοβίζει η μελαγχολία;»

Μία φίλη από εσάς, μου έστειλε ένα LINK  για ένα άρθο του περιοδικού VITA που το υπογράφει η κυρία Λουκία Βογιατζή, για την οποία παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έκανα, δεν βρήκα τίποτα στο ίντερνετ. Ζήτησα άδεια από το περιοδικό να αναδημοσιεύσω το κείμενο εδώ, δεν πήρα απάντηση, αλλά επειδή το θεωρώ εξαιρετικό το ανεβάζω εδώ, με ευθύνη μου, για χάρη σας, προσθέτοντας μόνο ένα μικρό σχόλιο στη μέση.
Καλό βράδυ
Π.

ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΦΟΒΙΖΕΙ Η ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑ;

Μέχρι την Αναγέννηση, η μελαγχολία ήταν μάλλον μια αξιοζήλευτη ιδιότητα που χαρακτήριζε ανθρώπους πολύ ευφυείς, προικισμένους, ξεχωριστούς (φιλοσόφους, ποιητές, καλλιτέχνες). O όρος «μελαγχολία» προέρχεται από τον Ιπποκράτη και έχει σχέση με τους χυμούς του σώματος και τις τέσσερις ιδιοσυγκρασίες που «δημιουργούν»: τη χολερική, την αιματώδη, τη φλεγματική και τη μελαγχολική. Ο μελαγχολικός τύπος κυριαρχείται από το υγρό στοιχείο και έχει την αργή, βαριά κινητικότητα, αλλά και τη διεισδυτική ικανότητα και τη διάσταση του βάθους που χαρακτηρίζει τα υγρά. Για τους αρχαίους ήταν σαφές ότι, χωρίς σιωπηλή παρατήρηση, πνευματική αναζήτηση, αμφισβήτηση, αποτράβηγμα, στοχασμό, κανένα μεγάλο ανθρώπινο επίτευγμα, καμία βαθυστόχαστη έμπνευση, κανένα σπουδαίο σχέδιο ή έργο δεν θα ήταν δυνατό. Θεωρούσαν ότι η μελαγχολία ήταν η ιδιότητα που έκανε έναν άνθρωπο -παρά τον πλούτο, τη δόξα ή τη σοφία του- να μη σταματάει να ψάχνει για την ουσιαστική αξία, το νόημα της ζωής και της ανθρώπινης ύπαρξης, παραμένοντας ταπεινός και σεμνός και έχοντας επίγνωση των ανθρώπινων ορίων του. O μελαγχολικός ήταν πρότυπο στο οποίο πολλοί ήθελαν να μοιάσουν.

H βραδύτητα στην εποχή της ταχύτητας
Από τότε που οι άνθρωποι μπήκαν σε ρυθμούς παραγωγής, οι μελαγχολικοί δεν είναι πια πρότυπο για κανέναν. Φαίνεται πως ακριβώς αυτή η βραδύτητα της μελαγχολίας, η συνεχής αναζήτηση, που μάλλον φρενάρει παρά επιταχύνει τους ρυθμούς της ζωής, είναι που την κάνει στην εποχή μας να θεωρείται ιδιότητα όχι εύρωστου και φυσιολογικού ανθρώπου, αλλά περισσότερο περιθωριακού και δύσκολου. Aπό τότε που οι άνθρωποι μπήκαν σε ρυθμούς παραγωγής και οτιδήποτε αναστέλλει την παραγωγική δραστηριότητα αντιμετωπίζεται με καχυποψία, οι μελαγχολικοί δεν είναι πια πρότυπο για κανέναν. H πρόοδος χρωμάτισε σιγά-σιγά τη μελαγχολία με σκούρα χρώματα. H αδιάκοπη πορεία προς τα εμπρός δυσκολεύεται από τους μελαγχολικούς, που θέλουν να σταματούν, να κοιτούν γύρω τους, προς τα μέσα και προς τα πίσω. Όταν είσαι μελαγχολικός, θεωρείσαι ταυτόχρονα και οπισθοδρομικός. O ίδιος ο Φρόιντ έκανε το λάθος και ταύτισε τη μελαγχολία με την κατάθλιψη. Στο απόσπασμα «Θλίψη και μελαγχολία» έγραφε το 1917: «H μελαγχολία χαρακτηρίζεται από μία βαθιά επώδυνη διάθεση παύσης του ενδιαφέροντος για τον έξω κόσμο· απώλεια της ικανότητας να αγαπάς, καταστολή κάθε δραστηριότητας και μείωση του αισθήματος του εαυτού, που εκδηλώνεται με αυτοκατηγορίες και αυτοεξύβριση και φτάνει μέχρι την παρανοϊκή προσμονή τιμωρίας. O μελαγχολικός μάς δείχνει κάτι ακόμη που δεν βλέπουμε στη θλίψη: μία εξαιρετική φτώχια του Εγώ. Στη θλίψη γίνεται ο γύρω κόσμος φτωχός και άδειος, στη μελαγχολία το ίδιο το Εγώ».

(ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ:Δηλαδή όλοι οι μεγάλοι μύστες και σοφοί της ανθρωπότητας που θεωρούσαν το «εγώ» το έσχατο εμπόδιο για τη φώτιση και την ανακάλυψη της Αλήθειας ήταν μαλάκες!!!!)

Οι μελαγχολικοί δεν είναι ασθενείς
Με αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο μελαγχολικός άνθρωπος πάσχει από μια ασθένεια που πρέπει να θεραπευτεί, αντί να αποδεχθεί αυτό το δημιουργικό κομμάτι της προσωπικότητάς του και να το καλλιεργήσει. Αυτό οδήγησε στη δυσφήμιση της μελαγχολίας και στο να αντιμετωπίζεται με καχυποψία και ανησυχία καθετί που εκφράζει μελαγχολική διάθεση. Και αυτό αρχίζει ήδη από τη νηπιακή ηλικία. Στους παιδικούς σταθμούς και στα νηπιαγωγεία, όπου το πρόγραμμα της ημέρας αρχίζει συνήθως με έναν κύκλο στον οποίο τα παιδιά διηγούνται ή τραγουδούν, υπάρχουν σχεδόν πάντα ένα-δύο παιδιά που προτιμούν να αποτραβηχτούν, να κάτσουν μόνα τους στην άκρη ή να κοιτάνε έξω από το παράθυρο. Αυτό όμως τα κάνει να ξεχωρίζουν με αρνητικό τρόπο. Αν αυτό συμβαίνει συχνά, οι δασκάλες, χωρίς να παρατηρούν τίποτε άλλο ανησυχητικό ή μη «φυσιολογικό» στο παιδί, ρωτούν ανήσυχες τους γονείς αν είναι όλα εντάξει στο σπίτι. Το γεγονός και μόνον ότι το παιδί προτιμάει να κάθεται σε μια γωνιά στο σκάμμα και να σκαλίζει ξανά και ξανά νωχελικά την άμμο, αντί να κυνηγάει ξεφωνίζοντας τα άλλα παιδιά και να τους πετάει άμμο, ότι απλώς παρατηρεί χωρίς να κάνει τίποτε, μοιάζει ύποπτο και μη κανονικό. Ένα ήσυχο, στοχαστικό παιδί φοβίζει πολλές φορές περισσότερο τους γύρω του από ένα νευρικό.

Γιατί η μελαγχολία θεωρείται «επικίνδυνη»
Η προσπάθεια να καταχωνιαστεί η μελαγχολία μπορεί τελικά να οδηγήσει στην κατάθλιψη. Κακά τα ψέματα, ποιος απαντάει στους γνωστούς του, όταν τον ρωτάνε «τι έκανες χθες το βράδυ;», ότι «σκεφτόταν». «Σκεφτόσουν τι θα γίνει με το σπίτι που λες να πάρεις ή τη δουλειά σου;», «όχι, έτσι απλώς σκεφτόμουν λίγο». Ακόμη και αν δεν μας το πουν, είναι πολύ πιθανό να σκεφτούν μήπως κάτι δεν πάει καλά. Όποιος «έτσι απλώς» σκέφτεται μάλλον «δεν είναι στα καλά του». Αυτή η καχυποψία απέναντι στη μελαγχολία και τη στοχαστικότητα θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι έχει τους λόγους της. O καθένας ξέρει πια ότι και μόνο λίγα συμπτώματα συναισθηματικής απόκλισης αυξάνουν τον κίνδυνο να αναπτυχθούν ψυχικές διαταραχές. Τα ποσοστά ανθρώπων που πάσχουν από κατάθλιψη σε ολόκληρο τον κόσμο είναι πολύ υψηλά, με αυξητική τάση. H μελαγχολία τρομάζει, γιατί μοιάζει με τη θλίψη και μπορεί να είναι προπομπός της κατάθλιψης. Όμως, αυτό από μόνο του δεν αρκεί για να εξηγήσει την απέχθεια με την οποία αντιμετωπίζεται η μελαγχολία. H πιο συνηθισμένη θεραπεία της κατάθλιψης είναι σήμερα τα ψυχοφάρμακα, τα οποία πράγματι έχουν βοηθήσει και έχουν ανακουφίσει πάρα πολλούς ανθρώπους. Τα αποτελέσματα είναι συχνά εντυπωσιακά. Ένα καταθλιπτικό επεισόδιο, μία κρίση κατάθλιψης, δεν γίνεται απλώς πιο ήπια, αλλά αλλάζει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται κανείς της ζωή. Στη θέση της θλίψης και της ανησυχίας μπαίνει η αισιοδοξία. Αυτό όμως δεν τελειώνει εδώ. H προσπάθεια της έρευνας των φαρμακοβιομηχανιών αποσκοπεί στο να βρει τον τρόπο να διακόψει τη σύνδεση μεταξύ του τραυματικού βιώματος και του εγκεφάλου. Δηλαδή, αν κάποιος έχασε ένα αγαπημένο του πρόσωπο, μπορεί να «αποφύγει» ένα μέρος του πόνου της απώλειας αν πάρει το σωστό φάρμακο. Και η γενετική ερευνά τι θα μπορούσε να κάνει ένα νεογέννητο λιγότερο ευαίσθητο στα δυσάρεστα συναισθήματα. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που η μελαγχολία αντιμετωπίζεται ως κάτι μη φυσιολογικό, ως πάθηση. Και αυτή η αντίληψη είναι που κάνει πολλούς ανθρώπους να ανησυχούν και να φοβούνται όταν αντιμετωπίζουν οι ίδιοι ή όταν παρατηρούν σε έναν κοντινό τους άνθρωπο μελαγχολική τάση, εσωστρεφή διάθεση, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που δίνουν μάχη για να κρύψουν την τάση αυτή, να δείξουν πιο «χαρούμενοι». Πολλοί αναρωτιούνται: «Μήπως αυτό οδηγεί στην κατάθλιψη, μήπως είναι ήδη η αρχή της κατάθλιψης;». Αυτός ο φόβος και μόνον είναι πάρα πολύ βασανιστικός. Και αυτός ο φόβος και η προσπάθεια να καταχωνιαστεί η μελαγχολία μπορεί τελικά να οδηγήσουν στην κατάθλιψη.

Πού διαφέρει η μελαγχολία από την κατάθλιψη;
Πολλά από αυτά που έχουν αξία και κάνουν τη ζωή ανεκτίμητη τα οφείλουμε στους μελαγχολικούς. Η μελαγχολία και η κατάθλιψη δεν πρέπει να συγχέονται. H μελαγχολία με κανέναν τρόπο δεν είναι ψυχική ασθένεια ή διαταραχή, αλλά μία ιδιότητα ορισμένων ανθρώπων που τους χαρακτηρίζει πάντα ή σε κάποιες φάσεις της ζωής τους. Οι άνθρωποι αυτοί όμως διατηρούν μια εσωτερική ισορροπία, ώστε να μη «συντρίβονται» από τα συναισθήματά τους. Τη μελαγχολία χαρακτηρίζει ένα ιδιαίτερα ευρύ φάσμα συναισθημάτων, από βαθιά χαρά ως βαθιά θλίψη, ευαισθησία, συμπόνια και συμπάθεια για τους άλλους, αγάπη και σεβασμός προς τη φύση, δημιουργικότητα. Aντίθετα, η κατάθλιψη χαρακτηρίζεται από συναισθηματική «νέκρωση», έλλειψη κάθε ενδιαφέροντος και κάθε ευαισθησίας. O καταθλιπτικός άνθρωπος δεν νιώθει μόνο θλίψη ή μελαγχολία, αλλά βασανίζεται από την αίσθηση ότι δεν υπάρχει ελπίδα, αισθάνεται παγιδευμένος, δεν μπορεί να βρει νόημα σε τίποτα. H μελαγχολία όχι μόνο δεν χρειάζεται θεραπεία, όπως η κατάθλιψη, αλλά μπορεί να είναι και θεραπευτική αν αναγνωριστεί και αντιμετωπιστεί ως μία θετική ανθρώπινη ιδιότητα. Πολλά από αυτά που έχουν αξία και κάνουν τη ζωή ανεκτίμητη -η ποίηση, η φιλοσοφία, οι τέχνες, η συναίσθηση της ομορφιάς- τα οφείλουμε κατά μεγάλο μέρος στους μελαγχολικούς. Και όταν όλα γύρω μας τρέχουν και γυρίζουν σε όλο και πιο γρήγορους ρυθμούς, η μελαγχολία μπορεί να μας μάθει να σταματάμε και να κοιτάζουμε γύρω μας με λίγο περισσότερο αυτοσαρκασμό και επίγνωση της προσωρινότητάς μας.

27 Σχόλια στο “«Γιατί μας φοβίζει η μελαγχολία;»”

      Mika
      7 Αυγούστου 09 στις 10:14

      οποιαδήποτε συμπεριφορά είναι διαφορετική από τα «πρότυπα» που έχουν δημιουργηθεί…προκαλεί αμηχανία και κατά συνέπεια απόρριψη. Συμφωνώ με την συγγραφέα μιας που συμπεριλαμβάνομαι στους ανθρώπους που θεωρούν την μελαγχολία πολύ ξεχωριστή και δημιουργικη ιδιότητα…
      Σε φιλώ!

      dimitrisp
      7 Αυγούστου 09 στις 16:07

      Το φθινόπωρο μάζεψα όλες μου τις θλίψεις και τις έθαψα μέσα στον κήπο μου.
      Και όταν ξαναγύρισε ο Απρίλης και ήρθε η άνοιξη για να παντρευτεί τη γη, στον κήπο μου βλάστησαν όμορφα λουλούδια που δεν έμοιαζαν με τ’ άλλα λουλούδια.
      Και οι γείτονές μου ήρθαν να τα δουν ,και όλοι τους μου είπαν ,»όταν ξανάρθει το φθινόπωρο, τον καιρό της σποράς, δε θα μας δώσεις και μας από τους σπόρους αυτών των λουλουδιών για να μπορούμε να τα έχουμε στον κήπο μας;» Χ.Γκιμπράν

      Φιλί!

      Άντρια
      8 Αυγούστου 09 στις 18:46

      Εξαιρετικά σπουδαίο το κείμενο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μια σπουδαία φιλόλογο στο Λύκειο που κάποτε της είπα «Κυρία Μ. μάλλον έχω κατάθλιψη» και μου απάντησε με χαμόγελο «Δεν έχεις κατάθλιψη, δεν πρέπει να την μπερδεύεις με τη μελαγχολία».. Τότε χάρη σ`εκείνη αποσαφήνισα τις δυο αυτές καταστάσεις κι αντί να πολεμάω το δικό μου συναίσθημα άρχισα να ψάχνω και άλλους «μελαγχολικούς». Να συζητήσω κάτι πέρα από τα τετριμμένα. Μακάρι να αγαπούσαμε όλοι τις μελαγχολίες μας και να μιλούσαμε γι`αυτές. Θα γινόμασταν φίλοι καρδιακοί, αν δεν κρυβόμασταν πίσω από τις μάσκες του καθωσπρεπισμού. Και δεν θα βασίλευε η μοναξιά που βρίσκει άπλετο το έδαφος της, στην υποκρισία μας και στην προσπάθεια να ΜΗΝ αποδεχτούμε ή δείξουμε οτι έχουμε ευαισθησίες… Νιώθουμε ασφαλείς μοναχά περνώντας απαρατήρητοι. Πώς να μην οδηγούμαστε στην κατάθλιψη?

      dimitri p πολύ όμορφο το σχόλιό σου.

      Φιλιά!

      Έλλη
      9 Αυγούστου 09 στις 2:08

      Συγγνωμη που θα διαφωνήσω, αλλά έχω την αίσθηση ότι υπάρχει μία μετατόπιση των εννοιών. Νιώθω ότι η συγγραφέας δεν μιλάει για την μελαγχολία, αλλά για την περισυλλογή… Η περισυλλογή δεν είναι της μόδας σήμερα, η περισυλλογή δίνει βάθος στους ανθρώπους και δεν θα πρέπει να μπερδεύεται με τη μελαγχολία. Τη μελαγχολία εγώ προσωπικά τη βιώνω ως την έλλειψη ενδιαφέροντος για ο,τιδήποτε και μάλλον συμφωνώ με την άποψη του Φρόυντ…

      Ε.
      9 Αυγούστου 09 στις 15:08

      Το κείμενο το βρίσκω κι εγώ εξαιρετικό και επιστημονικά τεκμηριωμένο. Δεν μιλάει για την περισυλλογή, που νοείται ως αυτοσυγκέντρωση σε κάτι, αλλά για τη μελαγχολία, »που τη χαρακτηρίζει ένα ιδιαίτερα ευρύ φάσμα συναισθημάτων…»κτλ. και δεν έχει σχέση με την κατάθλιψη, για την οποία αν ανατρέξει κανείς σε ψυχιατρική βιβλιογραφία και όπως αναφέρει το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας των ΗΠΑ, θα δει ότι είναι νόσος, δεν συγχέεται με τη μελαγχολία (όπως λανθασμένα την ταύτισε ο Φροϋντ) και επίσης κατάθλιψη δεν είναι η κατά καιρούς κακοκεφιά μας. Χωρίς αντιμετώπιση, η κατάθλιψη μπορεί να διαρκέσει μήνες και χρόνια, αλλάζει την αντίληψη του ατόμου απέναντι στη ζωή και μπορεί να φτάσει μέχρι και την αυτοκτονία. Δυστυχώς, υπάρχουν ακόμα γιατροί που δίνουν έτσι απλά και εύκολα ψυχοφάρμακα σε ανθρώπους μελαγχολικούς, γιατί κάνουν το λάθος να τους θεωρούν καταθλιπτικούς.

      Έλλη
      9 Αυγούστου 09 στις 17:47

      🙂 Δεν θα επιμείνω, καταλαβαίνω το θετικό μήνυμα που προσπαθεί να περάσει το post, αν και κάπως αφελώς. Επιτρέψτε μου μόνο να κάνω μία διευκρίνηση, γιατί μου δίνετε την εντύπωση ότι αν ακούσετε τον όρο κατάθλιψη, θα φύγετε τρέχοντας! Πέρα από τη νόσο «κατάθλιψη» για την οποία υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια που πρέπει να πληρεί κάποιος για να διαγνωστεί, υπάρχει αυτό που οι ψυχοαναλυτές ονομάζουν «καταθλιπτικά δομημένη προσωπικότητα». Ενας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να είναι (και τις περισσότερες φορές είναι) απόλυτα υγιής, η καταθλιπτική συμπεριφορά είναι ένας τρόπος ζωής και αντιμετώπισης του κόσμου και όλοι μας φερόμαστε με αυτό τον τρόπο σε διάφορες περιστάσεις. Π.χ. όταν ασκούμε σκληρή κριτική στον εαυτό μας και δεν του επιτρέπουμε πράγματα που θα επιτρέπαμε ή θα δικαιολογούσαμε στους άλλους, είναι χαρακτηριστικό καταθλιπτικής προσωπικότητας. Δεν θέλω να καταχραστώ άλλο την παιδική χαρά του κ.Παραμυθά, έχω πολλές διαφωνίες με το κείμενο, αλλά αν είναι να κρατήσετε ένα πράγμα από τη συμβολή μου, τότε αυτό είναι «μη φοβάστε ούτε την κατάθλιψη»! 🙂

      να-τασσσάκι
      10 Αυγούστου 09 στις 1:06

      Νομίζω ότι μιλάμε για το ίδιο πράγμα, αλλά αλλάζουν οι όροι -εγώ συμφωνώ με την Ε. και τους προηγούμενους, πάντως. Με όσα ως τώρα έχω διαβάσει και δει, περισυλλογή είναι η αυτοσυγκέντρωση -και δεν συνδέεται απαραίτητα με τη μελαγχολία. Και όχι, οι λέξεις δε με τρομάζουν -ήμουν στα όρια της κατάθλιψης για αρκετό καιρό, μια και ήμουν πάντα μελαγχολικός άνθρωπος. Και έχω ζήσει κοντά σε πραγματικά καταθλιπτικούς.

      Η διαφωνία μου είναι με τους ψυχαναλυτές, έτσι κι αλλιώς -δεν έχω καμιά όρεξη να αφήσω κανένα να «αναλύσει» ή να σκαλίσει την ψυχή μου. 😉

      Καλημέρα, καλή βδομάδα 🙂

      @ και Γιάννη, δεν δίνει «στίγμα» μια πράκτορας που βρίσκεται, τς!
      😆 😆 😆

      Άντρια
      10 Αυγούστου 09 στις 9:49

      Συμφωνώ με την να-τασσσάκι. Οι όροι αλλάζουν και όχι το νόημα. Τουτέστιν και ο Freud αντί για μελαγχολία και κατάθλιψη τα ονόμασε θλίψη και μελαγχολία. Ο διαχωρισμός υφίσταται. Και ναι, δεν φοβόμαστε ούτε τη μια ούτε την άλλη. Ειδικά στην εποχή που ζούμε είναι μάλλον φυσιολογικότερο το να μην είμαστε στα μεγάλα κέφια μας.
      Μην μου πειράζετε τον Sigmund!
      🙂
      Καλή εβδομάδα σε όλους!

      Παναγιώτης
      10 Αυγούστου 09 στις 11:54

      Η μελαγχολία είναι παραγωγική, όσο κι αν δεν της φαίνεται, όταν δεν διαρκεί πάρα πολύ. Είναι σαν το ελατήριο που μαζεύει ενέργεια και μας την δίνει όταν χρειάζεται. Απλώς θέλει προσοχή στο πόσο διαρκεί η μελαγχολία μας και στον αν την ελέγχουμε εμείς η μας ελέγχει αυτή. Γιατί χωρίς να το καταλάβουμε μπορεί να μας οδηγήσει σε κατάθλιψη.

      athinovio
      10 Αυγούστου 09 στις 14:17

      υπάρχει μία ακόμα διαφορά. Η προέλευση.

      όταν τα αρνητικά συναισθήματα(όπως κι αν τα ονομάσουμε) προξενούνται από κακές καταστάσεις όπως κακή γονική συμπεριφορά, ένα επάγγελμα που δεν μας αρέσει αλλά το κάνουμε, κοινωνική απόρριψη κτλ, τότε ίσως νιώσουμε ότι είμαστε παγιδευμένοι ανίσχυροι μέχρι που τελικά να μας είναι όλα μάταια και ανώφελα, και μετά απλά συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος προς τα κάτω. Πρέπει τότε να κάνουμε ότι μπορούμε για να άρουμε την αιτία της κακοθυμίας μας (πολύ δύσκολο!) Δυστυχώς, αν καταλήξουμε να παίρνουμε φάρμακα, τότε η κατάσταση δυσκολεύει ακόμα περισσότερο. Ο περίγυρός μας πρέπει να δείξει ΠΟΛΛΗ υπομονή.

      κάποιες άλλες φορές, το αίσθημα αυτό προέρχεται από μέσα μας, και το καταλαβαίνει κανείς όταν ολα πάνε καλά αλλά για κάποιο λόγο ακούμε μελαγχολικά ή απαισιόδοξα τραγούδια (και μας αρέσει), νιώθουμε λίγο προς το μελό την κάθε κατάσταση και γενικά δεν είμαστε οι γλεντζέδες που μυστηριωδώς κάποιοι καταφέρνουν να είναι όλη την ώρα (ούτε κι αυτό εντελώς κανονικό, αλλά ας μην ξεφεύγουμε…) Τότε μπορούμε και δημιουργούμε, νιώθουμε σωστά μέσα μας, νιώθουμε καλά

      Δυστυχώς οι επιστήμονες το μόνο που έχουν στα χέρια τους είναι θεωρίες, συχνά αντικρουόμενες μεταξύ τους, και στατιστικές επίσης αντικρουόμενες, γιατί πως μετριέται η ευτυχία ενός ψαρά που αγναντεύει σιωπηλός τη θάλασσα?

      Άρα, το αυτοψάξιμο, είναι το κλειδί και πάλι. Είμαστε καταθλιπτικοί ή βρίσκουμε πρόφαση να μην κάνουμε το σίδερο μία μέρα που όλοι πάνε παραλία? Φταίνε οι γονείς μας ή μας βαραίνει η ευθύνη περισσότερο από ότι νομίζαμε σαν παιδιά?

      Άσχετα αλλά αλληλένδετα με το θέμα της ανάρτησης.

      Παναγιώτης
      10 Αυγούστου 09 στις 14:59

      Πάντως για να πούμε ότι ζούμε τη ζωή μας σε όλο της το μεγαλείο χρειάζεται να αισθανθούμε όλη τη γκάμα των συναισθημάτων (με μέτρο φυσικά όσο είναι δυνατό). Έτσι γινόμαστε και σοφότεροι και μπορούμε να καταλαβαίνουμε καλύτερα και τους άλλους.

      Πάντως εύχομαι όσο λιγότερες στεναχώριες γίνεται για όλους !

      Παπαστρατής Ιωάννης
      10 Αυγούστου 09 στις 17:35

      Φιλενάδα πρακτόρισσα!!Σε πρώτη φάση καθυστέρησες πολλύ να ανταποκριθείς στο κάλεσμλά μου και ήμουν έτοιμος να πάρω τις αναζητήσεις του Ερυθρού Σταυρού.Όταν με το καλό γυρίσεις(αν και ένα πουλάκι μου λέει πως εδώ είσαι ακόμα) μου χρωστάς έναν καφέ.Έξάλλου τα ερωτήματά μου περί Ιnternet επιζητούν διακαώς απαντήσεις.Αφού το «σύγγραμμα» βαριέσαι να το γράψεις βλέπω να γίνεται λογύδριο.

      Να περνάς καλά!!!Φιλιά σε εσένακαι στο αστερΆκη σου.Και να προσέχεις.

      να-τασσσάκι
      10 Αυγούστου 09 στις 21:37

      @ Γιάννη, να είσαι καλά -αλλά στις διακοπές δεν γίνεται να είμαι και όλη μέρα στον υπολογιστή! Από Σεπτέμβρη τα μαθήματα, μαζί με τα σχολεία! 😉

      Τα φιλιά μας 🙂

      Παναγιώτης
      11 Αυγούστου 09 στις 14:53

      Χεχε στην ελλάδα μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να πει κανείς στους γονείς ότι το παιδί τους είναι δυσλεκτικό και να μην το πάρουν στραβά. Τους λες ότι είναι σαν τον ‘ταδε’ διάσημο επιστήμονα ή ηθοποιό ή κτλ !

      Παναγιώτης
      11 Αυγούστου 09 στις 14:54

      ουπς σε λάθος μερος το ποστ…βρε λες να είμαι κι εγώ δυλεκτικός ( αλλού γι αλλού ) !!!

      Ελένη
      12 Αυγούστου 09 στις 22:17

      Εξαιρετικό και κατατοπιστικό το κείμενο.
      Είμαι «μελαγχολική» από τα πέντε μου και το χαίρομαι τώρα πιά.
      Παλαιότερα άτομα του περιβάλλοντός μου -όπως κι ένας ψυχολόγος- με είχαν χαρακτηρίσει καταθληπτική. Κόντεψα να το πιστέψω, μέχρι χάπια έφτασα να πάρω.
      Ας διαδώσουμε λοιπόν το άρθρο διότι η σύγχιση, λόγω άγνοιας, είναι επικύνδινη.

      Fwtino_Asteraki
      3 Σεπτεμβρίου 09 στις 17:46

      Καλησπερεςςςςςςςςςςςςςςςςς!!
      Με μια γρηγορη ματια νομιζω πως ευκολα κανεις μπορει να διακρινει οτι οσο εξελισωμαστε τοσο τα «ιδανικα» μιας Α. εποχης γινονται «αντιιδανικα» σε μια Β. εποχη.Ο μελαγχολικος αντιπροσωπευε κατι το γραμματιζουμε το εφυες κατι το διαφορετικο κατι το καλο ας το πουμε απλα και σε μια δευτερη εποχη οι ρολοι αντιστρεφονται,ο μελανχολικος αποτελει πηγη του κατι μη υγιους..κατι το διαφορετικο μα με την εννιοια του «κακου» (Κατι τετοιο ησχυει και σημερα νομιζω ασχετα με το παραπανω αρθρο)Αλήθεια τι θα γινει αν ερθουν τα πανω κατω και τα κατω πανω? Η μηπως εκει ειμαστε?

      Αυτο που μου εκανε μεγαλη εντιπωση ειναι οτι η μελανχολικη διαθεση αρχιζει λεει ακομα και απ την νηπιακη ηλικια και πως σε ενα παιδικο σταθμο μπορεις ισως να παρατηρησεις κατι τετοιο..Πριν καποια χρονια μου ακουστηκε «τρελο» μιλωντας με Φιλους σε μια αναδρομη στην παιδικη ηλικια μας οτι ενα παιδακι καθονταν κατω απ ενα δεντρο στην αυλη και χαζευε ωρες ατελειτωτες η απλα κοιμοτανε..κατι ασυνηθιστο για ενα παιδι μιας τετοιας ηλικιας νομιζω..Ευτηχως δεν του πεσε κανενα μηλο στο κεφαλι να εχουμε αλλα «τρεχαματα» χιχιχι!

      Και για να μην σας ζαλιζω με πολλα θα πω μοναχα πως σε ολα τα πραγματα υπαρχει μια θετικη και μια αλλη πλευρα(οχι παντα η αρνητικη) αλλα το θεμα νομιζω ειναι πια πλευρα θα δει ο καθενας μας η πως θα επιλεξει να το χειριστει αναλογα με τα ξερω του η την «απομηχνης δυναμη» που θα δεχτει την καταλληλη στιγμη!

      Καλο απογευμα σε ολους! Φιλιαααα

      Φανή
      1 Ιουλίου 10 στις 9:59

      Κύριε παραμυθά,

      είμαι και γω μια τριαντάχρονη που μεγάλωσα με τις εκπομπές σας…τυχαία βρήκα αυτή τη σελίδα. Δεν έχω χρόνο να την ψάξω καλά και να δω με τι καταπιάνεστε αυτή τη στιγμή γιατί είμαι στη δουλειά μου..
      Ένα πράγμα μόνο…για όλους εμάς, τους άρτι αφιχθέντες στον στοίβο της ανταγωνιστικής παραγωγής, σηματοδοτείτε μια εποχή αγνότητας και ομορφιάς. Συχνά, για να αντέξουμε την απογοήτευση που ζούμε κάθε μέρα σε όλα τα επίπεδα, μια πιο πολύ στις ανθρώπινες σχέσεις, κλέβουμε λίγο χρόνο από τη δουλειά μας για να πάρουμε μια μυρωδιά από χιλιοποδαρούσα, από θησαυρό της βαγίας, από παραμυθά…σαν να παίρνεις λίγη μυρωδιά από μαμά…και μετά συνεχίζεις. Μη μας προδώσετε. Μην εμπλακείτε σε κάτι που δεν θα είναι αντάξιο των προσδοκιών μας. Και δυστυχώς ή ευτυχώς για εσάς οι προσδοκίες μας είναι υψηλές…
      Εγώ προσωπικά δεν θα ήθελα να σας δω ξανά στην τηλεόραση..ούτε να μαθαίνω πως πετούσατε ψευτικα..
      Συγγνώμη, το ξέρω δεν έχω το δικαίωμα.
      Ομως από παντού μας παίρνουν το δικαίωμα της ομορφιάς και ο, τι αγαπήσαμε το προστατεύουμε, ίσως και άτσαλα.
      Σας εύχομαι καλή υγεία..
      Φανή

Σχολιάστε